Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
XIX ғасырдағы бельгиялық суретші Альфред Эмиль Леопольд Стивенс (11 мамыр 1823 – 24 тамыз 1906) – бельгиялық суретші, әсем әйелдердің суреттерімен танымал. Оның туындылары реалистік стильде және ұқыпты аяқталған, XVII ғасыр голланд жанрлық суреттерінің ықпалы көрінеді. Мансабының басында кедей саяхандардың қиын жағдайын бейнелейтін әлеуметтік реалистік картинасымен көзге түскеннен кейін, ол жоғары орта таптың париждік өмірін бейнелейтін туындыларымен үлкен сыншылардың және халықтың құрметіне ие болды.
19th century Belgian painter
Alfred Émile Léopold Stevens (11 May 182324 August 1906) was a Belgian painter, known for his paintings of elegant modern women. In their realistic style and careful finish, his works reveal the influence of 17th century Dutch genre painting. After gaining attention early in his career with a social realist painting depicting the plight of poor vagrants, he achieved great critical and popular success with his scenes of upper middle class Parisian life.
Отбасылық негіздер
Стивенс Брюссельде дүниеге келген. Ол бейнелеу өнерімен айналысқан отбасынан шыққан: ағасы Джозеф (1816–1892) және ұлы Леопольд (1866–1935) суретшілер болса, тағы бір ағасы Артур (1825–1899) өнер сатушы және сыншы еді. Неполеон соғыстарында Нидерландтың I Вильгельмнің әскерінде шайқасқан әкесі өнер жинаушы болған, оның ішінде Эжен Делакруаның бірнеше суреттері де бар еді. Анасының ата-анасы Брюссельдегі «Café de l'Amitié» кафесін басқарған, ол саясатшылар, жазушылар мен суретшілердің бас қосып әңгімелесетін орны болды. Стивенстердің барлық балалары сол жерде танысқан адамдарының және маңызды тұлғалардың арасында өсіп, алған әлеуметтік дағдыларының арқасында пайда көрді.
Stevens was born in Brussels. He came from a family involved with the visual arts: his older brother Joseph (1816–1892) and his son Léopold (1866–1935) were painters, while another brother Arthur (1825–1899) was an art dealer and critic. His father, who had fought in the Napoleonic wars in the army of William I of the Netherlands, was an art collector who owned several watercolors by Eugène Delacroix, among other artists. His mother's parents ran Café de l'Amitié in Brussels, a meeting place for politicians, writers, and artists. All the Stevens children benefited from the people they met there, and the social skills they acquired in growing up around important people.
Білім
1837 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін Стивенс орта мектепті тастап, Брюссельдегі Корольдік Көркем өнер академиясында оқуға түсті. Ол жерде ол Франсуа Навесті, неоклассикалық суретші және Жак-Луи Давидтің бұрынғы шәкірті, академия директоры және Стивенстің әкесінің ескі досы болды. Дәстүрлі оқу жоспары бойынша, ол алғашқы екі жыл классикалық мүсіндердің қалыптарынан сурет салды, содан кейін тірі үлгілерден сурет салды. 1843 жылы Стивенс Парижге, бұрыннан болған ағасы Жозефке қосылды. Ол Париждегі ең маңызды өнер мектебі – Көркем өнер мектебіне (École des Beaux-Arts) қабылданды. Оның директоры Жан-Огюст Доминик Ингренің шәкірті болғаны айтылғанымен, мұның рас емес болуы мүмкін.
After the death of his father in 1837, Stevens left middle school to begin study at the Académie Royale des Beaux Arts in Brussels, where he knew François Navez, the Neo Classical painter and former student of Jacques Louis David who was its director and an old friend of Stevens's grandfather. Following a traditional curriculum, he drew from casts of classical sculpture for the first two years, and then drew from live models. In 1843, Stevens went to Paris, joining his brother Joseph who already was there. He was admitted to the École des Beaux Arts, the most important art school in Paris. Although it is said that he became a student of its director Jean Auguste Dominique Ingres, this is likely not true.
Еңбек жолын бастауы
Стивенстің туындылары алғаш рет 1851 жылы көпшілік назарына ұсынылды, оның үш картинасы Брюссель салонына қабылданғанда. 1853 жылы Париж салонында үшінші дәрежелі медальмен, ал 1855 жылы Парижде өткен Әлемдік көрмеде екінші дәрежелі медальмен марапатталды. Сол жылы Антверпен салонында көрсетілген «Chez soi» немесе «Үйде» (қазіргі орны белгісіз) және «Суретші мен оның үлгісі» (Walters Art Museum, Baltimore) картиналары арқылы ол «la vie moderne» тақырыбында танымал болды: заманауи киім киген әдемі жас әйел және суретшінің студиясы. 1857 жылы Стивенс жеке коллекционерге алғашқы маңызды сатылым жасады, онда «Консоляция» картинасын берлиндегі коллекционер және дилер Равенэ 6000 франкқа сатып алды. Осы уақытта ол және оның інісі Париж өнер әлемінің құрамына еніп, Гонкур ағайындылары, Теофиль Готье және Александр Дюма сияқты адамдармен принцесса Матильданың сарайларында және танымал кафелерде кездесті. 1858 жылы Стивенс бай бельгиялық отбасынан шыққан Фанни Джульетта Альбертин Мари Хортенс Бланкке (1836–1891) үйленді. Эжен Делакруа осы шараның куәсі болды. Олардың төрт баласы болды: Леопольд, Жан, Кэтрин және Пьер. Стивенс әйелінің көптеген портреттерін салды, соның ішінде «Естеліктер мен өкініш» (шамамен 1874 ж.) картинасын.
