Чилилік әскери саяхатшы және теңізші адмиралы Хосе Торибио Мерино Кастро
José Toribio Merino
Хосе Торибио Мерино Кастро – чилийский адмирал, ключевая фигура военного переворота 1973 года и диктатуры Пиночета. Нарушения прав человека, репрессии в Чили.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Чилилік саясаткер және адмирал
Chilean politician and admiral
Хосе Торибио Мерино Кастро (14 желтоқсан 1915 – 30 тамыз 1996) – Чили Әскери-теңіз күштерінің адмиралы, ол 1973 жылғы Чили төңкерісінің басшыларының бірі болды, оған қоса Әскерден генерал Аугусто Пиночет, Әскери-әуе күштерінен генерал Густаво Лей және Карабинерос (ұлттық полиция) басшысы генерал Сезар Мендоса да қатысты. Олар бірлесіп 1973 жылдан 1990 жылға дейін Чилиді басқарған әскери диктатураны құрды. Чили президенті Патрисио Альвиннің 1990 жылдары құрған ресми екі партиялық комиссиялардың есептеріне сәйкес, осы кезеңде 3197-ден астам чилилік азамат өлімге кесілді немесе жай ғана "жоғалып кетті". Мерино, Әскери-теңіз күштерінің басшысы ретінде, төңкерілген күнінен бастап 1990 жылдың 8 наурызында, азаматтық билік басталғанға дейін зейнеткерлікке шыққанға дейін Әскери үкімет хунтасының мүшесі болды. Оның басшылығымен төңкерілгеннен кейінгі күндері Чили Әскери-теңіз күштері адам құқықтарын бұзуға жауапты болды, оның ішінде қамауда өлім, жоғалу және азаптау сияқты құқық бұзушылықтар болды. Бұл тәжірибелер Мериноның өлімінен кейін, 2004 жылы, яғни сегіз жылдан астам уақыт өткен соң ғана мекеме тарапынан ресми мойындалды. 2021 жылы Чили Әскери-теңіз күштері Вальпараисо теңіз мұражайының бағынан Мериноның ескерткішін алып тастаудан бас тартты. Ескерткішті алып тастау туралы өтінішті Чили тарихи естелік қоры білдірген. Қор президенті Луис Мариано Рендон Мериноны адам құқықтарын бұзу саясатын жүйелі түрде іске асырған әскери хунтаның ажырамас бөлігі деп сипаттады.
José Toribio Merino Castro (December 14, 1915 – August 30, 1996) was an admiral of the Chilean Navy who was one of the principal leaders of the 1973 Chilean coup d'état, along with General Augusto Pinochet of the Army, General Gustavo Leigh of the Air Force, and General César Mendoza of the Carabineros (national police). Together they established a military dictatorship that ruled Chile from 1973 until 1990, during which more than 3,197 Chilean citizens were executed or simply "disappeared", according to the reports of official bi partisan commissions established by the President of Chile, Patricio Alwyn, in the 1990s. Merino, as head of the Navy, was a member of the Military Government Junta from the day of the coup until his retirement on March 8, 1990, just a few days before the beginning of civilian rule. Under his leadership in the days immediately following the coup, the Chilean Navy was responsible for human rights violations including death in detention, disappearance and torture, practices that were only publicly acknowledged by the institution in 2004, more than eight years after Merino's death. In 2021, the Chilean Navy refused to remove a statue of Merino from the gardens of the Maritime Museum of Valparaíso. The statue's removal had been sought by the Chilean Foundation for Historic Memory. The President of the Foundation, Luis Mariano Rendón, described Merino as an integral part of the military junta which implemented a systematic policy of human rights violations.
