Жон Крихтон Стюарт, Бьюттің 2-ші Маркграфы: Өмір және қызметі

Кіріспе

Британдық дворян (1793–1848)

Джон Крихтон Стюарт, Бьюттің 2-маркизі, КТ, ФРС (10 тамыз 1793 – 18 наурыз 1848), 1794–1814 жылдары Маунт-Стюарт лорды атанды, георгиан және ерте викториялық Британияның бай шотланд аристократы және өнеркәсіпшісі. Ол Оңтүстік Уэльстегі көмір және темір өнеркәсібін дамытты және Кардифф доктарын салды. Бьюттің әкесі, Маунт-Стюарт лорды Джон, оның тууынан кейін бірнеше ай өткен соң қайтыс болды, ал жас бала кезінде оны алдымен анасы, бұрынғы леди Элизабет Макдуолл Крихтон, кейін әкесінің әкесі, Бьюттің 1-маркизі Джон Стюарт тәрбиеледі. Кеймбридж университетіне оқуға түсуге дейін Еуропаны кеңінен аралады. Ол көз ауруына шалдықты және өмірінің соңына дейін жартылай соқыр болып қалды. Ұлыбританияда кең аумақты иеліктерді мұраға алған ол 1818 жылы бірінші әйелі, леди Мария Нортқа үйленді және олар Шотландиядағы Маунт-Стюарт үйінде, Бьюттің төрт резиденциясының бірінде салыстырмалы түрде уединенді өмір сүрді. Бьют қатал, бірақ еңбекқор, жерді басқаруға бейім болды. Ол күнделікті әрекеттерін иеліктерінің басқарушыларымен кеңінен хат алмасуға және екі жылда бір рет өзінің жерлеріне сапар шегуге бағыштады. Жұбайлар баласыз болды, ал Мария 1841 жылы қайтыс болды. Бьют төрт жылдан кейін леди София Роудон Гастингсқа қайта үйленді, ол 1847 жылы Бьюттің жалғыз баласы, Джонды дүниеге әкелді. Бьют Лордтар палатасының мүшесі болды және Халық қамалының бірнеше мүшесінің дауыстарын бақылады. Ол саяси және діни консерватор, Веллингтон герцогының жақтасы болды, бірақ өзінің коммерциялық мүдделеріне қатысты болмаса, ұлттық пікірталастарға сирек қатысты. Бастапқыда Бьют Оңтүстік Уэльстің көмір кен орындарындағы зор байлықты түсінді және оны жергілікті теміршілер мен көміршілер арқылы коммерциялық тұрғыдан пайдалануға кірісті. Ол Кардифф доктарын салдырды, бұл жоба бюджеттен асып кетсе де, темір мен көмірдің экспортын арттырып, Гламорганширдегі жерлерінің құнын жоғарылатты. 1831 жылы Мертир көтерілісі кезінде зорлық-зомбылық орын алғанда, Бьют Кардифф қамалынан үкімет тарапынан жауап беруге жетекшілік етті, әскери күштерді жіберді, тыңшыларды орналастырды және Уайтхоллды хабардар етіп отырды. Сол кездегі баспасөз маркизді «қазіргі Кардиффтің жасаушысы» деп мақтады. Бьюттің әкесі 1794 жылдың ақпанында аттан құлап қайтыс болды, нәтижесінде Элизабет Бьюттің кіші інісі Патрик Стюартты сол жылы дүниеге әкелді. Бастапқыда Бьют анасы мен әжесімен Дэмфрис Хаусында тәрбиеленді, бірақ олардың қайтыс болуынан кейін ол әкесінің әкесі, Бьюттің 1-маркизінің қамқорлығына өтті және онымен бірге Англия мен Еуропаны аралады. Оның отбасы оны ақылды деп есептеді және ол 1809 жылы Кембридждегі Крайст колледжінде оқуға түсті. Оның анасының әкесі, Дамфрис лорды 1803 жылы, ал әкесінің әкесі 1814 жылы қайтыс болды, нәтижесінде Бьют екі иелікті де мұраға алды және Дамфрис лордының құрметіне Крихтонды тегіне қосты. Ол Ротсей қамалының сақтаушысы, Гламорганның Лорд-лейтенанты және Custos Rotulorum, Бутширдің мұрагерлік шерифі және коронері, сондай-ақ Банберидің жоғары стюарды болды. Бьюттің төрт негізгі резиденциясы болды: Бьют аралындағы Маунт-Стюарт үйі, Айрширдегі Дэмфрис Хаусы, Бедфордширдегі Лутон Ху және Оңтүстік Уэльстегі Кардифф қамалы, ал Лондондағы үйі, Бьют Хаусы Кенсингтондағы Кемпден төбесінде орналасқан. Жылдың екі реті Маунт-Стюарт үйінен Айршир арқылы Эдинбургке, солтүстік Англия арқылы Лондонға, содан кейін Кардиффке және Оңтүстік Уэльстегі иеліктеріне сапар шегетін. Көру қабілетінің нашарлап бара жатқанына алаңдап, Лондондағы әлеуметтік өмірден ләззат алмағандықтан, Бьют келесі алты жылға Бьют аралындағы иеліктеріне зейнетке шықты. Сауығып келе жатып, 1818 жылы ол бірінші әйелі, леди Мария Нортқа үйленді. Мария Гилфордтың 3-графының үш қызының бірі және бай мұрагер болды. Замандастары Марияны мейірімді және жағымды әйел деп есептеді, бірақ ол көбінесе ауырып, неке баласыз аяқталды. 1820 жылы оның портреті Генри Рейберн салған, ал екі жылдан кейін Уильям Уордтың гравюрасы ретінде жарияланды. 1827 жылы оның қайын атасы қайтыс болды, Марияға 110 000 фунт стерлингтен астам мүлік мұра болды. Бірінші әйелінің аурулары оны кең ауқымды аристократиялық қоғамнан шеттетуге себеп болды. Ол жергілікті мектептерді қаржыландыруға және жаңа шіркеулер салуға ынталы болды, өйткені осылайша нонконформизмге және ресми шіркеутің жойылуына бағытталған кез келген қозғалысты болдырмауға мүмкіндік алды. 1841 жылы леди Мария қайтыс болды, ал Бьют доктар бағдарламасына тым көп назар аударғаны әйелінің ауруын күшейткенін айтты. Алғашқы неке шартының нәтижесінде Бьют өмірінің соңына дейін қайтыс болған әйелінің мүлкінен кіріс ала берді, бірақ ресми түрде мүлік Марияның қарындасы, леди Сюзанға оның өлімінен кейін өтетін болды. 1843 жылдан бастап Лондон үйі жалға берілді: алдымен Ласселс отбасына 1856 жылға дейін, содан кейін 1888 жылға дейін Рэтленд герцогына. Бьют Хаусын кейін Чарльз Велд Блунделл сатып алды, ол оны Блунделл Хаусы деп атады: ол 1912–1913 жылдары бұзылды. Бьют 1843 жылы королева Викториядан Инестің рыцары атанды. 1845 жылы Бьют аттан құлап, көзіне жарақат алды, оқу мен жазу оған одан да қиын болды. София мінезі қиын, көңілі толмайтын және Джонның отбасымен жақсы қарым-қатынас жасамады, әсіресе оның інісімен. Патрик көп жылдар бойы Бьют баласыз қайтыс болып, отбасылық иеліктерді оған қалдырады деп үміттене берді; Бьюттің өлімінен кейін ол Кардифф қамалының иелігін леди Софиямен дауласты.

