Эндрю Бейсевич: Американдық тарихшы және саясаттанушы

Кіріспе

Американдық әскери тарихшы (1947 жылы туған)

Эндрю Дж. Бацевич-кіші (ағылш. Andrew J. Bacevich Jr., BAYsəvitch; 5 шілде 1947 жылы туған) – халықаралық қатынастар, қауіпсіздік зерттеулері, американдық сыртқы саясат және американдық дипломатиялық және әскери тарих салаларында маманданған американдық тарихшы. Ол Бостон университетінің Фредерик С. Парди атындағы әлемдік зерттеулер мектебінің халықаралық қатынастар және тарих профессоры. Сонымен қатар, ол АҚШ армиясының бронетанкі бөлімшесінің зейнеткерлік офицері, полковник шенімен зейнетке шықты. 1998 жылдан 2005 жылға дейін Бостон университетінің халықаралық қатынастар орталығының директоры болды, қазір Пардидің жаһандық зерттеулер мектебінің құрамында. 2007 жылдың наурыз айында Джордж Буштың мұндай "алдын алу соғыстарын" қолдауын "адамгершіліксіз, заңсыз және ақылға сыймас" деп сипаттады. Оның әкесі литвалық тегінен, ал анасы ирланд, неміс және ағылшын тегінен шыққан. Бацевич өзін "католик консерваторы" деп атайды. 1969 жылы АҚШ Әскери академиясын бітіріп, Вьетнам соғысы кезінде АҚШ армиясында қызмет етті, 1970 жылдың жазынан 1971 жылдың жазына дейін Вьетнамда болды. 1991 жылы 11-ші бронекавалериялық полкіне қолбасшылық етті. Принстон университетінен американдық дипломатиялық тарихтан философия докторы ғылымын қорғады, оның 1982 жылғы докторлық диссертациясы "Америкалық әскери дипломатия, 1898–1949: Фрэнк Росс Маккойдың рөлі" деп аталды. Бацевич 1998 жылы Бостон университетінің оқытушылар құрамына қосылмас бұрын Вест-Пойнт және Джонс Хопкинс университетінде сабақ берді.

