Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Буддизмнің ерте кезеңіндегі маңызды тұлға, буддизмнің құтқарушы күшінің үлгісі ретінде қарастырылатын буддалық тұлға.
Important figure in early Buddhism seen as an example of the redemptive power of Buddhism
the Buddhist figure
Біріншісі – Терагата, екісінен де көнесі, ал екіншісі – Маджхима Никаядағы Аңгулимала Суттасы. Екеуі де Аңгулималаның Буддамен кездесуін қысқаша сипаттайды және кейінірек оқиғаға енгізілген көптеген негізгі ақпараттарды (мысалы, Аңгулималаның ұстазынан ант алуы) атамайды. Пали мәтіндерінен басқа, Аңгулималаның өмірі санскриттен аударылған тибет және қытай мәтіндерінде де сипатталған. Ертедегі Мұласарвастивада мектебінің «Самиуктагама» деп аталатын санскрит жинағы ертедегі Сарвастивада және Кашшапия мектептерімен екі қытай мәтінінде (б.з. 4-5 ғасырында) аударылған, және оқиғаның нұсқаларын қамтиды. Махасангхика мектебінің санскриттегі «Экоттара Агамадан» қытай тіліне аударған мәтіні де белгілі. Сонымен қатар, Аңгулимала туралы үш қытай мәтіні табылды, олардың шығу тегі белгісіз, бірақ алғашқы үш қытай мәтінінен өзгеше. Бұл ерте мәтіндерден басқа, Буддхагошаға (б.з. 5 ғасыры) және Дхаммапалаға (б.з. 6 ғасыры) жатқызылатын Маджхима Никаяға және Терагатаға қатысты түсіндірмелерде де кейінгі нұсқалар кездеседі. Екі түсіндірме бір-бірінен тәуелсіз болмайтын сияқты: Дхаммапала Буддхагошаны көшіріп немесе тығыз парафразалаған, бірақ кейбір сәйкессіздіктерді түсіндірген. Аңгулималаның өмірінің алғашқы жазбалары оның қорқынышты зорлық-зомбылығын, ал бұған қарама-қарсы Будданың бейбітшілігін көрсетеді. Кейінгі жазбаларда Буддалық ілімдерге сәйкес келмейтін нәрселерді егжей-тегжейлі түсіндіруге тырысады. Мысалы, сұрақ тудыратын мәселе – кісі өлтірушіден ағарған шәкіртке кенеттен айналу. Бірақ кейінгі оқиғаларда көптеген кереметтер де бар, және көптеген егжей-тегжейлі мәліметтермен бірге бұл оқиғаның негізгі тұстарын көлеңкелеуге бейім. Алғашқы пали тіліндегі баяндамалар Аңгулималаның әрекеттеріне қатыгездіктен басқа ешқандай себеп келтірмейді. Кейінгі мәтіндер кейінірек комментаторлардың Аңгулималаның кейіпкерін «қайта қалпына келтіру» әрекеттерін білдіруі мүмкін, оны зұлым кісі өлтіруші ретінде емес, жағдайлар тұзағына түскен жақсы адам ретінде көрсетуі мүмкін. Дискурстар мен тармақтардан басқа, Джатака ертегілері, Милиндапаньха және Аңгулималамен айналысатын монахтар тәртібінің бөліктері, сондай-ақ кейінгі Махавамса жылнамасы бар. Аңгулималаның өмірін баяндайтын басқа тілдердегі кейінгі мәтіндерге Авадана мәтіні «Сатака», сондай-ақ кейіннен жинақталған әңгімелер жинағы «Даналар мен ақымақтар туралы баяндама» (тибет және қытай тілдерінде) кіреді. Аңгулимала туралы қысқаша айтатын қытай паломниктерінің саяхат есептері де бар. Аңгулималаның өмірін сипаттаудан басқа, Гаутама Будда Аңгулималаға арналған «Аңгулималия Сутрасы» деп аталатын Махаяна сөзі бар. Бұл Татагатагарбха сутраларының бірі, Будда табиғаты туралы баяндамалардың тобы. Тексеру деректерінен басқа, ертедегі эпиграфикалық деректер де табылды. Аңгулималаны бейнелейтін ең алғашқы рельефтердің бірі шамамен б.з.б. 3 ғасырына жатады.
