Калғары Тайгерс: Хоккей тарихы

Кіріспе

Мұз хоккей командасы. "Калгари Тайгерс" командасы, көбінесе "Бенгалдар" деп аталды, 1920 жылдан 1927 жылға дейін Канаданың Альберта провинциясының Калгари қаласында орналасқан. Бұл команда Big 4 Лигасы, Батыс Канада Хоккей Лигасы және Прерия Хоккей Лигасының мүшесі болды. "Тайгерс" 1932 жылы қайта құрылып, Солтүстік-Батыс Хоккей Лигасында қысқа ғана төрт жыл ойнады. Олар өз ойындарын Виктория Аренасында өткізді. Аллан кубогы үшін бақ сынау ниетімен әуесқой команда ретінде құрылған "Тайгерс", 1921 жылы Батыс Канада Хоккей Лигасын құруға көмектесіп, Калгаридегі алғашқы ірі кәсіби команда атанды. 1924 жылы лига және Батыс Канада чемпионатында жеңіске жеткеннен кейін, "Тайгерс" Стэнли кубогы үшін күрескен алғашқы Калгари клубы болды. 1927 жылы қаржылық қиындықтарға тап болғаннан кейін, "Тайгерс" 1930 жылдардың ортасында қысқа мерзімге қайта жаңғыртылды, бірақ енді бұл шағын кәсіби клуб болды. "Тайгерс" төрт лигада барлығы он бір маусым өнер көрсетіп, осы жылдар ішінде төрт чемпионатты жеңіп алды. "Тайгерс" командасының бес ойыншысы кейіннен Хоккей Даңқы залына енді.

Үлкен 4 лигасы

1919 жылы Альбертаның әуесқой хоккей қауымдастығының президенті Аллан Маккоудың басшылығымен Альбертада Калгари мен Эдмонтон қалаларынан екі командадан құралған жаңа элиталық үлкендер лигасы құрылды. Үлкен 4 лигасының мақсаты – Канаданың ұлттық үлкендер чемпионатының символы – Аллан кубогы үшін күресу болды. «Тайгерс» командасы 1920 жылы «Канадианс» командасымен бірге Калгари қаласын «Үлкен төртеу» лигасында ұсыну үшін құрылды. «Тайгерс» сондай-ақ Эдмонтон эскимостарымен және Альберта астанасын ұсынушы «Доминионс» командасымен де кездесті. Лига өзін әуесқойлар турнирі ретінде таныстырғанымен, «жалған әуесқойлар» лигасының әйгілі мысалы ретінде белгілі болды, себебі әуесқой командалар қарсыластарынан басымдық алу үшін кәсіби ойыншыларды жасырын түрде жұмысқа алды. «Тайгерс» командасының тұңғыш ойыны 1920 жылдың 29 желтоқсанында өз алаңында өтті, онда 2500 жанкүйер Гордон Фрейзердің голы мен екі нәтижелі пасының арқасында Эдмонтон «Доминионс» командасын 6:1 есебімен жеңді. Маусым соңында «Канадианс» командасы Эдмонтон «Эскимостарының» қақпашысы Билл Тобиннің пайдалануына қарсылық білдірді, олар лига ережелеріне сәйкес оның Альбертада тұру мерзімі жеткіліксіз екенін мәлімдеді. Төрешілер алқасының біреуін соңғы сәтте ауыстырғаннан кейін, үш төрешіден тұратын комиссия қарсылықты қабылдамады. Бұл шешім «Тайгерс» командасын лига чемпионаты үшін екінші орындағы «Эскимостармен» кездесуден бас тартуға мәжбүр етті, себебі команда «Канадианс» командасының қарсылығына дұрыс қаралмағанын сезінді. Эдмонтон клубтары қарсылықты қайта қарауға рұқсат бермегендіктен, келісімге келуге жасалған тырашалар сәтсіз аяқталды, нәтижесінде 1921 жылдың 24 ақпанында лига таратылды. Лиганың тарауына қарамастан «Тайгерс» командасы белсенді болып қалып, Саскатун «Крессентс» командасымен және Муз-Жоу қаласының командасымен бірқатар көрсету ойындарын өткізді. «Эскимостар» командасы ақырында Тобинсіз «Тайгерс» командасына қарсы қалалық чемпионат деп аталған бейресми чемпионатта ойнауға келісті. «Тайгерс» командасы Эдмонтонды алғашқы ойында 2:0 есебімен жеңіп, екінші ойында Эдмонтонда 2:1 есебімен жеңіліске ұшырады, бірақ жалпы есеп бойынша голдар саны артық болғандықтан чемпион атанды. «Тайгерс» командасы маусымын Стенли кубогының қорғаушы чемпионы Оттава «Сенаторларына» 2:0 есебімен жеңіліспен аяқтады, олар PCHA чемпионы Ванкувер «Миллионерлер» командасынан өз атағын қорғау үшін батысқа сапар шегіп, елді аралап жүрді.