John Crichton Stuart, 2nd Marquess of Bute, KT, FRS (10 August 1793 – 18 March 1848), styled Lord Mount Stuart between 1794 and 1814, was a wealthy Scottish aristocrat and industrialist in Georgian and early Victorian Britain. He developed the coal and iron industries across South Wales and built the Cardiff Docks. Bute's father, John, Lord Mount Stuart, died a few months after he was born and as a young child he was brought up first by his mother, the former Lady Elizabeth McDouall Crichton, and later by his paternal grandfather, John Stuart, 1st Marquess of Bute. He travelled widely across Europe before attending Cambridge University. He contracted an eye condition and remained partially sighted for the rest of his life. Having inherited large estates across Britain, he married his first wife, Lady Maria North, in 1818, and together they lived a relatively secluded life in Mount Stuart House in Scotland, one of Bute's four seats. Bute was dour but industrious, with a flair for land management. He focused his daily routine around extensive correspondence with his estate managers, making biennial tours of his lands around the country. The couple did not conceive any children, and Maria died in 1841. Bute remarried four years later, to Lady Sophia Rawdon Hastings, and she gave birth to Bute's only child, John, in 1847. Bute was a member of the House of Lords and controlled the votes of several members of the House of Commons. He was a political and religious conservative, a follower of the Duke of Wellington, but rarely took part in national debates unless his own commercial interests were involved. Early on, Bute realised the vast wealth that lay in the South Wales coalfields and set about commercially exploiting them through local ironmasters and colliers. He constructed the Cardiff Docks, a major project which, despite running heavily over budget, enabled further exports of iron and coal and magnified the value of his lands in Glamorganshire. When violence broke out in the Merthyr Rising of 1831, Bute led the government response from Cardiff Castle, despatching military forces, deploying spies and keeping Whitehall informed throughout. The contemporary press praised the marquess as "the creator of modern Cardiff", Bute's father died in a riding accident in February 1794, leaving Elizabeth to give birth to Bute's younger brother, Patrick Stuart, later that year. Initially Bute was brought up at Dumfries House by his mother and grandmother, but following their deaths he passed into the care of his grandfather, the 1st Marquess of Bute, and travelled with him across England and Europe. His family considered him to be clever and he went to study at Christ's College in Cambridge in 1809. His maternal grandfather, Lord Dumfries, died in 1803, followed by his paternal grandfather in 1814, with Bute inheriting both sets of estates and adding Crichton to his surname after Lord Dumfries. He was the Keeper of Rothsay Castle, the Lord Lieutenant and Custos Rotulorum of Glamorgan, the Lord Lieutenant, the hereditary Sheriff and Coroner of Buteshire, and the High Steward of Banbury. Bute had four major seats, Mount Stuart House on the Isle of Bute, Dumfries House in Ayrshire, Luton Hoo in Bedfordshire, and Cardiff Castle in South Wales, with his London townhouse, Bute House, on Campden Hill in Kensington. Twice each year he would travel from Mount Stuart House through Ayrshire to Edinburgh, down through northern England to London, and on to Cardiff and his South Wales estates. Concerned about his growing blindness, and not enjoying the social life in London, Bute retired to his estates on the Isle of Bute for the next six years. While recovering, Bute married his first wife, Lady Maria North, in 1818. Maria was one of the three daughters of the 3rd Earl of Guilford, and a wealthy heiress.|group="nb" Contemporaries considered Maria a kind and pleasant woman, but she was often unwell and the marriage proved childless. In 1820 his portrait was painted by Henry Raeburn, and published two years later as an engraving by William Ward. In 1827 his father in law died and Maria inherited lands worth over £110,000. His first wife's illnesses added to this sense of exclusion from wider aristocratic society. He was keen to fund local schools and to construct new churches, partially because in doing so he was able to discourage any moves towards Nonconformism and the disestablishment of the official Church. In 1841 Lady Maria died, and Bute blamed his excessive focus on the dock programme for exacerbating his wife's illness. As a result of the original marriage agreement, Bute continued to draw the incomes from his late wife's property for the remainder of his life, even though officially the estates would ultimately pass to Maria's sister, Lady Susan, on his own death. From 1843, the London house was let out: first to the Lascelles family until 1856, then to the Duke of Rutland until 1888. Bute House was later acquired by Charles Weld Blundell, who renamed it Blundell House: it was demolished 1912–1913. Bute was created a Knight of the Thistle in 1843 by Queen Victoria. In 1845 Bute fell from his horse and injured his eyes further in the accident, making it still harder for him to read and write. Sophia was obsessive, hard to please and did not get on well with John's family, especially his brother. For many years, Patrick had good reason to expect that Bute would die childless, leaving him to inherit the family estates; after Bute's death, he disputed the occupancy of Cardiff Castle with Lady Sophia.

