1920-30 жылдардағы жапондық әлеуметтік-саяси киносы
Tendency film
Жапон кинематографындағы 1920-30жылдардағы әлеуметтік-саяси «Үрдіс фильмі» жанры. Қаржы дағдарысынан кейін туындаған, халықтық драмалар мен пролетариат тақырыбы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Жапондық фильм жанры
Japanese film genre
Тенденциялық фильм (傾向映画) – 1920-1930 жылдары Жапонияда түсірілген, қоғамдық мәселелерге ден қойып, солшыл көзқарастарды қолдайтын фильмдер жанры. Тенденциялық фильмдер 1927 жылғы Шова қаржы дағдарысынан кейін жапон қоғамында байқалған солға қарай бет бұруды бейнеледі. Осы жанрдың ең танымал үлгілері: Тому Учиданың «Жанды қуыршақ» (1929), Кенджи Мизогучидің «Токио маршы» және «Метрополитен симфониясы» (екеуі де 1929), Томотока Тасаканың «Осы анаға қараңыз» (1930) және Шигейоси Судзукидің «Неге ол осылай істеді?» (1930).
Tendency film (傾向映画) was a genre of socially conscious, left leaning films produced in Japan during the 1920s and 1930s. Tendency films reflected a perceived leftward shift in Japanese society in the aftermath of the 1927 Shōwa financial crisis. Notable examples of the genre are Tomu Uchida's A Living Puppet (1929), Kenji Mizoguchi's Tokyo March and Metropolitan Symphony (both 1929), Tomotaka Tasaka's Behold This Mother (1930), and Shigeyoshi Suzuki's What Made Her Do It? (1930).
Тарих және тақырыптар
Тенденциялық фильмдер – Пролетариаттық кино лигасы түсірген деректі фильмдерден өзгеше, негізгі коммерциялық нарыққа бағытталған мелодрамалар болатын. Олар көбінесе жоғарғы топ өкілдеріне қарсы тұратын пролетариат мүсіндерін бейнелейтін. Тому Учиданың «Тірі қуыршақ» фильмі «капиталистік қоғам құрылымында тірі қала алмайтын, адал емес, бірақ дарынды адамның» тарихын айтады. «Оны не істеуге мәжбүр етті?» фильмінің сәттілігінен кейін Жапонияның Ішкі істер министрлігі саяси фильмдерге қатысты бақылауын күшейтті. 1930 жылғы маусымдағы «Цензуралық шолу» еңбегінде бұл өнер түрі «қоғамның ой-өрісіне әсер ету үшін біріккен күш-жігерді бастады» деп сипатталды. Кино тарихшысы Тадао Сато 1933 жылы Сотодзи Кимураның «Өзен арғы жақтағы жастар» фильмімен тенденциялық фильм жанрының аяқталуын белгілейді. «Тірі қуыршақ» және «Метрополитен симфониясы» фильмдерінің сценарий авторы Теппей Катаока 1932 жылы тұтқындалғаннан кейін екі жылға бас бостандығынан айырылып, тенко (мәжбүрлі идеологиялық өзгерту) процесінен өтті. Тенденциялық фильмдердің кейбір өкілдері Жапония үкіметінің саясатын және әскери іс-қимылын қолдайтын фильмдерге көшті. Судзуки 1933 жылы екі үгіт фильмін түсірді, оған Сато мынадай пікір білдірді: «Егер біз «Оны не істеуге мәжбүр етті?» фильмін шынайы солшыл туынды деп қабылдасақ, оның саяси өзгерісінің жылдамдығына таңғалуымыз мүмкін. Бірақ, егер оны әлеуметтік жақсылықтың бір түрі ретінде қарастырсақ, саяси қайта құру мәселесі маңызсыз болып қалады». Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Мизогучи соғысқа қолдау көрсеткендей көрінетін, патриоттық рухтағы фильмдер сериясын түсірді, соның ішінде «47 ронин» (1941–42) тарихи драмасы да бар. Кейбір тарихшылар осы фильмдерді Мизогучиге қысым көрсету нәтижесі деп санайды, ал басқалары оның өз еркімен әрекет еткенін айтады.
Tendency films were melodramas aimed at the mainstream commercial market, in contrast to the documentaries produced by the Proletarian Film League of Japan, and often featured proletarian protagonists set against upper class counterparts. Tomu Uchida's A Living Puppet was the story of an "insincere but talented man who cannot survive within the structure of a capitalist society." The success of What Made Her Do It? prompted Japan's Home Ministry to increase its scrutiny of political films: a Censorship Review from June 1930 describes the art form as having "embarked on a concerted effort to influence the thinking of society in general." Film historian Tadao Sato marks the end of the tendency film genre with Sotoji Kimura's 1933 film Youth Across the River. Teppei Kataoka, screenwriter of A Living Puppet and Metropolitan Symphony, served a two year prison sentence and underwent tenkō (forced ideological conversion) following his arrest in 1932. Some of the exponents of the tendency film turned to films which advocated the Japanese government's policy and military. Suzuki directed two propaganda documentaries in 1933, on which Sato comments:<blockquote>If we accept [What Made Her Do It?] as a work of genuine leftism, we can only marvel at the speed of his political conversion. But, as is more likely the case, if we see it merely as a rather extreme expression of social do goodery, the question of political conversion is reduced to virtual irrelevance. During World War II, Mizoguchi made a series of films whose patriotic nature seemed to support the war effort, including the historical drama The 47 Ronin (1941–42). While some historians see these as works which Mizoguchi had been pressured into, others believe him to have acted voluntarily.