Жузеппе Боттай – итальян журналисі, фашист саяхатшысы (1895-1959). Муссолини партиясының мүшесі, Бірінші дүниежүзілік соғысының ардагері. Тарихымен танысыңыз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық журналист, университет профессоры және фашистік саясаткер (1895–1959)
Italian journalist, university professor, and Fascist politician (1895–1959)
Джузеппе Боттай (3 қыркүйек 1895 – 9 қаңтар 1959) – итальяндық журналист және Бенито Муссолинидің Ұлттық фашистік партиясының мүшесі.
Giuseppe Bottai (3 September 1895 – 9 January 1959) was an Italian journalist and member of the National Fascist Party of Benito Mussolini.
Ерте өмір
Римде туған Джузеппе – республикалық көзқарастағы шарап сатушы Луиджи мен Елена Кортезияның ұлы. Ол Лицео Торквато Тассоны бітіріп, 1915 жылға дейін Италия Орталық державаларға соғыс жариялағанға дейін Римдегі Сапиенца университетінде оқыды. Сол жылы оқуын тастап, Италия корольдік армиясына қатарына қосылды. Соғыста жарақаттанғаннан кейін Бірінші дүниежүзілік соғыстан соң Әскери Ерлік медалімен марапатталды. 1919 жылы Боттай футуристердің бас қосуында Бенито Муссолинимен танысып, «Италиялық Ұрыс Фашистері» (Fasci Italiani di Combattimento) құруға атсалысты. 1921 жылы Ботай заң факультетінде оқуын аяқтап, франкмасон болып, Gran Loggia d'Italia мүшесіне кірді. Сонымен қатар, ол жақында құрылған Ұлттық Фашистік партияның газеті «Иль Пополо д'Италияда» журналист ретінде жұмыс істеуді бастады. Римге жасалған шабуыл кезінде Боттай, Улиссе Иглиори және Рим эскадризмасының басшысы Джинно Кальца Бинимен бірге Қара көйлектердің саяси зорлық-зомбылығын қолдады.
Born in Rome, Giuseppe was son of Luigi, a wine dealer with republican sympathies, and Elena Cortesia. He graduated at Liceo Torquato Tasso and attended the Sapienza University of Rome until the 1915, when Italy declared war to the Central Powers. The same year, he left his studies to enlist himself in the Italian Royal Army. Wounded in battle, he obtained a Medal of Military Valor after World War I. In 1919, Bottai met Benito Mussolini during a Futurist meeting and contributed to establish the Fasci Italiani di Combattimento ("Italian Fasces of Combat"). In 1921, Bottai ended his studies at law faculty and became a freemason, member of the Gran Loggia d'Italia. At the same time he also started a journalist career in the Il Popolo d'Italia, the newspaper of the recently founded National Fascist Party. During the March on Rome, Bottai was along with Ulisse Igliori and Gino Calza Bini, the head of the Roman squadrismo, supporting the Blackshirts' political violence.
Саяси мансап
1921 жылғы сайлаудан кейін Ботай Ұлттық блоктар үшін депутаттар палатасына сайланды, бірақ жас болғандықтан қызметтен алынды. 1924 жылы ол қайтадан палатаға оралып, 1943 жылға дейін қызмет етті. 1923 жылы ол фашизмнің ұлт-синдикалистік және революциялық фракциясының жетекшісі болды. Өз идеяларын қолдау мақсатында Ботай басқа да солшыл фашистермен, атап айтқанда Филиппо Де Пизис, Ренато Гуттузо және Марио Мафаимен бірлесіп жұмыс істейтін «Фашистік сыншы» (Critica fascista) атты мәдени журналын құрды. 1930 жылдан бастап ол «Мемлекет» (Lo Stato) саяси-қаржы журналына материалдар жазды. 1926 жылдан 1932 жылға дейін Ботай Корпорациялар министрлігінде жұмыс істеді, Еңбек хартасын енгізді және Пиза қаласында «Корпоративтік академиялық орталық» құруды жоспарлады, бірақ 1932 жылы Мюссолини оны министрліктен шеттетуге мәжбүр етті. 1933 жылы Ботай Ұлттық әлеуметтік қорғау институтын (INPS) құрып, оның төрағасы болды. 1935-1936 жылдары Рим губернаторы болып тағайындалды, бірақ екінші итало-эфиопия соғысына майор шенімен қатысу үшін отставкаға кетті. 1936 жылдың 5 мамырында Ботай мен Пьетро Бадольо Аддис-Абебаға кірді, содан кейін Ботай вице-губернатор болып тағайындалды. Соғыстан кейін Ботай Римге білім министрі болып оралды. Министрлік қызметі кезінде ол қоғамдық және мәдени мұраны қорғау және табиғи сұлулықты сақтау туралы заңды (сол кезде «Ботай заңы» деп аталды) қабылдады. Итальяндық мәдени өмірді жақсарту үшін өнер сыншылары Джулио Карло Арган және Чезаре Брандимен де бірлесіп жұмыс істеді. 1930 жылдардың соңында Ботай радикалданды және Германияға жақын болды. 1938 жылы ол итальяндық яһудилерге қарсы нәсілдік заңдарды қолдады, ал 1940 жылы «Үстемдік» (Primato) журналын құрды, ол 1941 жылы арий нәсілінің басымдығын және соғысқа араласуды жақтады. Ботай «фашистік революцияның» толыққан жоқ деп есептеді және бастапқы, «таза» фашизмге оралу қажеттігін айтты.
