"Ертеңгі Күн Ешқашан Жетпейді"

Кіріспе

1966 жылғы The Beatles тобының "Tomorrow Never Knows" әні

"Tomorrow Never Knows" – ағылшын рок-тобы The Beatles-тың әні, негізінен Джон Леннон жазған және Леннон–Маккартни авторлығында тіркелген. Ол 1966 жылдың тамызында "Revolver" альбомының соңғы трекі ретінде жарық көрді, бірақ бұл LP үшін жазылған алғашқы ән болды. Бұл ән The Beatles үшін радикалды өзгеріс болды, себебі топ студияның мүмкіндіктерін толыққанды пайдаланды, нәтижелерді концертте қайта өндіру туралы ойланбады. Әнді жазғанда Леннон галлюциногендік LSD есірткісімен болған тәжірибесінен және Тимоти Лири, Ричард Альперт және Ральф Метзнердің 1964 жылғы "Психоделикалық тәжірибе: Тибеттік өлім кітабына негізделген нұсқаулық" кітабынан шабыт алды. The Beatles-тың жазбаларында поп музыкасына жат музыкалық элементтер қолданылды, оның ішінде musique concrète, авангардтық композиция және электроакустикалық дыбыс манипуляциясы бар. Ән үнділік үлгідегі тамбура мен ситардың дрондық және бас-гитараның модальдық қосымшасын қамтиды, бір аккордтан минималды гармоникалық ауытқумен және тұрақты, бірақ стандартты емес барабан ырғағымен үйлесімді; сонымен қатар, топ дайындаған таспалар ритм трекіне "тікелей" дубляж жасалды. Леннонның вокалының бір бөлігі әдетте Hammond орган үшін қолданылатын Leslie динамик жүйесі арқылы өңделді. Әннің кері гитара бөлімдері мен эффектілері поп-жазбада кері дыбыстарды алғаш рет пайдалануды білдірді, бірақ The Beatles-тың 1966 жылғы "Rain" B-жағы, олар осы техниканы пайдаланып жазған, "Revolver" шығарылғанға дейін екі айдан астам бұрын жарық көрді. "Tomorrow Never Knows" – психоделикалық және электрондық музыка жанрларындағы алғашқы және өте ықпалды жазба болды, әсіресе үлгі алу, таспаны манипуляциялау және басқа да өндіріс техникаларын пионерлікпен қолданғаны үшін. Ол сондай-ақ сананы кеңейту, материализмге қарсылық және шығыс руханиатын танымал музыкаға енгізді. Жарық көргеннен кейін ән көптеген жанкүйерлер мен журналистердің шатасуына және сындарына ұшырады; қазір ол психоделикалық тәжірибені тиімді бейнелейтін туынды ретінде мақтауға ие. Pitchfork бұл әнді "1960-шы жылдардың 200 ең ұлы әнінің" тізімінде 19-шы орынға, ал Rolling Stone журналы оны 100 ең ұлы Beatles әндерінің тізімінде 18-ші орынға қойды.

"Tomorrow Never Knows" is a song by the English rock band the Beatles, written primarily by John Lennon and credited to Lennon–McCartney. It was released in August 1966 as the final track on their album Revolver, although it was the first song recorded for the LP. The song marked a radical departure for the Beatles, as the band fully embraced the potential of the recording studio without consideration for reproducing the results in concert. When writing the song, Lennon drew inspiration from his experiences with the hallucinogenic drug LSD and from the 1964 book The Psychedelic Experience: A Manual Based on the Tibetan Book of the Dead by Timothy Leary, Richard Alpert and Ralph Metzner. The Beatles' recording employed musical elements foreign to pop music, including musique concrète, avant garde composition and electro acoustic sound manipulation. It features an Indian inspired modal backing of tambura and sitar drone and bass guitar, with minimal harmonic deviation from a single chord, underpinned by a constant but non standard drum pattern; added to this, tape loops prepared by the band were overdubbed "live" onto the rhythm track. Part of Lennon's vocal was fed through a Leslie speaker cabinet, normally used for a Hammond organ. The song's backwards guitar parts and effects marked the first use of reversed sounds in a pop recording, although the Beatles' 1966 B side "Rain", which they recorded soon afterwards using the same technique, was issued over two months before the release of Revolver. "Tomorrow Never Knows" was an early and highly influential recording in the psychedelic and electronic music genres, particularly for its pioneering use of sampling, tape manipulation and other production techniques. It also introduced lyrical themes that espoused mind expansion, anti materialism and Eastern spirituality into popular music. On release, the song was the source of confusion and ridicule by many fans and journalists; it has since received praise as an effective representation of a psychedelic experience. Pitchfork placed the track at number 19 on its list of "The 200 Greatest Songs of the 1960s", and Rolling Stone ranked it at number 18 on the magazine's list of the 100 greatest Beatles songs.

