Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1958 жылы Льюис Гилберт түсірген фильм.
1958 film by Lewis Gilbert
"Есімін мақтанышпен жаз" – 1958 жылғы британдық соғыс драмасы, Р.Дж. Миннидің осы аттас кітабы негізінде түсірілген. Льюис Гилберт режиссерлік еткен фильм, нацистік оккупацияланған Францияда қызмет етіп жүрген кезінде тұтқындалып, жазаланған Арнайы операциялар тобының агенты Виолетта Сабоның нағыз оқиғасына негізделген. Виолетта Сабо рөлін Вирджиния МакКенна сомдады.
Carve Her Name with Pride is a 1958 British war drama film based on the book of the same name by R. J. Minney. The film, directed by Lewis Gilbert, is based on the true story of Special Operations Executive agent Violette Szabo, GC, who was captured and executed while serving in Nazi occupied France. Szabo was played by Virginia McKenna.
Сюжет
Виолетта Бушелл – екінші дүниежүзілік соғыстың басында Лондонда тұратын, әкесі ағылшын, анасы француз болған жас әйел. Ол қалада орналасқан француз армиясының офицері Этьен Сзабомен танысады және олар үйленуге келіседі. Олардың Тания деген қызы бар, бірақ Этьен баланы ешқашан көрмейді, өйткені ол Солтүстік Африка майданында соғысып қаза табады; Виолетта Сзабо және оның қызы ата-анасының үйіне көшіп келеді. Тіл біліміне байланысты жесір қалған Сзабо Франциядағы операциялар үшін Арнайы операциялар атқарушы (SOE) ұйымына тыңшы ретінде қабылданады. Бірінші миссиясында ол бұрын әлеуметтік ортада танысқан және ұнаған капитан Тони Фрейзермен (Пол Скофилд) бірге жұмыс істейді. Ол Францияға шағын ұшақпен келеді және Руанға баратын пойыздың вагонында қызығушылық танытқан неміс сарбаздарымен бірге жолға шығады. Фрейзердің Руанда құрған француз қарсыласу тобы сатқындыққа ұшыраған. Жаңа келгендердің міндеті – тірі қалғандармен байланыс орнату және маңызды теміржол виадугін жарыту. Сзабо байланысқан қарсыласу тобының бір мүшесі оған басқа аман қалған, гараж механігі (Андре Маранн) күдікті екенін айтады, бірақ Сзабо онымен кездесу тәуекелін қабылдайды. Ол оған 98 топ мүшесінің тек үшеуі ғана қалғандығын хабарлайды. Дегенмен, ол оны виадукті жарытуға көндіреді. Сзабо гестапомен ұсталып, сұраққа тартылады. Ол босатылып, Парижде Фрейзермен кездеседі, ол оны құттықтайды: виадук қиратылды. Олар Ұлыбританияға оралады, ал Сзабо тағы бір миссияға баруға тартынды. Ол тағы да Фрейзердің басшылығында, бұл жолы Лимож аймағында. Ол әртүрлі қарсыласу бөлімшелерімен байланысып, олардың іс-қимылдарын үйлестіру үшін жолдамамен жолға шығады. Ол және оның жетекшісі неміс сарбаздарымен атысқа түседі. Олар аз қалғандықтан қашып кетеді. Сзабо білегін жарақаттайды және ол артта қалуға талап етеді. Оның оқ-дәрісі бітіп, тұтқынға алынады. Ол азапталса да, ешқандай ақпарат беруден бас тартады. Ақырында ол нацистік түрмеде алғашқы оқу кезінде дос болған екі әйел агенті – Лилиан Рольф және Денис Блохпен қайта кездеседі. Одақтас әскерлер Парижге қарай жылжығанда, әйелдер Германияға баратын пойызға мінгізіледі. Пойыз одақтас авиациясымен бомбаланғанда, әйелдер қашуға тырыса алады, бірақ Сзабо ер адамдарға су әкеледі. Солардың бірі – Фрейзер. Сол түні Сзабо мен Фрейзер бір-біріне деген махаббатын мойындайды. Ерлер мен әйелдер бөлектеледі. Үш әйел концлагерге жеткізіліп, онда өлім жазасына кесіледі. Соғыстан кейін Тания мен оның ата-анасы Букингем сарайына барады, онда король Георг VI балаға анасының қаһармандық ерлігі үшін Георг кресін табыс етеді. Кейін олар Фрейзермен кездеседі.
