Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Испаниялық аргентиналық епископ (1957 жылы туған)
Spanish Argentine bishop (born 1957)
Альфонсо де Галаррета Генуя (14 қаңтар 1957 жылы туған) – Испанияда туған Аргентиналық епископ, X Пий қоғамының мүшесі. Епископ де Галаррета 2018 жылдан бері X Пий қоғамының бірінші көмекшісі қызметін атқарып келеді, Давид Пальяранидың басшылығымен. Сонымен қатар, епископ де Галаррета 2009 жылдан бері БППК Ватикан комиссиясының президенті, ол Қоғамның Әулие Тақпен (Киелі Орынмен) хат алмасуын басқарады. Солтүстік Испанияның Кантабрия аймағында туған ол бала кезінде Аргентинаға көшіп келді. Альфонсо де Галаррета діни қызметкерлік білімін Швейцарияның Эконе қаласындағы X Пийдің халықаралық семинариясында алды, ал 1980 жылы Буэнос-Айресте архиепископ Марсель Лефевр оны дін қызметкері етіп тағайындады. Қоғам Екінші Ватикан кеңесінің либералды идеяларына қарсы дәстүрлі католиктік көзқарасты білдірді. Альфонсо де Галаррета 1988 жылы Эконеде өткен епископтық киелілікке ие болған төрт дін қызметкерінің (Фр. Бернард Феллей, Бернард Тиссиер де Мальерайс және Ричард Уильямсон) бірі болды. Киелілікке ие болу рәсімі католик шіркеуінің екі епискобы, архиепископ Лефевр және епископ Антонио де Кастро Майер тарапынан католик шіркеуіндегі модернизмге байланысты «қажетті шара» ретінде, бірақ Римнің рұқсатысыз жүзеге асырылды. Сондықтан Папа Иоанн Павел II өзінің Ecclesia Dei motu proprio құжатында бұл адамдар мойынсұнбаушылықтары үшін автоматикалық қауымнан шығарылғанын мәлімдеді. ФСПХ экскоммуникацияның заңдылығын жоққа шығарды, осы киелілікке ие болу католик шіркеуіндегі моральдық және теологиялық дағдарыстың салдарынан қажет болды деп мәлімдеді және осылайша қызметін жалғастырды. Киелілікке ие болғаннан кейін епископ де Галаррета Латын Америкасына қызмет ететін Аргентинадағы Ла Рехадағы Біздің Әйел-Құтқарушы семинариясының ректоры болды. 1994 жылы Испания және Португалия ФСПХ округінің жетекшісі болды, ал 2002 жылы X Пий қоғамының екінші көмекшісі болды. Папа Бенедикт XVI-ның 2009 жылғы басшылығымен Әулие Тақ ФСПХ-ның даулы автоматикалық қауымнан шығарылуын ресми түрде кешірді.
Alfonso de Galarreta Genua, (born 14 January 1957), is a Spanish born Argentine bishop of the Society of Saint Pius X. Bishop de Galarreta has served as the First Assistant of the Society of Saint Pius X, working under the direction of the Superior General Fr. Davide Pagliarani, since 2018. In addition to this, Bishop de Galaretta has been the President of the SSPX—Vatican Commission since 2009, which directs the Society's correspondence with the Holy See. Born in Cantabria in northern Spain, he migrated to Argentina as a child. Alfonso de Galarreta underwent priestly formation at the International Seminary of Saint Pius X at Écône, Switzerland, before being ordained a priest by Archbishop Marcel Lefebvre at Buenos Aires in 1980. The Society represented a traditional Catholic pushback against the liberalising implications of the Second Vatican Council. Alfonso de Galarreta was one of four SSPX priests (along with Frs. Bernard Fellay, Bernard Tissier de Mallerais and Richard Williamson) who were consecrated as Bishops during the Écône consecrations in 1988. The consecrations were carried out by two bishops of the Catholic Church, Archbishop Lefebvre and Bishop Antônio de Castro Mayer, as an "emergency measure" due to Modernism in the Catholic Church, but without the permission of Rome, and thus Pope John Paul II claimed in his Ecclesia Dei motu proprio that the men had incurred latae sententiae excommunication on account of disobedience. The SSPX denied the legal validity of the excommunication, saying that the consecrations were necessary due to a moral and theological crisis in the Catholic Church and thus continued to operate regardless. After the consecrations, Bishop de Galarreta became the Rector of the Our Lady Co Redemptrix Seminary at La Reja in Argentina, which serves Latin America. He became the Superior of the SSPX District of Spain and Portugal in 1994, before becoming the Second Assistant of the Society of Saint Pius X in 2002. During the pontificate of Pope Benedict XVI in 2009, the Holy See officially declared the remission of the SSPX's contested automatic excommunications.