In 1919, under the guidance of Alberta Amateur Hockey Association league president Allan McCaw, a new elite senior amateur league was established in Alberta with two teams each in Calgary and Edmonton. The Big 4 League's intention was to compete for the Allan Cup, emblematic of Canada's national senior championship. The Tigers were created in 1920, along with the Canadians, to represent Calgary in the Big Four after the city's two original teams, the Wanderers and Columbus Crew, withdrew following the league's first season. The Tigers also faced the Edmonton Eskimos and Dominions who served as representatives of Alberta's capital. While the Big 4 billed itself as an amateur circuit, it became known as a notorious example of a "shamateur" league, as amateur teams secretly employed professional players in an attempt to gain an upper hand on their competition. The Tigers' inaugural game was played at home on December 29, 1920 as 2,500 fans saw them defeat the Edmonton Dominions 6–1 on the strength of a goal and two assists by Gordon Fraser. Late in the season, the Canadians protested the use of goaltender Bill Tobin by the Edmonton Eskimos, arguing that he had not lived in Alberta long enough to be eligible per the league's residency rules. Following a last minute change of one of the arbitrators, a three man panel denied the protest. The decision led the front running Tigers to refuse to play any series against the second place Eskimos for the league championship as the team felt the Canadians' protest was improperly handled. Efforts to reach a compromise failed as the Edmonton clubs refused to allow the protest to be reconsidered, resulting in the collapse of the league on February 24, 1921. The Tigers remained active despite the demise of the league, playing a series of exhibition games against the Saskatoon Crescents and a team from Moose Jaw. The Eskimos eventually agreed to face the Tigers without Tobin in an informal championship that was known as the Intercity Championship. The Tigers claimed the title on total goals as they defeated Edmonton 2–0 in the first game at Calgary before dropping the second 2–1 at Edmonton. The Tigers ended their season with a 2–0 exhibition loss to the defending Stanley Cup champion Ottawa Senators, who were touring the country as they travelled west to defend their title against the PCHA champion Vancouver Millionaires.