The first is the Theragāthā, probably the oldest of the two, and the second is the Aṅgulimāla Sutta in the Majjhima Nikāya. Both offer a short description of Aṅgulimāla's encounter with the Buddha, and do not mention much of the background information later incorporated into the story (such as Aṅgulimāla being placed under oath by a teacher). Apart from the Pāli texts, the life of Aṅgulimāla is also described in Tibetan and Chinese texts which originate from Sanskrit. The Sanskrit collection called Saṃyuktāgama from the early Mūlasārvastivāda school, has been translated in two Chinese texts (in the 4th5th century CE) by the early Sarvāstivāda and Kāśyapīya schools and also contains versions of the story. A text translated in Chinese from the Sanskrit Ekottara Agāma by the Mahāsaṃghika school is also known. Furthermore, three other Chinese texts dealing with Aṅgulimāla have also been found, of unknown origin but different from the first three Chinese texts. Apart from these early texts, there are also later renderings, which appear in the commentary to the Majjhima Nikāya attributed to Buddhaghosa (5th century CE) and the Theragāthā commentary attributed to Dhammapāla (6th century CE). The two commentaries do not appear to be independent of one another: it appears that Dhammapāla has copied or closely paraphrased Buddhaghosa, although adding explanation of some inconsistencies. The earliest accounts of Aṅgulimāla's life emphasize the fearless violence of Aṅgulimāla and, by contrast, the peacefulness of the Buddha. Later accounts attempt to include more detail and clarify anything that might not conform with Buddhist doctrine. For example, one problem that is likely to have raised questions is the sudden transformation from a killer to an enlightened disciplelater accounts try to explain this. Later accounts also include more miracles, however, and together with the many narrative details this tends to overshadow the main points of the story. The early Pāli discourses do not provide for any motive for Aṅgulimāla's actions, other than sheer cruelty. Later texts may represent attempts by later commentators to "rehabilitate" the character of Aṅgulimāla, making him appear as a fundamentally good human being entrapped by circumstance, rather than as a vicious killer. In addition to the discourses and verses, there are also Jātaka tales, the Milindapañhā, and parts of the monastic discipline that deal with Aṅgulimāla, as well as the later Mahāvaṃsa chronicle. Later texts from other languages that relate Aṅgulimāla's life include the Avadāna text called Sataka, as well as a later collection of tales called Discourse on the Wise and the Fool, which exists in Tibetan and Chinese. There are also travel accounts of Chinese pilgrims that mention Aṅgulimāla briefly. In addition to descriptions of the life of Aṅgulimāla, there is a Mahāyāna discourse called the Aṅgulimālīya Sūtra, which Gautama Buddha addresses to Aṅgulimāla. This is one of the Tathāgatagarbha Sūtras, a group of discourses that deal with the Buddha Nature. Apart from textual evidence, early epigraphic evidence has also been found. One of the earliest reliefs that depicts Aṅgulimāla dates from approximately 3rd century BCE.
Бұрынғы өмірлері
Мәтіндер Аггулимала Будда Гаутамамен кездескенге дейінгі бұрынғы өмірді сипаттайды. Бұл өмірде ол адам жейтін патша ретінде туып, якшаға айналды (бір түрлі демон;), кейбір мәтіндерде Саудаса деп аталады. Саудасаға өлі нәрестенің етін ұсынғанда, ол адам етін жеуге қызығушылық танытады. Ол көбірек сұрағанда, оның халқы балаларының қауіпсіздігі үшін қорқа бастайды және ол өз патшалығынан қуылды. Саудаса монстрға айналады, содан кейін жүз патшаны құрбан етсе, патшалық мәртебесін қайтарып алатынын уәделеген құдаймен кездеседі. 99 патшаны өлтірген соң, Сутасома есімді патша Саудасаның ойын өзгертеді және оны дінге бет бұруға көндіреді, ол зорлық-зомбылықтан бас тартады. Мәтіндер Сутасоманы Будданың бұрынғы өмірімен, ал Саудасаны Аггулималаның бұрынғы өмірімен байланыстырады. Алайда, Экоттара Агама бойынша, Аггулимала бұрынғы өмірінде тәжді мұрагер болған, оның жақсылығы мен ізгілігі жауларын ашуландырған. Жаулары оны өлтірген кезде, ол өлім алдында өшігуге және болашақта ұстазының басшылығымен Нирванаға жетуге ант етеді. Осы нұсқада Аггулималаның кісі өлтіруі, оған бұрын жасалған зұлымдыққа жауап ретінде ақталады, ал оның құрбандары Аггулималаға бір кезде жасалғандай жазаға тартылады.
The texts describe a previous incarnation before Aṅgulimāla met the Buddha Gautama. In this life, he was born as a man eating king turned yaksha (, a sort of demon; ), in some texts called Saudāsa. Saudāsa develops an interest in consuming human flesh when he is served the flesh of a dead baby. When he asks for more, his subjects start to fear for their children's safety and he is driven from his own kingdom. Growing into a monster, Saudāsa meets a deity that promises Saudāsa can retrieve his status as king if he sacrifices one hundred other kings. Having killed 99 kings, a king called Sutasoma changes Saudāsa's mind and makes him a religious man, and he gives up all violence. The texts identify Sutasoma with a previous incarnation of the Buddha, and Saudāsa with a previous incarnation of Aṅgulimāla. According to the Ekottara Agāma, however, in a previous incarnation Aṅgulimāla is a crown prince, whose goodness and virtue irritate his enemies. When his enemies kill him, he takes a vow just before his death that he may avenge his death, and attain Nirvana in a future life under the guidance of a master. In this version, the killings by Aṅgulimāla's are therefore justified as a response to the evil done to him in a past life, and his victims receive the same treatment they once subjected Aṅgulimāla with.