Мүлікті басқару

Бьют өзінің әртүрлі иеліктерін дамытуға және олардан мүмкіндігінше көп пайда табуға ниеттенген. Ол белсенді, амбициялық басқарушы болды, мүліктері үшін жаңа идеяларды жылдам ұсынатын және уақытының көп бөлігін мүліктерін басқаруға жұмсайтын. Көзі нашар болса да, ол әр күні менеджерлеріне кем дегенде алты хат жазды. Ол өзінің әртүрлі иеліктері мен бизнесі туралы толыққанды білімге ие болды; мысалы, Гламоргандағы жағдайды Шотландиядағы үйінен жергілікті валлик газеттерді оқып және жергілікті беделді тұлғалармен хат алмасып білуге тырысты. Бьют өзінің жер иеліктерінің тым кең және басқаруға қиын екенін түсінді және оларды ұйымдастыруға тырысты. Ол 1820 жылдардың басында Лутон иеліктерін сатуға тырысты, бірақ лайықты баға ала алмады; ол оларды 1840 жылдардың басында сәтті сатты. Лутон және Лутон Ху ақыры 1845 жылы сатылды, ол кезде олар шамамен ... құрады. Өзінің дәуіріндегі аристократтарға қарағанда ерекше, Бьют өзінің жерлерінің барлығына толыққанды ие болды, сенімділермен келісімдер арқылы құқықтарын бөліспей, тікелей төлем жасады. 1818 жылы үйленгенде, Бьют Англия мен Уэльстегі иеліктерін болашақ балалары үшін сенімділікке тапсырды, бірақ бұл келісім 1842 жылы леди Марияның қайтысымен аяқталды; 1845 жылы қайта үйленгенде ұқсас сенімділік келісім жасалды, бірақ бұл жолы Гламорган иеліктері Англия мен Уэльстегі басқа иеліктерінен бөлек басқарылды. Бьют 1815 жылдың өзінде Гламорган иеліктерін толыққанды түрде тексерді, бұл иеліктерге көп жылдар бойы назар аударылмағанын және қазір жағдайы нашар екенін көрсетті. Эдвард Ричардс 1824 жылға қарай иеліктерді басқаруға жауапты жетекші лауазымды адам болды және аймақтағы иеліктер мен саяси мәселелерде Бьюттің өкілі ретінде танылды. Бұл тұрғысынан, Бьют иеліктердегі тіпті ұсақ мәселелерде де соңғы шешімді қабылдау құқығын өзінде сақтап, мысалы, жергілікті мектеп формаларындағы түймелерді немесе сынған тудың тіреуін қайта пайдалану туралы шешімдер қабылдады, бұл Оңтүстік Уэльс пен Шотландия арасында хат алмасудың кешігуіне себеп болуы мүмкін еді. Гламорган иеліктерінің күрделілігі арта келе, доктарды, фермаларды және минералдық мүдделерді басқаруға көмектесу үшін көбірек лауазымды адамдар тағайындалды, бірақ олардың барлығы тікелей Бьютке есеп берді, бұл маркизге үлкен қысым түсірді. Бьют аралында маркиз өзінің иеліктерін кеңейтіп, Аског, Килмахалмаг және Эттерик Милл жерлерін сатып алды.

Bute was determined to develop his different estates and receive the best possible return from them. He was an active, ambitious manager, quick to generate new ideas for the properties, and spent the majority of his time managing his properties Despite his poor eyesight, he wrote at least six letters to his managers each day. He had a detailed understanding of his various estates and businesses; he attempted to keep up with affairs in Glamorgan, for example, by reading the local Welsh newspapers from his house in Scotland and through exchanging letters with influential local figures. Bute recognised that his land holdings were too extended and disparate to be easily managed and attempted to rationalise them. He attempted to sell his Luton estates in the early 1820s but failed to obtain an adequate price; he successfully sold them in the early 1840s. Luton and Luton Hoo was finally sold in 1845, by then comprising around
Unusually for an aristocrat of the period, Bute owned almost all of his lands fully, as an owner in fee simple, rather than having his rights diluted through arrangements with trustees. When he married in 1818, Bute placed his English and Wales estates into a trustee arrangement for any future children, but this agreement expired with Lady Maria's death in 1842; when he remarried in 1845 a similar trustee agreement was set up, although in this version the Glamorgan estates were administered separately from his other holdings in England and Wales. As early as 1815, Bute had his Glamorgan estates fully surveyed, which highlighted that the estates had been neglected for many years and were now in a poor condition. Edward Richards became the senior official in charge of the estates by 1824 and represented Bute on both estate and political affairs across the region. Despite this, Bute retained the final authority over even quite minor issues on the estates, including making decisions on the buttons to be used on local school uniforms or the reuse of a broken flag pole, for example, which could result in considerable delays as letters were sent between South Wales and Scotland. As the complexity of the Glamorgan estates grew, more officials were appointed to help manage the docks, farms and mineral interests, but these all reported separately to Bute, putting increasing pressure on the marquess. On the Isle of Bute, the marquess expanded his properties, purchasing land in Ascog, Kilmahalmag and Etterick Mill.

