Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жастық шағымызға өкініш жоқ (わが青春に悔なし) – 1946 жылы түсірілген, Акира Куросава жазған және режиссерлік еткен жапон фильмі. Ол 1933 жылғы Такигава оқиғасына негізделген, сонымен қатар Жапонияның алғашқы оккупациясы кезеңіндегі әлеуметтік саясатқа байланысты көптеген тақырыптарды көтеретін, "демократиялану фильмі" деп есептеледі. Фильмде Сэцуко Хара, Сусуму Фудзита, Такаси Симура және Дендзиро Окоти ойнайды. Фудзитаның кейіпкері белгілі совет шпионы Ричард Соргеге көмектескен және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде мемлекетке опасыздық жасағаны үшін өлім жазасына кесілген жалғыз жапон азаматы Хоцуми Озакинің нақты өмірінен шабыттандырылған. Фильм қара-ақ түсті және 110 минутқа созылады.
No Regrets for Our Youth (わが青春に悔なし) is a 1946 Japanese film written and directed by Akira Kurosawa. It is based on the 1933 Takigawa incident, and is considered a quintessential "democratization film", taking up many themes associated with social policy under the early Occupation of Japan. The film stars Setsuko Hara, Susumu Fujita, Takashi Shimura and Denjirō Ōkōchi. Fujita's character was inspired by the real life Hotsumi Ozaki, who assisted the famous Soviet spy Richard Sorge and became the only Japanese citizen to suffer the death penalty for treason during World War II. The film is in black and white and runs 110 minutes.
Сюжет
Фильм 1933 жылы басталады. Киото императорлық университетінің студенттері Жапонияның Маньчжурияға басып кіруіне қарсылық білдірді. Белгілі профессор Ягихара (Денжиро Окочи) фашизмге қарсы көзқарастары үшін қызметтен шеттетіледі. Профессордың қызы Юки (Сетсуко Хара) әкесінің екі студентімен – Рюкичи Ноге (Сусуму Фуджита) мен Итокава (Акитаке Коно) арасында қызығушылық тудырады. Итокава - салмақты және қоңыл жол, ал Ноге – жалынды және радикалды солшыл. Ол онымен күрескенмен, Юки ақырында Ногеге тартылады. Ноге әскеришілдікке қарсы студенттік наразылықтан кейін жоғалып кетеді, тұтқындалып, төрт жыл түрмеде жазасын өтейді. Қазір үкімет прокуроры болып жұмыс істейтін Итокава Юкиге Ноге қайда екенін айтқанда, ол бір жылдан бері бостандыққа шыққан екен. Ол Юки есінде қалғандай емес, өзгергенін ескертеді. Итокава Ногеді Ягихара үйіне алып келеді. Кешкі ас дастарқанында профессор Ягихара, егер үкімет Ноге радикалдық ойларынан бас тартып, "өзгергенін" көрсете алмаса, босатылмаған болар еді дейді. Ноге оны растап, Итокава өзіне кепіл болғанын, тіпті әскерде жұмыс тауып бергенін айтады. Юки Ноге университеттегідей болмайтынын түсінген соң, кешірім сұрап, бөлмесіне шегінеді. Анасы кейін жігіттердің кетіп бара жатқанын хабарлайды. Юки оларды шығарып салуға құштар емес, бірақ анасы Ноге Қытайға кетіп бара жатқанын айтқанда, ол оны соңғы рет көріп қоштасуға шешім қабылдайды. Ноге кеткеннен кейін Юки Токиоға баратын жинағын жинап, әкесімен терең әңгімелеседі. Токиода үш жыл бойы Юки күн көру үшін жеңіл жұмыстар істейді. Бір күні ол Итокавамен кездеседі және Ноге қалада екенін біледі. Ол Ноге кеңсесіне барады, бірақ қайтадан жақындасуға асықпайды. Юки бірнеше рет кеңсе сыртында көрінеді, соңында Ноге оны байқайды. Олар бірнеше жыл бірге болып, үйленеді. Юки Ноге қауіпті және заңсыз істермен айналысатынын біледі, бірақ олар оның қандай екенін нақты білмеуі керектігіне келіседі. Ноге жоспарларын орындау алдындағы түні тұтқындалады. Юкиді тергеуге алады, бірақ ол ешқандай ақпарат бермейді. Сұрақтар кезінде оған жаман қарайды, бірақ Итокава оны босатуға қол жеткізеді. Оның ата-анасы Токиоға пойызбен келеді, онда Юкидің әкесі Итокавамен кездесіп, жасағандары үшін алғыс айтады және сотта Ногеге өкілдік етуге ниетті екенін хабарлайды. Итокава қайғымен Ноге түні өткенде қайтыс болғанын жауап береді. Юкидің жаны мұңға батып, күйзеледі. Ол оның күлін ауылдық жердегі шаруаларға, ата-анасына алып келеді және өзінің әйелі екенін айтады. Ногедің әкесі оны мойындамайды, олардың ұлын тыңшылықта айыптағандықтан оны мазақ етуге келгенін ойлайды. Бірақ Юки қалып, олармен бірге күріш егуге кіріседі. Олар ауылда қорғалады және мазаққа ұшырайды, ал Юки оларға өзінің адалдығын және ұлының жақсы адам болғанын жеткізуге тырысады. Күріш егістігіндегі жұмыс оған ауыр тиеді, бірақ өзінің қабілетін дәлелдеуге бекінеді, тіпті қатты қызуда да жұмыс істейді. Юки мен оның қайын анасы барлық егістікті отырғызып болған түні көршілер келіп, олардың еңбегін бүлдіреді. Юки вандализмге қайғырып, Ногедің әкесі ақыры оны қабылдайды және ұлының жаны құтқарылады. Соғыс аяқталғаннан кейін профессор Ягихара қайтадан қызметке оралады, ал Ноге соғысқа қарсы күш-жігері үшін марапатталады. Юки ата-анасын көру үшін Киотоға қайтады. Юкидің анасы оны қалуға шақырады, өйткені қызы өзінің мақсатына жеткен сияқты: Ногедің ата-анасы енді ұлын ұялмайды. Алайда, Юки енді пианино ойнаудан гөрі күріш егуді жақсы көреді және ауылда әлі де атқарылуы керек әлеуметтік жұмыстың маңыздылығын түсінеді (жер реформасы және әйелдердің құқығы сияқты оккупация дәуіріндегі реформаларға сілтеме жасап). Сондықтан ол Ногедің ата-анасына қайта оралады.