Жазбалар

Бацевич бастапқыда көптеген саяси журналдарда, соның ішінде The Wilson Quarterly-де жазған. Ол интервенциялық емес сыртқы саясатты қолдайды. Оның жазбаларында Буш әкімшілігі мен оның көптеген жақтастарының АҚШ сыртқы саясаты мәселелеріне қанағаттанбауы айтылған. 2008 жылдың 15 тамызында Бацевич өзінің "Биліктің шектері" кітабын насихаттау үшін PBS телеарнасында Билл Мойерс бағдарламасының қонағы ретінде пайда болды. Оның бұрынғы екі кітабындағыдай, "Ұзақ соғыс" (2007) және "Жаңа американдық милитаризм: Американдықтарды соғысқа қалай азғырады" (2005), Бацевич АҚШ-тың сыртқы саясатын сынап, дипломатияға қарағанда әскери күшке артық сүйенгенін айтады. Ол сондай-ақ саясаткерлер, жалпы АҚШ халқы сыртқы істерде әскери күштің тиімділігін асыра бағалайтынын мәлімдейді. Бацевичтің пікірінше, кең таралған мәдениеттегі (әсіресе фильмдердегі) соғыстың романтикалық бейнелері және АҚШ халқының көпшілігінің әскери қызметте болмауы, соғыс пен әскери қызмет туралы өте шындыққа сай емес, тіпті қауіпті түсініктерді тудырады. Бацевич "Жаңа американдық милитаризмді" "9/11-ден бері АҚШ саясатын сынаудың қалыпты тәсіліне түзету ретінде, сонымен қатар осы саясатты ақтау үшін қолданылатын дәстүрлі тарихи контекстке қарсылық ретінде" қарастырды. Соңында, ол қазіргі саясатты тарихи контекстке орналастыруға тырысады, бұл АҚШ дәстүрінің бір бөлігі ретінде Вудро Вильсонның президенттік кезеңіне дейін барады, бұл дәстүр (интервенционисттік, әскерилендірілген сыртқы саясат) екі партиялық тамырларға ие. Бұл пікірді ақыл-ойлық негіздеу үшін ол ХХ ғасырдың екі ықпалды тарихшысын келтіреді: Чарльз А. Бард пен Уильям Апплмен Уильямс. Бацевич АҚШ-тың сыртқы саясаты туралы қазіргі талқылаудың жақтастық сипатын қысқа ойлы және тарихи емес деп санайды. Қазіргі саясатта бір ғана президентті (немесе оның кеңесшілерін) кінәлаудың орнына, Бацевич республикашылар мен демократтарды да елдің мүддесіне жатпайтын саясатта жауапкершілікті бөліседі деп есептейді. 2003 жылдың наурыз айында АҚШ-тың Иракқа басып кірген кезде Бацевич Лос-Анджелес таймс газетінде былай деп жазды: "Егер, болжам бойынша, бұл күш-жігер оның жасаушылары ойлағаннан да үлкен қарсылыққа тап болса, біздің өмір салтымыз Вьетнам соғысын Америка тарихындағы бір сәт ретінде көретіндей жағдайға түсуі мүмкін". Бацевич Буш доктринасы туралы редакциялық мақала жазды, ол 2007 жылдың наурызында "Бостон глобусында" жарияланды. 2008 жылдың 24 наурызындағы "Американ консерваторы" журналының мақаласында Бацевич демократиялық партияның президенттікке үміткері Барак Обаманы күзде консерваторлар үшін ең жақсы таңдау ретінде көрсетті. Оның бір бөлігі "бұл либералды демократ АҚШ-тың Ирактағы жауынгерлік рөлін тоқтатуға уәде берді. Егер бұл уәде орындалса, онда консервативті жаңғырудың кішігірім мүмкіндігі бар". Ол сондай-ақ "консерваторлар үшін тағы бір республикашылдың сайлауы жағдайды түзетеді деп үміттенудің еш пайдасы жоқ. Президент Джон Маккейн федералды биліктің ауқымын және үнемі араласып отыратындығын азайтады деп сену, империялық президенттіктің көлемін азайту және үкіметті жұмыс істеген кездегі жалақыға баулу - үлкен алдамшылыққа берілу" дейді. 2009 жылдың 11 қазанында шыққан "Бостон глобусында" ол Ауғанстанға көбірек әскер жіберу туралы шешімді Обама әкімшілігінің ең тағдырлы шешімі деп жазды. "Егер Ауған соғысы Обаманың президенттік мерзімінде басты мәселе болып қалса - оның алдындағы президентке Ирак, Линдон Джонсонға Вьетнам, Гарри Трумэнге Корея сияқты - бұл реформалардың перспективаларын толығымен бұзады". 2010 жылдың 7 шілдесінде шыққан "The New Republic" журналының "Сенімсіз" мақаласында Бацевич президент Джордж Бушты, дұрыс емес, бірақ шыншыл ретінде сипатталған, президент Обамамен салыстырды, ол Ауғанстан соғысына сенбейді, бірақ оны өзінің саяси циникалық себептерімен қолдайды: "Кім көбірек жек көруге лайық? Жас американдықтарды шын жүректен сенетін, бірақ дұрыс емес іс үшін өлімге қиянат ететін бас қолбасшы ма? Әлде, өзі сенбейтін, бірақ берілмейтін ісі үшін өлімге қиянат ететін американдық жастарды жіберіп отырған бас қолбасшыны ма?" 2010 жылдың қазан айында "Герника" журналына берген сұхбатында Бацевич Обамаға қатысты қарама-қайшылықты ұстанымын айтты. Бачевич Обаманың 2008 жылғы президент сайлауы кезінде Ауғанстан соғысына сенетінін бірнеше рет айтқан кезде, Бачевич Обаманың осы соғысқа қосымша әскерлерді жіберу туралы шешімін күшей...