After 1921 election, Bottai was elected in the Chamber of Deputies for the National Blocs but was removed for his young age. He returned to the Chamber in 1924 and stayed until 1943. In 1923, he became leader of the intransigent national syndicalist and revolutionary faction of fascism. To support his ideas, Bottai founded Critica fascista ("Fascist Critic"), a cultural periodical, co operating with other left leaning fascists like Filippo De Pisis, Renato Guttuso and Mario Mafai. From 1930 he contributed to the political and finance magazine Lo Stato. Bottai worked to the Ministry of Corporations, introducing the Labour Charter and planning a "Corporative Academic Pole" in Pisa, from 1926 to 1932, when he was excluded by Mussolini from the Ministry. In 1933, Bottai established and chaired the National Institute of the Social Security (, INPS). He was appointed governor of Rome (1935–1936), but resigned to fight in the Second Italo Ethiopian War with the rank of major. On 5 May 1936, Bottai and Pietro Badoglio entered in Addis Abeba, and Bottai was appointed as vice governor. After the war, Bottai returned in Rome to be Education Minister. During his ministry, Bottai proclaimed a law (the so called "Bottai Law") on safeguarding public and cultural heritage and the preservation of natural beauties. He also co worked with art critics Giulio Carlo Argan and Cesare Brandi to improve the Italian cultural life. In the late 1930s, Bottai became more radical and a Germanophile. In 1938 he expressed support to racial laws against Italian Jews, and in 1940, he founded Primato ("Primacy") in 1941, a magazine that supported the Aryan race's supremacy and interventionism in the war. Bottai thought that the "Fascist Revolution" was incomplete and that what was needed was a return to the original, "pure" fascism.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Алайда Италияның Екінші дүниежүзілік соғысқа араласуы апатқа ұшырады. Шығыс майданындағы науқан шамамен 77 000 сарбаздың қаза табуына немесе жарақат алуына себеп болды, олардың 39 000-нан астамы жарақат алды. 1943 жылғы 25 шілдеде Италияның жеңілісі анық болғаннан кейін Дино Гранди ұсынған Муссолиниді тұтқындауға Боттай дауыс берді. 1944 жылы Италия Социалдық Республикасы Веронада өткен сотта Боттайды өлім жазасына кесті, бірақ Боттай Римдегі монастырда жасырынды. 1944 жылы Боттай Андреа Батталья деген лақап атымен Француз шетел легионына қосылды. Ол «Драгун» операциясы кезінде Прованста, содан кейін Германияға батыс одақтастарының басып кіру кезінде шайқасты.
However, the Italian intervention in World War II resulted in disaster. The Campaign on the Eastern Front caused the death or the injury of approximately 77,000 soldiers, with more than 39,000 injured. Bottai voted for Mussolini's arrest, which had been proposed by Dino Grandi, on 25 July 1943 after Italy's defeat had become evident. In 1944, the Italian Social Republic condemned Bottai to death, during the Verona trial, but Bottai hid in a Roman convent. In 1944, Bottai enlisted in the French Foreign Legion with the pseudonym Andrea Battaglia. He fought in Provence during Operation Dragoon and then in the Western Allied invasion of Germany.
Кейінгі өмірі
Соғыстан кейін Боттай Францияда қалып, 1948 жылға дейін Шетелдік легионда қызмет етті, содан кейін запасқа шығарылды. Екінші дүниежүзілік соғыстың соңғы кезеңдеріндегі рөлі үшін фашизммен байланысы үшін оған амнистия жарияланды. 1953 жылы Италияға оралған Боттай ABC журналын (осы аттас журналмен шатастырмау керек) және бұрынғы фашист Витторио Чини қаржылаған Il Popolo di Roma газетін құрды, ол орталықшыл және консервативті көзқарастарды қолдады. Боттай 1959 жылы Римде қайтыс болды. Оның қосылу рәсіміне Алдо Моро қатысты, ол Мороның әкесі сияқты, Боттайдың мансабында досы және көмекшісі болған.
After the war, Bottai remained in France and continued to serve in the Foreign Legion until 1948, when he was discharged. For his role in the final stages of World War II, he got an amnesty for his role in fascism. Returning in Italy in 1953, Bottai founded the periodical ABC (not to be confused with the magazine with the same name) and Il Popolo di Roma, which was financed by ex fascist Vittorio Cini, who supported centrist and conservative views. Bottai died in Rome in 1959. At his funeral was Aldo Moro who, like Moro's father, had been Bottai's friend and assistant during his career.