1957-1994 жылдардағы Оңтүстік Африка Қорғаныс Күштері

Кіріспе

Оңтүстік Африканың қарулы күштері 1957 жылдан 1994 жылға дейін

Оңтүстік Африка қорғаныс күштері (SADF) (африкаанс тілінде: Suid Afrikaanse Weermag) 1957 жылдан 1994 жылға дейін Оңтүстік Африканың қарулы күштерін құрады. 1961 жылы мемлекет республика ретінде қайта құрылуға аз уақыт қалғанда, бұрынғы Одақтың қорғаныс күштері 1957 жылғы Қорғаныс заңымен (No. 44) ресми түрде SADF-қа ауыстырылды. Өз кезегінде, SADF 1994 жылы Оңтүстік Африка ұлттық қорғаныс күштерімен алмастырылды.

Миссиясы мен құрылымы

Оңтүстік Африка Қорғаныс күштері (SADF) екі мақсатта құрылды: кез келген түрдегі мүмкін болатын бүліктерге қарсы тұру және республиканың шекарасын қорғай алатын, қажет болған жағдайда жауап шабуылын жүзеге асыра алатын конвенциялық әскери күшті сақтау. Апартеид кезінде қарулы SADF әскерлері террористік шабуылдарға қарсы күресте қолданылды, көбінесе Оңтүстік Африка полициясына тікелей көмек көрсетті. Оңтүстік Африканың әскери бөлімдері ұзаққа созылған Мозамбик және Ангола азаматтық соғыстарына қатысып, Преторияның одақтастары – Мозамбик Ұлттық Қарсылық қозғалысы (RENAMO) және Анголаның Толық Тәуелсіздігі үшін Ұлттық Одағы (UNITA) ұйымдарын жиі қолдады. SADF қызметкерлері сондай-ақ Оңтүстік Африка шекара соғысына да жұмылдырылды.

