Калифорния миссияларының испандық сәулеті

Кіріспе

Калифорниядағы испандық отаршылдық архитектурасы, АҚШ

Калифорния миссияларының архитектурасына бірнеше фактор әсер етті: қолдағы құрылыс материалдарының шектеулі болуы, білікті жұмысшылардың жетіспеуі және миссияны құрған дін қызметкерлерінің Испаниядағы танымал құрылыстарды үлгі еткісі келгені. Екі миссия кешені бір-бірінен толыққанды ерекшеленсе де, олардың барлығы бірдей негізгі құрылыс стилін пайдаланды.

Құрылыс материалдары

Импортталған материалдардың жетіспеушілігі, сондай-ақ білікті жұмысшылардың тапшылығы, әулиелерді миссиялық құрылыстарды салуда қарапайым құрылыс материалдары мен әдістерін қолдануға мәжбүр етті. Үлкен миссиялық кешенге қажетті материалдарды импорттау мүмкін болмағандықтан, падрелер қажетті материалдарды айналасындағы жерлерден жинауға мәжбүр болды. Тұрақты миссиялық ғимараттарды салуда бес негізгі материал қолданылды: балшық, ағаш, тас, кірпіш және черепица. Адобелер (балшық кірпіштері) топырақ пен судан жасалып, қоспаны байланыстыру үшін сабан, шөп немесе тыңайтқыш қосылды. Жақсы байланыс үшін араластыруға кірпіш сынықтары немесе қабықшалар да салынатын. Топырақ балшық, құмды топырақ немесе қиыршық тасты топырақ болуы мүмкін еді. Кірпіш жасау процесі Испания мен Мексикада дамыған әдістерден алынған, қарапайым болды. Құрылыс алабына жақын, сумен жақсы қамтамасыз етілген жер (әдетте бұлақ немесе арна) таңдалды. Жер қазылып, сумен ылғалдандырылды, содан кейін жалаң аяқ жұмысшылар ылғал топырақ пен байланыстырғыштарды кірпіш қалыптарына салуға және орналастыруға қолайлы біртекті консистенцияға дейін таптап басатын. Қоспа ағаш формаларға сығылып, қатарлап орналастырылып, раманың жоғарғы жиегіне дейін қолмен тегістелді. Уақыт-уақытпен жұмысшы кірпіш бетіне қолының немесе аяғының іздерін қалдыратын, ал сауатты жұмысшы бетіне атын және күнін жазып қоятын. Формалар толтырылғаннан кейін кірпіштер күнде кептірілді. Біркелкі кептіруді қамтамасыз ету және жарылудың алдын алу үшін кірпіштердің барлық жағына көңіл бөлінді. Кепкеннен кейін кірпіштер қатарлап жиналып, қолдануды күтетін. Калифорниялық адобелердің өлшемдері болды, қалыңдығы және салмағы болды, оларды тасымалдауға ыңғайлы және құрылыс процесінде оңай ұстауға мүмкіндік берді. Ағаш өңдеуге арналған жабдықтар дерлік болмады: жұмысшылар ағашты пішіктеу үшін тас балқылар мен шикі араларды қолданды және көбінесе тек қабығын қабыстырылған бөліктерді пайдаланды. Осы әдістер миссиялық құрылымдарға ерекше көрініс берді. Ағаш қабырғаларды нығайту үшін, төбелерді қолдау үшін вигалар (балкалар) ретінде, есіктер мен терезелер мен аркалар үшін форма ретінде қолданылды. Көптеген елді мекендер аңғарларда немесе жағалау жазықтарында орналасқандықтан, олар үлкен ағаштардан мүлдем айырылған, сондықтан падрелер көбінесе құрылыс жұмыстарында тек қарағай, алдыр, топырақ, кипарис және арша ағаштарын пайдалануға шектелді. Индейлер өгіздермен тартылатын ағаш каретталарды қолданып, 40 шақырымға дейін ағаш тасыды (Миссия Сан-Мигель-Арканджельдегідей). Алайда, Сан-Луис-Рей миссиясында тапқыр Ласуэн әкесі өз шәкірттеріне Паломар тауынан өзен