Батыс Канада хоккей лигасы

Бұрынғы Big Four командалары 1921 жылы Саскатун Шикс командасымен бірігіп, Ұлттық хоккей лигасы мен Тынық мұхиты жағалауы хоккей қауымдастығына қарсы бәсекелесуді мақсат тұтқан жаңа кәсіби лига құрды. Батыс Канада хоккей лигасы ірі лига ретінде мойындалып, Стэнли кубогы үшін күресу құқығы берілді. Алғашқы маусым басталуға аздай қалғанда Калгари Канадианс клубының президенті доктор С.Е. Коулман және Тайгерс командасының менеджері Эдди Пулин екі франшизаны Тайгерс атауымен біріктіруге келісті, бұл Калгариге жаңа лигада біртұтас күш көрсетуге мүмкіндік берді. Тайгерс командасы 1921 жылдың 19 желтоқсанында Калгаридегі алғашқы кәсіби хоккей ойынын өткізіп, 3000 жанкүйердің алдында Регина Капиталз клубын 3:2 есебімен жеңді. Тайгерс, Эскимос және Капиталс командалары маусым бойы бірнеше рет жетекші орынға ие болып, лигада бірінші орын үшін күресті. Тайгерс және Капиталс командалары екінші орынды бөлісіп, лига чемпионатын үшін Эскимос командасымен кім кездесетінін анықтау үшін екі ойындық, жалпы голдар есебімен плей-офф өткізуге мәжбүр болды. Серияда Капиталс командасы Калгариде Тайгерс клубын 1:0 есебімен жеңіп, ал екі команда Регинада 1:1 есебімен тең түсті, нәтижесінде Капиталс командасы жалпы есеп бойынша 2:1 есебімен жеңіске жетті. 1922-1923 жылғы маусымның алдында Тайгерс командасы екі көрсетпелік ойында Стэнли кубогының чемпионы Торонто Сент-Патрикс клубымен кездесті. Олар Калгариде Сент-Патрикс клубын 7:5 есебімен жеңіп, Манитобаның Виннипег қаласында өткен ойында да 6:2 есебімен жеңіске жетті. WCHL және PCHA осы маусымда өзара байланысқан кесте қабылдады, Тайгерс Тынық мұхиты жағалауындағы қарсыластарына қарсы күресіп, алты ойынның екеуінде ғана жеңіске жетті. Калгари Эдмонтон және Регинадан кейін үшінші орынды иеленді, өйткені бұрынғы Тайгерс ойыншысы Барни Стэнли Калгариға қарсы өткен 2:1 есебімен жеңіске жетіп, Калгариді плей-оффтан шығарды. Олар маусымды НХЛ-дің Оттава Сенаторлары клубына қарсы 4:0 есебімен жеңіп, Калгариде өткен "ең сенсациялық" ойындардың бірі деп сипатталған ойынмен аяқтады. 1923-1924 жылғы маусым трагедиямен басталды, өйткені Тайгерс клубының шабуылшысы Фоли Мартин команданың Тынық мұхиты жағалауына сапар кезінде қан улануынан қайтыс болды. Мартиннің өліміне қарамастан, Тайгерс командасы ойынды жалғастырып, PCHA қарсыластарына қарсы үш ойынның екеуінде жеңіске жетті. Тайгерс командасы 37 ұпаймен лиганың бірінші орында тұрды. Олар лига чемпионатын үшін Регина Капиталс клубымен екі ойындық, жалпы голдар есебімен серияда кездесті. Саскачеван астанасында Регинамен 2:2 есебімен тең ойнағаннан кейін, Тайгерс командасы Калгариге оралып, 2:0 есебімен жеңіспен үй мұзында чемпиондықты жеңді. Содан кейін олар ПХА-ның Ванкувер Маруны клубымен Батыс Канаданың ең жақсы үш ойынынан тұратын финалда кездесті. Ванкувердегі алғашқы ойынды ұтырғаннан кейін, Тайгерс командасы үйде 6:3 есебімен Маруны клубын жеңіп, Виннипегте бейтарап алаңда өткен ойында да 3:1 есебімен жеңіске жетті. Жеңіс Тайгерс командасына Стэнли кубогы үшін ойнау құқығын берді, бұл Калгаридегі клуб үшін бірінші мүмкіндік болды. Маруны клубын жеңгеніне қарамастан, PCHA чемпионы шығарылмады. Оның орнына, Тайгерс командасы финалға жолдама алды, ал Ванкувер Монреаль Канадианс клубымен жартылай финалда кездесті. "Көк, ақ және қызыл" екі ойында Ванкувер клубын жеңіп, 1924 жылғы Стэнли кубогының финалына жол ашты, онда "канадтар" Тайгерс клубын оңай жеңді. Сонымен қатар, Тайгерс командасы жаңадан салынған Монреаль форумы уақытында дайын болса, НХЛ-дің Монреаль Маруны клубына қарсы тұру туралы келісті. Бұл ойындар өтпеді. WCHL лигасында Тайгерс командасы кезекті маусымды бірінші орынмен аяқтады. Оливердің командасы 20 гол соққанда, Тайгерс командасы WCHL чемпионатына жолдама алды. Олардың қарсыласы Виктория Кугарс клубы болды, ол өткен жазда PCHA құлдырауынан кейін WCHL-ге көшті. Тайгерс командасы Стэнли кубогының финалына қайта оралу мүмкіндігін