Violette Bushell is a young woman whose father is English, and whose mother is French, living in London early in the Second World War. She meets French Army officer Etienne Szabo, stationed in the city, and they become engaged to be married. They have a daughter, Tania, but Etienne never sees the child, as he is killed fighting in the North African front; Violette Szabo and her daughter move into her parents' home. Because of her linguistic skills, the widowed Szabo is recruited as a spy by the Special Operations Executive (SOE) for operations in France. On her first mission, she is teamed with Captain Tony Fraser (Paul Scofield), a man she had met earlier socially and liked. She arrives by small plane in France, and shares a train compartment to Rouen with curious German soldiers. The French Resistance group Fraser had set up in Rouen has been betrayed. The job of the new arrivals is to contact any survivors and to blow up a major railway viaduct. One Resistance member who Szabo contacts tells her that another survivor, a garage mechanic (André Maranne), is suspect, but Szabo takes the risk of meeting him anyway. He informs her that only three of 98 group members remain. Nonetheless, she persuades him to try to blow up the viaduct. Szabo is picked up and questioned by the Gestapo. She is released, and meets in Paris with Fraser, who congratulates her: The viaduct was destroyed. They return to Britain, and Szabo reluctantly agrees to another mission. Once again, she is under Fraser's command, this time in the Limoges region. She sets out with a guide to contact the various Resistance units to coordinate their actions. She and her guide become involved in a firefight with German soldiers. They are outnumbered and they flee. Szabo injures her ankle, and she insists on remaining behind. She runs out of ammunition and is captured. Though tortured, she defiantly refuses to provide any information. Eventually she is reunited with two fellow women agents she had befriended during their initial training, Lilian Rolfe and Denise Bloch, in a Nazi prison. As Allied forces advance on Paris, the women are placed on a train for Germany. When the train is bombed by Allied aircraft, the women have a chance to attempt to escape, but Szabo instead fetches water for male prisoners. One of them is Fraser. That night, Szabo and Fraser acknowledge their love for each other. The men and women are separated. The three women are taken to a concentration camp, where they are executed. After the war, Tania and her grandparents go to Buckingham Palace, where King George VI gives the child her mother's posthumous George Cross. Afterwards, they meet Fraser.
Өндіріс
Дон Шарп екінші топтың режиссері болды.
Don Sharp directed second unit.
Кассалық жинақ
Фильм 1958 жылы британдық прокаттағы ең танымал он екі фильмнің бірі болды. Kinematograph Weekly журналы оны 1958 жылы британдық прокатта "қаржылық табысқа ие" деп тізімдеді. Гилберт фильмнің "Америкада да жақсы көрсеткенін" айтты.
The film was one of the twelve most popular at the British box office in 1958. Kinematograph Weekly listed it as being "in the money" at the British box office in 1958. Gilbert said the film "did quite well in America as well".