Гламморганшир

Бьют 19-ғасырдың бірінші жартысында Гламморганширдегі оқиғаларға тығыз қатысты. Аймақта қысқа мерзім ішінде зор экономикалық және әлеуметтік өзгерістер болды. Ғасырдың алғашқы қырық жылында халық саны үш есеге жуық өсті, ал өнеркәсіптік өнімдер көтерілді, 1796 мен 1830 жылдар аралығында шойын өндірісі 34 000 тоннадан 277 000 тоннаға дейін жетті. Ауыл шаруашылығының орнын өнеркәсіп және тау-кен өндірісі жұмыс көзі ретінде басты орынға қойды. Осы өзгерістерге жауап ретінде Бьют Оңтүстік Уэльстегі иелігін ірі өнеркәсіптік кәсіпорынға айналдырды. Бьюттің Гламоргандағы жер иеліктері округ бойынша шашырап жатқандықтан, оларды біріктіру үшін шаралар жасады, батыстағы шеткі мүліктерінің бір бөлігін сатып, 1814 және 1826 жылдар аралығында Кардифф маңындағы жерлерді сатып алуға көп қаржы жұмсады. Жер бағасының өсуі және кемежайлардың құнының көтерілуі осы кеңеюге тосқауыл қойды. Гламорган иеліктерінің пайдалылығын бағалау қиын, себебі сол кездегі есептеулердің ерекшеліктеріне байланысты, бірақ есептерге сүйенсек, жер сатып алу және кемежай құрылысының шығындары ескерілгенде, иеліктер маркизге түскен табыстан гөрі әлдеқайда көп шығын әкелді. Бьют көп қарызға батты; ол 62 500 фунт стерлинг берешекті мұра етті, бірақ қайтыс болған кезде 493 887 фунт стерлинг берешек болып тіркелді. Ол инвестицияларының ақыры мол табыс әкелетініне сенді және 1844 жылы "кірісімнің болашағына қатысты жақсы ойдамын" деп атап өтті. Оңтүстік Уэльстегі экономикалық өсім жұмыс күшінің өсуіне байланысты жаңа тұрғын үйге деген сұранысты арттырды. Бьют өзінің жерлерін тұрғын үй салу үшін сатуға дайын болмады, сондай-ақ тұрғын үй салудан және жалға беруден көп пайда көруге үміттенбеді, бірақ өсіп келе жатқан қалалық аймақтарда және тау-кеншілер қауымдастықтарында жерді жалға беруге келісім білдірді. Бастапқыда ол 63 жылдық жалға алу туралы келіссөздер жүргізуге тырысты, бұл оның мұрагерлеріне жерді басқаруда ертерек икемділік берер еді, бірақ бұл ұсыныс танымал болмады, сондықтан ол 99 жылдық жалға алуды ұсынды. Бьют ұсынған келісім-шарттардың ешқайсысы жалға алушыға мерзім аяқталғаннан кейін еркін иелікке ие болуға немесе жалға алу мерзімін автоматты түрде жаңартуға мүмкіндік бермеді, бұл 19-шы ғасырдың соңы мен 20-шы ғасырдың басындағы наразылық толқыны кезінде үшінші және төртінші маркиздер үшін саяси қиындықтар тудырды. Бьют ертедегі даму стилін жалға алушыларға қалдырды, бірақ нәтижелерге көңілі толмады. Кейін Бьют жаңа ғимараттардың жобаларын жеке өзі бекітіп, Кардифф орталығында сәнді көшелер салуды бастады және болашақта парктерге айналуы мүмкін ашық аландарды сақтады. Алайда, жаңа құрылыстар үшін канализация және дренаж жүйелеріне аз қаржы жұмсалды, ал 1850 жылы өткізілген тергеу қаладағы холераның таралуына осының себеп болғанын көрсетті. 19-ғасырдың басында ғылыми зерттеулер Гламорган аңғарларының көмір кендеріне бай екенін көрсетті. Дарем графтығында көмір шахталарына ие болған Бьют 1817 және 1823-1824 жылдары қосымша зерттеулер тапсырды, олар резервтерден, Бьюттің өз жерлерінің астындағы көмірден, сондай-ақ Бьюттің феодалдық құқықтары арқылы талап ете алатын аймақтағы жалпы жерлердегі көмірден үлкен пайда табуға болатындығын көрсетті. Бьют 1820-1830 жылдары өзінің құқықтарын және қолданыстағы инвестицияларын біріктіруге кірісті, нәтижесінде көмір кен орындарына кең құқық алды. Бьют бірнеше көмір өндіру орындарын, мысалы, Ригоста тікелей құрып, басқарды, бірақ инвестициялық шығындар мен оларға жұмсалатын уақытты ескере отырып, көмір кен орындарын жалға беруді және өндірілген көмірден роялти алуды жөн көрді. Жалға алушылар көмірді өздерінің өндірісінде пайдаланған темір өндірушілер немесе көмірді өнеркәсіптік немесе жеке тұтынушыларға сатқан кен орындарының иелері болуы мүмкін. 1826 жылдың екінші жартысындағы пайда 872 фунт стерлингтен 1848-1849 жылдары 10 756 фунт стерлингке дейін өсті. 1826 жылы 872 фунт стерлинг 2011 жылы шамамен 1 миллион фунтқа тең болды, ал 1848 жылы 10 756 фунт стерлинг 2011 жылы шамамен 12 миллион фунт стерлингке тең болды. Бірінші кезең Кардиффте жаңа кемежай және байланыстыратын канал салу болды, бұл Гламгорганшир каналын артық қылып, шамамен 66 600 фунт стерлинг шығынға түсті, қарсыластары бұл "жабайы болжам" деп санады. 1830 жылы темір өндірушілердің жергілікті канал компанияларының қарсылығына қарамастан, парламенттің рұқсаты алынды. Жоба бастапқыда жоспарланғаннан гөрі күрделірек болды, бұл Бьютті өзінің барлық серіктестеріне ашуланып, наразылық білдіруге итерді, бірақ кемежай 1839 жылы сәтті ашылды. Кемежай құрылысының шығындары күтілгеннен әлдеқайда көп болды. Бастапқы есептемеге қарағанда, құрылыс құны 350 000 фунт стерлингке дейін өсті, 1837 жылы ай сайын 10 000 фунт стерлинг жұмсалды. Кемежай ашылғанда күтілген трафик болмады, әсіресе ірі кемелерден, Бьют бұл оны құртуға ниеттенген темір өндірушілер мен басқалардың арасындағы одаққа байланысты деп есептеді. Бьют коммерциялық қысым көрсету арқылы кеме компанияларын Гламгорганшир каналын тастауға және өзінің феодалдық құқықтарын пайдаланып, кемелерді өз кемежайына көшіруге мәжбүрледі. Оның күш-жігері нәтежесін берді және 1839 жылы кемежай арқылы 8 000 тонна жүк өтсе, 1849 жылы 827 000 тоннаға жетті. 1841 мен 1848 жылдар аралығында кемежайдан түскен жалғыз табыс 68 000 фунт стерлингті құрады, бұл инвестицияның мөлшерімен салыстырғанда көңіл көншітпейтін көрсеткіш болды.