Жастық шақ
Көптеген мәтіндерде Аңгулимала Саваттиде, Гагга руының брахман (кәсіпқой дін қызметкері) кастасында дүниеге келеді, оның әкесі Бхаггава Косала патшасының рухани кеңесшісі, ал анасы Мантани деп аталады. Түсіндірме мәтіндерге сәйкес, баланың туған кезде көрінген белгілер (қару-жарақтардың жарқырауы және аспанда "ұрлар шоқжұлдызының" пайда болуы) баланың қарақшыға айналуға тағдырланғанын көрсетеді. Әкесі патшаға белгілерді түсіндіріп жатқанда, патша бала жалғыз қарақшы болады ма, әлде топ жетекшісі болады ма деп сұрайды. Бхаггава жалғыз қарақшы болады деп жауап бергенде, патша оны тірі қалдыруға шешім қабылдайды. Буддхагоса айтуынша, әкесі балаға "зияны жоқ" деген мағынаны білдіретін Ахимсака деген ат қояды. Бұл сөз ахимса (бейбітшілік) сөзінен алынған, өйткені жаман белгілерге қарамастан, туғанда ешкім зардап шекпейді. Ол құрбандарын ұстау шеберлігімен танымал болады. Адамдар жолдан қорқудан бастап, ол ауылдарға кіріп, адамдарды үйлерінен сүйреп шығарып өлтіреді. Тіпті толық ауылдар тастамалы болып қалады. Ол құрбандарынан киім-кешек немесе зергерлік бұйымдарды ешқашан алмайды, тек саусақтарын ғана алады. Өзінен алған құрбандардың санын санап отыру үшін оларды жіпке тізіп, ағашқа іледі. Бірақ құстар саусақтардың етін жей бастағандықтан, ол оларды құрбандық жібі ретінде кие бастайды. Осылайша оны "саусақтардан жасалған алқа" деген мағынаны білдіретін Аңгулимала деп атайды. Тхеравада елдеріндегі монахтар жүкті әйелдерге бата беру кезінде осы мәтінді оқып отырады және көбінесе оны монахтық білімнің бір бөлігі ретінде жаттап алады. Сондықтан Аңгулималаға сенушілер бала тудырудың "қамқоршысы" ретінде қарастырады. Қылмыскерден бала туғанда қауіпсіздікке кепіл болатын адамға айналу – үлкен өзгеріс. Бұл оқиға Аңгулималаға тыныштық табуға көмектеседі. Шындықты айтқаннан кейін, ол "қала тұрғындарына өлім емес, өмір сыйлайды" деп есептеледі.
In most texts, Aṅgulimāla is born in Sāvatthī, in the brahman (priest) caste of the Gagga clan, his father Bhaggava being the chaplain of the king of Kosala, and his mother called Mantānī. According to commentarial texts, omens seen at the time of the child's birth (the flashing of weapons and the appearance of the "constellation of thieves" in the sky) indicate that the child is destined to become a brigand. As the father is interpreting the omens for the king, the king asks whether the child will be a lone brigand or a band leader. When Bhaggava replies that he will be a lone brigand, the king decides to let him live. Buddhaghosa relates that the father names the child Ahiṃsaka, meaning 'the harmless one'. This is derived from the word ahiṃsa (non violence), because no one is hurt at his birth, despite the bad omens. He becomes infamous for his skill in seizing his victims. When the people start to avoid roads, he enters villages and drags people from their homes to kill them. Entire villages become abandoned. He never takes clothes or jewels from his victims, only fingers. To keep count of the number of victims that he has taken, he strings them on a thread and hangs them on a tree. However, because birds begin to eat the flesh from the fingers, he starts to wear them as a sacrificial thread. Thus he comes to be known as Aṅgulimāla, meaning 'necklace of fingers'. Monastics continue to recite the text during blessings for pregnant women in Theravāda countries, and often memorize it as part of monastic training. Thus, Aṅgulimāla is widely seen by devotees as the "patron saint" of childbirth. Changing from a murderer to a person seen to ensure safe childbirth has been a huge transformation. This event helps Aṅgulimāla to find peace. After performing the act of truth, he is seen to "bring life rather than death to the townspeople"
Дегенмен, кейбір ренжіген адамдар оның жақындарының өліміне жауапты екенін ұмыта алмайды. Олар қайыр сұрап келе жатқанда таяқтармен және тастармен оған шабуыл жасайды. Басы қанға толып, сырт киімі жыртылып, қайыр сұрау ыдысы сынған күйде Аңгулимала монастырға оралады. Будда Аңгулималаға азапты сабырмен қабылдауға шақырады; ол Аңгулималаның, әйтпесе тозаққа лайықты болатын карманың жемісін басынан өткізіп жатқанын көрсетеді. Аңгулимала ағарған шәкіртке айналғаннан кейін, санасы берік және зардап шекпейтін болып қалады. Оның кармасының салдары сөзсіз, тіпті Будда да оларды тоқтатуға күші жетпейді. Аңгулималаны монахтар қатарына қабылдағаннан кейін Будда енді ешқандай қылмыскерді монах ретінде қабылдамау керек деген ереже шығарады. Буддхагоса Аңгулимала монах болғаннан кейін көп ұзамай қайтыс болғанын айтады. Аңгулимала қайтыс болғаннан кейін, монахтар арасында оның қай жерге баратыны туралы пікірталас туады. Будда Аңгулимала Нирванаға жеткенін мәлімдегенде, бұл кейбір монахтарды таң қалдырады. Олар осылай көп адамды өлтірген адамның қалайша ағартуға жете алатынын түсінбейді. Будда: "Адам қанша жамандық жасаса да, жақсылыққа бет бұрып, ағартуға жету мүмкіндігі бар" деп жауап береді.