Ерте өмір және теңізшілік мансап
Ла-Серена қаласында туған, ол вице-адмирал Хосе Торибио Мерино Сааведра мен Бертина Кастро Вареланың ұлы. 1931 жылы Әскери-теңіз академиясына түсіп, 1936 жылы міндетті офицер болып бітірді. Оның естеліктеріне сәйкес, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол 1945 жылға дейін АҚШ Әскери-теңіз флотындағы "Рали" кемесінде қызмет еткен. Чили Әскери-теңіз флотының түрлі бөлімдерінде қызмет етті, мысалы, "Латорре" (1943) және "Серрано" (1945) кемелерінде. Кейіннен ол "Destructor Serrano" (2-ші), "Crucero O'Higgins" (4-ші) (CL02), "Corbeta Papudo" (1-ші), "Transporte Angamos" (3-ші) кемелерінде қызмет етті. 1955-1957 жылдары Лондондағы Чили елшілігінде "Уильямс" және "Риверос" кемелері салынып жатқан кезде қару-жарақ жөніндегі кеңесші және көмекші болып қызмет етті. 1960 жылы ол Әскери-теңіз академиясында (AGN) логистика, геосаясат және геостратегия пәндерін оқытушы профессор болып тағайындалды. 1969 жылы ол Әскери-теңіз қару-жарақ басқармасының директоры болды. 1970 жылдың қаңтарында ол Әскери-теңіз қызметтерінің директоры болып тағайындалды, ал сол жылдың қарашасында Чилидің Басты жауынгерлік флотының (CJE) басшылығын қабылдады.
Born in La Serena, he was son of Vice Admiral José Toribio Merino Saavedra, [[Chilean Navy#Commanders in chief, and of Bertina Castro Varela. He entered the Naval Academy in 1931, graduating in 1936 as a midshipman. According to his memoirs, during World War II he would have served in the US Navy on the Raleigh until 1945. He served in different units of the Chilean Navy, such as the ships Latorre (1943) and Serrano (1945). Later on, he served in Destructor Serrano (2do), Crucero O'Higgins (4to) (CL02), Corbeta Papudo(1º), Transporte Angamos (3ro). Between 1955 and 1957 he served as aide and counsel in weaponry to the Chilean embassy in London, during the construction of the s Williams and Riveros. In 1960, he was assigned as a professor at the Naval War Academy (AGN) teaching logistics, Geopolitics, Geostrategy. In 1969 he became Naval Director of Weapons. In January 1970 he was appointed as Director of Navy Services, and in November of the same year, he assumed the command of the Chilean main combat fleet (CJE).
Экономикалық саясат
Екінші қолбасшы және Басқарушы Хунтаның мүшесі ретінде ол елдің экономикалық секторын басқарды және Министрлер Кеңесінің Экономикалық комитетіне төрағалық етті, осы комитетте экономикалық шаралар қалыптасты. Барлық декреттер осы комитетте жасалып, экономикалық секторды реттеуге қатысты заңдар қабылдауға тиіс болды. Министрлер Кеңесінің Экономикалық комитеті арқылы ол әскери үкіметтің алғашқы экономикалық шараларын іске қосты: тауарлар мен қызметтер бағасын босату, салық жүктемесін азайту және капитал нарығын құру үшін пайыздық мөлшерлемелерді еркін ету. Мемлекеттік компаниялар да қайта ұйымдастырылып, біртектестікке келтірілді. 1974 жылдың соңында ол Чили Үкіметі мен мемлекеті атынан Испания Үкіметімен Чилиге тиімсіз келісімдерді қайта келісу үшін келіссөздер жүргізді. Әсіресе, «Пегасо» келісім-шарты сәтті қайта келісілді. Шетелдік инвесторларға арналған Жарғыны зерттеу адмирал Мериноның бастамасы болды. Ол Чилидің экспортты ынталандыру туралы заң жобасын зерттеуді және қабылдауды ұйымдастырды, ол «PROCHILE» құрылуына себеп болды. 1975 жылы ол Басқарушы Хунтаның Жарғысын жасауға қатысты, сондай-ақ Заңнамалық комиссиялар мен Заңнамалық хатшылық құрылды. 