бойымен ағаш ағызуды және миссия алабына жеткізуді бұйырды. Үлкен ағаш жетіспеуі адамдарды миссиялық ғимараттарды ұзын және тар етіп жобалауға мәжбүр етті. Мысалы, миссиялық ғимараттардың ең кеңістігі (Сан-Карлос, Санта-Клара және Санта-Крус) 9 метрді құрады: ең тарысы, Миссия Соледадта, 5 метрге созылады. Ең ұзын құрылым Санта-Барбара миссиясында орналасқан, оның ұзындығы 50 метрді құрайды. Тас (пиедра) мүмкіндігінше құрылыс материалы ретінде қолданылды. Тәжірибелі тас қалаушылар болмағандықтан, тәжірибесіз құрылысшылар құмтасқа жүгінді; оны кесу оңай болғанымен, білікті шеберлер қолданғандай ауа райына төзімді болмады. Тастарды байланыстыру үшін дін қызметкерлері мен индейлер (мексикалық) Колумбияға дейінгі балшықтан жасалған сіңіргіш техникасын қолданды, өйткені оларға әк сіңіргішінен жасалған сіңіргіш қол жетімді болмады. Балшық қоспасына түрлі-түсті тастар мен қиыршықтар қосылып, "әдемі және қызықты текстура" берді. Ладрильо (кәдімгі кірпіштер) адобе сияқты өндірілді, бірақ бір маңызды айырмашылық бар: формадан өткеннен және бастапқы кептіруден кейін кірпіштер сыртқы пештерде күйдірілді, олар тек күнде кептіру арқылы қол жеткізілгенге қарағанда әлдеқайда жоғары төзімділікті қамтамасыз ету үшін. Кәдімгі кірпіштердің өлшемдері 250 мм шаршы метрді құрайтын және қалыңдығы да аз болатын. Төселген шаршы кірпіштердің қалыңдығы кәдімгі сорттармен бірдей болды, бірақ енінен 150-ден 230 мм-ге дейін ауытқып кетті. Осы кірпіштен салынған көптеген құрылымдар саз балшықтан жасалған үйінділер қирағаннан кейін де ұзақ уақыт бойы тұрды. Ең алғашқы құрылымдардың шатырлары сабаннан немесе топырақтан жасалып, жалпақ бағаналармен бекітілді. Кейінгі құрылыс кезінде (шамамен 1790 жылдан бастап) тежас (қырлы плитка) жалындаған сабанның орнына қолданылды. Жартылай дөңгелек плиткалар бөшке бөлігіне қалыптастырылған саздан жасалған, олар саздың жабыспауына кедеріс жасау үшін жақсы тегістелген. Санта-Барбара миссиясының әкесі Эстеван Тапис есебінде, күніне 500 плитка жасау үшін отыз екі индей еркегі қажет болды, ал әйелдер плитка жасауға қажетті құм мен шөпті шұңқырларға тасыды. Қоспа алдымен жануарлардың аяқтары астындағы шұңқырларда жұмыс істелді, содан кейін жалпақ тақтаға салынып, дұрыс қалыңдыққа келтірілді. Саз жамылғылары содан кейін бөшкелерге жабыстырылып, қажетті өлшемге кесілді: ұзындығы 300-ден 600 мм-ге дейін, ені 200-ден 300 мм-ге дейін тарылды. Кесуден кейін плиткалар күнде кептірілді, содан кейін пешке салынып, қызыл қоңыр түске дейін күйдірілді. Плиткалардың сапасы миссиялар арасында әртүрлі топырақ түрлеріне байланысты айтарлықтай өзгеретін. Аңызға сүйенсек, алғашқы плиткалар Сан-Луис-Обиспо миссиясында жасалған, бірақ францискан тарихшысы және Хуниперо Серраның биографы Майярд Гейгер Миссия Сан-Антонио-де-Падуада алғаш рет қолданылғанын айтады. Шөптен жасалған шатырларға қарағанда өртке қарсы кедергісі жоғары болғанымен, өткір емес беткей төмендегі балшық қабырғаларын жаңбырдың зиянды әсерінен де қорғады. Алғашқы плиткалар балшықтан жасалған сіңіргішпен бекітілді және олардың пішініне байланысты орыннан жылжымайтын, жоғарғы ұшы конустық болды.

