Уильям Дуглас Айрленд: Журналист, саясаткер және қоғам қайраткерінің өмірі мен қызметі

Кіріспе

Уильям Дуглас Ирландия (31 наурыз 1946 – 26 қазан 2013) – американдық журналист және блогер, саясат, билік, бұқаралық ақпарат құралдары және ЛГБТ мәселелері туралы жазған. Ол француз саяси-тергеу апталығы Bakchich-тің АҚШ тілшісі болды, онда ол апта сайынғы баған жазды, сондай-ақ Gay City News журналының халықаралық істер жөніндегі редакторы болды. Скотт Такер оны "лесбиян, гей, бисексуал және трансгендер қозғалыстарының кейбір салаларындағы сексуалдық және саяси қалыптасқан үлгіге бағынуды солшыл көзқараспен сынға түсетін ғалым ғана емес, сонымен қатар азаматтық еркіндіктерді қолдайтын солшылдардың көрнекті зиялыларының бірі" деп атады.

Кәсіби

Демп Джонсон қозғалысының ерте мүшесі Ирландия, соғысқа қарсы кандидат болған сенатор Юджин Маккартидің президенттік науқанының штабына тартылды, ол үшін Ирландия штаттардың Атлантика орталық аймағы бойынша үйлестіру жұмысын жүргізді. 1968 жылғы Демократиялық Ұлттық Конвенттен кейін (ол Маккартидің еңбек ресурстарын үйлестірді және Конвент делегаттарының соғысқа қарсы наразылықтарына полицияның қатыгездігіне қарсы ұйымдастырылған демонстрацияларға көмектесті), Ирландия Лонг-Айлендке барып, Демп Джонсон қозғалысының негізін қалаушысы саналған Аллард Лоуэнштейннің Конгресске сайлау науқанына көмектесті. «Нью-Йорк Пост» газетінде (әлі де Дороти Шифке тиесілі болған кезде) және кейін «Community News Service» (қара, латино және басқа да ұлттық азшылықтар туралы жаңалықтарды жеткізетін, қысқа ғұмырлы жаңалықтар агенттігі) журналисі болып жұмыс істегеннен кейін, ол 1970 жылы Белла Абзугтың Вьетнам соғысына қарсы Конгресске сәтті сайлау науқанын басқару үшін отставкаға кетті, осылайша Вито Маркантониодан кейін АҚШ Өкілдер палатасына сайланған алғашқы солшыл радикал атанды. Ол сондай-ақ Абзугтың 1976 жылғы Нью-Йорк штатынан АҚШ Сенаторына Демократиялық партияның номинациясын алу науқанын басқарды, бірақ Абзуг Даниель Патрик Мойниханға дауыстардың 0,10 пайызымен жеңіліп қалды. Оның ең танымал мақалаларының бірі – 1978 жылғы Нью-Йорктегі Центральдық парктегі «круизинг» аймасы ретінде белгілі Рамблдегі геилерге қарсы зорлық-зомбылықты ашқан материал. Ол Францияда он жыл өмір сүрді, түрлі басылымдар үшін, соның ішінде ағылшын тіліндегі Париж қалалық журналы «Paris Passion» үшін еуропалық саясат және мәдениет туралы жазды, сондай-ақ француз және еуропалық саясат және сыртқы істер туралы жиі жазуын жалғастырды. Ирландия АҚШ-та өнімді жас француз философы Мишель Онфрейдің еңбектерін белсенді түрде насихаттады. Ирландия «The Village Voice», «The New York Observer» және «New York» журналдарында, сондай-ақ Human Rights Watch ұйымының ЛГБТ құқықтары бағдарламасының директоры Скотт Лонгтың бағаналарында жарияланды. Лонг және басқа да адам құқықтары қорғаушылары Ирландия мен «Gay City News» жалпы алғанда, 2005 жылдың ортасында Иранның Машхад қаласында екі жас жігіттің асылып өлтірілуіне қатысты, олар өздері кәмелетке толмаған кезде кәмелетке толмаған ұлды зорлағаны үшін айыпталған, бірақ шын мәнінде келісім бойынша жыныстық қатынасқа түскенін айтқан дереккөздерге сүйенгені үшін сынсыз екенін айыптады. Лонг пен басқа да адам құқықтары қорғаушылары белсенділер мен журналистерді, соның ішінде Ирландияны және даулы британдық белсенді Питер Тэтчеллді сынға алды. Ирландия Ирандағы «гейлерге қарсы» өлім жазаларын көрсететін мақалалар жазуын жалғастырды. Алайда, ешбір кәсіби адам құқықтары ұйымы бұл мәлімдемелерді қолдамады немесе Иранда бір жынысты жыныстық қатынас үшін өлім жазасына кесілген жағдайларды анықтамады. Лонг және басқалар Ирландия мен басқалар дәлелсіз мәлімдеме жасап, өте ерекше мәдени тәжірибесі бар ирандықтарға батыстық гей-үғымдарын таңуға тырысып жатыр деп айыптап, үдемелі түрде сынға түсті. Лонг пен Ирландия және Тэтчелл арасындағы қақтығыс кейде қызу болды және 2010 жылы Human Rights Watch пен Лонг Тэтчеллден жазбаша кешірім сұрауына әкелді. Алайда, Лонг Ирландияны соңғы сәттерге дейін сынға алды, оның баяндамаларында бір ғана дереккөзден тым көп тәуелді болғаны үшін, исламға төзімсіздік танытқаны үшін және күрделі халықаралық жағдайларды түсінбегені үшін айыптады. Атап айтқанда, Лонг Ирландияның басқа ресейлік топтарды елемей, ресейлік белсенді Николай Алексеевтің мансабын орынсыз түрде ілгерілеткенін мәлімдеді. Алексеевтің мінез-құлқының өзгеруіне себеп болған және оңшылдардың мүдделерін қолдаған, кейін антисемиттік шабуылдар жасаған. Скотт Таккер «Орыс гей қозғалысы туралы және әсіресе гей белсенді Николай Алексеев туралы есептерінде [Ирландия] сенімсіз деп таптым. Ол аурудың салдарынан шектеліп қалғандықтан, шын мәнінде зерттеуші журналист болып көрінуге болмайды» деп жазады. Кристофер Хитченс және Гор Видал сияқты жазушылармен бірге ішімдік ішіп болғаннан кейін Ирландия ішімдіктен бас тартты. Ол Джордж Буш-әкеңнің Перс шығанағындағы соғысына, сондай-ақ Джордж Буш-кішінің Ирак соғысына және Ауғанстандағы соғысына қарсы кеңінен жазды. Ирландия 1960 жылдардың басында Американың жаңа солшыл қозғалысының құрамына кірді. Ол «Демократиялық қоғам үшін студенттер» (SDS) ұйымының мүшесі болды және 1963 жылы 17 жасында оның Ұлттық кеңесіне сайланды. Ол сондай-ақ 1963–64 жылдары SDS ұлттық штабында, Ұлттық хатшының көмекшісі болып жұмыс істеді. Ирландия 1966 жылы Вьетнам соғысына қарсы сайлау ұйымдастыруға уақытын жұмсау үшін SDS-тен шықты. 1967 жылы «New Jersey Industrial Union Council AFL-CIO» және «United Auto Workers Region 9A» ұйымдарының қызметкері ретінде ол Вьетнам соғысына қарсы бейбітшілік үшін Ұлттық Еңбек көшбасшылары Ассамблеясын ұйымдастыруға көмектесті. Ол «Gay Activists Alliance» (GAA) және «Gay Liberation Front» (GLF) ұйымдарына қатысты.