The film begins in 1933. Students at Kyoto Imperial University protest the Japanese invasion of Manchuria. Prominent professor Yagihara (Denjiro Okochi) is relieved of his post because of his views against fascism. The professor's daughter Yukie (Setsuko Hara) is courted by two of her father's students: Ryukichi Noge (Susumu Fujita) and Itokawa (Akitake Kôno). Itokawa is equable and moderate while Noge is fiery and a radical leftist. Although she fights with him vigorously, Yukie is eventually drawn toward Noge. Noge disappears following an anti militarist student protest, the result of being arrested and spending four years in jail. By the time Itokawa, now a prosecutor for the government, tells Yukie of Noge's whereabouts, he has been out of jail for a year. He warns her that he is a changed man and no longer how Yukie remembered him. Itokawa brings Noge over to the Yagihara residence. During dinner, Professor Yagihara mentions that Noge would not have been released unless the government was convinced that Noge had "converted" from his radical ways. Noge confirms this and says that Itokawa vouched for him and had even found him a job in the army. After realizing that Noge has changed from his days at university, Yukie excuses herself from the dinner table and locks herself in her room. Her mother eventually tells her that the young men are leaving. Yukie is reluctant to see them out, but once her mother tells her that Noge is leaving for China she decides to see Noge one last time to say goodbye. After Noge's departure, Yukie begins to pack for Tokyo and has a deep conversation with her father. For three years in Tokyo, Yukie works in menial jobs to get by. One day she runs into Itokawa and is told that Noge is in the city. She goes to Noge's offices, but is reluctant to reconnect. Yukie is shown outside of the offices several times until eventually Noge notices her. They spend several years together and get married. Yukie discovers that Noge is involved in dangerous and illegal activities, but they agree that she should not know exactly what they are. Noge is arrested the night before his plans are to go into effect. Yukie is interrogated, but she proffers no information. She is treated badly during the interrogations but Itokawa is eventually able to free her. Her parents take the train into Tokyo where Yukie's father meets up with Itokawa, thanks him for what he has done and informs him that he intends to represent Noge in court. Itokawa mournfully responds that Noge died the night before. Yukie is crushed. She brings his ashes to his parents, farmers in the countryside, and tells them she is his wife. Noge's father rejects her, believing that she has come to mock them because their son was convicted of being a spy but Yukie stays and works the rice fields with them. They are scorned and harassed in their village, and Yukie tries to convince them of her sincerity and that their son was a good man. The work in the rice fields is hard on her, but she is determined to prove her mettle, even to the point of working through a severe fever. The night that Yukie and her mother in law finally finish planting all of the fields, the neighbors sneak in and destroy their work. When Yukie mourns the vandalism, Noge's father finally accepts her and his son is redeemed in his eyes. At the end of the war, Professor Yagihara is reinstated and Noge is honored for his anti war efforts. Yukie returns to Kyoto to visit her parents. Yukie's mother invites her to stay since it seems her daughter has achieved her goal: Noge's parents are no longer ashamed of their son. However, Yukie now feels more comfortable planting rice than playing the piano and sees the value in the social work that still must be done in the village (obliquely referencing occupation era reforms like land reform and women's enfranchisement), so she returns to Noge's parents.