Stevens's work was shown publicly for the first time in 1851, when three of his paintings were admitted to the Brussels Salon. He was awarded a third class medal at the Paris Salon in 1853, and a second class medal at the Universal Exposition in Paris in 1855. Two other paintings he exhibited at the Salon in Antwerp that year, Chez soi or At Home (present location unknown) and The Painter and his Model (Walters Art Museum, Baltimore), introduced subjects from "la vie moderne" for which he became known: an elegant young woman in contemporary dress and the artist in his studio. In 1857, Stevens made his first important sale to a private collector, when Consolation was bought for a rumored 6,000 francs by the Berlin collector and dealer Ravéné. At the same time, he and his brother were becoming part of the art world of Paris, meeting people such as the Goncourt brothers, Théophile Gautier, and Alexandre Dumas at the salons of Princess Mathilde as well as popular cafés. In 1858, Stevens married Fanny Juliette Albertine Marie Hortense Blanc (1836–1891), who came from a rich Belgian family. Eugène Delacroix was a witness at the ceremony. The couple would have four children together—Leopold, Jean, Catherine, and Pierre. Stevens painted his wife's portrait many times, including Memories and Regrets (ca. 1874).
Жетісті мансап
1860 жылдары Стивенс сәнді заманауи әйелдердің суреттерімен танымал болған өте табысты суретші болды. Париж мен Брюссельдегі Салондардағы көрмелері сыншылардың және сатып алушылардың ыңғайлы назарын аударды. Осы кезеңдегі оның жұмысының көрнекті мысалы – 1866 жылы жазылған «La Dame en Rose» немесе «Жасыл көйлекті әйел» (Бельгия Корольдік Көркем Өнер Мұражайлары, Брюссель) суреті. Онда интерьерде сәнді киінген әйелдің бейнесі жапондық заттардың егжей-тегжейлі зерттеуімен үйлеседі. Стивенс «жапонизм» деп аталатын сәнді талғамға ертедегі жақтас болды. 1863 жылы ол француз үкіметінен «Құрмет Легионының» (Шевалье) орденін алды. 1867 жылы Париждегі Көрмеде бірінші дәрежелі медаль жеңіп алды, онда ол және Ян Август Хендрик Лейс Бельгия бөлімінің жұлдыздары болды, сондай-ақ «Құрмет Легионының» офицеріне дейін көтерілді. Оның достарының қатарында Эдуард Мане, Эдгар Дега, Шарль Бодлер, Берте Моризо, Джеймс Эбботт Макнил Уистлер, Фредерик Базиль және Пувис де Шаванн болды, ал ол Париждегі «Кафе Гербуа» жиынындағы тұрақты қатысушы еді. Стивенс Франко-прусс соғысы кезінде Париже қамауда француздар үшін күресті, бірақ Париж коммунасы басталардан бұрын әйелі мен отбасымен Бельгияға оралды. Соғыс аяқталғаннан кейін олар қайта оралды, ал Стивенс сыншылардың мақтауына ие болды, сонымен қатар коллекционерлер арасында үлкен жетістіктерге қол жеткізді. 1875 жылы ол Париждегі rue des Martyrs көшесінде кең үй мен бақ сатып алды, ол оның және басқа суретшілердің, соның ішінде Эдуард Маненің 1873 жылғы «Крокет ойыны» (Франкфурт-на-Майндағы Städel мұражайы) суреттерінде бейнеленді. (Дегенмен, 1880 жылы ол жаңа көшенің құрылысына орын беру үшін үйді тастап кетті, ол оның құрметіне аталды.) 1878 жылы ол «Құрмет Легионының» командирі атанды және Салонда тағы бір бірінші дәрежелі медаль алды. Суреттерін сату арқылы айтарлықтай табыс тапқанына қарамастан, 1880 жылдары дұрыс емес инвестициялар мен артық шығындар оған үлкен қаржылық қиындықтар туғызды. Қосымша шығындар теңіз жағасындағы жазғы демалысқа байланысты болды, ал 1880 жылы дәрігер Стивенске оның денсаулығы үшін бұл қажет екенін айтты. Сондықтан суретші Париж дилері Жорж Пети оның демалысын қаржыландыру үшін 50 000 франк ұсынғанда, қуана келісті, ал оның орнына Стивенс сол кезде салған суреттерін берді. Үш жылға созылған бұл келісімнің нәтижесінде теңіз оның үшін маңызды тақырыпқа айналды, ал оның қалған өмірінде Нормандия жағалауы мен оңтүстіктегі Миди аймағындағы танымал курорттардың жүздеген көріністерін суреттеді. Олардың көпшілігі импрессионистердің ықпалын көрсететін эскиздік стильде салынған. Стивенс сонымен қатар жеке оқушылар қабылдауды бастады, олардың арасында Сара Бернхардт, Жоржетт Мюнье, Лилла Кэбот Перри, Жан Поль Синибальди және Фернан Туссен болды.