1974 жылы хунта ұйымдастырылуын белгілейтін заң қабылданғаннан кейін адмирал Мерино Бірінші Заңнамалық комиссияға төрағалық етті. Бұл заң биліктегі хунтаны елдің заң шығарушы органы етіп бекітіп, Пиночетке Чилидің жаңа президенті ретінде атқарушы билікті ресми түрде тапсырды. Мериноның басшылығымен хунта, заң шығарушы комиссия ретінде, алдымен экономикалық секторлар мен сыртқы қатынастар саласында заңдар қабылдады. Көп ұзамай хунтаның төртінші Заңнамалық комиссиясы қорғаныс секторына қатысты заңдарды қабылдады. Осы кезеңде олар орманды өсіруді тоқтату туралы декрет қабылдады, бұл ел бойынша монокультуралық плантацияларды дамытуға ынталандыру болды. Ол тағы да Чили Үкіметін АҚШ Үкіметінің алдында өкілдік етті және президент Джимми Картермен кездесті. Олар N 3480 декретін қабылдады, ол Жинақ және ипотекалық қауымдастығының қарызкерлеріне қарыздарын қайта жаңартуға мүмкіндік берді, бұл орта таптың жұмысшыларына пайда әкелді. Аргентинамен Бигль каналы үшін болған қақтығыс кезінде Мерино хунта мүшелерінің ең белсенділерінің бірі болды. Ол Рим папасы Иоанн Павел II-нің бейбітшілік ұсынысын тек өте тартымсыз қабылдады, оған: «Мен келісімге тек католик болғандықтан және Сіздің қасиеттілігіңізге құрметпен қарағандықтан ғана қол қойдым. Егер олай болмаса, мен оған қол қоймас едім» деді. Сондай-ақ, ол су асты флотының қолбасшысына «сонда барып соғысты жеңіңдер» деп бұйрық берді. 1980 жылы N 3500 заңы жаңа уақытша жүйені құру туралы декретке диктант жазылды. Адмирал Мерино осы заңды қызу қолдады және осы мәселені зерттеу және талқылау кезінде оған мақұлдауын берді. Ол материалдық тұрғыда заң шығаруға жауапты болды. 1980 жылы жаңа конституция бекітілгеннен кейін адмирал Мерино Басқарушы Хунтаға төрағалық етті. Бұл конституциямен бекітілген заң шығарушы билік болды және демократиялық үкімет қайта орнатылған 1990 жылдың наурызына дейін күшінде болды. Сонымен қатар, адмирал хунтаның бесінші Заңнамалық комиссиясына төрағалық етті. 1982 жылы елде әлемдік рецессия болды және Үкімет дағдарысты жеңілдету үшін экономикалық шаралар қабылдауға мәжбүр болды. Заң шығарушы биліктен адмирал Мерино қаржы секторын жаңғырту, депозиттер мен жинақтарға мемлекеттік кепілдік беру, импортқа тарифтерді төмендету және дағдарыстан ең көп зардап шеккен секторларды қалыпқа келтіру туралы заңдарды ұсынды, ол атқарушы билікке барынша қолдау көрсетіп, елді дағдарыстан шығаруға мүмкіндік берді. Осы кезеңде ол сауда флотын дамыту туралы заңды ұйымдастырды, бұл осы саланың және кеме жасау және кеме құрылысы өнеркәсібінің өсуіне елеулі үлес қосты, N 18.454 заңы арқылы. Ол Сауда кодексін жаңарту, Ямайка конвенциясына сәйкес Чилидің теңіз шекараларын бекіту үшін Азаматтық кодекске тиісті түзетулер енгізу және терапиялық абортқа рұқсат беретін заңнаманы жою туралы ұсыныстар енгізді, бәрі де сол кезеңде қабылданған тиісті заңдар арқылы бекітілді. Сонымен қатар, ол әскери үкіметтің конституциялық жол картасын орындауына және билікті сайланған қалалық билікке тапсыруға мүмкіндік берген барлық конституциялық заңдарды қабылдады. 1989 жылы ол атқарушы билікке Балық шаруашылығы және ауыл шаруашылығы туралы заңды ұсынды, ол осы саладағы кең талқылаулардан кейін қабылданды. Оның мақсаты - жаңартылатын теңіз ресурстарын сақтау үшін жағдай жасау болды. Соңында, Басқарушы Хунта бекіткен, 30 маусым 1989 жылы өткізілген референдумда расталған Саяси Конституцияны реформалауға бағытталған Бірлескен Заңнамалық комиссияға төрағалық ету оның міндеті болды. Әскери билік кезеңінде оның басшылығымен 3660 декрет және 1090 заң қабылданды, оларға оның қолы қойылды. Бірақ Пиночет, ел президенті ретінде, хунта қабылдаған және Мерино бекіткен мұндай заңдарды растау және іске асыру туралы соңғы құқыққа ие болды. Ол 8 наурыз 1990 жылы, 50 жылдан астам қызмет еткеннен кейін, теңіз күштерінің бас қолбасшысы лауазымынан кетті. Ол сондай-ақ Чили Үкімет Хунтасының төрағасы, 1981 жылдың 11 наурызынан 1990 жылдың 8 наурызына дейін елдің де-факто вице-президенті болды.
