Каролин Чут: Американдық жазушы және саяси белсендісі

Кіріспе

Американдық романист

Каролин Чуте (туған Carolyn Penny; 14 маусым 1947) – американдық жазушы және халықшыл саяси белсенді, ол кедей, ауылдық Батыс Мэн мәдениетімен тығыз байланысты. Род Дреер «The American Conservative» журналында Чуте туралы «Мэн штатының романисі және қару ұстауды ұнататын, күйеуімен бірге янкилердің шет аймағында өте ерекше өмір салған адам» деп жазған. Ол PEN New England сыйлығының иегері.

Өмір және жұмыс

Чуттың ең алғашқы және ең танымал романы "Мысырдың бұршақтары, Мэн" 1985 жылы жарық көрді және 1994 жылы Дженнифер Уоррен режиссерлік еткен сол аттас фильмге айналдырылды. Чуттың келесі екі кітабы, "Летурноның пайдаланылған автокөлік бөлшектері" (1988) және "Merry Men" (1994) де Мысыр, Мэн қалашығында өтеді. "Heart's Content" сериясының кітаптары ("Жүрек мазмұны жолындағы мектеп" [2008], "Бізді иттің орнына қарасаң, қасқырға айналамыз" [2014] және "Революция рецепті" [2020]) да осы қаладағы оқиғаларды қамтиды. Оның 1999 жылғы "Қарлы адам" романы жер астындағы әскери ұйымдар қозғалысын көрсетеді, соңғы жылдары Чут осы мәселеге көбірек назар аударуда. Ол "Екінші Мейн ополчениесы" деп танылған топтың жетекшісі болды және Екінші түзетуге белсенді жақтас, Мейндегі үйінде АК-47 автоматтары мен кішкентай зеңбірек сақтайды. Чут АҚШ-тағы таптық мәселелер туралы да көптеп сөйлейді және "The Fringe" атты ай сайынғы жинақты шығарады, онда саяси журналистика, әңгімелер мен қазіргі оқиғаларға қатысты ой-пікірлер жарияланады. Бір кезде ол Мэн штатының губернаторы лауазымына сатиралық үгім жүргізген. 2008 жылы ол "Жүрек мазмұны жолындағы мектеп" кітабын жариялады, ол Мэн штатындағы көп әйелділікке қатысты қоғамдық резонанс тудырған оқиғаны қамтиды. Бұл жоба бастапқыда 2000 беттен астам тұратын роман болған, кейін бес бөлімді циклге бөлінуі жоспарланған. Одан кейін "Бізді иттің орнына қарасаң, қасқырға айналамыз" (2014) және "Революция рецепті" (2020) жарық көрді. Оның жұмыс тәжірибесіне официант, тауық фабрикасының жұмысшысы, аурухана еденін жуушы, аяқ киім фабрикасының жұмысшысы, картоп шаруашылығының жұмысшысы, репетитор, науқан жүргізуші, мұғалім, әлеуметтік жұмыскер және мектеп автобусының жүргізушісі кіреді (1970-1980 жылдар); "Portland Evening Express" газетінің штаттан тыс тілшісі, Портленд, Мэн (1976–81); шығармашылық жазу бойынша оқытушы, Оңтүстік Мэн университеті, Портленд (1985). Чут "Жаңа Англия әдебиет бағдарламасымен" тығыз байланыста, бұл Мичиган университетінің ағылшын тілі факультетінің көктемгі семестрде өткізетін балама білім беру бағдарламасы. NELP студенттері оның 2008 жылғы "Жүрек мазмұны жолындағы мектеп" романын электрондық форматқа аударған. Чут 1947 жылы Мэн штатының Портленд қаласында дүниеге келген. Қазір ол Нью-Гэмпшир шекарасына жақын Парсонсфилд қаласында тұрады, үйінде телефон, компьютер, факс машинасы жоқ, ал дәретхананың орнына сыртқы әжетхана бар. Ол Майкл Чутке үйленген, ол оқып-жазуды білмейтін жергілікті шебер. Оның бұрынғы некеден туған Жоанна есімді қызы, үш немересі және үш иті бар.