An early member of the Dump Johnson movement, Ireland was recruited for the staff of the presidential campaign of the man who became the anti war candidate of the Dump Johnson movement, Senator Eugene McCarthy, for whom Ireland coordinated the Mid Atlantic region of states. Following the 1968 Democratic National Convention (at which he coordinated McCarthy's labor support and helped organize demonstrations by Convention delegates against police brutality targeting anti war demonstrators) Ireland went to Long Island to help run the successful campaign for Congress by Allard Lowenstein, considered the principal founder of the Dump Johnson movement. After a stint as a journalist on the New York Post, when it was still owned by Dorothy Schiff, and then on the Community News Service (a short lived wire service providing news of the black, Latino, and other minority racial communities), he resigned to manage the successful 1970 anti Vietnam war campaign for Congress by Bella Abzug, making her the first left radical to be elected to the U. S. House of Representatives since Vito Marcantonio. He also managed Abzug's 1976 campaign for the Democratic nomination for U. S. Senator from New York, which Abzug narrowly lost by 0.10 per cent of the vote to Daniel Patrick Moynihan. Among his notable articles was a 1978 expose, daring for the time, of violence against gay men in the Ramble, known as a cruising area in Central Park in New York City. He lived for ten years in France, writing on European politics and culture for various publications, including English language Paris city magazine, Paris Passion magazine; and he continued to write frequently about French and European politics and foreign affairs. Ireland was an assiduous promoter in the United States of the work of the prolific young French philosopher Michel Onfray. Ireland was a columnist for The Village Voice, The New York Observer New York magazine, as well as from Scott Long, director of the LGBT Rights Program at Human Rights Watch. They charged that Ireland and Gay City News generally were uncritical in relying on sources who maintained that two young men hanged in Mashhad, Iran in mid 2005 –– after being convicted of raping an underage boy at a time when they themselves were underage –– had in fact been involved in consensual sex. Long and some other human rights advocates criticized activists and reporters, including Ireland and controversial British campaigner Peter Tatchell, saying they were engaging in unwarranted speculation about the motives for the case. Ireland continued to produce articles claiming a pattern of "anti gay" executions in Iran. However, no professional human rights organization ever endorsed these claims, or identified any recent case of persons sentenced to death for consensual homosexual conduct in Iran. Long and others became increasingly critical, charging that Ireland and others were making claims without evidence, and imputing a Western gay identity to Iranians coming from a very different cultural experience. The conflict between Long on one side and Ireland and Tatchell on the other side was at times vitriolic and led to a 2010 episode in which Human Rights Watch and Long apologized in writing to Tatchell. However, Long remained a critic of Ireland to the end, faulting him for relying excessively on single sources in his reporting, for intolerance toward Islam and for failing to understand complex international situations. In particular, Long claimed that Ireland had unduly promoted the career of the flamboyant Russian activist Nikolai Alekseev while ignoring other Russian groups. Alekseev had a record of erratic behavior and supporting far right wing causes, and later engaged in anti Semitic outbursts. Scott Tucker writes that "In his reports on the Russian gay movement, and especially of gay activist Nikolai Alexeyev, I found [Ireland] less reliable When he became increasingly confined by illness, he could not pretend to be a truly investigative journalist." After nights out drinking with writers like Christopher Hitchens and Gore Vidal, Ireland gave up liquor. He wrote extensively in opposition to President George H. W. Bush's Gulf War, as well as President George W. Bush's Iraq War and War in Afghanistan. At an early age, Ireland was part of the early 1960s American New Left. He was a member of Students for a Democratic Society (SDS), and was elected to its National Council in 1963 at the age of 17. He also spent a year on the SDS national staff, as Assistant National Secretary, in 1963–64. Ireland dropped out of SDS in 1966 to devote his time to electoral organizing against the Vietnam War. As a staff member of the New Jersey Industrial Union Council AFL CIO and the United Auto Workers Region 9 A, in 1967 he helped to organize the National Labor Leadership Assembly for Peace to oppose the Vietnam War. He was involved in the Gay Activists Alliance (GAA) and Gay Liberation Front (GLF).