The scarcity of imported materials, together with a lack of skilled laborers, compelled the Fathers to employ simple building materials and methods in the construction of mission structures. Since importing the quantity of materials necessary for a large mission complex was impossible, the padres had to gather the materials they needed from the land around them. Five basic materials were used in constructing the permanent mission structures: adobe, timber, stone, brick, and tile. Adobes (mud bricks) were made from a combination of earth and water, with chaff, straw, or manure added to bind the mixture together. Occasionally pieces of bricks or shells were placed in the mix to improve the cohesiveness. The soil used may have been clay, loam, or sandy or gravelly earth. The making of the bricks was a simple process, derived from methods originally developed in Spain and Mexico. A convenient, level spot was chosen near the intended building site and close to a suitable water supply (usually a spring or creek). The ground was dug up and soaked with water, whereupon bare legged workers would stomp the wet earth and binders into a homogeneous consistency fit for carrying to, and placing in, the brick molds. The mixture was compressed into the wooden formas, which were arranged in rows, and leveled by hand to the top of the frame. From time to time, a worker would leave an imprint of his hand or foot on the surface of a wet brick, or perhaps a literate workman would inscribe his name and the date on the face. When the forms were filled, the bricks were left in the sun to dry. Great care was taken to expose the bricks on all sides, in order to ensure uniform drying and prevent cracking. Once dry, the bricks were stacked in rows to await their use. California adobes measured , were thick, and weighed , making them convenient to carry and easy to handle during the construction process. Facilities for milling lumber were almost non existent: workers used stone axes and crude saws to shape the wood, and often used logs which only had their bark stripped from them. These methods gave mission structures their distinctive appearance. Timber was used to reinforce walls, as vigas (beams) to support roofs, and as forms for door and window openings and arches. Since most of the settlements were located in valleys or coastal plains almost totally devoid of suitably large trees, the padres were in most cases limited to pine, alder, poplar, cypress and juniper trees for use in their construction efforts. Indians used wooden carrettas, drawn by oxen, to haul timber from as much as forty miles away (as was the case at Mission San Miguel Arcángel). At Mission San Luis Rey, however, the ingenious Father Lasuén instructed his neophyte workers to float logs downriver from Palomar Mountain to the mission site. The lack of good sized timber forced the men to design mission buildings that were long and narrow. For example, the widest inside dimensions of any of the mission buildings (at San Carlos, Santa Clara, and Santa Cruz) is 29 feet (9 m): the narrowest, at Mission Soledad, spans 16.2 feet (5 m). The longest structure, at Mission Santa Barbara, stretches 162.5 feet (50 m). Stone (piedra) was used as a construction material whenever possible. In the absence of skilled stonemasons, the inexperienced builders resorted to the use of sandstone; though easier to cut, it was not as weather resistant as that which would have been used by skilled artisans. To bind the stones together, the priests and Indians followed the (Mexican) Pre Columbian technique of using mud mortar, since mortar made from lime was unavailable to them. Colored stones and pebbles were added to the mud mixture, giving it "a beautiful and interesting texture." Ladrillos (conventional bricks) were manufactured in much the same manner as adobes, with one important difference: after forming and initial drying, the bricks were fired in outdoor kilns to ensure a much greater endurance than could be achieved through merely sun drying them. Common bricks typically measured ten inches (250 mm) square and were thick. Square paving bricks were equal in thickness to the common variety, but ranged from across. Many of the structures erected with this type of brick remained standing long after their adobe counterparts had been reduced to rubble. The earliest structures had roofs of thatch or earth supported by flat poles. Tejas (roof tiles) were utilized in later construction (beginning around 1790) to replace the flammable thatch. The semicircular tiles consisted of clay molded over a section of a log was which well sanded to prevent the clay from sticking. According to the accounts of Father Estévan Tapís of Mission Santa Barbara, some thirty two Native American males were required to make 500 tiles each day, while the women carried sand and straw to the pits. The mixture was first worked in pits under the hoofs of animals, then placed on a flat board and fashioned to the correct thickness. Sheets of clay were then placed over the logs and cut the desired to size: they ranged in length from , and tapered from in width. After trimming, the tiles were dried in the sun, then placed in ovens and burned until they took on a reddish brown coloring. The quality of the tiles varied greatly among the missions due to differences in soil types from one site to another. Legend has it that the first tiles were made at Mission San Luis Obispo, but Father Maynard Geiger (the Franciscan historian and biographer of Junípero Serra) claims that Mission San Antonio de Padua was actually the first to use them. Aside from their obvious advantage over straw roofs in terms of fire retardance, the impermeable surface also protected the adobe walls below from the damaging effects of rain. The original tiles were secured with a dab of adobe and were held in place because of their shape, being tapered at the upper end so they could not slide off one another.