Өмірбаян
Жапонияның капитуляциясынан кейін, жаңадан құрылған Азаматтық ақпарат және білім бөлімі "демократиялық фильмдер" жасау жөніндегі нұсқауларды белгіледі, әйелдердің құлға азат етілуі, азаматтық құқықтар және милитаристтер мен соғысқа қанатын соққандарды айыптау сияқты тақырыптарды ұсынды. Продюсер және қосымша сценарий авторы Кейджи Мацузаки Киото университетінде профессор Такигаваның шәкірті болған және Такигава оқиғасына негізделген фильм түсіргісі келген. Мацузаки Эйдзиро Хисаита мен Акира Куросавамен бірге сюжетті жасады, содан кейін 1945 жылдың желтоқсанында Киотоға барып, оқиғаға қатысқан адамдармен сұхбаттасты. Фильмнің басындағы титрлерде оқиғаның аясында бұрынғы Білім министрі Ичиро Хатояманың жауапкершілігі туралы айтылған. Куросава кейін "Тохо компаниясы маған [Хатояманың атын] жоюды бұйырды, себебі бұл наразылық тудырар еді" деп түсіндірді. Аяқталған фильм Хисаитаның бастапқы сценарийінен едәуір өзгеше болды, Куросава оны жоғары бағалады. Тохо өндірістік әкімшілік комитеті сценарийдің жаңа келген Киёси Кусуданың сценарийіне тым ұқсас екенін, ол да Хоцуми Озаки ісіне негізделгенін анықтады. Куросава фильмнің екінші жартысын қайта жазуға мәжбүр болды және фильм аяқталғаннан кейін комитет өз шешімінен бас тартқанда ашуға іш толды. Фильм 1946 жылдың 29 қазанында, кәсіподақ ереуілде болған кезде шықты, ал басшылық фильмді Nikkatsu театрларында көрсету туралы шешім қабылдады, фильм жасаушылардың наразылығына қарамастан.
After the surrender of Japan, the newly established Civil Information and Education Division set guidelines for the making of "democratization films", encouraging topics including the emancipation of women, civil rights, and the condemnation of militarists and war profiteers. Producer and co writer Keiji Matsuzaki had been a student of Professor Takigawa at Kyoto University and wanted to produce a film based on the Takigawa incident. Matsuzaki worked on the storyline with Eijiro Hisaita and Akira Kurosawa, then travelled to Kyoto in December 1945 to interview the people involved in the incident. The opening titles of the film, giving the background of the incident, originally mentioned the responsibility of Ichirō Hatoyama, former Minister of Education. Kurosawa later explained "the Toho company told me to delete [Hatoyama’s name] because it would have been upsetting". The completed film was markedly different from the Hisaita's original script, which Kurosawa considered superior. The production administration committee of the Toho labor union considered the script too similar to a script by newcomer Kiyoshi Kusuda, also based on the case of Hotsumi Ozaki. Kurosawa was forced to rewrite to latter half of the film, and was indignant when the committee recanted after the film was finished. The film was released on October 29, 1946, when the labor union was on strike, and management made the decision to release the film in Nikkatsu theatres, over the protests of the filmmakers.