таба алмады, екі ойынның жалпы голдар есебімен сериясын 3:1 есебімен жоғалтты. Кугарс командасы Стэнли кубогын жеңген соңғы НХЛ-ге жатпайтын командаға айналды. Тайгерс командасы 1925-1926 жылғы маусым бойы күресті, маусымның басым бөлігінде соңғы орында болды, бірақ маусымның соңғы күнінде Виктория клубын 2:0 есебімен жеңгенге дейін Калгари Ванкуверден бір ұпайға алда қалып, маусымды аяқтады. Жалақының тез өсуіне байланысты қаржылық қысым лигаға әсер етті. Прерия клубтары, соның ішінде Тайгерс, қаржылық қиындықтармен күресіп жатты, ал 1925-1926 жылғы жұмсақ қыс Виктория аренасындағы табиғи мұздың сапасын төмендетті, бұл команданың нашар жетістігімен бірге қатысуды азайтты. Менеджер Ланс Тернер 1926 жылдың 4 мамырында Тайгерс клубының Ұлттық хоккей лигасына, Эдмонтон, Регина, Виктория, Ванкувер және Портлендтегі франчайздармен бірге сатылғанын және лига операцияларын тоқтатып, таратылғанын растады. Алты франчайздар 300 000 долларға сатылды. Батыс лигасының құлауынан үш апта өткен соң, Тайгерс командасы бес командадан тұратын Прерия хоккей лигасының құрылтай мүшесі ретінде қайта құрылды. Команда Прерия лигасында жанкүйерлерді тартуға күш салды, нәтижесінде маусымның соңында бір жылдан кейін операцияларын тоқтату туралы хабарлады. Тайгерс командасы мұз үстінде сәтті өнер көрсетті, лиганың бірінші орында тұрып, лига титулы үшін үш ойыннан тұратын серияда Саскатун Шикс клубымен кездесті. Калгари алғашқы ойында 2:1 есебімен Саскатунда ұтылып, бірақ Энди Айкенхедтің соңғы бес минутта соққан екі голының арқасында Калгариде 2:1 есебімен жеңіске жетіп, серияны теңестірді. Тайгерс командасы содан кейін Шикс клубының үшінші ойынды өткісуден бас тартқаннан кейін лига чемпионы атанды, төрешіге қарсылық көрсетіп, шешуші ойынға тағайындалған төрешіге наразылық білдірді. Прерия чемпионы ретінде Тайгерс командасы батыс Канадалық кәсіби чемпионат үшін Виннипег Маруны клубымен шығысқа сапарлады. Калгари алғашқы ойында жеңіске жетті, содан кейін Американдық хоккей қауымдастығы өз лигасының плей-офф сериясын қайта кестелегеннен кейін екінші ойынды өткізе алмағандықтан, титул табысталды. Тайгерс командасы маусымын АҚШ-та өткен көрсетпелік ойындармен аяқтады, содан кейін команда таратылды. Олар 1932 жылдың 7 желтоқсанында Эдмонтонда 1:0 есебімен жеңіліспен маусымды ашты, бұл екі қала үшін алты жылдағы алғашқы кәсіби ойын болды, ал екі күннен кейін Калгарида Тайгерс командасы Эскимос клубын 7:0 есебімен жеңіп, 4100 жанкүйердің алдында өтті. Тайгерс командасы маусымды маусым бойы соққан ең аз голдар есебімен бірінші орында аяқтады, бірақ жанкүйерлерді тартуда қиындықтарға тап болды. Маусым бойы қатысу төмендеді, наурыз айының басында Саскатунға қарсы өткен жеңіліс үшін бар болғаны 560 жанкүйер келді, бұл лиганың үздік көрсеткіші болды. Жалпы, команда ойын басына 2270 жанкүйерді тартты. Чемпионат сериясына жолдама алған Тайгерс командасы нашар мұз жағдайына байланысты екі қаладағы ерекше жылы ауа райынан зардап шеккен бес ойыннан тұратын серияда Эскимос клубымен кездесті. Калгарида өткен алғашқы ойында 1:1 есебімен тең түскеннен кейін, лига серияның қалған ойындарын мұз жағдайының нашарлығына байланысты Эдмонтонда өткізуге бұйрық берді. Екінші ойын да Эдмонтонда нашар мұзға байланысты ерте аяқталды, нәтижесінде 1:1 есебімен тең түсті. Эскимос клубының екі жеңісі Калгариді жоюдың алдына жеткізді, бірақ Тайгерс командасы бесінші ойында 5:1 есебімен жеңіске жетті. Сериядағы тең түскен ойындар командаларды алты ойынға дейін жеткізді, ол да 1:1 есебімен тең аяқталды, бірақ Эскимос командасы қосымша уақытта төрт минуттан кейін гол соғып, чемпионатты жеңіп алды. Маусымнан кейін Саскачеван клубтары шығып, Тынық мұхиты жағалауынан үш команда қосылғаннан кейін лига Солтүстік-Батыс хоккей лигасы ретінде қайта құрылды. Калгари 1933-1934 жылғы маусымда да үздік көрсеткіштерді көрсетті, регулярлық маусымның соңғы ойынында Ванкувер Лионс клубын 12:3 есебімен жеңіп, тікелей лига чемпионатына жолдама алды. Датч Гейнор 43 ұпаймен лиганың үздік мергені атанды. Өткен маусымдағы плей-офф апатының қайталанбауын қорқынышты сезіне, лига Калгариге чемпионатты...