Құрылыс әдістері

Алғашқы жобаларда тас төсемелер қалыптастырылып, олардың үстіне адобе кірпіштері қаланды. Кейін тас және тас қалау материалдары негіздің қатарын салу үшін қолданылды, бұл кірпіш қабырғалардың арқалық сыйымдылығын едәуір арттырды. Құрылыс басталғанға дейін жерді тегістеуден басқа дайындық жұмыстары жүргізілмеді. Кейбір бекіністердегі бастапқы құрылыстар ағаш тіреулерді жақын орнатып, аралық кеңістіктерді саз балшығымен толтыру арқылы салынған. Құрылыс аяқталғаннан кейін қабырғалар әкпен ағартылып, сыртқы беті тозбайтын болады. Бұл құрылыс түрі "wattle and daub" (жергілікті тұрғындар арасында "жакал" деп белгілі) деп аталады және ақырында адобе, тас немесе ladrillos қолдануға мүмкіндік берді. Көптеген адобе құрылыстары піедра немесе кірпішпен ауыстырылса да, адобе кеңінен қолданылып, миссияларды салудағы басты материал болды, себебі тасқа қол жеткізу өте қиын болды. Адобе кірпіштері қатарлап қаланып, ылғал саз балшығымен біріктірілді. Адобе кірпіштің төмен арқалық күші және білікті кірпіш қалаушылардың (альбанильдер) жетіспеуі салдарынан саз кірпіштен жасалған қабырғалар салыстырмалы түрде қалың болуы керек еді. Қабырғаның ені көбінесе оның биіктігіне байланысты болды: төмен қабырғалар әдетте екі фут қалыңдықта, ал ең биік қабырғалар (35 футқа дейін) оларды қолдау үшін алты фут материалды қажет етті. Қабырғаларды нығайту үшін жоғарғы қатарларына ағаш тіреулер орнатылды. Қабырға бөліктерін нығайту үшін сыртқы тіреулер де қолданылды, бірақ бұл нығайту әдісі ғимараттың ішкі жағына пилястрларды орнатуды талап етті, олар тіреулердің бүйірлік қысымын қабылдап, қабырғаның құлауын болдырмау үшін қажет болды. Пилястрлар мен тіреулер көбінесе қабырғалары адобеден жасалған болса да, мықтырақ күйдірілген кірпіштен жасалатын. Қабырғалар тым биік болғандықтан, жердегі жұмысшылар үстіне жете алмады, сондықтан қарапайым ағаш мұражайлар қолданылды. Көптеген жағдайда қабырғаға уақытша тіреулер бекітіліп, оларға платформалар орнатылды. Қабырға аяқталғаннан кейін тіреулер алынып тасталды, ал қалған кеңістіктер адобемен толтырылды немесе кейде қабырға бетімен тегістелді. Испандықтар материалдарды құрылыстың үстінде жұмыс істейтін жұмысшыларға көтеру үшін әртүрлі қарапайым көтергіштер мен крандарды қолданды. Бұл машиналар ағаштан және арқаннан жасалып, көбінесе кемелік құрылымдарға ұқсас болды. Шындығында, теңізшілер миссия құрылысында өздерінің теңіз құрылымдары туралы білімдерін қолдану үшін жиі жұмыс істеді. Падрелер көтергіш құрылғыларында шкивтерді қолданған-қолданбағаны анық емес, бірақ бұл құралдар жұмысты аяқтады. Егер адобе кірпіштері ауа райынан қорғалмаса, олар ақырында топыраққа айналып кететін еді. Сондықтан көптеген адобе қабырғалар іштен де, сыртынан да әкпен ағартылды немесе штукатурланды. Әк – бұл бөлгіш қабырғалардың ішкі беттеріне жағылған әк пен судың қоспасы, ал штукатур – бұл құм сияқты қоспалы заттар мен әктің