However, a resentful few cannot forget that he was responsible for the deaths of their loved ones. With sticks and stones they attack him as he walks for alms. With a bleeding head, torn outer robe and a broken alms bowl, Aṅgulimāla manages to return to the monastery. The Buddha encourages Aṅgulimāla to bear his torment with equanimity; he indicates that Aṅgulimāla is experiencing the fruits of the karma that would otherwise have condemned him to hell. Having become an enlightened disciple, Aṅgulimāla remains firm and invulnerable in mind. The effects of his karma are inevitable, and even the Buddha cannot stop them from occurring. After having admitted Aṅgulimāla in the monastic order, the Buddha issues a rule that from now on, no criminals should be accepted as monks in the order. Buddhaghosa states that Aṅgulimāla dies shortly after becoming a monk. After his death, a discussion arises among the monks as to what Aṅgulimāla's afterlife destination is. When the Buddha states that Aṅgulimāla has attained Nirvana, this surprises some monks. They wonder how it is possible for someone who killed so many people to still attain enlightenment. The Buddha responds that even after having done much evil, a person still has a possibility to change for the better and attain enlightenment.
Тарихи
Ежелгі Үндістанда ұстазға қоштасу сыйлығы беру дәстүрлі болған. Ведалық эпос Махабхараттағы «Паушья кітабында» осыған мысал бар. Мұнда ұстаз шәкірті Уттанканы, оның сенімді және барлық Веда мен Дхармашастралық білімдерді меңгергенін дәлелдегеннен кейін жібереді. Уттанка ұстазына былай дейді:
The giving of goodbye gifts to one's teacher was customary in ancient India. There is an example in the "Book of Pauṣya" of the Vedic epic Mahābharatha. Here the teacher sends his disciple Uttanka away after Uttanka has proven himself worthy of being trustworthy and in the possession of all the Vedic and Dharmashastric teachings. Uttanka says to his teacher:
Индолог Фридрих Вильгельм осындай тіркестер Ману кітабында (II,111) және Вишну нұсқауларында да кездесетінін айтады. Ұстаздарымен қоштасып, олардың тілегін орындауға уәде беру, Ведалық ілімдерге сәйкес, ағартуға немесе осыған ұқсас жетістікке жеткізеді. Сондықтан Аггулималаның ұстазының қорқынышты тапсырмаларын орындағаны, бірақ жүрегінде жақсылық пен мейірімділік сақтайтыны және соңында ең жоғары жетістікке жететіні таңқаларлық емес. Индолог Ричард Гомбрич Аггулимала тарихының Будда мен ертедегі Саивиттік немесе Шактилік тантраның жақтасы арасындағы тарихи кездесу болуы мүмкін деп болжайды. Гомбрич осы тұжырымға келеде текстердегі сыбайлас жемқорлықтың ықтимал белгілері мен түсіндірушілердің Аггулималаның мінез-құлқына берген әлсіз түсіндірмелерінің негізінде сүйенді. Ол ертедегі Пали канонында Саива, Кали және қанды (қатыгездікке толы) тантрикалық тәжірибелермен байланысты басқа да құдайлардың жақтастарына сілтемелер бар екенін атап өтеді. Осы теория бойынша мәтіндік қайшылықтарды түсіндіруге болады. Аггулималаның зұлым культтың бір бөлігі болғаны туралы идеяны қытай саяхатшысы Сюань Цзан (602–64 жж.) ұсынған. Ол өзінің саяхат жазбаларында Аггулималаға ұстазының Будданы өлтірсе, ол Брахма көкте туатынын үйреткенін айтады. Қытайдың ерте мәтінінде де осыған ұқсас сипаттама бар, онда Аггулималаның ұстазы өлместікке жету үшін гуруының қорқынышты нұсқауларын орындаған. Сюань Цзанның ұсынысын ХХ ғасырдың басында Сюань Цзанның саяхат жазбаларын еуропалық тілдерге аударғандар одан әрі дамытты, бірақ ішінара аударма қателеріне негізделді. Дегенмен, Гомбричтің осы идеясын алғаш рет қазіргі заманғы ғалымдардың бірі тұжырымдады. Алайда Гомбрихтің буддалық аңғымелер жинағының (б.з.д. 2-3 ғасыр) қалыптасуына дейін тантрикалық тәжірибелер болғаны туралы пікірі қалыпты ғылымға қарсы келеді. Ғалымдардың пікірінше, алғашқы тантрикалық культтер шамамен мың жылдан кейін пайда болды және бұрынғы қанды тантрикалық тәжірибелердің мәтіндік немесе басқа дәлелдері табылмады. Гомбрич буддалық жазбаларда бір рет ғана айтылған және жазбалардан тыс ешқандай дәлелдері жоқ басқа да ұқсас антиномиялық (моральдық нормаларға қарсы) тәжірибелер бар деп айтса да, буддалық зерттеулер ғалымдары Мудагамува мен Фон Роспатт оларды дұрыс емес мысалдар деп санайды. Олар Гомбрихтің метрикалық аргументтерімен де келіспейді, сондықтан Гомбрихтің Аггулималаға қатысты гипотезаларымен келіспейді. Алайда олар Аггулималаның зұлым әрекеттері қандай да бір тарихи культтың бөлігі болуы мүмкін деп санайды. Буддалық зерттеулер ғалымы Л. С. Кузинс те Гомбрихтің теориясына күмәнмен қарайды. Хуй Чжаоның Дамамухавадананың қытай тіліне аудармасында, сондай-ақ археологиялық жағдайларда Аггулимала Веда дәуірінен белгілі мифологиялық индус патшасы Калмашапада немесе Саудасамен сәйкестендірілген. Ежелгі мәтіндерде Саудасаның өмірі көбінесе Аггулималаның бұрынғы өмірі ретінде сипатталады, және екі кейіпкер де жақсы брахман болу мәселесімен айналысады. Гандхара