During the 1860s, Stevens became an immensely successful painter, known for his paintings of elegant modern women. His exhibits at the Salons in Paris and Brussels attracted favorable critical attention and buyers. An excellent example of his work during this time is La Dame en Rose or Woman in Pink (Royal Museums of Fine Arts of Belgium, Brussels), painted in 1866, which combines a view of a fashionably dressed woman in an interior with a detailed examination of Japanese objects, a fashionable taste called Japonisme of which Stevens was an early enthusiast. In 1863, he received the Legion of Honor (Chevalier) from the French government. In 1867, he won a first class medal at the Universal Exposition in Paris, where he and Jan August Hendrik Leys were the stars of the Belgian section, and was promoted to Officer of the Legion of Honor. His friends included Édouard Manet, Edgar Degas, Charles Baudelaire, Berthe Morisot, James Abbott McNeill Whistler, Frédéric Bazille, and Puvis de Chavannes, and he was a regular in the group that gathered at the Café Guerbois in Paris. Stevens fought for the French during the siege of Paris in the Franco Prussian War, but returned to Belgium with his wife and family before the Paris Commune. They returned after the war, and Stevens continued to achieve critical acclaim as well as great success with collectors. In 1875, he bought a grand house and garden in Paris on rue des Martyrs, which appeared in his paintings as well as those of other artists, including Édouard Manet's The Croquet Party (Städel Museum, Frankfurt am Main) from 1873. (He had to leave the house in 1880, however, to make way for the construction of a new street, which was named after him.) In 1878, he was made a Commander of the Legion of Honor and received another first class medal at the Salon. Despite earning a considerable income through the sale of his paintings, Stevens found that a combination of bad investments and excessive spending caused him great financial difficulties during the 1880s. An additional expense came from summers by the sea, which a doctor told Stevens in 1880 were essential for his health. Thus the artist was glad to agree when the Paris dealer Georges Petit offered him 50,000 francs to finance his vacation in exchange for the paintings Stevens produced during that time. This deal, which lasted for three years, resulted in the sea becoming an important subject for him, and over the rest of his career, he painted hundreds of views of popular resorts along the Normandy coast and the Midi in the south. Many of them are painted in a sketchy style that shows the influence of the Impressionists. Stevens also began to take private students, including Sarah Bernhardt, Georgette Meunier, Lilla Cabot Perry, Jean Paul Sinibaldi, and Fernand Toussaint.
Карьерасының соңғы жылдары
Стивенс мансабының екінші жартысындағы ең маңызды туындысы – Анри Гервекспен бірлесіп салған «1789–1889 жылдардағы ғасыр панорамасы». Стивенс әйелдер мен егжей-тегжейлі бөлшектерді, ал Гервекс ерлерді, он бес көмекшінің жәрдемімен суреттеді. Бұл туынды 1889 жылы Парижде өткен Халықаралық көрмеде зор құрметке ие болды. Ол сондай-ақ, бірнеше маңызды кәсіби наградалар алды. 1895 жылы Брюсселде оның туындыларының ірі көрмесі ұйымдастырылды. 1900 жылы Стивенс Париждегі École des Beaux-Arts мектебінің құрметіне, тірі суретшіге арналған тұңғыш ретроспективті көрмесімен марапатталды. Графша де Греффулхе бастаған демеушілердің қолдауымен ол әлеуметтік беделге ие болып, халық арасында кең танылды. 1905 жылы Брюсселдегі бельгиялық өнердің ретроспективті көрмесінде суреттерін көрсетуге рұқсат етілген жалғыз тірі суретші ол болды. Осы көрмелерге қарамастан, ол туындыларын жеткілікті мөлшерде сата алмай, қаржылық жағдайы нашар болды. Ағалары мен көптеген достарынан бұрын қайтыс болған ол 1906 жылы Парижде, қарапайым бөлмеде жалғыз өмір сүрген күйі көз жұмды, бірақ төрт баласымен байланысын үзбеді.
The single most important work from the second half of Stevens's career is the monumental Panorama du Siècle, 1789–1889, which he painted with Henri Gervex. Stevens painted the women and details and Gervex the men, with the help of fifteen assistants. It was shown to great acclaim at the International Exhibition held in Paris in 1889. He also received several great professional tributes. In 1895, a large exhibition of his work was held in Brussels. In 1900, Stevens was honored by the Ecole des Beaux Arts in Paris with the first retrospective exhibition ever given to a living artist. Supported by patrons led by the Comtesse de Greffulhe, it achieved social cachet as well as popular success. In 1905, he was the only living artist allowed to exhibit in a retrospective show of Belgian art in Brussels. Despite these exhibitions, he was not able to sell enough of his work to manage well financially. Having outlived his brothers and most of his friends, he died in Paris in 1906, living alone in modest rooms, whilst still remaining in touch with his four children.