ұзаққа созылатын, қою қоспасы, ол жүк көтергіш қабырғалардың беттеріне палетамен (шпательмен) жағылды. Әдетте, штукатур жағылатын қабырғаның беті жақсы жабысу үшін ойылып жасалған немесе жұмысшылар сынық плитканың бөлшектерін немесе кішкентай тастарды ылғалды ерітіндіге басып, штукатурға жабысу үшін әртүрлі беттер жасады. Қабырғалар салынып біткеннен кейін шатырды құрастыруға кірісуге болады. Жалпақ немесе екі еңкейген шатырлар төртбұрышты, тегіс орналасқан ағаш арқалықтармен ұсталды, олар шатыр мен төбе салмағын көтерді (егер төбе болса). Киелі орындарда арқалықтар суреттермен безендірілуі әдеттегідей болды. Вигалар қабырғаға орнатылған ағаш тіреулерге орнатылып, көбінесе ғимараттың сыртына шығарылған. Шатырдың қабырғалары қамыспен (бұталармен) тоқылды, олар жылуды сақтау үшін қолданылды, содан кейін саз плиткалармен жабылды. Плиткалар ерітінді, саз немесе битуммен (қара шайыр) шатырға бекітілді. Кейбір миссияларда діни қызметкерлер өздеріне көмектесу үшін кәсіби тас қалаушыларды жалдаған; мысалы, 1797 жылы Кулиаканнан (Мексика) Исидоро Агилар деген шебер тас қалаушы келтіріліп, Сан-Хуан-Капистранодағы тас шіркеудің құрылысын қадағалауға тағайындалды. Көбінесе құмтастан салынған шіркеуде күмбезді төбесі және жеті күмбезі болды. Бұл жоба үшін үндістер шақырымдар қашықтықтан мыңдаған тастарды жинап, оларды арбамен немесе қолмен тасымалдады. "Серра шіркеуі" деп аталған бұл құрылыста бір кезде 1812 жылы жартылай қираған 120 фут биіктігіндегі қоңырау мұнарасы болды. Аркалы есіктер мен терезелерді орнату кезінде, дәліз аркалары мен кез келген күмбезді немесе күмбезді құрылыстар сияқты, ағаштан жасалған орталық тіреулер қажет болды. Терезелер кішкентай және азайтылған, және үнді шабуылынан қорғану үшін қабырғалардың жоғары жағына орналастырылды. Кейбір миссияларда импортталған шыны терезелер болды, бірақ көпшілігі ашық терілерді тартып, терезе ашықтарын жапты. Терезелер миссиялардағы ішкі жарық көзі болды, басқа жарық көзі миссия бекіністерінің шеберханаларында жасалған майлы шамдар болды. Есіктер кеспе ағаштан жасалып, әдетте испандық "Өмір өзені" үлгісімен немесе басқа ойылған немесе боялған суреттермен безендірілді. Ағаш өңдеушілер қалың тақтайшаларға бөлу үшін араны (немесе "қақпа арасын") қолданды, олар миссияның ұстаханасында жасалған әсем шегелермен бірге ұсталды. Шегелер, әсіресе ұзын шегелер, Калифорнияда сирек болды, сондықтан бір-біріне бекітілуі керек үлкен бөліктер (мысалы, қабырғалар немесе арқалықтар) шикі тері жолақтарымен байланды. Бұл типтегі қосылыстар дәліздердегідей тіреу және қабырғалық құрылымдарда кең таралған. Шегелерден басқа, ұсталар темір қақпалар, кресттер, құралдар, ас үй ыдыстары, миссияны қорғауға арналған зеңбіректер және миссия қауымдастығына қажетті басқа да заттар жасады. Елді мекендер темірмен жабдықтау үшін жүк кемелеріне және саудаға тәуелді болды, өйткені олар темір кенін өңдеуге қабілетті болмады.

