Қайырымдылық таңдауы: Діни ұйымдарға мемлекеттік қаржыландыру және конституциялық мәселелер
Charitable choice
Үкіметтік қаржыландыру арқылы діни ұйымдарға әлеуметтік қызметтер ұсыну – Charitable Choice. Діни бейтараптық сақталады, қызметтерге тең қол жеткізіледі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қайырымдылық таңдауы – әлеуметтік қызметтер ұсыну үшін АҚШ үкіметінің діни ұйымдарға тікелей қаржы жұмсауы. 1996 жылы құрылған қайырымдылық таңдауы, мемлекеттік қызметкерлерге Мұқтаж Отбасыларға Уақытша Көмек (TANF), Жұмысқа Орналасуға Көмек және Қоғамдық Қызметтер Блок Гранты (CSBG) қаражатын пайдалана отырып, діни ұйымдардан қызметтер сатып алуға мүмкіндік береді. 2000 жылдың соңында қайырымдылық таңдауы, Есірткі және Психикалық Денсаулық Сақтау Әкімшілігінің (SAMHSA) блок грантына қосылды.
Charitable choice refers to direct United States government funding of religious organizations to provide social services. Created in 1996, charitable choice allows government officials to purchase services from religious providers using Temporary Assistance for Needy Families (TANF), Welfare to Work, and Community Services Block Grant (CSBG) funds. In late 2000, charitable choice was included in the Substance Abuse and Mental Health Services Administration’s (SAMHSA) block grant.
Теңдікті сақтау
Дінге негізделген ұйымдар басқа ұйымдармен тең құқықта федералды қаржыландырылатын әлеуметтік қызметтерді ұсынуға құқылы, олардың діни көзқарастарына, дінилігіне немесе басқа дінді ұстануына байланысты ешқандай шектеулер қойылмайды.
Faith based providers are eligible to provide federally funded social services on the same basis as any other providers, neither excluded nor included because they are religious, too religious or of a different religion.
Дос-одақтарға құрмет
Дінге негізделген қызмет көрсетушілердің діни ерекшелігі оларға өздерінің діни сенімдерін анықтау, дамыту, іске асыру және білдіруді өз бақылауларында ұстауға рұқсат беру арқылы қорғалады. Федералдық немесе штаттық үкімет діни қызмет көрсетушіні ішкі басқару нысанын өзгертуге немесе бағдарламаға қатысу үшін діни суреттерді, иконаларды, қасиетті жазуларды немесе басқа да символдарды алып тастауға міндеттей алмайды.
The religious character of faith based providers is protected by allowing them to retain control over the definition, development, practice, and expression of their religious beliefs. Neither federal nor state government can require a religious provider to alter its form of internal governance or remove religious art, icons, scripture or other symbols in order to be a program participant.
Клиенттерді қорғау
Діни ұйым көмек көрсету кезінде дін, діни сенім немесе діни амалдарға қатысудан бас тарту себептерімен жеке тұлғаны кемсітпеуге тиіс. Егер адам бағдарламаның діни сипатына қарсылық білдірсе, оған діни сипаты жоқ балама ұсынылуы керек.
In regard to rendering assistance, religious organization shall not discriminate against an individual on the basis of religion, a religious belief, or refusal to actively participate in a religious practice. If an individual objects to the religious character of a program, a secular alternative must be provided.
Дін мен мемлекеттің ажырауы
Барлық мемлекеттік қаражат қоғамдық әлеуметтік қызметтерді іске асыру мақсатында қолданылуы керек, ал тікелей мемлекеттік қаржыландыруды ғибадат, секталық оқыту және дін тарату сияқты діни сипаттағы іс-әрекеттерге жұмсауға болмайды.
All government funds must be used to fulfill the public social service goals, and no direct government funding can be diverted to inherently religious activities such as worship, sectarian instruction, and proselytization.
Дау
Кейбіреулер қайырымдылық таңдауы шіркеу мен мемлекеттің ажыратылуын бұзады деп алаңдайды және діни негіздегі ұйымдарға федералдық қаржылық қолдау зәулімдікке мүмкіндік тудырып, қаражаттың белгілі бір конфессияға немесе діни дәстүрге байланысты топтарға әділсіз бағытталуына әкелуі мүмкін деп санайды. Атап айтқанда, сыншылар бұл Бірінші түзетудегі дін бостандығы туралы қағидаға қайшы келеді деседі. Бұл мәселені көтерген сот істерінің мысалдары – Техас және Кентукки штаттарындағы «Қайырымдылық таңдауы» бағдарламаларының конституциялық заңдылығына шағымданған істер. Сонымен қатар, Дінаралық одақ сияқты кейбір діни ұйымдар «қайырымдылық таңдауының сенімнің пророқтық дауысының күшін әлсіретуіне, діни тәуелсіздіктің тұтастығына, үкіметтің діни институттардың ішкі істеріне тым көп араласуына және дінді зәулімдікке салу мен діни сенімді саяси билікке жету үшін манипуляциялауға ұмтылу қаупіне» қатысты алаңдаушылық білдіреді. АҚШ Жоғарғы Соты, керісінше, «Қайырымдылық таңдауының» конституциялықтығына қатысты көбірек кешірімді ұстанымға көшкен. Ол бірнеше шешімінде діни ұйымдардың әлеуметтік жобаларын мемлекеттік қаржыландыруға қатысты шектеулерді жеңілдетіп, жасалған болжамдарды қайта қарады.
Some are concerned that charitable choice blurs the separation of church and state and argue that federal financial support of faith based organizations creates an opportunity for abuse and potential for funds to flow in a biased way towards groups affiliated with one particular denomination or religious tradition. Specifically, critics argue that it violates the religion clause of the First Amendment. Some examples of lawsuits that raised this issue were the cases that challenged the constitutionality of the Charitable Choice programs in Texas and Kentucky. In addition, some religious organizations such as the Interfaith Alliance are concerned about the impact of charitable choice "on the vitality of the prophetic voice of faith, the integrity of religious autonomy, excessive government entanglement in the affairs of religious institutions and the overarching temptation to abuse religion and manipulate faith to achieve political power." On the other hand, the U. S. Supreme Court has increasingly taken a permissive position regarding the constitutionality of the Charitable Choice. In several decisions, it established a relaxation of the constraints imposed and assumptions made concerning public funding of the secular initiatives of religious organizations.