Музыкалық құрылым

Маккартни әннің гармониясы негізінен C акордымен шектелгенін еске алды, бірақ The Beatles тобының продюсері Джордж Мартин оны қабылдап, «өте қызықты» деді. Гармониялық құрылым үнді музыкасынан алынған, бұл жанрды Харрисон 1965 жылдың соңында «Norwegian Wood» әніндегі ситар бөлігі арқылы The Beatles дыбысына енгізген. Ол тамбурада ойналатын үлкен дыбысты C дронға негізделген. Әннің музыкалық тональдығы C Mixolydian. Дрон үстіндегі аккорд көбінесе C мажор, бірақ вокалдық модуляциялар мен оркестрлік және гитаралық таспалық циклдардан B мажорға кейбір өзгерістер енгізіледі. Автор Питер Лавеццолидің сөзіне сәйкес, бұл композиция формальды аккордтарды толығымен қабылдамаған алғашқы поп-ән. Осы шектеуге қарамастан, музыка зерттеушісі Доминик Педлер The Beatles-тің гармониялық шеберлігін жоғарғы гармонияларда көреді. Мысалы, «Turn off your mind» деген сөздерде E мелодиялық ноталардың өзгермейтін тізбегі, ал «relax» сөзінде E–G мелодиялық ноталардың ауысуы, «float downstream» сөзінде E–C–G төмендеуі бар. «It is not dying» деген сөздерде, өлеңнің бесінші тактысының басында «dying» сөзінде үш G мелодиялық нотасы B-ге көтеріледі, бұл VII/I (B/C) «slash» полихордын құрайды. Леннонның Лири мәтініне адал болуының арқасында «Tomorrow Never Knows» The Beatles тобының кез келген ұйқас схемасынан бас тартқан алғашқы әні болды.

Revolver жобасына алдын ала қарау және әсер ету

"Love You To" әнін "Revolver" сессияларында The Beatles тобының үнді музыкалық форманы толық зерттеуінің мысалы ретінде атап көрсеткен музыка тарихшысы Саймон Фило "Tomorrow Never Knows" әнін "формулаға ешқандай жеңілдік жасамағандықтан, The Beatles тобының одан әрі дамығанын нақты растаған. 'Tomorrow Never Knows' – ән емес, тіпті поп-ән де емес" деп сипаттайды. Музыкатанушы Уильям Эшард оны "классикалық авангардпен қатар келетін" рага-рок әнінің мысалы ретінде көрсетеді. Жазуды аяқтағаннан кейін Маккартни топтың құрбыларының пікірін білуге құштар болды. 2 мамырда ол әнді Лондондағы қонақүйінің люксінде Боб Диланға ойнатты; ән басталғанда Дилан бұлжымай: "Ой, түсіндім. Енді сіздерге қызық болмайтын сыңайлы екенсіз" деді. Мариан Фейтфуллдің айтуынша, содан кейін Дилан бөлмеден шығып кеткен. Маккартни еске алады, The Beatles бұл әнді Rolling Stones және The Who мүшелеріне орындағанда, олар "көзге түріп, қызығушылық танытқан", ал Cilla Black "жай ғана күлген". "Tomorrow Never Knows" әніндегі тәжірибелерден кейін The Beatles "Revolver" сессияларында дыбысты кері ойнату және таспа жылдамдығын өзгертуді кеңінен қолданды. 1966 жылғы мамырда "Paperback Writer" синглінің B жағы ретінде шыққан "Rain" әнінде Леннонның вокалдық трегінің бір бөлігі кодада кері қайта ойнатылды, ал Харрисон "I'm Only Sleeping" әніне жетекші гитара партияларын таспаны кері айналдырып жоспарлап, жазды, осылайша бұрмаланған эффектіге қол жеткізді. Музыка индустриясының белгілі тұлғасы және трендтерді болжаумен танымал журналист Тони Холлға да әннің үзіндісі көрсетілді, сондай-ақ сессияның басындағы басқа да әндермен таныстырылды. 14 мамырдағы Record Mirror бағанында жариялаған мақаласында Холл "The Void" әнін ерекше атап көрсетті, жаңа әндерді "поп-топ жасаған ең революциялық ән" деп сипаттады. refn|group=nb Холл әндердің атаулары әлі бекітілмегенін де айтты: "Жігіттер оны 'The Void' деп атайды. Бірақ менің ойымша, соңында басқаша аталатын болады".