As the second in command and also as a member of the Governing Junta he was in charge of the economic sector of the country and presided over the Economic Committee of the Council of Ministers, where the economic measures were born. In addition, all the decrees were elaborated and the laws on the matters had to dictate to regulate the economic sector. From the Economic Committee of the Council of Ministers, he impelled, the first economic measures of the Military Government, the liberation of prices of goods and services; the fiscal cost was reduced and the interest rates were freed to give birth to capital markets; the companies of the State were reorganized as well, standardizing them. By the end of 1974, he represented the Government and the State of Chile before the Spanish Government, to renegotiate contracts that appeared unfavourable to Chile. Especially, the Pegaso contract was renegotiated, successfully. The study of the Statute for foreign investors was the initiative of Admiral Merino. He impelled the study and the decree law of exporter promotion of Chile, which gave origin to PROCHILE. In 1975 he participated in the Statute of the Governing Junta, the Legislative Commissions and the Secretariat of Legislation were created. Admiral Merino presided over the First Legislative Commission after a law established the organization of the junta was enacted in 1974 which made the ruling junta the legislative power of the country and vested formally Pinochet the executive power as the self proclaimed new President of Chile. Under Merino's leadership, the junta as the Legislative Commission first legislated mainly for the economic sectors and of Foreign Relations, and soon, the Fourth Legislative Commission of the junta enacted laws for the Defense Sector. In this period they fostered the Decree Law to discontinue the forestation, settling down incentives to develop the monoculture plantations across the country. Again it represented the Government of Chile before the United States Government and one met with President Jimmy Carter. They Decree Law N 3480, which allowed the indebted of the Association of Savings and Mortgages to re pact their debts, which came to the favour of workers of the middle class sector. During the conflict with Argentina over the Beagle Channel, Merino was one of the most belligerent junta members. He only reluctantly accepted Pope John Paul II's peace proposal, telling him, "I only signed the treaty because I'm Catholic and I respect Your Holiness. If I weren't, I wouldn't have signed it." Also, he ordered the commander of the surface fleet to "go there and win the war". In 1980 law N 3,500 was dictated to the decree that created the new provisional system. Admiral Merino was a great defender of this legislation, giving his approval and endorsement during the study and discussion of this matter. He was the main legislative person in charge of the materialization. When in 1980 the new constitution was approved, Admiral Merino presided over the Governing Junta. This constituted the legislative power legitimized by the constitution and remained in effect until March 1990, when democratic government was restored. In addition, the admiral presided over the fifth Legislative Commission of the junta. In 1982 the country was affected by the worldwide recession and the Government had to take economic measures to palliate the crisis that developed. Admiral Merino, from the Legislative Power, impelled laws on the modernization of the financial sector, the guarantee of the State to the deposits and savings, lowering of the tariffs to the imports and in general, the normalization of the sectors more affected by the crisis, giving the maximum support to the Executive authority, which was allowed to remove to the country from the crisis. During this period he impelled the initiative of the Law of promotion to the Merchant Marine, remarkably contributing to the growth