Эдвард Берндс: Америкалық режиссер және сценарист өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Американдық кинорежиссер (1905–2000)

Эдвард Берндс (12 шілде, 1905 – 20 мамыр, 2000) – американдық сценарист және режиссер, Иллинойс штатының Чикаго қаласында туған.

Мансап

Лейк-Вью орта мектебінде оқып жүрген кезінде, ол бірнеше досымен кішкентай радио үйірмесін құрып, әуесқой лицензияларын алды. 1920-жылдардың басында әуесқой операторлардың коммерциялық радио лицензиясына ие болуы үлкен мәртебе саналып, Берндс 1923 жылы, бүкіл Чикаго бойынша радиостанциялар ашыла бастаған жылы бітірген соң, радио хабарларын тарату саласына енуге мүмкіндік алды. 20 жасында ол Чикагодағы WENR радиостанциясында бас оператор болып жұмыс істеді. 1920-жылдардың соңында дыбысты фильмдер пайда болған кезде, Берндс және оның сияқты радио операторлары Голливудқа "сөйлейтін фильмдерде" дыбыс инженерлері ретінде жұмыс істеуге кетті. United Artists компаниясында қысқа уақыт жұмыс істегеннен кейін, Берндс жұмыстан кетіп, Columbia Pictures компаниясында жұмыс істеді, онда ол 1930-жылдары Фрэнк Капраның көптеген классикалық фильмдерінде дыбыс инженері болды. Кейін жылдарда Берндс "Басында құс" фильмін түсіру кезіндегі қиын тәжірибесі туралы былай деді: "Жаңадан бастаған режиссер үшін өзінің ең жақсы күйінде болмаған Керлимен жұмыс істеу өте қиын болды. Мен Керлидің ең жақсы рөлін көргенмін, ал оның осы фильмдегі жұмысы жақсы болмады. Қабырғаға қағаз жабыстыру сахнасын түсіру қиын болды, себебі ол қағазды орап, оның үстіне оралғанда реакция жасау үшін физикалық қимылдар жасауы керек еді. Ол жұмыс істемеді. Жаңа режиссер ретінде менің жоспарым бәрін бір-ақ кадрға түсіру болған. Бірақ сахна ойнамай жатқанын көргенде, оны ойнату үшін басқа бұрыштардан түсіріп, импровизация жасауыма тура келді. Бірінші түсірілген сахна осы қабырғаға қағаз жабыстыру сахнасы болды, және түсірудің алғашқы екі сағатында Керлимен проблема бар екенін түсіндім". Берндс өзінің және Columbia Pictures компаниясының қысқа фильмдер бөлімінің басшысы Жюльс Уайттың ешқашан жақсы араласпағанын жиі айтқан. Сондықтан, егер Columbia Pictures компаниясы "Басында құс" фильмін әлсіз Керлимен бірінші рет шығарса, оның режиссерлік мансабы басталысымен аяқталады деп қорқып жүрді. Продюсер Хью МакКоллум фильмдердің шығу ретін өзгертті, ал "Микрофониялар" (1945) фильмі бірінші болып шықты, бұл Берндстің режиссерлік орнын сақтап қалды. Берндс 1946 жылы шыққан тағы үш фильмде (Үш алаяқ, маймылдар бизнесі және Үш кішкентай қарақшы, Керлинің денсаулығы нашарлаған кезеңдерде) күресіп, комедия актерінің инсульттан кейін мансабы аяқталғанға дейін жұмыс істеді. Шемп Говард ағасы Керлидің орнын үшінші марионетка ретінде басып, марионеткалардың фильмдеріне жаңа өмір сыйлады, соның арқасында Берндс команданың әзіл-қалжыңдарына жаңа леп пен тапқырлық қоса алды. Columbia Pictures компаниясының қысқа фильмдер бөлімі екі топқа бөлінді, бірін Жюльс Уайт, екіншісін Хью МакКоллум басқарды. Эдвард Берндс МакКоллум тобында жұмыс істеді және көбінесе сценарийлерді Элвуд Уллманмен бірге жазды. Columbia Pictures компаниясының әрбір сериясы Уайт пен МакКоллум топтары арасында кезекпен түсірілді, бұл Берндске басқа Columbia Pictures комедия актерларын: Шемп Говард, Хью Герберт, Энди Клайд, Гас Шиллинг және Ричард Лейн, Джо Бессер, Джо Дерита (содан кейін жеке комедия актері, кейін "Үш марионеткаға" қосылды), Вера Вейг, Уолли Вернон және Эдди Куиллан, Гарри Фон Зелл және Билли Берк сияқты актерлерді режиссерлік етуге мүмкіндік берді. 1948 жылы Берндс көркем фильмдер түсіре бастады, оның алғашқы жұмыстары Пенни Синглтон мен Артур Лейкпен бірге түсірілген "Блонди" комедиясы болды. 1952 жылы Columbia Pictures компаниясының қысқа фильмдер бөлімі қысқартылған кезде Хью МакКоллум жұмыстан шығарылды, ал Берндс МакКоллумға деген адалдығынан ерікті түрде отставкаға кетті.