While highlighting "Love You To" as an example of the Beatles fully exploring Indian musical form during the Revolver sessions, music historian Simon Philo identifies "Tomorrow Never Knows" as the track that "made few if any concessions to formula, and so confirmed that the Beatles had unequivocally moved on. 'Tomorrow Never Knows' was barely a song, let alone a pop song." Musicologist William Echard describes it as an example of a raga rock song "rubb[ing] shoulders with the classical avant garde". After completing the recording, McCartney was eager to gauge the reaction of the band's contemporaries. On 2 May, he played the song to Bob Dylan at the latter's hotel suite in London; as the track started, Dylan said dismissively: "Oh, I get it. You don't want to be cute anymore." According to Marianne Faithfull, who was also present, Dylan then walked out of the room. McCartney recalled that when the Beatles played the song to members of the Rolling Stones and the Who, they "visibly sat up and were interested", whereas Cilla Black "just laughed". After experimenting with the techniques on "Tomorrow Never Knows", the Beatles used reversed sounds and tape speed variation extensively throughout the Revolver sessions. On "Rain", which was issued as the B side of their "Paperback Writer" single in May 1966, part of Lennon's vocal track was reprised backwards over the coda, while Harrison planned and recorded his lead guitar parts for "I'm Only Sleeping" with the tape direction reversed, in order to achieve a dislocated effect. Tony Hall, a music industry figure and journalist with a reputation for predicting trends, was also given a preview of the song, along with other tracks from early in the sessions. Writing in his column for Record Mirror in the issue dated 14 May, Hall especially highlighted "The Void" when describing the new songs as "the most revolutionary ever made by a pop group". refn|group=nb|Hall emphasised that the titles were not yet finalised, adding: "The boys talk about it as 'The Void'. But I very much doubt if it will end up as that."

Шығару

"Tomorrow Never Knows" EMI Parlophone лейблі 1966 жылғы 5 тамызда шығарған Revolver альбомының соңғы трегі ретінде тізімделді. Автор Марк Херцгаардтың сөзіне сәйкес, Revolver сессияларында жазылған алғашқы ән болғандықтан, оның орналасуы тректің "барлық альбомға бағытталған шыңы" ретінде танылуын қамтамасыз етеді. ЛП обложкасының дизайнында Клаус Вурман әннен шабыттанды, Битлздің жаңа бағытын және жазбаның авангардтық сипатын көрсететін көркемдік жұмыстың қажеттілігін мойындады. Вурман кейін "Tomorrow Never Knows" әнін "қорқынышты" деп тапқанын айтты, оның "алғашқы Битлз әндерінен тым алыс болғандықтан, тіпті мен өзім де қалыпты Битлз жанкүйерлері бұл пластинканы сатып алмайды деп ойладым. Бірақ олар сатып алды". 1966 жылғы қазан айындағы сұхбатында Харрисон әнді "біз ойлап тапқан ең таңғажайып жаңа нәрсе" деп сипаттады, бірақ оның "ашық санасыз" тыңдаушыларға "шатастыратын дыбыс" болуы мүмкін екенін мойындады. Ол былай деді: "Бұл үнділік музыка сияқты. Шығыс музыкасын батыстық құлақпен тыңдауға болмайды". Шығарылымға дейін EMI шілде айында радиостанцияларға әндерді кезең-кезеңімен жіберіп, Битлз тыңдаушыларын жаңа музыкаға дайындады. "Tomorrow Never Knows" альбомының коммерциялық шығарылымына бірнеше күн бұрын жұртшылыққа ұсынылған соңғы трек болды. Макдональдтың сөзіне қарағанда, "Revolver" альбомына реакция "көбінесе шабысқа толы" болды, тыңдаушылар альбомның "дыбыстық өнертабысына" таң қалды. Алайда, Битлздің консервативті жанкүйерлері үшін, топтың дыбысындағы радикалды өзгерістер шатастыру тудырды. Австралиялық "Mirabelle" жасөспірімдер журналының редакторы: "Бризбеннен Бутлге дейін барлығы Леннонның Revolver альбомының соңында орындаған ақымақ әнін жек көреді", - деп жазды. 1977 жылы жарық көрген "The Beatles Forever" кітабында Николас Шаффнер бұл топтың дәстүрлі жанкүйерлері Маккартнидің жаңа әндеріне ықылас білдіргенін, ал "кейбіреулер Леннонның түсініксіз сөздерді айтқанын ойлап, кедей жігіт терең құдыққа құлап кеткен" деген қорытындыға келді. 1966 жылы 16 жаста болған автор және ғалым Ник Бромелл психоделикалық есірткілердің американдық жастар мәдениетінде "жарылуына" бір жыл қалғанын және көптеген заманауи тыңдаушылар әнде "ерекшелік, сұйылтылмаған және таңғажайып ерекшелік" естігенін айтады. Ол былай қосты: "'Tomorrow Never Knows' олар көптеген тыңдаулар мен айлар бойына біртіндеп түсінетін жұмбақ болды. Олар оны бірінші кезекте жауап ретінде емес, құтқарылу ретінде емес, мекен ретінде естіді".

