Грег Линн: Американ архитектор және инновациялық дизайннің шебері

Кіріспе

Американдық сәулетші Грег Линн (1964 жылы туған) – американдық сәулетші, Greg Lynn FORM кеңсесінің негізін қалаушысы және иесі, Вена қолданбалы өнер университетінің сәулет институтының толық профессор және UCLA өнер және сәулет мектебінің профессоры. Ол Бостон қаласындағы Piaggio Fast Forward робототехника компаниясының бас директоры және құрылтайшысы. 2008 жылы Венеция архитектурасының биенналесінде «Алтын арыстан» сыйлығына ие болды. 2010 жылы Линн АҚШ суретшілері қорының стипендияты атанды. Ол Канадалық сәулет орталығының қамқорлар кеңесінің мүшесі.

Өмір жолы және шығармашылығы

Линн Огайо штатының Солтүстік Олмстед қаласында дүниеге келген және әрқашан сәулетші болғысы келгенін айтады. "Он екі жасымда перспективалық суреттер салуға және аксонометриялық проекциялар жасауға қабілетім болған", - дейді Линн. "Жоғары мектепте біреу сурет салуды үйретті, ал сабақтың алғашқы күні менің барлық суреттерді жасай алатынымды байқады. Мен ерекше пішіндегі нысандарды, мысалы, бұрандалы конустарды таңдап алып, оларды екі нүктелі перспективада суреттеуге тырыстым. Сурет салуды мен бірден спорт түріне айналдырдым". Линн Огайодағы Майами университетін сәулет және философия мамандықтары бойынша, ал Принстон университетінің сәулет мектебін сәулет магистрі дәрежесімен дипломмен бітірген. Ол компьютерлік дизайнды қолданып, дұрыс емес, биоморфты архитектуралық формаларды жасауда ерекше көзге түседі, себебі компьютерлерді пайдалану арқылы архитектуралық экспрессияны құруға математикалық есептеулерді енгізуге болады деп санайды. Линн бұл идеялар туралы 1993 жылы "Архитектурада бүктеу" атты "Архитектуралық дизайн" журналының арнайы санының редакторы ретінде кеңінен жазды. 1999 жылы Грэм қорының қаржылық қолдауымен жарық көрген "Animate FORM" кітабы дизайн үшін анимация және қозғалыс графикалық бағдарламалық құралдарды пайдалануға арналған. Оның "Folds, Bodies & Blobs: Collected Essays" кітабында "Blobs, or Why Tectonics is Square and Topology is Groovy" атты "ANY" журналынан қайта басылған эссесі бар, онда ол "блоб архитектурасы" терминін енгізді, кейіннен "блобитектура" деп аталып, Уильям Сафирдің "New York Times Magazine" журналындағы "On Language: Defenestration" мақаласында кеңінен танымал болды. 2008 жылы Марк Раппольтпен бірге редакциялаған "Greg Lynn FORM" кітабына оның әріптестері, серіктестері және сыншылары, соның ішінде Росс Лавгров, Джеффри Кипнис, Крис Бангл, Сильвия Лавин, Imaginary Forces, Питер Шрёдер, Брюс Стерлинг, Дж. Г. Баллард, Брайан Гудвин және Ари Маркопулос үлес қосты. Ол 1992 жылдан 1999 жылға дейін Бернард Цхуми Колумбия университетінің сәулет, жоспарлау және сақтау мектебінің деканы болған кезде Хани Рашид пен Стэн Алленмен бірге "Кағазсыз студиялар" сабағын оқытып, ғимараттарды жобалау және салу үшін цифрлық технологияны зерттеген алғашқы оқытушылардың бірі болды. 1999 жылдан 2002 жылға дейін ол Цюрихтің технологиялық институтының сәулет факультетінде кеңістіктік тұжырымдау және зерттеу профессоры болды, ал 1999 жылдан 2016 жылға дейін Йель университетінің сәулет мектебінде Давенпорттың арнайы профессоры қызметін атқарды. Линн мен Дуглас Гарофало, Майкл МакИнтурфтың Нью-Йорк штатының Куинс қаласындағы Нью-Йорк пресвитериан шіркеуі дизайн тұжырымдамасында векторлық анимация бағдарламалық құралын қолданған алғашқы жобалардың бірі болып табылады. "Time" журналы оны сәулет және дизайн саласындағы 21-ғасырдың инноваторларының қатарында көрсетті. Линннің соңғы жұмыстары құрылым мен форманы қалай біріктіруді зерттей бастады, себебі ол кейбір биоморфтық формалардың жүктемеге табиғи түрде төзімді екенін анықтады. Ол әдетте әуе-ғарыш, кеме жасау және автомобиль өнеркәсібінің өндіріс әдістерімен эксперимент жасайды, мысалы, Swarovski кристалды желкендері және 2009 жылғы Design Miami-дегі HSBC дизайнерлер лаунжы, Монакодағы Гримальди форумындағы шараптағы көпіршіктер, 1999 жылғы Фабиан Маркаччомен бірге Векснер өнер орталығындағы "Жыртқыш", 2002 жылы Росс Лавгровпен және Токуджин Йосиокамен бірге Эйгелштейн 115 (Мартин Рендел мен Рене Спиц) -дегі "Gap инсталляциясын кеңейту", сондай-ақ 2003 жылғы супер титаннан жасалған Alessi шай және кофе мұнаралары және Vitra Ravioli креслосы сияқты өнеркәсіптік дизайн жобалары. Panelite компаниясымен жұмыс істеу барысында ол Blobwall деп аталатын қуыс пластикалық кірпішті ойлап тапты және дизайн мен материалдарды қайта өңдеу арқылы балалардың ойыншықтарын қайта өңделген ойыншықтардан жасалған жиһаздың құрылыс кірпіштері ретінде пайдаланды, сондай-ақ Hammer мұражайындағы ойыншықтар шөгіндісін ротоформалы пластикалық ойыншықтарды сканерлеу, оларды компьютерде құрастыру, бес осьті CNC маршрутизаторымен кесіп, оларды дәнекерленген монолиттік нысандарға жинау арқылы жасады. Bloom House пластиктен, шыны талшықтан және ағаштан жасалған иілген ішкі элементтер мен терезелерді қамтиды, олардың барлығы осы бағдарламалық құралдарды және CNC басқарылатын машиналарды пайдалану арқылы жасалған.