The earliest projects had a layer of streambed stones arranged as a foundation, upon which the adobes were placed. Later, stone and masonry were used for foundation courses, which greatly added to the bearing capacity of the brickwork. Aside from superficial leveling, no other ground preparation was done before construction started. There is some evidence to indicate that the initial structures at some of the outposts were produced by setting wooden posts close together and filling the interstitial spaces with clay. At completion, the building would be covered with a thatched roof and wall surfaces would be coated with whitewash to keep the clay exterior from eroding. This type of construction is known as "wattle and daub" (jacal to the natives) and eventually gave way to the use of adobe, stone, or ladrillos. Even though many of the adobe structures were ultimately replaced with ones of piedra or brick, adobe was still employed extensively and was the principal material used in building the missions as there was an almost universal lack of readily available stone. The adobes were laid in courses and cemented together with wet clay. Due to the low bearing strength of adobe and the lack of skilled brick masons (albañils), walls made of mud bricks had to be fairly thick. The width of a wall depended mostly on its height: low walls were commonly two feet thick, while the highest (up to thirty five feet) required as much as six feet of material to support them. Timbers were set into the upper courses of most walls to stiffen them. Massive exterior buttresses were also employed to fortify wall sections, but this method of reinforcement required the inclusion of pilasters on the inside of the building to resist the lateral thrust of the buttresses and prevent the collapse of the wall. Pilasters and buttresses were often composed of more durable baked brick, even when the walls they supported were adobe. When the walls got too high for workers on the ground to reach the top, simple wood scaffolding was erected from whatever lumber was available. Many times posts were temporarily cemented into the walls to support catwalks. When the wall was completed, the posts were removed and the voids filled with adobe, or were sometimes sawed off flush with the surface of the wall. The Spaniards had various types of rudimentary hoists and cranes at their disposal for lifting materials to the men working on top of a structure. These machines were fashioned out of wood and rope, and were usually similar in configuration to a ship's rigging. In fact, sailors were often employed in mission construction to apply their knowledge of maritime rigging to the handling of loads. It is not apparent as to whether or not the padres used pulleys in their lifting devices, but these instruments nevertheless got the job done. Unless adobes were protected from the elements they would eventually dissolve into nothing more than heaps of mud. Most adobe walls, therefore, were either whitewashed or stuccoed inside and out. Whitewash was a mixture of lime and water which was brushed on the interior surfaces of partition walls; stucco was a longer lasting, viscous blend of aggregate (in this case, sand) and whitewash, applied to the faces of load bearing walls with a paleta (trowel). Usually the face of a wall that was to receive stucco would be scored so that the mixture would adhere better, or laborers would press bits of broken tile or small stones into the wet mortar to provide a varied surface for the stucco to cling to. Once erection of the walls was completed, assembly of the roof could commence. The flat or gabled roofs were held up by square, evenly spaced wood beams, which carried the weight of the roof and ceiling (if one was present). In the sanctuaries it was common for beams to be decorated with painted designs. Vigas rested on wood corbels, which were built into the walls and often projected on the outside of the building. When the rafters were in place a thatch of tules (brush) was woven over them for insulation, and were in turn covered with clay tiles. The tiles were cemented to the roof with mortar, clay, or brea (tar or bitumen). At some of the missions the padres were able to hire professional stonemasons to assist them in their endeavors; in 1797, for example, master mason Isidoro Aguílar was brought in from Culiacán, Mexico to supervise the building of a stone church at San Juan Capistrano. The church, constructed mostly of sandstone, featured a vaulted ceiling and seven domes. Indians had to gather thousands of stones from miles around for this venture, transporting them in carrettas or carrying them by hand. This structure, nicknamed "Serra's Church" once had a l20 foot tall bell tower that was almost totally destroyed by in 1812. Arched door and window openings required the use of wood centering during erection, as did corridor arches and any type of vault or domed construction. Windows were kept small and to a minimum, and placed high on walls as a protective measure in case of Indian attack. A few of the missions had imported glass window panes, but most made do with oiled skins stretched tightly across the openings. Windows were the only source of interior illumination at the missions, other than the tallow candles made in the outposts' workshops. Doors were made of wood cut into planks at the carpintería, and most often bore the Spanish "River of Life" pattern or other carved or painted designs. Carpenters used a ripsaw (or "pitsaw") to saw logs into thin boards, which were held together by ornate nails forged in the mission's blacksmith shop. Nails, especially long ones, were scarce throughout California, so large members (such as rafters or beams) which had to be fastened together were tied with rawhide strips. Connections of this type were common in post and lintel construction, such as that found over corridors. Aside from nails, blacksmiths fashioned iron gates, crosses, tools, kitchen utensils, cannons for mission defense, and other objects needed by the mission community. Settlements had to rely on cargo ships and trade for their iron supplies as they did not have the capability to mine and process iron ore.