Bute was closely involved in the developments across Glamorganshire during the first half of the 19th century. The region saw tremendous economic and social changes in a short period. The population almost trebled in the first forty years of the century and industrial outputs soared, with the output of pig iron increasing from 34,000 to 277,000 tons between 1796 and 1830. Industry and mining replaced agriculture as the main sources of work. In driving forward and responding to these changes, Bute transformed his South Wales estate into a major industrial enterprise. Bute's land holdings in Glamorgan were spread out across the county and he took steps to consolidate them, selling around of some of the outlying properties in the west and investing heavily in buying of land around Cardiff between 1814 and 1826. The rising prices of land and the costs of the docks brought an end to this expansion. Estimating the profitability of the Glamorgan estates is challenging because of the way that the accounts were drawn up during the period, but estimates suggest that once land purchases and the dock building cost were factored in, the estates cost the marquess much more than they delivered in income. Bute borrowed heavily; he had inherited debts of £62,500, but by the time of his death owed £493,887.#tag:ref|£62,500 in 1814 was the equivalent of around £58 million in 2011; £493,887 in 1848 was the equivalent of around £534 million in 2011. He believed that ultimately his investments would provide a rich return, and in 1844 noted that he thought "well of the prospects of my income in the distance". The economic growth across South Wales drove up the demand for new housing for the growing workforce. Bute was not prepared to sell any of his lands for housing, and did not see much profit in building and renting housing himself, but was prepared to lease land in the growing urban areas and mining communities for land development. Initially, he attempted to negotiate 63 year long leases, which would have given his successors additional, early flexibility in how they managed the land, but these proved unpopular so he reverted to offering the more typical 99 year leases. None of the contracts offered by Bute allowed the lessee to buy the freehold or automatically renew the lease at the end of this term, which ultimately resulted in substantial political difficulties for the third and fourth marquesses when there was a storm of complaints in the late 19th and early 20th century. Bute left the style of the early developments up to the lessees, but was concerned by the poor results. Bute then began to approve the designs for new buildings personally, laying out some grand streets in the centre of Cardiff and retaining open areas for eventual use as parks. Very little money was invested in the sewage and drainage systems for his new developments, however, and a damning 1850 inquiry showed that this had resulted in cholera outbreaks across the town. At the start of the 19th century, scientific investigation began to indicate that the Glamorgan valleys were rich with coal deposits. Bute, who already owned coal mines in County Durham, commissioned further surveys in 1817 and 1823–24 which showed that there were potentially huge profits to be made from the reserves, both from the coal sitting beneath Bute's own lands, but also from the coal under common lands in the region that Bute could claim through his feudal titles. Bute set about consolidating his rights and existing investments during the late 1820s and 1830s, acquiring extensive rights to the coalfields in the process. Bute established and managed a few colleries – such as that at Rhigos – directly, but given the investment costs and attention they took up, generally preferred to lease out his coal fields and claim a royalty on the coal mined instead. The lessees might be iron masters, who used the coal in their own operations, or colliery owners who sold the coal on to industrial or domestic customers. The profits increased from £872 in the second half of 1826, to £10,756 in 1848–49.#tag:ref|£872 in 1826 was the equivalent of around £1 million in 2011; £10,756 in 1848 was the equivalent of around £12 million in 2011. The first phase was to build a new dock and connecting canal in Cardiff, making the Glamorganshire Canal redundant in the process, at an estimated cost of £66,600, considered to opponents to be a "wild speculation". Parliamentary permission was acquired in 1830, despite opposition from the local canal companies of iron masters. The project proved more complex than originally planned, driving Bute to become irritable and angry with almost all of his associates, but the dock opened successfully in 1839. The costs of building the docks had been far more than anticipated, however. Instead of the original estimate, construction costs had soared to £350,000, reaching £10,000 a month in 1837.#tag:ref|£66,000 and £350,000 in 1839 were the equivalent of around £171 million and £907 million in 2011 respectively. To make matters worse, when they first opened the docks did not receive the traffic he had expected, particularly from the larger ships; Bute put this down to a coalition of ironmasters and others intent on ruining him. Bute responded by putting commercial pressure on shipping companies to abandon the Glamorganshire Canal and using his feudal rights to force shippers to move their wharfs to his docks. His efforts paid off and although trade through the docks only came to 8,000 tons in 1839, they then rose quickly, reaching 827,000 tons by 1849. Between 1841 and 1848 the docks brought in a gross income of just under £68,000, a relatively disappointing figure compared to the size of the investment.#tag:ref|£68,000 in 1848 was the equivalent of around £73 million in 2011.

Ұлттық

Бьют Ұлыбританиядағы реформаларға дейінгі үкімет жүйесінде дүниеге келді. Британ Парламенті мұрагерлік Лордтар палатасы мен сайланған Халық палатасына бөлінді, бірақ Англия бойынша дауыс беру жүйелері әртүрлі болды және көп жағдайда жергілікті халықтың өте шағын бөлігі ғана дауыс беруге құқылы болды. Лордтар палатасының кейбір мүшелері, «меценаттар» деп аталатын, көбінесе Халық палатасындағы «жабық» немесе «белгіленген» орындарды бақылап, өзінің кандидаттарын іс жүзінде тағайындады. Вигтер бастаған жүйеге сын Бьют өмірінің бірінші жартысында күшейді. Ол дауыс бергенде көбінесе орташа консерватор болып көрінетін, ал Бьют өзін сол кездегі жетекші тори саясаткері Веллингтон герцогының ізбасары деп сипаттады. Алайда ол сайлау реформасына, сондай-ақ Англия немесе Шотландия шіркеуін жоюға жасалған кез келген әрекетке қарсы болды. Ол нашар публицист екені мәлім болды. Парламенттегі жеке рөлінен өзге, Бьют негізінен өзінің бизнес мүдделеріне қатысты заңдардың қабылдануын қамтамасыз ету үшін Халық палатасының мүшелерінің дауыстарын бақылауға тырысты. Бастапқыда Бьют аралында оның жеке меншігінде болған 21 сайлаушы болды, бірақ ол тек кезекпен сайлауларда ғана Парламент мүшесін сайлап отырды, ал Лутондағы меншігі оған сайлау процесіне әсер етуге жеткіліксіз болды. Бьют үшін ең қолайлы нұсқа Кардиффтегі дауыс беруді бақылау болды, бірақ тіпті онда да ол өз кандидатын сақтап, сайлауын қамтамасыз ету үшін жалға алу және жалдау ақысын бақылау арқылы қаржылық қысым көрсетуге мәжбүр болды. 1832 жылы Парламент реформа туралы заңды қабылдады, ол ел бойынша сайлаушылар санын кеңейтті. Бьют аралының сайлаушылар саны 300-ге дейін өсті және Бьют басқаратын тұрақты Парламент мүшесі болды. Кардиффте бұл заңның нәтижесінде сайлаушылар саны қысқа мерзімге төмендеді, ал Бьют өзінің бай шаруаларына дауыс беру құқығы берілуінен пайда тапты. Реформалардан кейін Бьют консервативті «Гламморган, Монмут және Брекон газеті» мен «Мертир қорғаушысы» газетін құруға құпия түрде демеушілік етті, округ бойынша қолдауды арттыру үшін және көп жыл бойы оның шығындарын өтеді. 1842 жылдан 1846 жылға дейін ол Шотландия шіркеуінің Бас ассамблеясында Ұлыбритания патшасының жоғарғы комиссары болып қызмет етті. Ол осы қызметінде жомарттығымен танымал болды.