Құрамы

Әскери құрамның басым бөлігі оңтүстік африкалық ақ адамдардан тұрды, олар ғана әскери қызметке шақырылуға жататын. Армияның тұрақты құрамының 85% африкаанс тілінде сөйлейтін болды. Дегенмен, қара нәсілді оңтүстік африкалықтар екінші ірі топты құрады, ал азиялықтар мен аралас текті түсті азаматтар еріктілер ретінде қызмет етуге құқылы болды, олардың кейбіреулері офицерлік шенге жетті. 1971 жылдан бастап, жаяу әскер және қызмет корпусында бірнеше қара батальондар құрылды. Көбінесе қара офицерлер, ал ақ офицерлер бар осы тайпалық батальондарда қызмет етті. Алғашқы қара нәсілділер 1986 жылдан бастап ғана офицерлік шендерге қабылданды, содан кейін тек қара сарбаздар мен сержанттар үшін. Бантулар үшін тұрақты комиссия 1991 жылға дейін ашылмады, содан кейін олар ақ жауынгерлік бөлімдерге билік етуден аулақ болу үшін тек қара бөлімдерде немесе қолдау/қызмет көрсету бөлімдерінде қызмет ететін болды. Сол кездегі Оңтүстік Африка Қорғаныс күштері (ОАҚК) өлім аузында жатқан кезде, батальон деңгейіндегі бөлімге қолбасшылық ететін алғашқы қара офицер тек 1994 жылдың ақпанында тағайындалды. Алайда, 1981 жылдан бастап түрлі Отандық күштерден және Оңтүстік-Батыс Африкадан/SWATF-тен қара офицерлер кандидаттары қабылданды. 32-ші батальон сияқты бөлімдерде, 101-ші батальон сияқты көптеген қара еріктілер болды. Әскерге шақыруды тоқтату науқаны сияқты ұйымдар қарсы болды, бірақ жалпы алғанда, ақтардың көтеріңкі рухы жоғары болды, бұл бірнеше рекруттардың ауыр тәртіптік құқық бұзушылық үшін сотталғандығымен дәлелденді. Бұл әскерлер Еуропадағы соғысқа дайын емес еді, өйткені олар осы уақытқа дейін тек жеңіл жаяу әскердің негізгі тактикасы мен бұталық соғысқа ғана үйренген. 1957 жылдан кейін жаңа Оңтүстік Африка Қорғаныс күштері соғыстан кейінгі африкалық ұлтшылдықтың өрбуіне тап болды және осының салдарынан өз ресурстарын кеңейтуге мәжбүр болды. 1963 жылы оның жалпы саны шамамен 25 000 адамды құрады. Оңтүстік Африка күшті қару-жарақ индустриясын дамытып, сапалы жабдықтар, соның ішінде реактивті ұшақтар, ұшқыштар, басқарылатын зымырандар, бронемашиналар, көптүрлі ракеталық қондырғылар және жеңіл қару-жарақтарды өндіре алды. ОАҚК бөлімшелері Анголадағы Азамат соғысында "Саванна" операциясы кезінде және Родезия Буш соғысы кезінде Родезия қауіпсіздік күштерімен бірге белсенді қатысты. Екі науқан да стратегиялық тұрғыдан сәтті болмағанымен, Оңтүстік Африканың әскері барлық африкалық көршілерінен күш пен күрделілік жағынан әлдеқайда жоғары екені анық дәлелденді. Ботха билікке келгеннен кейін көп ұзамай, ОАҚК-та шамамен 83 400 адам болды (оның ішінде 53 100 шақырылушы және 5 400 ақсүйектер): бір бронетанкті бригада, бір механикаландырылған жаяу әскер бригадасы, төрт мотобригада, бір парашют бригадасы, арнайы барлау полкі, бір теңіз жаяу әскері бригадасы, жиырма артиллерия полкі, арнайы бөлімшелерді қолдау, теңгерімді әуе күштері және жағалауды қорғау үшін жеткілікті әскери флот. Намибияның Оңтүстік-Батыс Африка аумақтық күштері және төрт (Бофутасвана, Цискей, Транскей және Венда) бантустандық әскери күштері. Ботханың өкілеттігі кезінде ОАҚК Оңтүстік Африка мен Намибияда (содан кейін Оңтүстік-Батыс Африка) коммунистердің қолдауымен азаттық және апартеидке қарсы қозғалыстарға қарсы соғысқа көбірек агрессивті ұстанымға ие болуға және оларға қолдау көрсеткен көрші елдермен күресуге назар аударды. Бұл жарым-жартылай жаңа құрылым ретінде негізделді, ол республикаға шетелден "тоталды шабуыл" жасауды болдырмауды көздеді. Колониялық кезеңнен кейінгі жаңа тәуелсіз қара үкіметтердің әкімшіліктің алдында пайда болуы қолданыстағы құрылымға қауіп төндірді, ал Преторияның Намибияны басып алуы оны әлемдік қоғамдастықпен тікелей қарама-қайшылыққа әкелу қаупі төндірді. Жер бетінде Африка Ұлттық Конгресі (АҰК), Оңтүстік-Батыс Африка Халықтық Ұйымы (СВАПО) және Панафрикандық Конгресс (ПАК) сияқты күресші партизандық қозғалыстар қарулы күшпен ақ билікке қарсы шықты. Зимбабве, Ботсвана, Лесото және Замбияда күдікті көтерілісшілердің базаларына шабуыл жасау үшін әскери ұшақтар мен арнайы бөлімшелер орналастырылды. 1985 жылдың соңында Намибия шекарасына Оңтүстік Африканың 30 000 әскери қызметкері орналасты, олар жиі шекарадан өтіп, Анголаның оңтүстігінде жұмыс істейтін СВАПО топтарына қарсы шайқасты. СВАПО-ның КХПК-ның қолдауымен, одақтастары оларды қорғауға еш мүмкіндік бермеді. Көптеген атақты террористік шабуылдардың жолы кесілді немесе әдеттегідей жақсы көретін халықаралық сахнада жағымсыз жариялымдар жасалды. 1991 жылы апартеид құлаған кезде ОАҚК Оңтүстік Африканың ақ қоғамының күшті және әлсіз жақтарын бірдей көрсететін тең емес бейне болды. Ол көптеген дамыған техникалық дағдылары бар қызметкерлерді жұмысқа алды; осылайша, әскерилер қара африкалық күштерінен қарағанда күрделі жабдықтарды оңайрақ күтіп, пайдалана алды. Командирлер азаматтық басшыларға бағынды және әдетте саяси билікке ұмтыла алмады. ОАҚК-ның техникалық өнімділігі де жақсарды, бұл көбінесе шынайы және тиімді оқу процедураларына байланысты болды. Ақ сарбаздар көбінесе дұрыс мотивацияланған; шақырылғандар өз елдерін қорғап отырғанына сенді, ал алыс шетелдегі кез келген оқиға емес. Офицерлер принципті түрде барлық түсті рекруттерді қабылдады, техникалық тиімділікке басымдық берді және кең ауқымды дайындыққа қарамастан, отандық емес жаумен күресуді ұнатты.