Сәулет элементтері

Олар ғимараттарды жобалауда оқытылмағандықтан, өздерінің туған жерлерінен есте қалған құрылыстардың сәулеттік ерекшеліктерін ғана қайталауға тырысты. Миссиялардың дизайны мен құрылыс техникасының көп бөлігінде римдік ықпал күшті (Испаниядағы көптеген ғимараттар сияқты), әсіресе аркалар мен күмбездерді салуда. Санта-Барбара миссиясында негіздейтін әйгілі Рипали, жобалау кезеңінде б.з.д. I ғасырдағы римдік сәулетші Витрувийдің еңбектерін зерттеген. Күмбездер, қуыстар, аркалар және оларды салуға қолданылған римдік құрылыс әдістерімен қатар, миссиялар ана Испаниядан бірнеше сәулеттік ерекшеліктерді мұра етті. Миссияның ең маңызды дизайнының элементтерінің бірі – шіркеудің қоңырау мұнарасы болды, оның төрт түрлі түрі бар: қарапайым қоңырау мұнарасы, эспанья, кампаниле және кампанарио. Қарапайым қоңырау мұнарасы екі тік тіреуге тіреліген арқалықтан ілінген қоңыраудан тұрды. Мұнара әдетте шіркеудің басты кіреберісінің жанында орналасқан. Екінші түрі – эспанья, шіркеу ғимаратының соңындағы көтеріңкі қабырға, көбінесе иісті және әшекейленген; бірақ оның ішінде әрдайым қоңыраулар болған жоқ, кейде ғимаратқа әдемі көрініс беру үшін ғана қосылған. Кампаниле, ең танымал қоңырау тірегі, бір немесе бірнеше қоңырауды ұстайтын үлкен мұнара болды; олар көбінесе күмбезді құрылымдар болып келді, ал кейбіреулерінде тіпті шамы бар. Қоңырауларды ілудің соңғы әдісі – кампанарио, ол қоңырауларға арналған тесіктері бар қабырғадан тұрады. Көптеген қабырғалар ғибадатхана ғимаратына бекітілген, бірақ Пала Асистенсиядағысы жеке тұрған құрылым. Кампанарионың ерекшелігі – ол Альта Калифорнияға тән. Миссиялардың тағы бір ерекшелігі – барлық ішкі және көптеген сыртқы қабырғаларды бойлайтын ұзын аркадалар (коридорлар) болды. Аркалар римдік (жартылай дөңгелек) болды, ал бағаналар көбінесе төртбұрышты және саздан емес, күйдірілген кірпіштен жасалған. Аркада жасаған көлеңке екі мақсатқа қызмет етті: ол ауыр жұмыс күнінен кейін отыруға ыңғайлы, салқын орын берді және (ең бастысы) жаңбырды саз қабырғалардан алыс ұстады. Кез келген миссиялық кешеннің негізгі бөлігі – капелла (ғибадатхана) болды. Капеллалардың дизайны жалпы алғанда Еуропадағы христиан шіркеулерінің дизайнына ұқсас болды, бірақ Калифорния жағалауында қол жетімді ағаш көлеміне байланысты салыстырмалы түрде ұзын және тар болып келді. Әр шіркеудің негізгі бөлімі (нав), алдыңғы кіреберісінің жанындағы крещение алаңы, киелі орын (алтарь орналасқан жері) және шіркеудің артқы жағындағы месса өткізуге арналған заттар сақталатын және дін қызметкерлері киінетін бөлмесі болды. Көптеген шіркеулерде басты кіреберістің жанындағы баспалдақ хорға шығарды. Әшекейлер көбінесе кітаптардан көшіріліп, жергілікті суретшілермен орындалған. Дін аясындағы суреттер мен бейнелер «испан дәуірінің әдемілігін, үнді суретшілерінің қарапайымдылығымен үйлестіреді» делінеді. Миссиялық сәулеттің Калифорнияның қазіргі заманғы ғимараттарына тигізген әсері көптеген азаматтық, коммерциялық және тұрғын үй құрылыстарында жақсы көрінеді, олар плиткалық шатырлар, аркалы есіктер мен терезелер және сылақталған қабырғалармен ерекшеленеді, бұл «миссиялық стильге» тән. Бұл элементтер көбінесе Калифорния мен Оңтүстік-Батыстағы қазіргі заманғы ғимараттардың сыртқы жағына қосылады және олар әдетте «Миссиялық қайта жаңғыру стилі» деп аталады. Бұл ерекшеліктерді толығымен немесе ішінара кәдімгі коммерциялық ғимараттарға қосу әртүрлі деңгейде қабылданады және кейбір сыншылар арасында «миссия орындалмайды» деп саналады, бұл құбылыс Тако Беллдің жылдам тағамдар дүкендерінде ең айқын көрінеді. Жақсы орындалған миссия стиліндегі ғимарат қарапайымдылық, беріктік және жайлылық сезімін береді, күндіз ыстықта салқын, түнгі суықта жылы болады (термиялық серпіліс эффектісі деп аталатын құбылыстың арқасында).