"Tomorrow Never Knows" was sequenced as the final track on Revolver, which EMI's Parlophone label issued on 5 August 1966. According to author Mark Hertsgaard, as the first song recorded during the Revolver sessions, its sequencing ensures that the track serves as "the summit to which the entire album ascends". In his design for the LP cover, Klaus Voormann drew inspiration from the song, recognising the need for artwork that would capture the Beatles' new direction and the avant garde aspect of the recording. Voormann later said that he found "Tomorrow Never Knows" "frightening", adding that it was "so far away from the early Beatles stuff that even I myself thought, well, the normal kind of Beatles fan won't want to buy this record. But they did." In an interview in October 1966, Harrison described the song as "easily the most amazing new thing we've ever come up with", but acknowledged that it might represent "a terrible mess of a sound" to listeners who approached the track without "open ears". He added: "It's like the Indian stuff. You mustn't listen to Eastern music with a Western ear." In advance of the release, EMI had issued the songs to radio stations throughout July, in increments, to prepare the Beatles' audience for the new music. "Tomorrow Never Knows" was the last track to receive a public airing, a few days before the album was issued commercially. Reaction to Revolver was "generally ecstatic", according to MacDonald, with listeners marvelling at the album's "aural invention". To the Beatles' less progressive fans, however, the radical changes in the band's sound were the source of confusion. The editor of the Australian teen magazine Mirabelle wrote: "Everyone, from Brisbane to Bootle, hates that daft song Lennon sang at the end of Revolver." Recalling the release in his 1977 book The Beatles Forever, Nicholas Schaffner commented that whereas the group's more traditional fans warmed to McCartney's new songs, "some people thought Lennon was sprouting complete gibberish, and concluded that the poor lad had slid off the deep end." Aged 16 in 1966, author and academic Nick Bromell says that psychedelic drugs were a year away from "erupting" into American youth culture, and most contemporary listeners heard "strangeness, undiluted and outrageous strangeness" in the song. He adds: "'Tomorrow Never Knows' was an enigma they would understand only gradually, through many listenings and over many months. They heard it first and foremost as a place to dwell, not as an answer or as a deliverance."

Сыни қабылдау

NME үшін альбомды шолу кезінде Аллен Эванс «Tomorrow Never Knows» туралы қыңырлық білдірді. Әннің «Босаңсып, ағысқа жүзіңдер» деген шақыруына жауап ретінде ол былай деп жазды: «Бірақ қалай босаңсуға болады, егер электрондық, ғарыштан келген дыбыстар, көбінесе шағалаайлар сияқты естілсе? Тек Рингоның берік барабан соғуы ғана табиғи». Record Mirror журналының Питер Джонс: «Бұл әннің мәнін түсіну үшін бір түрлі дыбыстық микроскоп керек. Бірақ тыңдау қатты қызықты» деп түсіндірді. Disc and Music Echo журналы Revolver альбомын шолуда Kinks тобының Ray Davies-тің тректер бойынша талдауының түрінде берді, ол автор Стив Тернердің пікірінше, Beatles-қа қатысты ұзақ жылдар бойы жинаған ашуын білдіру мүмкіндігін пайдаланды. Davies трекке әсерленбеді және топ «Джордж Мартинды тотем бағанасына байлап қойған болуы керек» деген қорытындыға келді. Crawdaddy! журналы жақында жарық көргендігін еске сала келе, Пол Уильямс «Tomorrow Never Knows» және альбомның «Yellow Submarine» синглын сынап, Леннонның әнін «Жақсы суретші алғашқы нұсқаларын жарияламайды» деп атады. Эдвард Гринфилд The Guardian газетінде тректі «жаңа, тартымды пластинкадағы ең ерекше нәрсе» деп сипаттады. Оның айтуынша, әннің мәтіні – «джунглидегі сезімдерді де, діннің жұбанышын да алмастыратын» ерекше поэзия, себебі жасөспірімдер ұзақ уақыттан бері қалыптасқан қоғамдық дәстүрге сәйкес, санасын тоқтатып, «қауым басшысына, діни қызметкерге немесе қазіргі поп әншісіне» бағынады. Гринфилд: «Құдайға шүкір, Леннон сатиралық болып отыр: кем дегенде солай деуге болады» деп қорытындылады. The Village Voice газетіне Лондоннан хабарлаған Ричард Голдштейн Revolver альбомының электрондық музыканы коммерциялық перспективада ашқанын айтты, сондай-ақ: «Джон Кейдж аяқтансын – Beatles енді электрондық жанды қабылдайтын кең аудиторияға жетеді» деді. Ол «Tomorrow Never Knows» әнін осы мәселедегі кілт ретінде таныды және «Поп музыканың шекараларын енді қайтадан келісу керек» деп қорытындылады. The Evening Standard газетінің Maureen Cleave әнді «сүйіспеншілік – барлығы, сүйіспеншілік – баршаға арналған ұзын, қорқынышты, мағынасыз нәрсе деп сипаттады, оны қапшықтар мен зулу дыбыстары үзіп тастады», - деп түсіндірді. Ол былай деп қосты: «Бұл да қызықты. Мен ешқашан мұндай сеніммен пластинканы ұсына алмадым». 2006 жылы Pitchfork «Tomorrow Never Knows» әнін «1960 жылдардың 200 ең үздік әні» тізімінде 19-шы орынға, ал Q журналы «Барлық уақыттың 100 ең үздік әні» тізімінде 75-ші орынға қойды. «Tomorrow Never Knows» Rolling Stone журналының ең жақсы Beatles әндерінің тізімінде 18-орында, ал Uncut журналы 2001 жылы және Mojo журналы 2006 жылы жасаған ұқсас тізімдерде 4-орында тұр. 2018 жылы Time Out London журналының музыкалық бөлімі оны ең жақсы Beatles әндерінің тізімінде 2-ші орынға қойды.

