Жатырдың миомасын хирургиялық жолмен алып тастау – миомектомия. Бұл операция жатырды сақтап, бала көтеру мүмкіндігін қалдырады. Көрсеткіштері мен ерекшеліктері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жатыр фибромасын хирургиялық жолмен алып тастау. Миомектомия, кейде фиброидектомия деп те аталады, жатырдың лейомиомаларын, сондай-ақ фибромаларын хирургиялық жолмен алып тастауды білдіреді. Гистерэктомиядан өзгеше, жатыр сақталады және әйелдің репродуктивтік әлеуеті сақталады. Дегенмен, бұл гормоналды реттелуге және менструалды циклға әсер етуі мүмкін.
Surgical removal of uterine fibroid
Myomectomy, sometimes also called fibroidectomy, refers to the surgical removal of uterine leiomyomas, also known as fibroids. In contrast to a hysterectomy, the uterus remains preserved and the woman retains her reproductive potential. It still may impact hormonal regulation and the menstrual cycle.
Көрсеткіштер
Фиброманың болуы оны алып тастау қажеттігін білдірмейді. Фиброма ауырсыну немесе қысым, қалыптан тыс қан кету, немесе репродуктивті функцияға кедергі келтірген жағдайда ғана алып тастау қажет. Алып тастау қажетті фибромалар көбінесе үлкен өлшемді болады, немесе эндометрий қуысына қарай өсіп, қуыстың айқын деформациясына себеп болатын белгілі бір жерлерде орналасқан болады. Жатыр фибромасын емдеуге бақылау, дәрі-дәрмекпен емдеу (мысалы, GnRH агонисті), гистерэктомия, жатыр артериясын эмболизациялау және жоғары интенсивті фокусты ультрадыбыс абляциясы сияқты әдістер жатады.
The presence of a fibroid does not mean that it needs to be removed. Removal is necessary when the fibroid causes pain or pressure, abnormal bleeding, or interferes with reproduction. The fibroids needed to be removed are typically large in size, or growing at certain locations such as bulging into the endometrial cavity causing significant cavity distortion. Treatment options for uterine fibroids include observation or medical therapy, such a GnRH agonist, hysterectomy, uterine artery embolization, and high intensity focused ultrasound ablation.
Процедура
Миомектомия ошақтың орналасуына, мөлшеріне және санына, сондай-ақ хирургтың тәжірибесі мен қалауына қарай әртүрлі тәсілдермен жасалуы мүмкін. Жалпы немесе арқа тірек анестезиясы қолданылады.
A myomectomy can be performed in a number of ways, depending on the location, size and number of lesions and the experience and preference of the surgeon. Either a general or a spinal anesthesia is administered.
Лапаротомия
Дәстүрлі түрде миомэктомия лапаротомия арқылы, толық ішкі кесік жасау арқылы – тік немесе көлденең жолмен жүргізіледі. Іш қуысы ашылғаннан кейін, жатырға кесік салынып, зақымдар алынып тасталады. Ірі зақымдар үшін ашық тәсіл көбінесе қаланады. Жатыр бұлшық етіне бір немесе бірнеше кесік салынып, фиброма алынып тасталғаннан кейін тігіледі. Операциядан кейін жазылуға алты-сегіз апта уақыт қажет.
Traditionally a myomectomy is performed via a laparotomy with a full abdominal incision, either vertically or horizontally. Once the peritoneal cavity is opened, the uterus is incised, and the lesion(s) removed. The open approach is often preferred for larger lesions. One or more incisions may be set into the uterine muscle and are repaired once the fibroid has been removed. Recovery after surgery takes six to eight weeks.
Лапароскопия
Лапароскопиялық тәсілді қолдану арқылы жатыр көрінеді, оның фибромалары анықталып, жойылады. Зерттеулер лапароскопиялық миомэктомияның лапаротомиялық миомэктомияға қарағанда ауру көрсеткіштерін төмендетіп, жазылуды жылдамдататынын көрсеткен. Гистероскопиялық миомэктомия сияқты, лапароскопиялық миомэктомия да көбінесе өте ірі фибромаларға қолданылмайды. 1990 жылдың қаңтарынан 1998 жылдың қазанына дейін жүргізілген лапароскопиялық миомэктомияларға қатысты зерттеуде 106 жағдай қарастырылды, онда фибромалар қабырға ішіндегі немесе жатыр сыртындағы болып, 3-тен 10 см-ге дейін өлшемде болды.