Қабылдау
"Біздің жастық шағымызға өкініш жоқ" фильмі соғыстан кейінгі көрермендер тарапынан ынталы түрде қабылданып, Kinema Jumpo журналы оны 1946 жылғы екінші үздік фильм деп атады. Азаматтық ақпарат және білім беру бөлімінің қызметкері Дэвид Конде бұл фильмді өзі қатысқан фильмдердің арасындағы ең жақсысы деп есептеді. Дегенмен, көптеген сыншылар Юки бейнесін тым эксцентрикалық, асыра бағаланған және адамдық емес деп санады. Акира Куросаваның фильмдері туралы Дональд Ричи "Біздің жастық шағымызға өкініш жоқ" фильмін Куросаваның "жетілген" деп санайтын алғашқы туындысы деп атап, жапон сыншылары фильмнің келісімсіз жекелейшілдік идеясына наразы болғанын айтады. Сонымен қатар, Ричи әскерилер мен шаруаларды қарсыластар ретінде бейнелеуді Куросаваның оң және сол қанаттармен "саяси байланыссыздығының" дәлелі деп көрсетеді. Мицухиро Йошимото Ричидің фильмді саяси емес деп сипаттауын кино өндірісіне Азаматтық ақпарат және білім беру бөлімінің араласуы, Хисаита мен Мацузакидің соғысқа дейінгі пролетариаттық өнер қозғалысына қатысуы және Мацузакидің Такигава оқиғасына жеке қызығушылығын ескере отырып, қабылдамайды. Нагиса Ошима жас кезінде "Біздің жастық шағымызға өкініш жоқ" фильміне қатты әсер еткенімен, кейіннен фильмді коммунист Озаки мен соғыстан кейінгі студенттік қозғалыстарға қарсы болған Такигаваның тарихи тұлғаларын либерализмнің жақтастары ретінде көрсеткені үшін, сондай-ақ Киото университетіндегі оқиғадағы біріккен қарсылықты бұрмалап көрсеткені үшін сынады. Шындығында, бұл оқиға "үнемі жарылыстар, бағыну және қайта-қайта түрленулер тарихы" болған. Ошима фильмнің жапон халқын соғыс кезеңіндегі милитаризм үшін жауапкершіліктен босататынын айтады.
No Regrets for Our Youth was received enthusiastically by post war audiences and was ranked as the second best film of 1946 by Kinema Jumpo. David Conde of the Civil Information and Education Section considered the film the best among those he had been involved in. However, many critics considered the character of Yukie to be too eccentric, exaggerated and inhuman. In The Films of Akira Kurosawa, Donald Richie lists No Regrets for Our Youth as the first of Kurosawa's films that he considers "perfect", and argues that Japanese critics resented the film's uncompromising individualist message. In addition, Richie argues that the depiction of both the military and peasants as antagonists as evidence for Kurosawa's "political uninvolvement" with both the right wing and left wing. Mitsuhiro Yoshimoto rejects Richie's characterization of the film as apolitical in light of the involvement of the Civil Information and Education Section in film production, Hisaita and Matsuzaki's prewar involvement in the proletarian art movement, and Matsuzaki's personal interest in the Takigawa incident. Nagisa Ōshima was profoundly affected by No Regrets for Our Youth as a teenager, but later criticized the film for transforming the historical figures of Ozaki, a communist, and Takigawa, who opposed post war student movements, into staunch defenders of liberalism, and for its false depiction of united resistance during the Kyoto University incident, which in reality was "a history of schisms, submissions, and conversions after conversions". Ōshima argues that the film ultimately absolves the Japanese people of their responsibility for wartime militarism.
Қайта шығарылғандар
Criterion Collection компаниясы Солтүстік Америкада «No Regrets for Our Youth» фильмін DVD форматында Куросаваға арналған екі жинақтың құрамында шығарды: 2008 жылғы «Postwar Kurosawa» (Eclipse сериясының жетінші шығарылымы) және 2009 жылғы «AK 100: Акира Куросаваның 25 фильмі».
The Criterion Collection has released No Regrets for Our Youth on DVD in North America as part of two Kurosawa centered box sets; 2008's Postwar Kurosawa, the seventh entry in their Eclipse series, and 2009's AK 100: 25 Films by Akira Kurosawa.