Ирландиядағы Дублин қаласындағы Марино Казиносы – неоклассикалық сәулет үлгісі. 1775 ж. салынған, бұл ғимарат – тамаша сарай, құмар ойындарына арналмаған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Дублиндегі әшекейлі ғимарат
Ornamental building in Dublin, Ireland
Маринодағы казино – Ирландияның Дублин қаласында орналасқан шағын жазғы немесе демалыс үйі. Кейде жаңылысқан түрде әдемілік ретінде сипатталғанымен, оны шотланд сәулетшісі Уильям Чемберс 1750-ші жылдардың соңында бастап, 1775 жылға қарай аяқтады. Бұл Марино үйі бағында орналасқан неоклассикалық сәулет өнерінің көрнекті үлгісі. Чемберс дизайнмен мақтан тұтқанымен, аяқталған ғимаратты көруге мүмкіндік болмады, себебі ол Англияда жұмыста болып, үнемі машғұл болды.
The Casino at Marino is a small summer or pleasure house, located in Marino, Dublin, Ireland. Sometimes erroneously described as a folly, it was designed by Scottish architect William Chambers for James Caulfeild, the 1st Earl of Charlemont, starting in the late 1750s and finishing around 1775. It is a good example of Neo Classical architecture, situated in the gardens of Marino House. Although proud of the design, Chambers was never able to visit the completed building, as he was constantly employed in England.
Атауы
"Казино" атауы 18-шы ғасырдағы итальян тіліндегі "Casa" сөзінен шыққан, ол "Үй" деген мағынаны білдіреді, демек "Шағын үй" дегенді көрсетеді. Бұл атау қазіргі замандағы "құмар ойындары ойнатылатын орын" мағынасында қолданылмайды. Колфилд 9 жылдық Италия және Грекия саяхатынан кейін итальяндық мәдениетке әуес болып, өзінің иелігіне "шағын үй" салуды шешті. Ал ол иелігін бұған дейін Лацио облысындағы Марино қаласының атымен атаған болатын.
The name 'Casino' is the diminutive form of the 18th century Italian word 'Casa' meaning 'House', thus 'Little House', and is not used in the modern sense of "gambling establishment". After his 9 year Grand Tour of Italy and Greece, Caulfield was taken with all things Italian, and decided to add a 'little house' to his estate, which he had already named after the town of Marino in Lazio.
Контекст және тарих
Казино – лорд Шарлемонттың 18-ғасырдағы Маринодағы меншігінен қалған жалғыз нысан. Бұрын мұнда тағы бір әсем ғимарат, кең бақтар және негізгі Марино үйі болған (ол 1920 жылдары бұзылған). Чарльз Т. Боуден 1791 жылғы саяхатшылар нұсқаулығында оны «жердегі жұмақ» деп сипаттаған, ал ландшафттың дизайны лорд Шарлемонттың кең ауқымды саяхатынан шабыттанды. Мұнда көл, кішкентай өзендер және кем дегенде бір туннель болған. Меншік кардинал Каллен басшылығымен Дублин архиепископиясына сатылды, кейін оның көп бөлігі Ирландиялық христиан бауырларына өткізілді, ал 39 акр жері О'Брайен институтына – жетім балаларға арналған мектепке және жатаққа қалдырылды. Казинодағы туннельді 1920 жылдары Майкл Коллинс сияқты ирланд революционерлері оқ ату полигоны ретінде пайдаланған. 1960 жылдары О'Брайен институтына қарасты жер учаскесі Назарет қарындастарына қарттар үйі – Назарет үйін салу үшін берілді. Архиепископ Джон МакКвейд жерді беруді ұйымдастырды, ал жаңа үйдің құрылысы жоспарлауға рұқсат алғанға дейін бірнеше ай бұрын басталды. Бұл құрылыс Казиноға ашылатын көрініске елеулі нұқсан келтірді.
The Casino is all that remains of Lord Charlemont's eighteenth century demesne at Marino. There had also been another ornamental building, extensive gardens and the main Marino House (which was demolished in the 1920s). Described by Charles T. Bowden in his Travel Guide of 1791 as a 'terrestrial paradise', the design of the landscape was inspired by Lord Charlemont's extensive Grand Tour. The grounds included a lake and small streams, and at least one tunnel. The estate was sold to the Archdiocese of Dublin under Cardinal Cullen, and later the bulk of it was sold on to the Irish Christian Brothers, with a portion (39 acres) retained for the O'Brien Institute, a school and residence for male orphans. The tunnel at the Casino was used as a shooting range by Irish revolutionaries including Michael Collins in the 1920s. In the 1960s, a field attached to the O'Brien Institute was given to the Sisters of Nazareth for the construction of Nazareth House, a residential home for the elderly. Archbishop John McQuaid organised the transfer of the land, and construction began on the new home months before planning permission was granted. The development was a significant encroachment on the views of the Casino.
Дизайн
Ирландиядағы ең маңызды неоклассикалық ғимараттардың бірі саналатын бұл ғимараттың интерьерін Саймон Вирпил жасаған. Онда ас үй мен қосалқы бөлмелері бар жертөле, қабылдау бөлмелері орналасқан бас қабат және қызметшілер бөлмелері мен мемлекеттік жатын бөлмесі бар жоғарғы қабат кіреді. Бөлмелердің бірі – "Көк салон". Онда ортасында Дәуіт жұлдызы бейнеленген ағаш паркет еден, төбесіндегі әсем штукатурлық өрнек және ақ мәрмәрдан жасалған камин бар. Ғимаратта өте әдемі гипстен жасалған төбелер мен күрделі өрнектелген қатты ағаш паркет едендер сақталған. Алғашқыда Казино Марино Хаусымен туннель арқылы байланысқан, бірақ аймақтағы құрылыс жұмыстарына байланысты туннель жабылып қалған.
Widely regarded as one of the most important Neo Classical buildings in Ireland, The interior, by Simon Vierpyl, includes a basement level with a kitchen and associated rooms, a main floor with reception rooms and a top storey with servants' rooms and a State Bedroom. One of the rooms includes the Blue Salon. It includes a wooden parquet floor, with the Star of David in the centre, stucco work on the ceiling and a white marble fireplace. It contains some very fine plasterwork ceilings and some elaborate hardwood parquet floors. Originally the Casino was linked to Marino House by a tunnel, although this has been blocked off due to building works in the area.