In his album review for the NME, Allen Evans expressed confusion over "Tomorrow Never Knows". In response to the lyric's exhortation to "relax and float downstream", he wrote: "But how can you relax with the electronic, outer space noises, often sounding like seagulls? Only Ringo's rock steady drumming is natural." Peter Jones of Record Mirror commented: "You need some sort of aural microscope to get the message from this. But it's darned compelling listening." Disc and Music Echos review of Revolver took the form of a track by track rundown by Ray Davies of the Kinks, who, in author Steve Turner's opinion, took the opportunity to air his longstanding bitterness towards the Beatles. Davies was unimpressed with the track, and concluded that the band must have had "George Martin tied to a totem pole when they did this". Writing in the recently launched Crawdaddy!, Paul Williams derided "Tomorrow Never Knows" and the album's single, "Yellow Submarine", saying of Lennon's song: "A good artist doesn't publish first drafts." Edward Greenfield of The Guardian described the track as "the most remarkable item on a compulsive new record". He said the lyrics were a "curious sort of poetry" that conveyed the concept of "pop music as a substitute, both for jungle emotions and for the consolations of religion", as teenagers followed in the long societal tradition of disengaging the mind and surrendering "to the tribal leader, the priest, or now the pop singer". Greenfield concluded by saying, "Thank goodness Lennon is being satirical: at least one hopes so." Reporting from London for The Village Voice, Richard Goldstein said that Revolver had opened up electronic music as a commercial proposition, adding, "John Cage move over – the Beatles are now reaching a super receptive audience with electronic soul." He recognised "Tomorrow Never Knows" as the key track in this regard and concluded that "The boundaries [of pop music] will now have to be re negotiated." Maureen Cleave of The Evening Standard described the song as a "lengthy and monstrous piece of nonsense about love being all and love being everyone, punctuated by what appear to be bagpipes and Zulu noises", adding: "Even this is gripping. Never have I been able to recommend an LP with more conviction." In 2006, Pitchfork ranked "Tomorrow Never Knows" at number 19 on its list of "The 200 Greatest Songs of the 1960s" and Q magazine placed the track 75th on a list of "The 100 Greatest Songs of All Time". "Tomorrow Never Knows" appears at number 18 on Rolling Stones list of the best Beatles songs and at number 4 on similar lists compiled by Uncut in 2001 and Mojo in 2006. In 2018, the music staff of Time Out London ranked it at number 2 on their list of the best Beatles songs.

Махаббат ремиксі

2006 жылы Мартин мен оның ұлы Джайлс Мартин Las Vegas сахналық қойылымы Love үшін 80 минуттық Beatles музыкасын ремикс жасады, бұл Cirque du Soleil мен Beatles-тің Apple Corps компаниясының бірлескен жобасы болды. Love альбомында "Tomorrow Never Knows" әнінің ырғағы "Within You Without You" әнінің вокалы мен мелодиясымен біріктіріліп, екі әннің жаңа нұсқасы құрылды. PopMatters үшін жазған рецензиясында Зейт Ланди: "Бәлкім, бүкіл альбомдағы ең қызықты және әсерлі трек – «Within You Without You» / «Tomorrow Never Knows» араластырмасы, ол екі ерекше трансценденттік әнді біріктіреді: рухани ізденіс туралы екі беймәлім, ашық соқпалы мәлімдеменің үйлесімі" деп жазды. The Cambridge Companion to the Beatles кітабындағы Beatles-тің психоделикалық кезеңіне арналған тарауда Рассел Рейзинг пен Джим ЛеБланк авторлары «Within You Without You/Tomorrow Never Knows» әнін Cirque du Soleil шоуының «музыкалық және визуалды тұрғыдан ең таңғажайып бөлігі» деп сипаттады. Love ремиксі The Beatles: Rock Band ойынындағы басты әндердің бірі болып табылады.

Танымал мәдениетте

Николас Шаффнер әннің мәтінімен шатасқан тыңдаушылар, ең болмаса, галлюциногендік препараттармен және Тимоти Лиридің идеяларымен таныс болмаған болуы мүмкін екенін айтты, бірақ 1967 жылғы «Махаббат жазының» жақындауымен әннің трансценденттік мәні ашық көріне бастады. Колин Ларкиннің «Популярлы музыка энциклопедиясында» жазғанынша, «Ертең ешкім білмейді» әні «ең керемет ЛСД тәжірибесін жазбаға түсірген туынды» деп танылған. Ян Макдональд бұл әннің мазмұны 1966 жылы бағытталған қоғам үшін революциялық идея болғанын, ал ЛСД және Лиридің «психоделикалық революциясын» Батыс жастарына таныстыру арқылы, бұл «The Beatles жасаған ең әсерлі әлеуметтік жазбалардың бірі» екенін айтады. Ол былай деп қосады: «Ертең ешкім білмейді» әні бұрын тек элиталық топтарда ғана таралған сананы кеңейту концепциясын поп-музыкаға енгізіп, сонымен қатар сананы жақсартатын препараттарға және Батыстың материализмге қарсы, терең пассивтілікке және әлемге деген күмәнді көзқарасы бар Шығыстың ежелгі діни философияларына назар аударды». Саймон Филоның пікірінше, «Ертең ешкім білмейді» әні «Underground London» дыбысын жариялаған альбомдағы ең маңызды трек болды. Барри Майлз оны Revolver альбомының эксперименталдық шыңы деп санайды, ол оны «жер астына жарнама» ретінде еске алады және бұл туынды қозғалыстың мүшелері, соның ішінде кейіннен UFO клубын құрғандар арасында эксперименталды джаз деңгейінде резонанс тудырды.