Bute was born into the pre Reform system of government in Britain. The British Parliament was divided into the hereditary House of Lords and the elected House of Commons, but voting systems varied widely across England and in many cases only very small numbers of local people were enfranchised to vote. Some members of the House of Lords, termed "patrons", often controlled these "closed" or "nominated" seats in the Commons, effectively appointing their own candidates. Criticism of the system, led by the Whigs, grew during the first half of Bute's life. When he did vote, it was usually as a moderate conservative, and Bute himself described himself as a follower of the Duke of Wellington, by then a leading Tory politician. He passionately opposed electoral reform, however, and any attempts to disestablish the Church of England or Scotland. He was a notoriously poor public speaker. In addition to his personal role in Parliament, Bute sought to control the votes of members of the House of Commons, primarily to ensure the passage of legislation affecting his business interests. Initially, the Isle of Bute had only 21 voters who were dominated by his private estate, but it only returned a Member of Parliament in alternate elections, and his estates in Luton were too limited to allow him to influence the electoral process there. The best remaining option for Bute was to control the voting in Cardiff, but even here he had to choose his candidate carefully and apply careful financial pressure through his control of leases and rents to ensure their election. In 1832 the Reform Act was passed by Parliament, widening the electorate across the country. The Isle of Bute's electorate rose to 300 and acquired a permanent Member of Parliament, still controlled by Bute. Cardiff saw a short term drop in its electorate as a result of the act, and Bute benefited from the granting of the vote to many of his richer agricultural tenants. In the aftermath of the reforms, Bute secretly sponsored the creation of the conservative newspaper the Glamorgan Monmouth and Brecon Gazette and Merthyr Guardian, to increase support across the county, and underwrote its losses for many years. From 1842 to 1846 he acted as Her Majesty's High Commissioner to the General Assembly of the Church of Scotland. He was known for his generosity as a host in this role.

Аудиторлық өкілеттілікті қалпына келтіру

Бьют Кардифф маңындағы жергілікті үкіметті бақылауға ниеттенді, оны ірі жер иесі және аристократ ретінде өзінің құқықтары мен міндеттерінің бір бөлігі деп есептеді. 18 ғасырдың соңында Гламморганширдегі Бьюттердің ықпалы әлсіреп, олардың саяси мүдделерін басқару көп жылдар бойы жергілікті заңгер Джон Вудтың қолында қалды. Вуд отбасы жергілікті саясатқа белсенді қатысып, өз мүдделерін қорғады. Гламорган округі саяси фракцияларға – батыс және шығысқа бөлінген еді, ал Бьюттің көптеген иеліктері округтің шығыс жартысында орналасқан. Бьюттің аймақтағы резиденциясы – Кардифф замкісі жеткіліксіз қызметкерлермен қамтамасыз етілген және тұруға жарамсыз деп есептелді. Осының салдарынан, оған үлкен, тиімді жұмыс істейтін мекемеге тән жергілікті демеушілікке қол жеткізу қиын болды. Бьют пен аймақтағы жаңа өнеркәсіпшілер, соның ішінде Доуластың темір зауытының басшысы Джон Гест сияқты темір өндірушілер арасында шиеленіс туды. Бьют осы адамдардың көптегенімен қаржылық бәсекелес болды немесе жер иесі ретінде қарым-қатынас жасады, олармен келіссөздер жүргізу кезінде мүмкіндігінше тиімді келісімге қол жеткізуге тырысты. Ол сондай-ақ саяси көзқарастарымен ерекшеленді, өзін Оңтүстік Уэльстегі адал феодалдық билеуші деп санады, ал жергілікті темір өндірушілерді мақтаншыл, билікке құмар, экономикалық күштерін қоғам мен жұмысшыларға қарсы қолданатын адамдар деп есептеді. Дегенмен, Бьют Кардифф замкісінің констеблін жеке тағайындау құқығына ие болды. Заң бойынша констебль Кардифф қаласының әкімшісінің міндетін атқарды, қалалық кеңесті басқарды және жергілікті лауазымдарға тағайындау кезінде кең өкілеттіктерге ие болды. 1815 жылы ол графтықтың лорд-лейтенанты атағын мұра етті, бұл оған жаңа судьялар мен басқа да азаматтық лауазымдарға үміткерлерді ұсыну құқығын берді. Осы лауазымдарға үміткерлерге Бьюттің өкілдеріне сайлауда дауыс беру ұсынылды. 1825 жылы ол Корольдік Гламорган жеңіл атқыштар полкінің полковнигі болды және бұл өкілеттікті полкке өз кандидаттарына дауыс беруді бұйыру үшін пайдаланды. Кардифф доктарына бақылауы да демеушілік көрсетуге және дауыс беру үрдісіне әсер етуге мүмкіндік берді. 1817 жылы Джон Вуд қаржылық дауылдың ортасында қайтыс болды, содан кейін Бьют өзінің екі қарсыласын констебль және Кардифф қалалық клеркі лауазымдарына тағайындауды шешті. Бұл Бьюттің тағайындауларды өзгерту және Вуд отбасының жергілікті билікке деген ықпалын жою мүмкіндігін растайтын еді, бірақ бұл жергілікті саяси тартысқа себеп болды. Вуд отбасы Бьютқа қарсы шығып, оның Шотландиядан Уэльстің жергілікті істерін басқару туралы талаптарынан бас тартуын талап етті. Бьют Вуд отбасының банкін құлатуға тырысып, 1818 жылдың басында қалалық кеңесті өзінің адал адамдарымен толтыруға әрекет етті. Вуд отбасы Бьюттің осы әрекеттеріне қарсы заң шараларына көшті, оның осы әрекеттерді жасауға құқығы жоқ екенін дәлелдеді. Сол жазда Бьютқа қарсы зорлық-зомбылық оқиғалары болды, нәтижесінде Бьют тағайындаған арнайы констебльдер бірнеше адамды тұтқындады. Кардиффтегі Бьюттің жақтастары бірігіп, Вуд отбасы сол жылы парламент сайлауында жеңілді, нәтижесінде Бьюттің қалалық кеңес үстіндегі билігі қайта расталды.