Chute's first, and best known, novel, The Beans of Egypt, Maine, was published in 1985 and made into a 1994 film of the same name, which was directed by Jennifer Warren. Chute's next two books, Letourneau's Used Auto Parts (1988) and Merry Men (1994), are also set in the town of Egypt, Maine, as are the books in the Heart's Content series (The School on Heart's Content Road [2008], Treat Us Like Dogs and We Will Become Wolves [2014], and The Recipe for Revolution [2020]). Her 1999 novel Snow Man deals with the underground militia movement, something that Chute has devoted more of her time to in recent years. She was the leader of a group that was known as the Second Maine Militia and is a fierce defender of the Second Amendment, keeping an AK 47 and a small cannon at her home in Maine. Chute also speaks out publicly about class issues in the US and publishes "The Fringe," a monthly collection of in depth political journalism, short stories, and intellectual commentary on current events. She once ran a satiric campaign for governor of Maine. In 2008, she published The School on Heart's Content Road, which deals with a polygamist compound in Maine under scrutiny after an article on them goes national. The project was originally a novel of more than 2,000 pages that was broken up into a projected five part cycle. This was followed up by Treat Us Like Dogs and We Will Become Wolves (2014) and The Recipe for Revolution (2020). Her jobs have included waitress, chicken factory worker, hospital floor scrubber, shoe factory worker, potato farm worker, tutor, canvasser, teacher, social worker, and school bus driver, 1970s 1980s; part time suburban correspondent, Portland Evening Express, Portland, Maine, 1976–81; instructor in creative writing, University of Southern Maine, Portland, 1985. Chute is closely associated with the New England Literature Program, an alternative education program run by the University of Michigan's English department during the university's spring term. NELP students transcribed her 2008 novel The School on Heart's Content Road into an electronic format. Chute was born in 1947 in Portland, Maine. She now lives in Parsonsfield, Maine, near the New Hampshire border, in a home with no telephone, no computer, and no fax machine, and an outhouse in lieu of a working bathroom. She is married to Michael Chute, a local handyman who never learned to read. She has a daughter from a previous marriage, Joannah; three grandchildren; and three dogs.