Музыка саласында

Спутникмузик-тің Хернан Кэмпбелл «Tomorrow Never Knows» әнін «жанр тарихындағы ең маңызды психоделикалық композиция» және «психоделияның барлық идеяларының квинтэссенциясы» деп атады. Mojo журналының бұрынғы редакторы Пол Тринканың пікірінше, бұл трек Битлздің өз идеяларын танылатын ән түріне жеткізе білуінің арқасында дамыды, бұл олардың психоделикалық жазбаларын Grateful Dead және сол кездегі басқа Сан-Франциско тобынан жоғары қойды. Бромлдың «Tomorrow Never Knows: Rock and Psychedelics in the 1960s» кітабында жазғанынша, бұл ән «көптеген сыншылар тарапынан онжылдықтың ең маңызды рок әні деп есептеледі». Том Холмс өзінің «Электрондық және эксперименталды музыка» кітабында «Tomorrow Never Knows» әнін электрондық музыкадағы «пионерлік туындылардың» тізіміне қосты. Ол әнді «рок пен поп музыкасында электрондық музыканы қолданудың жаңа дәуірін ашты» деп санайды. Музыка тарихшылары Дэвид Лурссен мен Майкл Ларсон «Revolver» альбомымен Битлздің «уақыт пен мәдениеттің шекараларын жойғанын» айтады, сондай-ақ: «'Tomorrow Never Knows' әнінде ежелгі мен заманауи кездесті, сітарлар мен таспалардың тізбектері бірікті. 'Tomorrow Never Knows' батыс музыкасында орта ғасырлардан бері жоқ болған дронның тұрақты қайталануын қайта енгізді, және ол жақында ғана авангард композиторы Ла Монте Янгпен ашылды». Питер Лавеццоли өзінің «The Dawn of Indian Music in the West» кітабында: «'Tomorrow Never Knows' – поп музыкадағы ең жаңашыл туынды» және ол «қазіргі күнге дейін қорқынышты күшін сақтап тұр» деп жазды. Музыка зерттеушісі Уолтер Эверетт «Revolver» альбомын «электрондық музыканың инновациялық үлгісі» деп сипаттап, «Tomorrow Never Knows» әнінің психоделикалық рокқа «күшті әсер еткенін» айтады. Ол әннің студиялық эффектілері мен музыкалық формасын Пинк Флойдтың «Pow R. Toc H.» әніне негіз болғандығын, ал Джимми Хендрикс пен Франк Заппаның кейінгі жазбаларында экстремалды таспа жылдамдығын қолдануды, сондай-ақ Хендрикс, Пинк Флойд, The Byrds, The Who, Electric Prunes, Spirit, Tomorrow, Soft Machine және First Edition жұмыстарында артқа таспаларды қолдануды атап көрсетеді. Ол сондай-ақ Леслимен өңделген вокалды Хендрикс, Grateful Dead, Moody Blues, Cream, Yes, Led Zeppelin және Black Sabbath сияқты топтардың эксперименттеріне батыл қадам деп бағалайды. The New York Times газетінің бас поп-музыка сыншысы Джон Парелес «Tomorrow Never Knows» әнін «келешектегі ондаған жылдардағы музыкаға апаратын қақпа» деп сипаттады. Стив Тернер дыбыстық үлгілерді алу мен таспаны өңдеудің «Джимми Хендрикстен бастап Джей Зиге дейін барлығына терең әсер еткенін» атап өтті. Бұл техникаларды кең таралған поп музыкаға енгізгеннен кейін Тернер «Tomorrow Never Knows» он жылдан кейін кең таралған үлгілерге, мысалы Sugarhill Gang-тің «Rapper's Delight» әніне және басқа да суретшілердің белгілі рифтерді немесе музыкалық мотивтерді қолданыстағы әндерден алуына шабыттандырды деп жазады; Дэвид Бёрн мен Брайан Иноның «My Life in the Bush of Ghosts» шығармасында әртүрлі сөйлеген сөздер мен вокалды үлгілерді қолдану; Big Audio Dynamite-тің жазбаларында фильм саундтректерінен алынған үлгілер; және Moby-ның «Play» альбомында аз танымал және әртүрлі вокалды жолдарды енгізу. 2011 жылы DJ Spooky Битлз әнінің «қазіргі заманда болып жатқан көптеген құбылыстардың ДНК-сында» екенін және «таспа коллажының өзі оны үлгілерді сәтті қолданған алғашқы тректердің біріне айналдырады» деді. Ол сондай-ақ Брайан Иноның студияны аспап ретінде қарастыру идеясының осы түрдегі жазбалардан туындағанын айтты. 1966 жылы «Tomorrow Never Knows» әнімен танысқан американдық продюсер Тони Висконти: «Музыканың сөздермен үйлесімділігі таң қалдырды, ал осы альбомға дейін ешкім мұндай жазбаған еді» деді. Ол сондай-ақ «Revolver» альбомының «студияны құрал ретінде пайдалануға болатынын көрсеткенін» және оның Лондонға көшу шешіміне ықпал еткенін, себебі «Мен адамдардың осындай жазбаларды қалай жасағанын білуім керек болды» деді. 2004 жылы жарық көрген «Sonic Alchemy: Visionary Music Producers and Their Maverick Recordings» кітабында Дэвид Ховард Мартиннің «Tomorrow Never Knows» әніндегі жұмысын Фил Спектордың 1966 жылы шыққан «River Deep – Mountain High» әнімен «дыбыстағы көреген жетістіктер» ретінде салыстырып, «дыбыс студиясы енді өзінің құралы болды: жазба өндірісі өнерге айналды» деді. Әннің мәтіні 1995 жылғы Oasis тобының «Morning Glory» әнінде келтірілген: «Келер күн ешқашан тым ерте білмейтінін білмейді». The Chemical Brothers «Tomorrow Never Knows» әнін өздерінің музыкасының үлгісі ретінде қарастырды; олардың 1996 жылғы «Setting Sun» тректері «Let Forever Be» сияқты тікелей құрмет көрсетіп, оған шабыттанды. Ultravox тобының Джон Фокс «Tomorrow Never Knows» әнінің өзіне әсер еткенін айтып, «Оны естігеннен кейін, менің қалған өмірімде зерттегім келетін барлық нәрсе онда бар екенін білдім» деді. 2012 жылы ән The Beatles iTunes жинақтама альбомының тақырыптық трекі ретінде енгізілді – «Tomorrow Never Knows», бұл топтың веб-сайты «The Beatles-тің ең ықпалды рок әндерінің...» жинағы деп сипаттады.