Using the laparoscopic approach the uterus is visualized and its fibroids located and removed. Studies have suggested that laparoscopic myomectomy leads to lower morbidity rates and faster recovery than does laparotomic myomectomy. As with hysteroscopic myomectomy, laparoscopic myomectomy is not generally used on very large fibroids. A study of laparoscopic myomectomies conducted between January 1990 and October 1998 examined 106 cases of laparoscopic myomectomy, in which the fibroids were intramural or subserous and ranged in size from 3 to 10 cm.
Гистероскопия
Мүжіректің шырышты қабықшасына орналасқан (яғни, эндометрий қуысына кіріп тұрған) фиброма гистероскопиялық жолмен алынуы мүмкін. Бұл әсіресе кішкентай зақымдануларға қатысты, өйткені гистероскопиялық миомектомия жасалған 235 науқастың нәтижелерін қамтитын ірі зерттеу көрсеткендей, ешбір жағдайда фиброма 5 см-ден аспаған. Дегенмен, үлкен зақымданулар да гистероскопия арқылы емделді. Гистероскопиялық операциядан кейінгі қалпына келу бірнеше күнге созылады.
A fibroid that is located in a submucous position (that is, protruding into the endometrial cavity) may be accessible to hysteroscopic removal. This may apply primarily to smaller lesions as pointed out by a large study that collected results from 235 patients with submucous myomas who were treated with hysteroscopic myomectomies; in none of these cases was the fibroid greater than 5 cm. However, larger lesions have also been treated by hysteroscopy. Recovery after hysteroscopic surgery is but a few days.
Күрделіліктер мен қауіптер
Операциядан туындайтын асқынулар: қан құю қажеттілігіне алып келетін қанның көп мөлшерде жоғалуы, жатырдың айналасында немесе қуысында жабысу немесе тыртық пайда болу қаупі, сондай-ақ кейіннен кесаров тілігі арқылы босану қажеттілігі. Операцияның нәтижесінде барлық зақымдануларды толығымен алып тастау мүмкін болмайды, сондай-ақ жаңа зақымданулардың пайда болуына тосқауыл қойылмайды. Миомектомиядан өткен пациенттердің 42-55% - ында жаңа фиброидтар пайда болуы мүмкін. Миомектомия операциясының келешектегі жүктілік кезінде жатырдың жарылу қаупін арттыратыны мәлім. Сондықтан, миомектомиядан өткен әйелдер (гистероскопия арқылы кішкентай субмукозды миоманы немесе негізінен сабақты миоманы алып тастаудан басқа) жатырдың жарылу қаупін болдырмау үшін кесаров тілігі арқылы босануы керек, себебі бұл жағдай ұрық үшін қауіпті және өлімге әкелуі мүмкін. Миомектомия кезінде қан кетуді азайту үшін мизопростолды вагинальды түрде қолдану және вазопрессинді жатыр бұлшық етіне инъекциялау тиімді әдістер болып табылады.
Complications of the surgery include the possibility of significant blood loss leading to a blood transfusion, the risk of adhesion or scar formation around the uterus or within its cavity, and the possible need later to deliver via cesarean section. It may not be possible to remove all lesions, nor will the operation prevent new lesions from growing. Development of new fibroids will be seen in 42–55% of patients undergoing a myomectomy. It is well known that myomectomy surgery is associated with a higher risk of uterine rupture in later pregnancy. Thus, women who have had myomectomy (with the exception of small submucosal myoma removal via hysteroscopy, or largely pedunculated myoma removal) should get Cesarean delivery to avoid the risk of uterine rupture that is commonly fatal to the fetus. To reduce bleeding during myomectomy, the use of misoprostol in the vagina and the injection of vasopressin into the uterine muscle are both effective.
Жүктілік кезінде миомектомия
Лейомиомалар жүктілік кезінде өсуге бейім, бірақ эндометрий қуысын деформациялайтын үлкендер ғана дамитын жүктілікке тікелей кедерес келтіруі мүмкін. Әдетте, хирургтар қан кету қаупі және жүктіліктің үзілуі мүмкін деген алаңдаушылықтан жүктілік кезінде операциялық араласудан қашып жүреді. Сондай-ақ, жүктіліктен кейін миомалар өздігінен кішірейеді. Дегенмен, таңдалған жағдайларда жүктілік кезінде немесе балаға қол жеткізу үшін кесаров тілігі жасалғанда миомэктомия қажет болуы мүмкін.
Leiomyomata tend to grow during pregnancy but only the large ones causing endometrial cavity distortion could interfere with the growing pregnancy directly. Generally, surgeons tend to stay away from operative interventions during the pregnancy because of the risk of haemorrhage and the concern that the pregnancy may be interrupted. Also, after a pregnancy, myomas tend to shrink naturally. However, in selected cases myomectomy may become necessary during pregnancy, or also at the time of a caesarean section to gain access to the baby.