Bute was determined to control the local government around Cardiff, considering it part of his rights and duties as a major landowner and aristocrat. The Butes' grip on Glamorganshire had been weakened in the late 18th century, and the management of their political interests had been left for many years in the hands of John Wood, a local solicitor, whose family was embroiled in local politics, with their own set of interests. Glamorgan was also politically split between factions in the west and the east of the county, with most of Bute's estates in the eastern half. Bute's residence in the area, Cardiff Castle, was understaffed and regarded as unsuitable as a residence; consequently, he lacked the easy local patronage that would have come with a major, properly functioning establishment. There were tensions between Bute and the new industrialists around the region, including ironmasters such as John Guest, the master of the Dowlais Ironworks. Bute was a financial competitor or landlord with many of these men, and keen to drive as good a deal as possible in his negotiations with them. He also had political differences, seeing himself as a benevolent feudal lord in South Wales, and perceiving the local iron masters as arrogant, power hungry individuals, abusing their economic power towards communities and workers. Nonetheless, Bute was able to personally appoint the Constable of Cardiff Castle, and the constable by law acted as the effective mayor of Cardiff, ran the town's council and had wide powers when appointing local officials. He inherited the title of Lord Lieutenant of the county in 1815, giving him the right to recommend the appointments of new magistrates and various other civic posts; potential candidates for these posts were advised to vote for Bute's representatives at elections. In 1825 he became the Colonel of the Royal Glamorgan Light Infantry Militia, and used this authority to instruct the militia to vote for his candidates. Those who publicly voted against Bute faced charitable donations and support being cut off. His later control of the Cardiff Docks also helped to provide patronage and influence voting behaviour. In 1817, John Wood died in the midst of a financial scandal, and Bute decided to appoint two of his rivals to the posts of Constable and Cardiff's Town Clerk. This would have reaffirmed Bute's power to change the appointments and broken the Wood's family hold on local power, but it provoked a storm of local political wrangling. The Wood family turned on Bute, arguing that he should abandon his claims to control local Welsh affairs from Scotland. Bute replied by trying to crush the Wood family's bank and stacking the town council with his appointees in early 1818. The Woods successfully took legal action, challenging Bute's authority to take these actions, and anti Bute violence flared that summer, resulting in arrests by Special Constables appointed by Bute. The pro Bute faction in Cardiff rallied and the Woods were defeated at the Parliamentary elections that year, the results reaffirming Bute's authority over the town council.

Мертир көтерілісі

Бьют 1831 жылы Оңтүстік Уэльстегі Мертир-Тидфилде болған ірі, қарулы өнеркәсіптік наразылыққа қатысты маңызды рөл атқарды. 1820 жылдары Гламоргандағы жұмысшы табы арасындағы саяси шиеленіс күшейді: жақсы жылдары жалақылар қазіргі стандарттар бойынша жақсы болғанымен, экономикалық дағдарыс кезінде олар тез төмендеп, көптеген адамдарды жақпайлыққа ұшыратты; өсіп келе жатқан өнеркәсіптік қалалардағы санитарлық жағдайлар өте нашар болды, балалардың өлім-жітімі жоғары деңгейде болды. 1831 жылы ауыр экономикалық депрессия болды, жалақылар күрт төмендеді, азық-түлік бағасы өсті, сондай-ақ жергілікті борыш соттары мен сот орындаушыларына көптеген шағым түсті. Елде сайлау реформасы қозғалысы күш алып, азық-түлік бағасын жоғары ұстаған «Көмір заңдарына» қарсы наразылықтар көбейді. Оңтүстік Уэльстегі бірнеше ірі темір зауып иелері осы қозғалыстармен байланысты болды және 1831 жылдың сәуір және маусым аралығында билікке келген виг үкіметімен реформаларды ілгерілетуге тырысты. Реформалық заң жобасы қабылдануға жақын болғандықтан, Гламорганширдегі түрлі саяси топтар арасындағы шиеленіс күшейді, жаңа парламенттік орындарды қалай бөлісу керектігі, әсіресе Бьют пен оның консервативті одақтастары Кроушей мен Гест арасындағы мәселе күрделі болды. Мамыр айында Мертир-Тидфилде, ең ірі өнеркәсіптік қалалардың бірінде радикалды демонстрациялар өтті, наразылар консервативті саясаткерлердің бейнелерін өртеп жіберді. 10 мамырда зорлық-зомбылық басталды, бірнеше адам қамауға алынды; ашулы халық тұтқындарды босатып алды, ал жергілікті билік қаладағы бақылауын жоғалтты. 30 мамырда жалпы көтеріліс болды. Екі жергілікті судья, Дж. Брюс және Энтони Хилл, Мертир-Тидфилдегі Касл қонақүйінде қамалып қалды. Олар 70 адамнан арнайы констебльдер жасады, бірақ олардың саны радикалды топтардан кем болды. Брюс Кардиффтегі Бьютке шұғыл хат жазып, қарулы күштерді шақыру туралы кеңес сұрады және маркиз милицияны әрекетке дайындады ма деп сұрады. Жергілікті темір зауыттарына жиналған көпшілік өндірісті тоқтатты. Мертир-Тидфилден келген хабарлар сол күні Бьютке жетті, ол Шығыс және Орталық еоманри, милиция және көлікті дайындауға кірісті. Бьют таңертеңге дейін күтіп, жақсы жаңалық естігісі келді, бірақ хабаршылар Брюс пен Хиллден үмітсіз хабарлар әкелді, содан кейін еоманри жіберілді. Осы уақытта Бреконнан келген 93-ші жаяу әскердің 80 адамы Касл қонақүйіне жетті. Бьют Уайтхоллға оқиғалар туралы хат арқылы хабарлап отырды. 3 мамыр күні таңертең 93-ші жаяу әскер Касл қонақүйіне жетті, онда судьялармен қаланың белгілі тұлғалары қосылды, олар констебльдер ретінде тағайындалды, соның ішінде Жоғары шериф және көптеген темір зауып иелері. Сыртта радикалдардың саны 7 000-нан 10 000-ға дейін жетті. Қауіпсіздік орнағаннан кейін, наразылар әскерлердің қаруын тартып алуға тырысты, ал әскерлер мылтықпен атып жауап берді. Қаланың жұмысшы табы ашуланып, аймақта қару-жарақ іздеуге кірісті. Кардиффтегі Бьютке хабар жеткізу үшін қонақүйден хабаршы қашып кетті, ол қолда бар барлық қарулы күштерді жұмылдыруға кірісті. Касл қонақүйіндегі адамдар Пенидаррен үйіне шегінді, оларға еоманри күштері қосылды, соның нәтижесінде мекемедегі адамдардың саны шамамен 300-ге жетті. Олар күшейіп келе жатқан, жақсы қаруланған көтерілісшілерге қарсы тұрды және Бьют оның әскерлеріне қарсы тұратын қарсыластардың сапасынан алаңдады. Бьют көтеріліске тыңшыларын жіберді, ал жақын маңдағы Сайфартфа қамалы бақылау бекеті ретінде пайдаланылды. Бьют әскери зейнеткерлерді жұмылдырып, оларды Кардиффтен Пенидаррен үйіне қосымша қару-жарақ жеткізуге бастады; оған жүк тасымалдары көтерілісшілердің қолына тиген жағдайда сақ болуға кеңес берілді. Морганның күштері радикалды топтардың Пенидарренге немесе Сайфартфаға кіруіне кедергі келтірді, ал Бьют Кардиффтегі ықтимал көтерілісшілерді тұтқындады. 16 мамырда Морган Мертирге күшпен кіріп, көтерілістің әртүрлі топтары арасындағы нашар байланыстан пайдаланып, алға жылжыды. Осы оқиғаға қатысты үкіметтік тергеу басталды және Бьют басқалармен бірге Уайтхоллға талдаулар мен есептер берді. Осыдан кейін Кардиффте радикалдар тобының мүшесі Ричард Льюис асылып өлтірілді. Бұл жазалау даулы болды және сол кезде Лондондағы Парламентке бару үшін кеткен Бьют бұл шешімді мақұлдады ма, белгісіз.