Hernan Campbell of Sputnikmusic recognises "Tomorrow Never Knows" as "the most important Psychedelic composition in the history of the genre" and "the epitome of everything that psychedelia stands for". In the opinion of former Mojo editor Paul Trynka, the track benefited most from the Beatles' ability to channel their ideas into a recognisable song form, a discipline that ensured their psychedelic recordings were superior to those by the Grateful Dead and other contemporary San Francisco acts. According to Bromell, writing in his book Tomorrow Never Knows: Rock and Psychedelics in the 1960s, the track is "regarded by many critics as the most important rock song of the decade". In his book Electronic and Experimental Music, Thom Holmes includes "Tomorrow Never Knows" in his list of the "pioneering works" in electronic music. He credits the song with "usher[ing] in a new era in the use of electronic music in rock and pop music". Music historians David Luhrssen and Michael Larson say that with Revolver the Beatles "erased boundaries of time and culture", adding: "Ancient met modern on 'Tomorrow Never Knows' as sitars encountered tape loops. 'Tomorrow Never Knows' reintroduced the sustained repetition of the drone, absent in Western music since the Middle Ages and only recently discovered by avant garde composer La Monte Young." According to Peter Lavezzoli, in his book The Dawn of Indian Music in the West, "'Tomorrow Never Knows' was the most groundbreaking production to date in popular music" and he says it "still retains a terrifying visceral power". Musicologist Walter Everett describes Revolver as "an innovative example of electronic music" and says that "Tomorrow Never Knows" was also "highly influential" on psychedelic rock. He identifies its studio effects and musical form as central to Pink Floyd's "Pow R. Toc H." and recognises the same use of extreme tape speed manipulation in subsequent recordings by Jimi Hendrix and Frank Zappa, and backwards tapes in the work of Hendrix, Pink Floyd, the Byrds, the Who, the Electric Prunes, Spirit, Tomorrow, Soft Machine and the First Edition. He also identifies the Leslie treated vocal as a precedent for similar experimentation by Hendrix, the Grateful Dead, the Moody Blues, Cream, Yes, Led Zeppelin and Black Sabbath. Jon Pareles, the chief pop music critic at The New York Times, has described "Tomorrow Never Knows" as "a portal to decades of music to come". Steve Turner highlights the sound sampling and tape manipulation as having had "a profound effect on everyone from Jimi Hendrix to Jay Z". Having introduced these techniques to mainstream pop, Turner writes, "Tomorrow Never Knows" inspired the sampling that became commonplace over ten years later – such as in Sugarhill Gang's "Rapper's Delight" and other examples of an artist taking a well known riff or musical motif from an existing song; in David Byrne and Brian Eno's My Life in the Bush of Ghosts, with its use of assorted spoken word and vocal samples; in recordings by Big Audio Dynamite, which included samples from film soundtracks; and in Moby's Play, with its incorporation of little known and disparate vocal tracks. In 2011, DJ Spooky said that the Beatles' song remained "in the DNA of so much going on these days" and that the use of "tape collage alone makes it one of the first tracks to use sampling really successfully. I also think that Brian Eno's idea of the studio as instrument comes from this kind of recording. Recalling his introduction to "Tomorrow Never Knows" in 1966, American producer Tony Visconti has said: "It was incredible how the music matched the lyrics and, previous to this album, nobody was writing like that." He also said that Revolver "showed how the studio could be used as an instrument" and contributed to his decision to relocate to London, because, "I had to learn how people made records like this." In his 2004 book Sonic Alchemy: Visionary Music Producers and Their Maverick Recordings, David Howard pairs Martin's work on "Tomorrow Never Knows" with Phil Spector's 1966 production of "River Deep – Mountain High" as the two "visionary achievements in sound" that ensured that "the recording studio was now its own instrument: record production had been elevated into art." The song is referenced in the lyric to Oasis' 1995 song "Morning Glory": "Tomorrow never knows what it doesn't know too soon". The Chemical Brothers have referred to "Tomorrow Never Knows" as the template for their music; their 1996 track "Setting Sun" is a direct tribute to it, as is "Let Forever Be". John Foxx of Ultravox also cited "Tomorrow Never Knows" as an influence, saying that "As soon as I heard it, I knew it contained almost everything that I would want to investigate for the rest of my life." In 2012, the song was included as the title track of the Beatles' iTunes compilation album Tomorrow Never Knows, which the band's website described as a collection of "the Beatles' most influential rock songs".