Bacevich initially published writings in a number of politically oriented magazines, including The Wilson Quarterly. He advocates for a non interventionist foreign policy. His writings have professed a dissatisfaction with the Bush administration and many of its intellectual supporters on matters of U. S. foreign policy. On August 15, 2008, Bacevich appeared as the guest of Bill Moyers Journal on PBS to promote his book, The Limits of Power. As in both of his previous books, The Long War (2007) and The New American Militarism: How Americans are Seduced by War (2005), Bacevich is critical of U. S. foreign policy in the post Cold War era, maintaining the United States has developed an over reliance on military power, in contrast to diplomacy, to achieve its foreign policy aims. He also asserts that policymakers in particular, and the U. S. people in general, overestimate the usefulness of military force in foreign affairs. Bacevich believes romanticized images of war in popular culture (especially films) interact with the lack of actual military service among most of the U. S. population to produce in the U. S. people a highly unrealistic, even dangerous notion of what combat and military service are really like. Bacevich conceived The New American Militarism as "a corrective to what has become the conventional critique of U. S. policies since 9/11 but [also] as a challenge to the orthodox historical context employed to justify those policies." Finally, he attempts to place current policies in historical context, as part of a U. S. tradition going back to the Presidency of Woodrow Wilson, a tradition (of an interventionist, militarized foreign policy) which has strong bi partisan roots. To lay an intellectual foundation for this argument, he cites two influential historians from the 20th century: Charles A. Beard and William Appleman Williams. Ultimately, Bacevich eschews the partisanship of current debate about U. S. foreign policy as short sighted and ahistorical. Instead of blaming only one president (or his advisors) for contemporary policies, Bacevich sees both Republicans and Democrats as sharing responsibility for policies which may not be in the nation's best interest. In March 2003, at the time of the U. S. invasion of Iraq, Bacevich wrote in the Los Angeles Times that "if, as seems probable, the effort encounters greater resistance than its architects imagine, our way of life may find itself tested in ways that will make the Vietnam War look like a mere blip in American history." Bacevich wrote an editorial about the Bush Doctrine published in The Boston Globe in March 2007. In an article of The American Conservative dated March 24, 2008, Bacevich depicts Democratic presidential candidate Barack Obama as the best choice for conservatives in the fall. Part of his argument includes the fact that "this liberal Democrat has promised to end the U. S. combat role in Iraq. Contained within that promise, if fulfilled, lies some modest prospect of a conservative revival." He also goes on to mention that "For conservatives to hope the election of yet another Republican will set things right is surely in vain. To believe that President John McCain will reduce the scope and intrusiveness of federal authority, cut the imperial presidency down to size, and put the government on a pay as you go basis is to succumb to a great delusion." In the October 11, 2009, issue of The Boston Globe, he wrote that the decision to commit more troops to Afghanistan may be the most fateful choice of the Obama administration. "If the Afghan war then becomes the consuming issue of Obama's presidency – as Iraq became for his predecessor, as Vietnam did for Lyndon Johnson, and as Korea did for Harry Truman – the inevitable effect will be to compromise the prospects of reform more broadly." In his article "Non Believer" in the July 7, 2010, issue of The New Republic, Bacevich compared President George W. Bush, characterized as wrong headed but sincere, with President Obama, who, he says, has no belief in the Afghanistan war but pursues it for his own politically cynical reasons: "Who is more deserving of contempt? The commander in chief who sends young Americans to die for a cause, however misguided, in which he sincerely believes? Or the commander in chief who sends young Americans to die for a cause in which he manifestly does not believe and yet refuses to forsake?" In an October 2010 interview with Guernica Magazine, Bacevich addressed his seemingly contradictory stance on Obama. While Bacevich supported Obama during the 2008 presidential race in which Obama repeatedly said he believed in the Afghanistan war, Bacevich has become increasingly critical of Obama's decision to commit additional troops to that war: "I interpreted his campaign rhetoric about Afghanistan as an effort to insulate him from the charge of being a national security wimp. His decision to escalate was certainly not a decision his supporters were clamoring for." Regarding nuclear policy in particular, Bacevich noted in The Limits of Power that there is no feasible scenario under which nuclear weapons could sensibly be used and keeping them entails many other risks: "For the United States, they are becoming unnecessary, even as a deterrent. Certainly, they are unlikely to dissuade the adversaries most likely to employ such weapons against us – Islamic extremists intent on acquiring their own nuclear capability. If anything, the opposite is true. By retaining a strategic arsenal in readiness (and by insisting without qualification that the dropping of atomic bombs on two Japanese cities in 1945 was justified), the United States continues tacitly to sustain the view that nuclear weapons play a legitimate role in international politics ." Bacevich's papers are archived at the Howard Gotlieb Archival Research Center at Boston University.