While in his junior year in Lake View High School, he and several friends formed a small radio clique and obtained amateur licenses. In the early 1920s, there was considerable prestige for amateur operators to have commercial radio licenses, and Bernds was in a good position to enter broadcasting when he graduated in 1923, a year when radio stations began to be established all over Chicago. He found employment — at age 20 — as chief operator at Chicago's WENR. When talking pictures began in the late 1920s, Bernds and broadcast operators like him relocated to Hollywood to work as sound technicians in "the talkies". After a brief period at United Artists, Bernds resigned and worked at Columbia Pictures, where he functioned as sound engineer on many of Frank Capra's classics in the 1930s. Years later, Bernds discussed his trying experience during the filming of A Bird in the Head:
cquote|It was an awful tough deal for a novice rookie director to have a Curly who wasn't himself. I had seen Curly at his greatest and his work in this film was far from great. The wallpaper scene was agony to direct because of the physical movements required to roll up the wallpaper and to react when it curled up on him. It just didn't work. As a fledgling director, my plans were based on doing everything in one nice, neat shot. But when I saw the scenes were not playing, I had to improvise and use other angles to make it play. It was the wallpaper scene that we shot first, and during the first two hours of filming, I became aware that we had a problem with Curly. Bernds often commented that he and Columbia short subjects chief Jules White never really got along. As a result, Bernds feared that his directing days would be over as soon as they began if Columbia released A Bird in the Head with a weak Curly as his first entry. Producer Hugh McCollum reshuffled the release order, and the superior Micro Phonies (1945) was released first, securing Bernds's directing position. Bernds struggled through three additional films, all released in 1946, (The Three Troubledoers, Monkey Businessmen and Three Little Pirates, with Curly in varying stages of decline) until the comedian suffered a debilitating stroke that ended his career. When Shemp Howard replaced his brother Curly as the third Stooge, it breathed new life into the Stooges' films, and allowed Bernds to add new flair and wit to the team's antics. Columbia's short subject department operated two units, one headed by Jules White, the other by Hugh McCollum. Edward Bernds worked for the McCollum unit, usually collaborating on scripts with Elwood Ullman. Every Columbia series alternated between the White and McCollum units, allowing Bernds to direct the other Columbia comedians: Shemp Howard, Hugh Herbert, Andy Clyde, Gus Schilling and Richard Lane, Joe Besser, Joe DeRita (then a solo comic; he later joined the Three Stooges), Vera Vague, Wally Vernon and Eddie Quillan, Harry Von Zell, and Billie Burke, among others. In 1948 Bernds began directing feature films, his first efforts being the Blondie comedies with Penny Singleton and Arthur Lake. When the Columbia shorts department downsized in 1952, Hugh McCollum was fired and Bernds voluntarily resigned, out of loyalty to McCollum.