of this sector and also to the sector of shipyards and naval industry through the Law N 18.454. He presented the relative motions to replace the Code of Commerce; to adapt the Chilean marine limits to the Convention of Jamaica, by means of the corresponding reform to the Civil Code, and to countermand the legislation that allowed the therapeutic abortion, everything which was approved by means of the corresponding laws dictated in that period. Also, he impelled all the Constitutional Statutory laws, which allowed the Military Government to fulfil the constitutional itinerary and delivery the power to the city elected authority. In 1989 he proposed to the Executive authority the law of Fishing and Agriculture, which was obtained after a great discussion in the sector. Its aim was to put the conditions for the conservation of renewable marine resources. Finally, it corresponded to him to preside over the Joint Legislative Commission destined to reform the Political Constitution, whose text, approved by the Governing Junta, was ratified by the conducted plebiscite on the 30 of June 1989. During the period of government of the FF. AA., under his tuition 3,660 Decrees were promulgated Laws and 1,090 Laws that take his signature. But Pinochet as the president of the country has the final authority to ratify and implement such laws passed by the junta and approved by Merino. He retired from the navy as its commander in chief on the 8 of March 1990, after more than 50 years of service. He was also the President of the Government Junta of Chile, the de facto vice president of the country from March 11, 1981, until his resignation on March 8, 1990.
Мартес де Мерино
Диктатура кезінде Мерино сейсенбі күндері қысқа, импровизацияланған баспасөз мәслихаттарын өткізді, олар "Мериноның сейсенбілері" деп аталды. Бұл мәслихаттар Мериноның қараңғы юморды жиі пайдалануымен, сондай-ақ "тұрақты қателіктері мен бұрмалауларымен" танымал болды. Бір мәслихатта Мерино коммунистерді адамдар деп атаудан бас тартты.
During the dictatorship, Merino held short improvised press conferences on Tuesdays that came to be called martes de Merino (Merino's Tuesdays). These conferences gained notoriety for Merino's recurrent use of dark humor in addition to his "constant errors and aberrations". In one conference, Merino refused to describe communists as humans.
1988 жылғы плебисцит
1988 жылғы демократиялық лагерьнің жеңісімен аяқталған, сондай-ақ Пиночеттің билігін тоқтатқан референдум түнінде Мерино, Әуе күштерінің басшысы Фернандо Маттей және Чилидің қарабинерлерінің басшысы Родольфо Станге Пиночеттің дауыс беру нәтижесін күшпен өзгерту және өкіметін ұзарту ниеттеріне қарсы тұрып, Чилидің демократияға өтуі жоспарланғандай болып шықты.
On the night of the 1988 plebiscite which resulted in the victory of democratic camp and ended Pinochet's rule, Merino, with Air Force Chief Fernando Matthei and Carabineros de Chile chief Rodolfo Stange pushed back against Pinochet's plans to overturn the result of the vote and extend his rule, thus allowing the Chilean transition to democracy to take place as planned.
Кейінгі өмірі
Зейнеткерлікке шыққаннан кейін ол саясаттан қол үзді және сүйікті әуесқойлығына – гольф ойнауға берілді. Ол өзінің естеліктерін жазуды бастады, бірақ олар жарыққа шығуға үлкермеді. Ол 1996 жылы Винья-дель-Мар қаласында 80 жасында лимфомадан қайтыс болды. Чили Әскери-теңіз күштері адмиралдың құрметіне оның атымен BMS Almirante Merino деп атады. Бұл кеме – су асты кемелері үшін басты беттік логистикалық платформа.
After his retirement, he stayed out of politics and dedicated himself to his favourite pastime, playing golf. He started to write his memoirs but did not live to see them published. He died of lymphoma in 1996, in Viña del Mar, at the age of 80. The Chilean Navy in honour of the Admiral named after him the BMS Almirante Merino. This ship is the main surface logistic platform for the submarine force.