Bute played a role in the event of the Merthyr Rising, a large, armed industrial protest that occurred in Merthyr Tydfil in South Wales in 1831. Political tensions amongst the working classes in Glamorgan had grown during the 1820s: although wages were impressive by contemporary standards during good years, they deteriorated quickly during depressions, plunging many into destitution; sanitation and health standards in the fast growing industrial communities were appalling, child mortality rates were extremely high. 1831 saw a severe economic depression, with wages falling quickly and food prices rising, and complaints against the local debt courts and their bailiffs were numerous. Nationally, the electoral reform movement was making considerable protests and protests against the Corn Laws—which kept the prices of food high—were growing. In South Wales, several of the major ironmasters were associated with these movements, promoting reform under the Whig administration voted into power between April and June 1831. With a reform bill looking likely, tensions grew between the different political factions in Glamorganshire and how the potential new parliamentary seats should be shared out, especially between Bute and his conservative allies, Crawshay and Guest. Radical demonstrations occurred in Merthyr Tydfil, one of the largest industrial communities, in May, and the crowd set light to effigies of conservative politicians. Violence broke out and arrests were made on 10 May; the prisoners were released by the angry crowd and the local authorities effectively lost any control of the town. A general insurrection ensued on 30 May. Two local magistrates, J. Bruce and Anthony Hill, were stranded in the Castle Inn in Merthyr Tydfil. They swore in around 70 men as special constables, but they were heavily outnumbered by the radical crowds. Bruce wrote an urgent letter to Bute in Cardiff Castle, asking for urgent advice on whether to call in the armed forces, and querying whether the Marquess had readied the Militia for action. Huge crowds marched on the local iron works, stopping production. The messages from Merthyr Tydfil reached Bute that afternoon, who began to assemble the Eastern and Central Yeomanry, Militia and transport ready for deployment. Bute paused until the morning, hoping to hear better news, but messengers bought more desperate news from Bruce and Hill, and the Yeomanry were dispatched. Meanwhile, an 80 man unit of the 93rd Foot had arrived in the Castle Inn from Brecon. Bute continued to keep Whitehall informed of the events by letter throughout. On the morning of 3 May, the 93rd Foot reached the Castle Inn, where the magistrates had been joined by the established figures of the town, deputised as constables, including the High Sheriff and most of the ironmasters. Outside, the radical crowds had grown to an estimated number of between 7,000 and 10,000. Violence flared, the crowds attempted to seize the soldiers' weapons and the soldiers responded with volleys of musket fire. The town's working classes exploded in anger and set about searching the region for weapons. A messenger escaped the inn to reach Bute in Cardiff, who set about mobilising all the remaining armed forces he had available. The men in the Castle Inn retreated to Penydarren House, who were joined by the initial reinforcements from the Yeomanry, bringing the establishment's numbers to around 300, They faced increasingly well armed insurgents and Bute became increasingly concerned about the quality of the opposition facing his men. Bute sent spies into the insurgency, and nearby Cyfarthfa Castle was pressed into service as an observation post. Bute mobilised military pensioners, and used them to start to bring Penydarren House additional weaponry from Cardiff; he was advised to be careful, however, in case the shipments fell into the hands of the insurgency. Morgan's forces were able to prevent the radical crowds from entering either Penydarren or Cyfartha, and Bute arrested potential insurgents in Cardiff. On 16 May, Morgan was in a position to advance in force into Merthyr, pushing forward and taking advantage of the poor communications between the various elements of the insurgency. Government inquiries into the incident began and Bute, among others, provided analysis and reports to Whitehall. In the aftermath, Richard Lewis, one of the radical crowd, was hanged in Cardiff. The execution proved controversial and it is unknown whether Bute, who had by then left to attend Parliament in London, approved of the decision.

Кейінгі жылдар

Көп жылдар бойы зорлық-зомбылық туындауы мүмкін екендігіне қатысты алаңдаушылықтар сақталды. 1830-шы жылдардың соңында аймақта чартизм кеңінен танымал болды, бұл 1839 жылы Бьютті қайта-қайта алаңдатты және оны төндірілген қауіп-қатерді басу үшін әскери күштерді жұмылдыруға итермеледі. Бьют солтүстік аңғарлардағы мәселелерді шешу үшін полиция құруды қолдады, бұл жобаға қарсылық көрсеткен ауылдық тұрғындардың қарсылығын жеңу үшін жергілікті темір өндірушілермен бірікті. 1841 жылы Гламорган судьялары жобаны бекітті, сондай-ақ сол жылы бас инспекторлық және бас кеңсе құрылды. 1835 жылы Парламент қабылдаған заң жергілікті басқару жүйесін реформалады, алғаш рет сайланған мэр болатын жаңа қалалық корпорация құрылымын енгізді. Бьют жаңа корпорацияға ықпалын сақтап қалу үшін барлық мүмкіндіктерін пайдаланып, күштірек жұмыс істеуге мәжбүр болды. Ол сәттілікке жетті, нәтижесінде сайланған шенеуніктер мен кеңесшілер Бьюттің және оның мүдделерінің бақылауында болды.

Өлім

Бьют 1848 жылғы 18 наурызда Кардиффте қайтыс болды және алғашқы әйелі Мариямен бірге Киртлингте жерленді. Оның қоштасу рәсіміне 31 атты көлік қатысты және көптеген адамдар жиналды, бірақ жергілікті темір өндірушілер оның қоштасу рәсіміне немқұрайлы қарады. 1837 жылы ашылған Кардифф доктері баспасөзді Бьютті "қазіргі Кардиффтің негізін қалаушысы" деп мақтауға итермеледі. Олар сондай-ақ Бьюттің мұрагерлері үшін қаржылық салмаққа айналды, себебі мүлікті күтіп ұстау және дамыту үшін үнемі инвестиция салудың шығындары, Бьюттің ұлының Оңтүстік Уэльстің көмір кендерінен түскен мол табысын ішінара өтеді. Гламорган аймағында оның ескерткіші үшін қаражат жиналды, ол 1853 жылы Кардиффтің Бас көшесінде, қалалық әкімшілік ғимаратының алдында орнатылды.