аймағындағы суреттерді зерттеген археолог Маурицио Таддей Аггулимала тарихының аңшылықпен өмір сүретін якшаға қатысты үнді мифологиясына сілтеме жасауы мүмкін деп болжайды. Көптеген суреттерде Аггулимала бас киім киіп тұр, Таддей оны Дионис сияқты иконографияның үлгісі ретінде сипаттайды. Алайда өнер тарихшысы Пиа Бранкаччо бас киім – аңшылық немесе аңшылықпен байланысты тұлғаларға арналған үнділік символ деп санайды. Ол Таддеймен келіседі, Аггулималаның суреттері, әсіресе Гандхарада, грек өнеріндегі және мифологиясындағы Дионисий тақырыптарын еске түсіреді және олардың әсері болуы мүмкін. Алайда Бранкаччо бас киім негізінен үнділік символ болған деп санайды, суретшілер Аггулималаның орман тайпасына тиесілі екенін көрсету үшін қолданған, ал ертедегі буддистер олардан қорқып, көбінесе қалалық болған.
Indologist Friedrich Wilhelm maintains that similar phrases already occur in the Book of Manu (II,111) and in the Institutes of Vishnu. By taking leave of their teacher and promising to do whatever their teacher asks of them, brings, according to the Vedic teachings, enlightenment or a similar attainment. It is therefore not unusual that Aṅgulimāla is described to do his teacher's horrible bidding—although being a good and kind person at heart—in the knowledge that in the end he will reap the highest attainment. Indologist Richard Gombrich has postulated that the story of Aṅgulimāla may be a historical encounter between the Buddha and a follower of an early Saivite or Shakti form of tantra. Gombrich reaches this conclusion on the basis of a number of inconsistencies in the texts that indicate possible corruption, and the fairly weak explanations for Aṅgulimāla's behavior provided by the commentators. He notes that there are several other references in the early Pāli canon that seem to indicate the presence of devotees of Śaiva, Kāli, and other divinities associated with sanguinary (violent) tantric practices. The textual inconsistencies discovered could be explained through this theory. The idea that Aṅgulimāla was part of a violent cult was already suggested by the Chinese pilgrim Xuan Zang (602–64 CE). In his travel accounts, Xuan Zang states that Aṅgulimāla's was taught by his teacher that he would be born in the Brahma heaven if he killed a Buddha. A Chinese early text gives a similar description, stating that Aṅgulimāla's teacher followed the gruesome instructions of his guru, to attain immortality. Xuan Zang's suggestion was further developed by European translators of Xuan Zang's travel accounts in the early twentieth century, but partly based on translation errors. Regardless, Gombrich is the first recent scholar to postulate this idea. However, Gombrich's claim that tantric practices existed before the finalization of the canon of Buddhist discourses (two to three centuries BCE) goes against mainstream scholarship. Scholarly consensus places the arising of the first tantric cults about a thousand years later, and no corroborating evidence has been found, whether textual or otherwise, of earlier sanguinary tantric practices. Though Gombrich argues that there other, similar antinomian practices (going against moral norms) which are only mentioned once in Buddhist scriptures and for which no evidence can be found outside of the scriptures, Buddhist Studies scholars Mudagamuwa and Von Rospatt dismiss these as incorrect examples. They also take issue with Gombrich's metrical arguments, thus disagreeing with Gombrich's hypotheses with regard to Aṅgulimāla. They do consider it possible, however, that Angulimāla's violent practices were part of some kind of historical cult. Buddhist Studies scholar L. S. Cousins has also expressed doubts about Gombrich's theory. In the Chinese translation of the Damamūkhāvadāna by Hui chiao, as well as in archaeological findings, Aṅgulimāla is identified with the mythological Hindu king Kalmashapada or Saudāsa, known since Vedic times. Ancient texts often describe Saudāsa's life as Aṅgulimāla's previous life, and both characters deal with the problem of being a good brahman. Studying art depictions in the Gandhāra region, Archeologist Maurizio Taddei theorizes that the story of Aṅgulimāla may point at an Indian mythology with regard to a yakṣa living in the wild. In many depictions Aṅgulimāla is wearing a headdress, which Taddei describes as an example of dionysian like iconography. Art historian Pia Brancaccio argues, however, that the headdress is an Indian symbol used for figures associated with the wild or hunting. She concurs with Taddei that depictions of Aṅgulimāla, especially in Gandhāra, are in many ways reminiscent of dionysian themes in Greek art and mythology, and influence is highly likely. However, Brancaccio argues that the headdress was essentially an Indian symbol, used by artists to indicate Aṅgulimāla belonged to a forest tribe, feared by the early Buddhists who were mostly urban.