The former Big Four teams joined with the Saskatoon Sheiks in forming a new professional league in 1921 that intended to compete against the National Hockey League and Pacific Coast Hockey Association. The Western Canada Hockey League was recognized as a major league and granted the right to compete for the Stanley Cup. Shortly before the inaugural season was set to begin, Calgary Canadians president Dr. C. E. Coleman and Tigers manager Eddie Poulin agreed amalgamate the two franchises under the Tigers name, allowing Calgary to present a unified front in the new league. The Tigers played the first professional hockey game in Calgary on December 19, 1921, defeating the Regina Capitals 3–2 before a crowd of 3,000 fans. The Tigers, Eskimos and Capitals battled for first place in the league, each team holding the top spot numerous times throughout the season. The Tigers and Capitals finished tied for second, forcing a two game, total goals playoff to determine who would meet the Eskimos for the league championship. In the series, the Capitals defeated the Tigers 1–0 in Calgary, while the two teams tied 1–1 in Regina sending the Capitals through by a 2–1 aggregate total. Prior to the start of the 1922–23 season, the Tigers faced the Stanley Cup champion Toronto St. Patricks in two exhibition games. They defeated the St. Pats 7–5 in Calgary, and again 6–2 in a game held in Winnipeg, Manitoba. The WCHL and PCHA adopted an interlocking schedule for this season, with the Tigers struggling against their pacific coast opposition, winning just two of six games. Calgary finished third in the standings, behind Edmonton and Regina, as former Tiger Barney Stanley scored the winning goal against Calgary in a 2–1 victory by the Regina Capitals that eliminated Calgary from playoff contention. They ended the season with a 4–0 exhibition victory over the NHL's Ottawa Senators in a game described as one of the "most sensational" games ever held in Calgary. The 1923–24 season began with tragedy, as Tigers' forward Foley Martin died of blood poisoning during the team's season opening road trip to the pacific coast. The Tigers played on despite Martin's death, winning two of three games against their PCHA rivals. The Tigers finished atop the league standings with 37 points. They met the Regina Capitals in the league championship in a two game, total goals series. After battling Regina to a 2–2 draw in the Saskatchewan capital, the Tigers returned home to Calgary, capturing the championship on home ice in a 2–0 victory. They then moved on to face the Vancouver Maroons of the PCHA in the best of three Western Canadian final. After dropping the first game in Vancouver, the Tigers came back to defeat the Maroons 6–3 at home, and again 3–1 at a neutral site game in Winnipeg, Manitoba. The victory earned the Tigers the right to play for the Stanley Cup, the first such opportunity for a Calgary based club. Despite defeating the Maroons, the PCHA champions were not eliminated. Rather, the Tigers earned a bye into the finals, while Vancouver met the Montreal Canadiens in the semi final. The blue, blanc et rouge swept Vancouver in two games, setting the matchup for the 1924 Stanley Cup Finals where the Canadiens easily handled the Tigers. Additionally, the Tigers negotiated to face the NHL's expansion Montreal Maroons if the newly constructed Montreal Forum was ready in time. Those games did not come to pass. In WCHL league play, the Tigers once again finished the regular season in first place. Led by Oliver's team leading 20 goals, the Tigers earned a bye into the WCHL championship. Their opponent was the Victoria Cougars, who moved over to the WCHL following the collapse of the PCHA the previous summer. The