Фикцияда саясатты қолдану

"Революция рецепті" оның ең "саяси романы" болуы мүмкін. Оның басты кейіпкері Гийом ("Гордон") Сент-Онге – зор қайырымдылықпен жүктелген, ірі денелі адам. Шын мәнінде, бұл грек трагедиясына ұқсас құрылған кітапта оның трагедиялық кемшілігі болуы мүмкін. Оның қайырымдылығын американдық қоғамдағы әділетсіздіктер және корпоративтік мемлекеттің азаматтарына деген күшейіп келе жатқан ықпалы жас кезінде ашу мен үмітсіздікке толтырады, бұл көзқарас Америка тарихы мен саясатын үздіксіз оқуынан туындайды. Сондай-ақ, ол отбасылық жерін және құнды акцияларын Майн штатының ауылдық аймағында мұраға алғаннан кейін, "Елді Мекен" деп аталатын қауымдастық құруға бел буады, оны кедей майндық француз акадиялық туыстарынан бастап, бірінші әйелі Пасамакуодди тайпасының туыстары мен есірткі соғысының жесірлеріне дейін толтырады. Олардың арасындағы көптеген әйелдер оның "әйелдеріне" айналып, одан көптеген бала туып, өмір бойы бірге өмір сүреді. Оқиғаның барысында осы балалардың кейбіреулері жасөспірім шаққа жетеді. Гордонға ғашық және "Революция рецепті" атты туындының авторы, алғыр он бес жасар көрші Бридің жетекшілігімен, жасөспірімдер, көбінесе қыздар, "Нағыз Майн жасағын" құрып, Гордонның саясатымызды билеп тұрған корпоративтік лоббистерге деген наразылығын ойнап көрсетеді. Бірақ Бри Бостоннан келген солшыл корпорацияға қарсы белсенділердің назарын аударады, олар Гордонды жұмысшы табының американдықтарымен байланыстырады. Ол Солтүстік-Шығыста митингілер мен семинарларда өзін көрсетуге тырысқандарына көнбестен келіседі. Бірақ олар оның милициямен байланысын үзуін талап етеді, ол Вьетнам соғысының ардагерімен және көршісімен ескі достықтан басталып, американдықтар ортақ корпоративтік жауға қарсы бірігуі керек деген сенімінен туындаған. Митингілер кейде тәртіпсіздікке ұшырайды, өйткені Гордон – күшті және құлшынысты спикер. Гордон мен оның жас ізбасарлары еркін халықтың өзін қорғау құқығын қаперден етіп ұстануда. Бірақ бұқаралық ақпарат құралдарының "Пайғамбарға" (жақын арада "ессіз Пайғамбарға") көрсеткен жаңа назары, терең жек көрумен суреттелген, көлеңкелі билік тарапынан назардың күшеюіне әкеледі; және үкіметтің әскерилендірілген агенттігі немесе агенттіктері Елді Мекенді толығымен қоршап алады, бұл Гордонның американдық мемлекеттің табиғаты туралы көзқарасын растайды және философ Джорджо Агамбен біз бәріміз өмір сүріп жатқан "тұрақты ерекше жағдай" деп атаған нәрсені ашыққа шығарады.

Chute's Recipe for Revolution might be her most "political novel." Her hero, Guillaume (“Gordon”) St. Onge, is a big, imposing man overburdened by compassion. Indeed, this may be his tragic flaw, in a book constructed in some respects like a Greek tragedy. His compassion fills him with rage and despair as a young man at the injustices of American society and the ever tightening grip of a corporate state on its citizens, a view gleaned from his incessant reading of American history and politics. It also leads him, upon inheriting his family place in rural Maine and some valuable stocks, to found a community called simply “the Settlement,” which he fills with everyone from poor Maine French Acadian relatives to cousins of his Passamaquoddy first wife to orphans of the drug wars. And to the embrace of many of the women among them, who become his “wives,” birth numerous children by him, and somehow live together in what has become a bustling, self sufficient, happy rural enclave. By the time of the story, some of these children have grown to teenagers. Led by precocious fifteen year old neighbor Bri, infatuated with Gordon, and author of the eponymous Recipe for Revolution, the teenagers, mostly the girls, form the True Maine Militia and playfully act out Gordon’s animus against the corporate lobbyists who dominate our politics. But Bri also attracts the attention of lefty anti corporate activists from Boston, who see in Gordon a link to working class Americans. He reluctantly agrees to their efforts to feature him in rallies and seminars around the Northeast. But they insist he drop his ties to militias, which began with an old friendship with a Vietnam vet and neighbor and have continued out of his conviction that Americans have to be united against the common corporate foe. The rallies sometimes prove riotous, as Gordon is a powerful and passionate speaker. And Gordon and his young followers continue to insist on the right of a free people to self defense. But the new attention to “the Prophet” (soon to be “the mad Prophet”) on the part of the media, depicted with deep revulsion, leads to growing attention on the part of shadowy authorities; and some militarized agency or agencies of the government lay virtual siege to the Settlement, confirming Gordon’s view of the character of the American State and exposing what philosopher Giorgio Agamben calls the “permanent state of exception” in which we all live.

Марапаттар

Көркем әдебиет бойынша бірінші жүлде, Грин-Маунтин Воркшоп, Джонсон, Вермонт, 1977 жыл. Ол Гуггенхайм стипендиясы және Торнтон Уайлдер стипендиясын алды.