Діндік
Буддистер арасында Аггулимала – ең танымал әңгімелердің бірі. Бұл тек қазіргі заманда ғана емес, ежелгі заманда да екі маңызды қытай паломнигі Үндістанға сапар шегіп, Аггулималаның өмірімен байланысты жерлер туралы баяндаған. Буддистік көзқарас бойынша, Аггулималаның оқиғасы тіпті ең жаман адамдардың да өз кемшіліктерін жеңіп, тура жолға оралуы мүмкін екенін көрсетеді. Түсіндірмелер бұл оқиғаны жақсы карманың жаман карманы жоятынының мысалы ретінде ұсынады. Буддистер Аггулималаны толыққанды трансформацияның символы және будда жолының тіпті ең шамасы аз адамдарды да өзгерте алатынының дәлелі деп есептейді. Буддистер Аггулималаның оқиғасын Будданың мейірімділігі мен құдайға жақын қабілеттерінің үлгісі ретінде жиі келтіреді. Аггулималаның рухани оянуы Будданың ұстаздық шеберлігінің куәсі және Будданың (Дхарма) үйретімінің емдік қасиеттерінің мысалы ретінде айтылады. Өз жауабында Будда «зиярат етуден бас тарту» ұғымын зиян келтірмеудің себебі мен салдары болып табылатын тыныштықпен байланыстырады. Бұдан әрі, оқиғада Будданың зұлым Аггулималадан озуы бейнеленгендіктен, мұндай тыныштықта рухани күш бар екені көрсетіледі. Бұл Будданың құдайға жақын қабілеттерінің нәтижесі деп түсіндірілсе де, терең мағынасы – «рухани тұрғыдан тыныш адам» «қалыпты жағдайда белсенді адамнан» жылдам қозғала алады. Яғни, рухани жетістікке тек зорлық-зомбылықсыз ғана қол жеткізуге болады. Сонымен қатар, бұл тыныштық буддалық түсінік бойынша кармадан құтылуды білдіреді: егер адам тоқтаусыз кармалық жазалау заңынан құтыла алмаса, кем дегенде зорлық-зомбылықсыз өмір сүру арқылы кармасын азайта алады. Мәтіндер мұны кармалық жазалаудың үздіксіз қозғалысына қарама-қарсы тұратын тыныштық түрі деп сипаттайды.
Among Buddhists, Aṅgulimāla is one of the most well known stories. Not only in modern times: in ancient times, two important Chinese pilgrims travelling to India reported about the story, and reported about the places they visited that were associated with Aṅgulimāla's life. From a Buddhist perspective, Aṅgulimāla's story serves as an example that even the worst of people can overcome their faults and return to the right path. The commentaries uphold the story as an example of good karma destroying evil karma. Buddhists widely regard Aṅgulimāla as a symbol of complete transformation and as a showcase that the Buddhist path can transform even the least likely initiates. Buddhists have raised Aṅgulimāla's story as an example of the compassion and supernatural accomplishment of the Buddha. Aṅgulimāla's conversion is cited as a testimony to the Buddha's capabilities as a teacher, and as an example of the healing qualities of the teaching of the Buddha (Dharma). Through his reply, the Buddha connects the notion of 'refraining from harming' with stillness, which is the cause and effect of not harming. Furthermore, the story illustrates that there is spiritual power in such stillness, as the Buddha is depicted as outrunning the violent Aṅgulimāla. Though this is explained as being the result of the Buddha's supernatural accomplishment, the deeper meaning is that " 'the spiritually still person' can move faster than the 'conventionally active' person". In other words, spiritual achievement is only possible through non violence. Furthermore, this stillness refers to the Buddhist notion of liberation from karma: as long as one cannot escape from the endless law of karmic retribution, one can at least lessen one's karma by practicing non violence. The texts describe this as form of stillness, as opposed to the continuous movement of karmic retribution.