Tigers were unable to earn a return trip to the Stanley Cup Finals, losing the two game total goals series 3–1. The Cougars went on to become the last non NHL team to win the Stanley Cup. The Tigers struggled throughout the 1925–26 season, languishing in last place for most of the season until a 2–0 victory over Victoria on the last day of the season moved Calgary one point ahead of Vancouver to end the season. The financial pressures of trying to keep up with rapidly escalating salaries took its toll on the league. The prairie clubs, including the Tigers, were struggling under financial hardships while a mild winter of 1925–26 reduced the quality of the natural ice at Victoria arena which, coupled with the team's poor performance, reduced attendance. Manager Lance Turner confirmed on May 4, 1926 that the Tigers were sold to the National Hockey League, along with the franchises in Edmonton, Regina, Victoria, Vancouver and Portland, and that the league had ceased operations. The six franchises were sold for $300,000. Three weeks after the collapse of the Western League, the Tigers were reformed as a charter member of the five team Prairie Hockey League. The team struggled to attract fans in the Prairie League, and consequently announced late in the season that it would cease operations after one year. The Tigers were successful on the ice, however, as they finished atop the league standings and met the Saskatoon Sheiks in a best of three series for the league title. Calgary dropped the first game, 2–1 in Saskatoon, but tied the series with a 2–1 victory in Calgary on the strength of two goals in the last five minutes by Andy Aikenhead. The Tigers were then awarded the league championship after the Sheiks defaulted the third game, refusing to play in opposition to the referee assigned for the deciding game. As Prairie champions, the Tigers traveled east to face the Winnipeg Maroons for the western Canadian professional championship. Calgary won the first game, then were awarded the title after the Maroons were unable to play the second game when the American Hockey Association rescheduled their league playoff series and created a conflict. The Tigers ended their season with exhibition games in the United States before the team was disbanded. They opened the season with a 1–0 defeat in Edmonton on December 7, 1932 in what was the first professional game for either city in six years, while a near capacity crowd of 4,100 fans witnessed a 7–0 victory by the Tigers over the Eskimos two nights later in Calgary. The Tigers finished the season in first place with on the strength of giving up the fewest goals against during the season, but struggled to attract fans. Attendance declined throughout the season to a low of just 560 for their victory over Saskatoon in early March that clinched the league's top record. Overall, the team averaged 2,270 fans per game. Having earned a bye to the championship series, the Tigers faced the Eskimos in a best of five series marred by poor ice caused unseasonably warm weather in both cities. Following a 1–1 tie in the first game at Calgary, the league ordered the remaining games of the series be played in Edmonton due to the poor condition of the ice surface. The second game was also tied at 1 after bad ice in Edmonton forced it to be ended early. Two victories for the Eskimos pushed Calgary to the brink of elimination before the Tigers rebounded with a 5–1 victory in the fifth game. The ties earlier in the series forced the teams to a sixth game that also went to overtime tied at 1 before the Eskimos scored to win the championship after four minutes of an extra period. The league reformed as the North Western Hockey League following the season after the Saskatchewan clubs dropped out and were replaced with three teams on the Pacific Coast. Calgary again won the regular season title in 1933–34, advancing directly to the