Нағыз Виолетта Сзабо
Оның сары шашы мен әдемі, қалыпты емес сырт келбетімен Вирджиния МакКенна нағыз Виолетта Сзабоға ешқандай ұқсамайды, ол қоңыр шашты, қара көзді және бойы 5 фут 5 дюймнан да төмен болған. МакКенна Сзабоға оңтүстік Лондон акцентін, сонымен қатар қалыпты тілдеу ерекшеліктерін қосып береді, оның орындауы 1950-ші жылдардағы Бондқа дейінгі Британия атмосферасында көрермендер күтетін, қатаң сыныптық құрылымдағы, "ерін қысып, қайсар" қаһармандығы дәстүрінде. 1958 жылы шыққан фильмде Сзабоның тұтқында болу кезіндегі, әсіресе Равенсбрюк концлагеріндегі қорқынышты жағдайлары мен оның өлімге кесілу жолы толық көрсетілмейді, бірақ оның батылдығы мен қайраттылығы туралы жалпы түсінік береді. Сзабо қайтыс болғаннан кейін берілген Джордж Крестінің мақтау қағазында "батырлық пен нығайып тұрудың көрнекті үлгісі" деп сипатталды, ал оның қызы Тания 2007 жылы анасының миссиялары туралы кітабында оны "жас, батыл және әдемі" деп атады. SOE агенттері Денис Блох пен Лилиан Ролф Виолетта Сзабомен бірге 1945 жылдың 5 ақпанында Равенсбрюкте өлім жазасына кесілді. Полковник Морис Бакмастер SOE F бөлімінің басшысы болды, ал Вера Аткинс оның көмекшісі және бөлімнің барлау офицері, сонымен қатар әйел агенттерге жауапты болды. Вера Аткинс, Одетт Сансом және Лесли Фернандес, Сзабоның SOE нұсқаушыларының бірі және өзі де далалық агент, фильмге кеңесшілер ретінде тартылды. Пол Скофилдтің Тони Фрейзер рөлі драмалық эффект үшін жасалған, бірақ ол Сзабоның Францияға миссияларындағы нақты ер әріптесі, "Salesman" желісінің ұйымдастырушысы Филипп Ливердің ("Майор Чарльз Стаунтон") бейнесіне негізделген.
With her blonde hair and handsome angular features, Virginia McKenna bears no resemblance to the real Violette Szabo, a brunette with dark eyes standing at less than 5 ft. 5 in. tall. McKenna gives Szabo a marked south London accent brushed with received pronunciation, her performance being in the tradition of the "stiff upper lipped" strictly class structured heroine that would be anticipated by audiences in the atmosphere of a pre Bond 1950s Britain. The film itself, released in 1958, does not show the full horror of Szabo's treatment in captivity, especially in Ravensbrück concentration camp, or the true manner of her execution, but it gives a broad impression of her bravery and fortitude. Szabo was described in the citation to her posthumous George Cross as having shown a "magnificent example of courage and steadfastness", by her daughter, Tania, in the title of her 2007 book about her mother's missions, as "young, brave, and beautiful", and by fellow SOE agent, Odette Sansom, GC, who survived Ravensbrück, as "the bravest of us all". Denise Bloch and Lilian Rolfe were fellow SOE agents, and were executed with Violette Szabo on 5 February 1945 in Ravensbrück. Colonel Maurice Buckmaster was head of SOE F Section; Vera Atkins was his assistant and the section's intelligence officer, with special responsibility for female agents. Vera Atkins, Odette Sansom, and Leslie Fernandez, one of Szabo's SOE instructors and a field agent himself, were advisors on the film. The role played by Paul Scofield, Tony Fraser, was created for dramatic purposes, but is based upon Szabo's actual male colleague on her missions to France, and organiser of the Salesman circuit, Philippe Liewer ('Major Charles Staunton').
"Өзімнің өмір салтым"
"Менің өмірім" немесе "Сенікі" деп белгілі өлеңді Виолетке күйеуі Этьен оқыған, бұрын фильм үшін арнайы жазылған деп есептелген, бірақ шындығында 1944 жылдың наурыз айында SOE криптографы Лео Маркс берген нақты кодтық өлең еді. Ол бұл өлеңді 1943 жылғы Рождество қарсаңында, жақында ұшақ апатында қаза болған сүйіктісі Руттың естелігіне арнап жазған. Соғыстан кейін сценарийші болған Маркс, өлеңнің авторлығы ашылмаса ғана оны пайдалануға рұқсат берді.
The poem, "The Life That I Have", also known as "Yours", recited to Violette by her husband Etienne, was once believed to have been written especially for the film, but was in fact the actual code poem given to her in March 1944 by the SOE cryptographer Leo Marks, and written by him on Christmas Eve 1943 in memory of his girlfriend, Ruth, who had recently died in a plane crash. Marks, who became a scriptwriter after the war, would only let the poem be used on condition that his authorship was not revealed.