Басқа
Аггулималаның оқиғасы қылмыскерлерге психоәлеуметтік және физикалық ортаның қалай әсер ететінін көрсетеді. Юнгиандық сарапшы Дейл Матерс Ахимсаканың өлтіруді бастағаны оның мағыналық жүйесінің бұзылуынан деп болжайды. Ол енді академиялық талант ретінде бағаланбай қалды. Оның көзқарасын былай деп түйіндеуге болады: "Менің ешқандай құндылығым жоқ, сондықтан мен өлтіре аламын. Егер мен өлтірсем, онда менде ешқандай құндылық жоқ екенін дәлелдеймін". Аггулималаның өмірін қорытындылай келе, Матерс "ол өмір беру мен алуды жалғастыратын тұлға" деп жазады. Сол сияқты, теология ғылымы бойынша ғалым Джон Томпсон Аггулималаны билік адамы сатқан, бірақ өзінің құлдыраған моральдық нормаларын қалпына келтіріп, өзі зардап шеккен қоғамды қалпына келтіретін адам ретінде сипаттайды және баяндамада ұсынылған этиканы жауапкершілікті ынталандыру ретінде сипаттайды. Бұл оқиға құтқарылу туралы емес, басқалардың көмегімен өзін құтқару туралы. Этика ғылымы бойынша ғалым Дэвид Лой Аггулималаның оқиғасы мен оның сот жүйесіне әсері туралы көп жазды. Ол буддалық этика бойынша қылмыскерлерді жазалаудың жалғыз себебі олардың мінез-құлқын өзгерту деп санайды. Егер Аггулимала сияқты қылмыскер өз-өзіне қол жеткізген болса, оны жазалауға ешқандай себеп жоқ, тіпті қорқыныш ретінде. Бұдан басқа, Лой Аггулималаның оқиғасына қалпына келтіру немесе трансформациялық әділдіктің ешқандай түрі кірмейтінін айтады, сондықтан ол оқиғаны әділдіктің үлгісі ретінде "кемшіліктері бар" деп санайды. Бұрынғы саясаткер және қоғамдық денсаулық сақтау ғалымы Матура Шреста Аггулималаның оқиғасын "әдеттегідей, трансформациялық әділдіктің алғашқы тұжырымдамасы" деп сипаттап, Аггулималаның өкінгенін және бұрынғы қарақшы өмірінен бас тартқанын және ақырында ол құрбандардың туыстарынан кешірім алғандығын айтады. Ағалы жаза туралы жазған ғалым Дэмиен Хориган Аггулималаның оқиғасының басты тақырыбы - оңалту екенін және Пасенади патшаның Аггулималаны қудаламауының себебі осындай оңалтуды көру екенін атап өтті. Шри-Ланканың босану алдындағы рәсімдерінде Аңгулимала суттасын жүкті әйелге арнап айтылғанда, оны құнарлылық пен ұрпақты көбеюді бейнелейтін заттармен, мысалы, кокос ағашының бөліктері мен қыш құмыралармен қоршау әдеті бар. Ғалымдар Оңтүстік-Шығыс Азияның аңыздарында қанқұмар адамдар мен құнарлылық бейнелерінің арасында байланыс бар екенін айтады. Британ үкіметі оны британдық түрме жүйесіне қатысты барлық мәселелерде будда дінінің ресми өкілі ретінде таныды және Англия, Уэльс және Шотландиядағы тұтқындарға капеллан, кеңес беру қызметі, будда және медитация бойынша нұсқаулар береді. Аңғұлимала туралы аңыз халық мәдениетінде едәуір көңіл бөлді. Бұл оқиға кем дегенде үш фильмнің басты тақырыбы болды. 2003 жылы тай режиссері Сутеп Таннират "Аңгулимала" атты фильм түсіруге тырысты. Алайда Тайландта 20-дан астам консервативті будда ұйымдары наразылық білдіріп, фильм буддалық ілімдер мен тарихын бұрмалап, буддалық жазбаларда кездеспейтін индуизм мен теистік ықпалдарды енгізді деп шағымданады. Консервативті топтар Аггулималаның қатыгез кісі өлтіруші ретінде суреттелуіне наразы болды, бірақ оны осындай қатыгез қарақшы болуға итермелеген тарихын қамтымады. Алайда Таннират өзін қорғап, түсіндірмелерден түсіндірмелерді алып тастағанымен, ертедегі буддалық баяндамаларды дәл орындағанын дәлелдеді. Таннираттың тек қана түсіндірмелердің танымал әңгімелерін емес, ертедегі есептерді пайдалануды таңдауы наразылықтарға әкелді. Аңгулимала әдеби шығармалардың тақырыбы болды. 2006 жылы бейбітшілік белсендісі Сатиш Кумар "Будда және террорист" атты кішігірім кітабында Аңгулималаның тарихын қайта айтып берді. Кітаптар терроризмге қарсы жаһандық соғысқа қатысты, террорист ретінде сипатталған Аггулималаның әртүрлі жазбаларын қайта құру және біріктіру. Кітапта Будда Аггулималаны монахтық тәртіпке қабылдап, Пасенади патшаның оны жазалауына жол бермейтін жері баса айтылған. Кумардың кітабында бұл әрекет Аггулимала мен Будданың екеуін де түрмеге қамауды талап ететін ашуланған жұртшылықтың кері реакциясына әкеледі. Пасенади ауыл тұрғындары мен патша сотының қатысуымен қоғамдық сот ұйымдастырады, онда жиналыс екі айыпталушымен не істеу керектігін шеше алады. Ақырында, Аггулимала өзінің қылмыстарын мойындап, Пасенади жазалаудың орнына кешірімділікке баса назар аударған баяндама жасағанда, жиналыс екеуін босатуға шешім қабылдайды. Бұл оқиға Аггулималаға жаңаша көзқарас ұсынады, оның зорлық әрекеттері ақырында сотқа және бейбітшіл және әділ қоғамға әкеледі. Томпсон буддалық мәтіндер мен Кумардың кітабы туралы жазғанда, буддалықтағы ахимса әртүрлі контексттерде әртүрлі мағыналарға ие болуы мүмкін екенін және көбінесе пассивті тұруды немесе әдеттегідей түсінілетін зорлықсыздықты білдірмейтінін айтады. Соңында, Аңгулимала Карл Гьеллеруптың "Шешен Каманита" (Der Pilger Kamanita, 1906) романының басты кейіпкерлерінің бірі болып табылады, онда ол Васиттиге өзінің Будда тәртібіне өту тарихын айтады, ол Косамби қаласындағы Симсапа тоғайында буддалық ілімді тыңдағаннан кейін және мол садақа бергеннен кейін ертесі күні Будда тәртібіне қосылады.