league championship, on the strength of a 12–3 victory over the Vancouver Lions in the final game of the regular season. Dutch Gainor won the league scoring title with 43 points. Fearing a repeat of the previous season's playoff disaster, the league ordered Calgary to play their championship series against the Lions in Seattle and Vancouver as both cities had arenas capable of making artificial ice. The disadvantage did not affect the Tigers in the opening game of the series, a 5–2 victory at Seattle. The teams traded victories in the next three contests, ending in a 2–1 Vancouver win in the fourth game that tied the series at 2 wins apiece. Calgary won the championship with a 6–1 victory before a Vancouver crowd of over 6,000 fans. The 1934 championship would prove to be the Tigers' last hurrah, as the team fell to the bottom of the NWHL standings in 1934–35, winning only three games. They once again finished in last place in 1935–36 and were embroiled in another disputer with Edmonton over the rights to a player as the Eskimos claimed they had gained the rights to Tony Savage from the Montreal Canadiens though he had already been sent to Calgary on loan. The Tigers issued an ultimatum to the league, threatening to disband for the season if Savage did not remain in Calgary. Savage ultimately remained with Calgary for the entire season. 1936 proved to be the final year for the Tigers, as the Great Depression and declining interest in professional hockey in favour of the senior game had threatened the team's viability. After the Eskimos announced intentions to relocate to Victoria, British Columbia as part of a realignment of the league, Tigers' manager Clair Manning contemplated relocating the franchise to Spokane, Washington. The team instead hoped to operate for another season in Calgary, but met its final demise after the NWHL reformed into the Pacific Coast Hockey League for 1936–37 and denied the Tigers' application to join the new league.

Құрметтілер залы

WCHL-дің қысқа және тұрақсыз болуы үш лиганың үздік ойыншылар үшін бәсекелесуіне байланысты жалақының өсуінің салдары болды. Осының нәтижесінде 1920 жылдардың ортасына қарай хоккейшілер Солтүстік Америкадағы ең көп жалақы алатын спортшылардың қатарына кірді, ал ең жақсы ойыншылар сол кездегі бейсбол жұлдыздарынан да жоғары жалақы талап ете алды. WCHL бес жыл ғана сарқып өткенімен, «Тайгерс» командасы сол жылдары болашақ Хоккей даңқы залына енетін бес ойыншыны қатарына қосты. Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқан ветеран Ред Даттон, шрапнельден жарақат алғаннан кейін аяғын ампутациялау туралы дәрігерлердің ұсынысын қабылдамай, «Тайгерс» сапында 123 ойын өткізді, содан кейін НХЛ-ге өтіп, «Монреаль Маруны» және «Нью-Йорк Американс» командаларында тағы 449 ойын ойнады. Расти Кроуфорд, соғысқа дейін Ұлттық хоккей қауымдастығы мен Ұлттық хоккей лигасының көрнекті ойыншысы болған, 1922–1925 жылдары Калгариде үш маусым өткізді. Кроуфорд «Тайгерс» сапында 64 ойында 19 гол соқты. Герб Гарднер кәсіби карьерасын 1920 жылы Калгариде бастап, 1926 жылы «Монреаль Канадиенс» командасына сатылғанға дейін «Тайгерс» құрамында болды, ол 1927 жылы НХЛ-дің ең құнды ойыншысы атанды және Харт мемориалдық жүлдесін жеңіп алды. Гарри Оливер де кәсіби мансабын Калгариде бастады, 1921–1926 жылдары «Тайгерс» командасында ойнады, онда ол «Бостон Бруинс» командасына сатылмас бұрын 90 гол соқты. Оливер «Бруинс» және «Нью-Йорк Американс» командаларында НХЛ-де он бір маусым ойнады.

Мұра

Калгари Тайгерс клубының формасы 2011 жылдың ақпан айында Heritage Classic ойынында киінген Калгари Флеймс клубының "винтаж" стиліндегі формасына шабыт берді. Калгари Флеймс клубы өз тарихын Тайгерлермен байланыстырмаса да (Атланта Флеймс клубы 1980-ші жылдары Калгари кәсіпкерлеріне сатылды), бұл шарада Калгари тарихындағы алғашқы кәсіби хоккей клубын құрметтеуді ұйым қалағандықтан Тайгерлердің жарқын формасын таңдады.