Lynn was born in North Olmsted, Ohio, and claims always to have wanted to be an architect. "When I was twelve, I could already construct perspective drawings and draw axonometric projections", says Lynn. "In high school, someone taught drafting and in the first day of class they saw that I could do all these constructed drawings. I started picking oddly shaped objects like threaded cones and I would try to draw them in two point perspective. I got into drawing as a kind of sport." Lynn graduated cum laude from Miami University in Ohio with degrees in architecture and philosophy and from Princeton University School of Architecture with a Master of Architecture. He is distinguished for his use of computer aided design to produce irregular, biomorphic architectural forms, as he proposes that with the use of computers, calculus can be implemented into the generation of architectural expression. Lynn has written extensively on these ideas, first in 1993 as the editor of an Architectural Design special issue called "Folding in Architecture". In 1999, his book Animate FORM, funded in part by the Graham Foundation focused on the use of animation and motion graphic software for design. His book, Folds, Bodies & Blobs: Collected Essays, contains the republished essay from ANY magazine "Blobs, or Why Tectonics is Square and Topology is Groovy" in which he coined the term "blob architecture" later to become "blobitecture" popularized in a New York Times Magazine article "On Language: Defenestration" by William Safire. The 2008 book Greg Lynn FORM, edited with Mark Rappolt, includes contributions by his colleagues, collaborators and critics including Ross Lovegrove, Jeffrey Kipnis, Chris Bangle, Sylvia Lavin, Imaginary Forces, Peter Schröder, Bruce Sterling, J. G. Ballard, Brian Goodwin and Ari Marcopoulos. He was one of the earliest teachers to explore the use of the digital technology for building design and construction when he was teaching "Paperless Studios" with Hani Rashid and Stan Allen while Bernard Tschumi was dean of Columbia Graduate School of Architecture, Planning and Preservation from 1992 to 1999. He was professor of spatial conception and exploration at the ETH Zurich Faculty of Architecture from 1999 to 2002 and was Davenport Visiting Professor at the Yale School of Architecture from 1999 to 2016. Lynn's New York Presbyterian Church in Queens, New York, with Douglas Garofalo, Michael McInturf is an early project which used vector based animation software in its design conception. He was profiled by Time magazine in their projection of 21st century innovators in the field of architecture and design. Lynn's latest works begin to explore how to integrate structure and form together as he discovered some biomorphic forms are inherently resistant to load. He often experiments with methods of manufacturing from the aerospace, boat building and automobile industries in his installations such as Swarovski crystal sails and HSBC Designers Lounge for 2009 Design Miami, Bubbles in the Wine installation at the Grimaldi Forum in Monaco, 1999 The Predator at Wexner Center for the Arts with Fabian Marcaccio, 2002 Expanding the Gap installation at Eigelstein 115 (Martin Rendel and René Spitz) with Ross Lovegrove and Tokujin Yoshioka, and in his industrial design projects like the super formed titanium Alessi Tea and Coffee Towers of 2003 and the Vitra Ravioli Chair. Working with Panelite his studio invented a hollow plastic brick called the Blobwall and using an upcycling approach to design and materials is repurposing children's toys as the building bricks for Recycled Toys Furniture, and a Fountain of Toys at the Hammer Museum by scanning rotomolded plastic toys, composing them on a computer, cutting them with a five axis CNC router and assembling them into welded monolithic objects. The Bloom House includes curvaceous interior elements and windows, built in plastics, fiberglass and wood all using this software and CNC controlled machines for its fabrication.