The story of Aṅgulimāla illustrates how criminals are affected by their psycho social and physical environment. Jungian analyst Dale Mathers theorizes that Ahiṃsaka started to kill because his meaning system had broken down. He was no longer appreciated as an academic talent. His attitude could be summarized as "I have no value: therefore I can kill. If I kill, then that proves I have no value". Summarizing the life of Aṅgulimāla, Mathers writes, "[h]e is a figure who bridges giving and taking life." Similarly, referring to the psychological concept of moral injury, theologian John Thompson describes Aṅgulimāla as someone who is betrayed by an authority figure but manages to recover his eroded moral code and repair the community he has affected. and describes the ethics presented in the narrative as inspiring responsibility. The story is not about being saved, but rather saving oneself with help from others. Ethics scholar David Loy has written extensively about Aṅgulimāla's story and the implications it has for the justice system. He believes that in Buddhist ethics, the only reason offenders should be punished is to reform their character. If an offender, like Aṅgulimāla, has already reformed himself, there is no reason to punish him, even as a deterrent. Furthermore, Loy argues that the story of Aṅgulimāla does not include any form of restorative or transformative justice, and therefore considers the story "flawed" as an example of justice. Former politician and community health scholar Mathura Shrestha, on the other hand, describes Aṅgulimāla's story as "[p]robably the first concept of transformative justice", citing Aṅgulimāla's repentance and renunciation of his former life as a brigand, and the pardon he eventually receives from relatives of victims. Writing about capital punishment, scholar Damien Horigan notes that rehabilitation is the main theme of Aṅgulimāla's story, and that witnessing such rehabilitation is the reason why King Pasenadi does not persecute Aṅgulimāla. In Sri Lankan pre birth rituals, when the Aṅgulimāla Sutta is chanted for a pregnant woman, it is custom to surround her with objects symbolizing fertility and reproduction, such as parts of the coconut tree and earthen pots. Scholars have pointed out that in Southeast Asian mythology, there are links between bloodthirsty figures and fertility motifs. It has been recognized by the British government as the official representative of the Buddhist religion in all matters concerning the British prison system, and provides chaplains, counselling services, and instruction in Buddhism and meditation to prisoners throughout England, Wales, and Scotland. In popular culture, Aṅgulimāla's legend has received considerable attention. The story has been the main subject of at least three movies. In 2003, Thai director Suthep Tannirat attempted to release a film named Angulimala. Over 20 conservative Buddhist organizations in Thailand launched a protest, however, complaining that the movie distorted Buddhist teachings and history, and introduced Hindu and theistic influences not found in the Buddhist scriptures. The conservative groups were offended by the depiction of Aṅgulimāla as a brutal murderer, without including the history which led him to become such a violent brigand. Tannirat defended himself, however, arguing that although he had omitted interpretations from the commentaries, he had followed the early Buddhist discourses precisely. Tannirat's choice to only use the early accounts, rather than the popular tales from the commentaries, was precisely what led to the protests. Aṅgulimāla has also been the subject of literary works. In 2006, peace activist Satish Kumar retold the story of Aṅgulimāla in his short book The Buddha and the Terrorist. The books deals with the Global War on Terror, reshaping and combining various accounts of Aṅgulimāla, who is described as a terrorist. The book emphasizes the passage when the Buddha accepts Aṅgulimāla in the monastic order, effectively preventing King Pasenadi from punishing him. In Kumar's book, this action leads to backlash from an enraged public, who demand to imprison both Aṅgulimāla and the Buddha. Pasenadi organizes a public trial in the presence of villagers and the royal court, in which the assembly can decide what to do with the two accused. In the end, however, the assembly decides to release the two, when Aṅgulimāla admits to his crimes and Pasenadi gives a speech emphasizing forgiveness rather than punishment. This twist in the story sheds a different light on Aṅgulimāla, whose violent actions ultimately lead to the trial and a more non violent and just society. Writing about Buddhist texts and Kumar's book, Thompson reflects that ahiṃsa in Buddhism may have different shades of meaning in different contexts, and often does not mean passively standing by, or non violence as usually understood. Finally, Angulimala is one of the protagonists in Karl Gjellerup's novel Der Pilger Kamanita (The Pilgrim Kamanita, 1906) where he recounts the story of his conversion to Vasitthi who joins the Buddhist order the following day after a profuse alms giving and after attending the exposition of the Buddhist teaching in the Siṃsapa Grove in the city of Kosambī.