The military was mostly composed of white South Africans, who alone were subject to conscription. The permanent force of the Army was 85% Afrikaans speaking. However, black South Africans were the second largest group, and Asians and Coloured citizens with mixed ancestry were eligible to serve as volunteers, several attaining commissioned rank. From 1971 onwards, several black battalions were raised in the Infantry and Service Corps on a tribal basis, most black soldiers serving in these exclusive tribal battalions, which had black NCOs but white commissioned officers. The first black personnel were accepted into commissioned ranks only from 1986, and then only for serving black soldiers and NCOs. The regular Commission would not be open for Bantus until 1991, and then again they would serve only in black units or Support/Service Support units, to avoid having position of authority over white combat arms personnel. The first black officer to be promoted to lieutenant colonel rank and have command over a battalion sized unit was only appointed in February 1994, by which time the old SADF was already on its deathbed. However, black officer candidates from the various Homeland Forces and from South West Africa/SWATF had been accepted since 1981. Units such as the 32 Battalion incorporated many black volunteers, as did the 101 Battalion. Conscription was opposed by organisations such as the End Conscription Campaign, but overall, white morale remained high—as indicated by the few recruits tried for serious disciplinary offences. These troops were not prepared to fight in Europe proper, as they had hitherto been trained only in basic light infantry tactics and bush warfare. After 1957, the new South African Defence Force was faced with a post war upsurge in African nationalism, and forced to expand its resources accordingly. In 1963 its total strength stood at around 25,000 men. South Africa responded by developing a powerful domestic arms industry, capable of producing quality hardware, including jet fighters, drones, guided missiles, armoured cars, multiple rocket launchers, and small arms. SADF units fought in the Angolan Civil War during Operation Savannah and were also active alongside Rhodesian Security Forces during the Rhodesian Bush War. Although both campaigns were strategically unsuccessful, it was clearly proven that South Africa's military was immeasurably superior in strength and sophistication than all her African neighbours combined. Shortly after Botha took office, the SADF numbered some 83,400 men (including 53,100 conscripts and 5,400 non whites): one armoured brigade, one mechanised infantry brigade, four motorised brigades, one parachute brigade, a special reconnaissance regiment, one Marine brigade, twenty artillery regiments, supporting specialist units, a balanced air force, and a navy adequate for coastal protection in all. Namibia's South West African Territorial Force, and four (Bophuthatswana, Ciskei, Transkei, and Venda) Bantustan militaries. During Botha's term, the SADF began focusing on taking a more aggressive stance to the ongoing war against communist supported liberation and anti Apartheid movements in South Africa and Namibia (then South West Africa) and targeting neighboring countries that offered them support. This was partially justified as a new structure intended to turn back a "total onslaught" on the republic from abroad. The post colonial rise of newly independent black governments on the administration's doorstep created a perceived menace to the existing structure, and Pretoria's occupation of Namibia threatened to bring it into direct confrontation with the world community. On the ground, militant guerrilla movements such as the African National Congress (ANC), South West African People's Organisation (SWAPO) and the Pan Africanist Congress of Azania (PAC) challenged white supremacy with force of arms. Military aircraft and special forces units deployed across Zimbabwe, Botswana, Lesotho, and Zambia to attack suspected insurgent bases. 30,000 South African military personnel were posted on the Namibian border by late 1985, frequently crossing the frontier to battle SWAPO groups operating from southern Angola. SWAPO's MPLA allies, with the backing of the Cuban military, were often unable to protect them. Most high profile terrorist attacks were foiled or offered negative publicity from a normally sympathetic international stage. By the fall of apartheid in 1991, the SADF was an uneven reflection of both the strengths and weaknesses of South Africa's white society at large. It employed many personnel with developed technical skills; thus, the military could more easily maintain and operate sophisticated hardware than black African forces drawn from underdeveloped regions. Commanders deferred to civilian supervisors and normally could not aspire to political power. The SADF's technical performance had also improved greatly, owing largely to realistic and efficient training procedures. White soldiers were for the most part reasonably motivated; conscripts had a sense of defending their own country rather than some far off foreign venture. Commissioned officers generally accepted in principle recruits of all colours, placed an emphasis on technical efficiency, and preferred to fight a foreign rather than domestic enemy despite extensive preparation for both.

Ядролық қару

Оңтүстік Африка бір кезде ядролық қаруға ие болған, бірақ оның қару-жарақтары 1990 жылдардың басындағы саяси өзгерістер кезінде таратылды.