Since they were not trained in building design, the padres could only try to emulate the architectural aspects of structures they remembered from their homeland. The missions exhibit a strong Roman influence in much of their design and construction techniques (as do many buildings in Spain), particularly in arch and dome construction. At Mission Santa Barbara, founding Father Ripali even went so far as to consult the works of 1st century B. C. Roman architect Vitruvius during the design phase of the project. In addition to the domes, vaults, and arches, and the Roman building methods used to create them, the missions inherited several architectural features from mother Spain. One of the most important design elements of a mission was its church belfry, of which there were four distinct types: the basic belfry, the espadaña, the campanile, and the campanario. The basic belfry was merely a bell hanging from a beam which was supported by two upright posts. The belfry usually stood just to one side of the main entrance to the church. The second type, the espadaña, was a raised gable at the end of a church building, usually curved and decorated; it did not always contain bells, however, but was sometimes added to the building simply to give it a more impressive facade. The campanile, probably the most well known bell support, was a large tower which held one or more bells; these were usually domed structures, and some even had lanterns atop them. The final method for hanging bells is the campanario, which consists of a wall with openings for the bells. Most walls were attached to the sanctuary building, save for the one at the Pala Asistencia which is a standalone structure. The campanario is unique in that it is native to Alta California. Other notable aspects of the missions were the long arcades (corridors) which flanked all interior and many exterior walls. The arches were Roman (half round), while the pillars were usually square and made of baked brick, rather than adobe. The overhang created by the arcade had a dual function: it provided a comfortable, shady place to sit after a hard day's work, and (more importantly) it kept rainfall away from the adobe walls. The mainstay of any mission complex was its capilla (chapel). The design of chapels overall followed that of Christian churches in Europe, but tended to be comparatively long and narrow due to the size of lumber available along the California coast. Each church had a main section (the nave), a baptistry near the front entrance, a sanctuary (where the altar was located), and a sacristy at the back of the church where materials used to celebrate Mass were stored and where the priests vested. In most churches, a stairway near the main entrance led up to a choir loft. Decorations were usually copied from books and applied by native artists. The religious designs and paintings are said to "show the flavor of the Spanish Era, mixed with the primitive touch of the Indian artists." The impact that mission architecture has had on the modern buildings of California is readily apparent in the many civic, commercial, and residential structures which exhibit the tile roofs, arched door and window openings, and stuccoed walls that typify the "mission look." These elements are frequently included in the exterior finish of modern buildings in California and the Southwest, and are commonly referred to as Mission Revival Style architecture. The inclusion of these features in whole or part into otherwise ordinary commercial buildings has been met with varying levels of acceptance, and is regarded among some critics as "mission impossible", a phenomenon that is seen most brashly in the fast food emporiums of Taco Bell. When well done, a mission style building will convey an impression of simplicity, permanence, and comfort, with coolness in the heat of the day and warmth in the cold of night (due to a phenomenon known as the thermal flywheel effect).

Инфрақұрылым

Кейде бірнеше шақырымға созылатын тас су құбырлары өзеннен немесе бұлақтан таза су алып миссия орнына жеткізетін. Қыштан жасалған құбырлар, әк немесе битуммен біріктіріліп, суды резервуарларға жеткізіп, гравитация арқылы жұмыс істейтін бұлақтарға құятын, содан кейін судың күшімен диірмендер, пресстер және басқа қарапайым механизмдарды іске қосатын арналарға ағызатын. Миссияға жеткізілген су тамақ дайындауға, тазалауға, егінге су беруге және ішуге қолданылатын. Ішуге арналған суды құм мен көмірдің қабаттарынан сүзу арқылы тазартушы заттардан арылтушы еді.

Жиһаз

Ертедегі миссионерлік жиһаздардың ықпалымен жасалған "миссиялық емен" жиһаздары, байланысты Өнер және қолөнер стиліндегі жиһаздарға ұқсас материалдарды қолданады, бірақ Өнер және қолөнер стиліне тән сызықтардың және әшекейлеудің нақтылығына мән бермейді. Емен – негізгі материал, ол табиғи алтын түсімен өңделеді және уақыт өте келе бай, қоңыр түске айналады. Аяқтар сияқты бөлшектері көбінесе тік болып келеді, конус тәрізді емес, ал беттері қисық емес, тегіс болады. Материалдарды көп пайдалану нәтижесінде салмақты және берік жиһаздар жасалады, олар қарапайымдылығымен, функционалдығымен және тұрақтылығымен "негізділік" сезімін тудырады. Басымдық түзу сызықтарда, әшекейлеу өте аз немесе мүлдем жоқ, тек функцияға байланысты қосымша элементтер ғана болады, мысалы, соғылған темір ілгектер мен құлыптар. Өнер және қолөнер қозғалысы кезінде осы стильдегі жиһаздардың жетекші дизайнері Густав Стикли болды.