Кейінгі жылдар

1951 жылы Берндс тәуелсіз түсірілген комедиялық вестерн «Алтын іздеушілер» фильмін режиссерлік етті. Бұл оны Стэнли Клементс басты рөлде ойнаған экшн фильмдерді түсіру үшін Allied Artists студиясына жұмысқа орналастырды, ал бұл өз кезегінде Берндсті The Bowery Boys актерлерімен бірге Allied Artists студиясының табысты жобасына алып келді. Берндс Лео Горси, Хантц Холл және олардың командасын «Үш дос» тобымен жұмыс істегендей басқарды; оның осы жобадағы еңбегінде көбінесе комедиялық элементтер басым болды. Берндс қателікпен Оскарға ұсынылған. 1956 жылы Академия оны және сценарист Элвуд Уллманды «Жоғары қоғам» фильмі үшін номинациялады. Бірақ Академияның назардағы мақсаты – Фрэнк Синатра мен Бинг Кросбидің қатысуымен түсірілген, жоғары бюджетті мюзикл болатын. Берндс пен Уллман 1955 жылы «Жоғары қоғам» деген атпен фильм түсіргенімен, олардың жобасы The Bowery Boys актерлерімен төмен бюджетте түсірілген фильм еді. Берндс пен Уллман ізгілікпен және өз еріктерімен ұсынылған номинацияларын кері тартып алды, бірақ бұл факті тарихи деректерде сақталды. 1950 жылдардың соңында Берндс драмалық фильмдерге көшті, бірақ 1960 жылдары «Үш дос» тобымен қайта жұмыстасты, олардың көркем фильмдерін және «Жаңа үш дос» телесериалының түсірілімдерін режиссерлік етті. Олар Уллменмен бірлесіп Allied Artists студиясы үшін Элвис Преслидің «Мені қытықта» фильмін жасады. Осы кезеңдегі ең танымал жұмысы – 1959 жылғы қорқынышты «Құбылыстың оралуы» фильмі. Берндс сонымен қатар культтік ғылыми-фантастикалық фильмдерді – «Соңы жоқ әлем», «Ғарыш патшайымы» және «Аждахалар алқабы» фильмдерін түсіргенімен де танымал. Берндс жан-жақты режиссер болғанымен, ол қысқа метражды комедияларын көбірек ұнатқанын мойындады. Берндс 1965 жылы зейнетке шықты. Берндстің автобиографиясы «Мырза Берндс Голливудқа барады» деген атпен 1999 жылы жарық көрді. Онда режиссерлік мансабына дейінгі кезеңдері баяндалған. Берндстің режиссерлік жолы «The Columbia Comedy Shorts» кітабында жазылған, ол алғаш рет 1986 жылы жарық көрді; Берндс кіріспе сөзді жазды және кітапта оның ойлары жиі келтіріледі. Замандастарының көпшілігінен ұзақ өмір сүрген Эдвард Берндс 2000 жылдың 20 мамырында Калифорния штатындағы Ван-Ньюс қаласында бейбіт түрде қайтыс болды.

In 1951 Bernds directed Gold Raiders, an independently produced comedy western co starring veteran cowboy star George O'Brien and The Three Stooges. This led to an assignment at the Allied Artists studio, directing action features starring Stanley Clements, which in turn led Bernds into Allied Artists' breadwinning series starring The Bowery Boys. Bernds directed Leo Gorcey, Huntz Hall, and company as though he was still working with the Stooges; the Bernds efforts in the series have the most slapstick content. Bernds has the distinction of receiving an Oscar nomination by mistake. In 1956 the Academy nominated him and co writer Elwood Ullman for the screen story to High Society. The Academy actually intended the nomination to be for the big budget Frank Sinatra Bing Crosby musical. Bernds and Ullman did make a film in 1955 called High Society — but theirs was a low budget feature with The Bowery Boys. Graciously and voluntarily, Bernds and Ullman withdrew their nomination, though it still stands in the record books. Bernds graduated to dramatic features in the late 1950s, although he was reunited with the Three Stooges in the 1960s for their feature films, and the live action portions of their TV cartoons in The New 3 Stooges; due to their advancing age (Moe and Larry were in their sixties by this point) and the constraints of children's television, he was forced to tone down much of the slapstick. He and Ullman also collaborated on an Elvis Presley feature for Allied Artists, Tickle Me. His best known work from this time period is arguably the 1959 horror film Return of the Fly. Bernds is also known for directing the cult classic science fiction films World Without End, Queen of Outer Space and Valley of the Dragons. Although Bernds had become a proficient all around director, he confessed to enjoying his short subject comedies more. Bernds retired in 1965. Bernds's autobiography is "Mr. Bernds Goes to Hollywood," published in 1999. It details the earlier stages of his career before he was a director. Bernds's directorial career is chronicled in "The Columbia Comedy Shorts," first published in 1986; Bernds wrote the foreword and is quoted throughout. Outliving most of his peers, Edward Bernds died peacefully on May 20, 2000, in Van Nuys, California.