Кавер нұсқалары

801, Брайан Ино және оның бұрынғы Roxy Music тобының мүшесі, сондай-ақ Quiet Sun тобының Фил Манзанера мен Саймон Филлипс (барабаншы) (кейін Judas Priest) кірген эксперименталды рок тобы, 1976 жылы үш концертте "TNK (Tomorrow Never Knows)" деген атпен осы әнді тікелей орындады. Лондонның Queen Elizabeth Hall-дағы соңғы қойылымы олардың 801 Live альбомында жарық көрді. Автор және музыкант Алан Клейсон 801 тобының осы әнді пайдалануын Битлздің музыкалық ықпалының 1970-ші жылдардағы глэм-рок әртістері арасында мықты болғанының және кейін панк-рокқа тән болатын ұрпақтар арасындағы жіксіздік сол кезде болмағанының куәсі ретінде келтіреді. 2007 жылы Oasis тобы BBC-нің Beatles тобының "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band" альбомының 40 жылдығына арналған сыйлық ретінде "Within You Without You" әнін "Tomorrow Never Knows" әнінің музыкасына қосты. 1996 жылы канадтық рок тобы Our Lady Peace осы әнді каверледі. Ол "The Craft" фильмінде қолданылды және саундтректің тақырыптық әні болып табылады.

Теледидар мен кинода

Ән "L. S. Bumblebee" деген атпен "Not Only But Also" 1966 жылғы Рождестволық телешоудағы Лондонның өркендеуі туралы сатирикалық көріністің бір бөлігі ретінде пародияланды, онда Леннон эпизодтық рөлде ойнады. Комиктер Питер Кук пен Дадли Мур орындаған ән, екеуі де үнді киімдерін киген, студиядағы құстың дауысы арқылы "Tomorrow Never Knows" әнінің ұқсас дыбыстарын тудырады және "Битлз" тобының "Listen to the colour of your dreams" деген мәтіні сияқты сезімдердің қайшылығын көрсетеді. 1967 жылы Брюс Коннер "Tomorrow Never Knows" әнін ЛСД-ге негізделген "Қожайынды іздеу" атты тәжірибелік фильмінің саундтрегі ретінде пайдаланды. 1996 жылы фильмді қайта өңдегенде Коннер әнді авангард композиторы Терри Райлидің инструменталды шығармасымен ауыстырды. "Tomorrow Never Knows" 2012 жылғы "Mad Men" сериалының "Леди Лазарус" атты соңғы эпизодында пайда болды. Дон Дрейпердің әйелі Меган оған "Revolver" альбомын сыйға беріп, назарын бір әнге аударды да, "Осымен баста" деді. Ән титрлер аяқталғанда да ойнатылды. Әннің құқықтары продюсерлерге шамамен 250 000 долларға түсті. "Tomorrow Never Knows" әнінің Apple компаниясы өндірмеген американдық телебағдарламада түпнұсқа жазбасымен (яғни авторлық құқықтарымен) екі рет қолданылуы "Битлз" әндері үшін бірегей жағдай. Бұл рас па, жоқ па, "The Wall Street Journal" басылымы Lionsgate компаниясының 2012 жылы осы әнді пайдалануды "Битлз тобының әнін телешоуда лицензиялаудың алғашқы жағдайы" деп мәлімдегенін хабарлады.