Экондық құлшылықтар
1988 жылдың маусым айында архиепископ Марсель Лефевр де Галарретаны және тағы үш дін қызметкерін (Бернард Фелле, Бернард Тиссиер де Мальерай және Ричард Уильямсон) епископтар ретінде тағайындау ниеті туралы жариялады. Лефеврдің осы тағайындауларға Папаның мандаты болмады (яғни, Пападан рұқсат алмады), бұл Канондық құқық кодексінің 1382-ші канонымен әдетте талап етіледі. 1988 жылдың 17 маусымында Епископтар жөніндегі Конгрегация префекті кардинал Бернардин Гантін төрт дін қызметкеріне ресми ескерту жіберіп, егер олар Папаның рұқсатынсыз Лефеврдің қолынан тағайындалса, автоматты түрде екскомуникация жазасына ұшырайтындарын ескертті. 1988 жылдың 30 маусымында де Галаррета мен тағы үш дін қызметкерін архиепископ Лефевр және епископ Антонио де Кастро Майер епископтар етіп тағайындады. 1988 жылдың 1 шілдесінде кардинал Гантін мәлімдеме жасап, Лефевр, де Кастро Майер, де Галаррета және тағы үш жаңа тағайындалған епископтың "ипсо факто" (құқықтық салдарынан) Апостолдық Тақтың қарауына берілген "latae sententiae" екскомуникациясына ұшырағанын мәлімдеді. 1988 жылдың 2 шілдесінде Папа Иоанн Павел II "Ecclesia Dei" motu proprio-сын шығарды, онда ол екскомуникацияны қайта растап, тағайындауды "қасиетті Рим Папасына өте ауыр мәселеде және Шіркеудің бірлігі үшін маңызы зор" акті деп сипаттады, сондай-ақ "осындай мойынсұнбаушылық – бұл іс жүзінде Рим билігінен бас тартуды білдіреді және ол схизматикалық акті болып табылады" деді. "Ecclesia Dei" ішін жүзеге асыруға жауапты комиссия төрағасы кардинал Дарио Кастрильон Хойос бұл "формалды схизма болмаса да, бөліну жағдайына" әкелгенін айтты. SSPX (Сан-Пьер Ди Сиена қоғамы) Католик шіркеуіндегі моральдық және теологиялық дағдарысқа байланысты тағайындаулар қажет болды деп, екскомуникациялардың заңдылығын жоққа шығарды. 2009 жылы Папа Бенедикт XVI екскомуникацияларды алып тастады.
In June 1988 Archbishop Marcel Lefebvre announced his intention to consecrate de Galarreta and three other priests (Bernard Fellay, Bernard Tissier de Mallerais, and Richard Williamson) as bishops. Lefebvre did not have a pontifical mandate for these consecrations (i. e. permission from the pope), normally required by Canon 1382 of the Code of Canon Law. On June 17, 1988 Cardinal Bernardin Gantin, prefect of the Congregation for Bishops sent the four priests a formal canonical warning that he would automatically incur the penalty of excommunication if they were to be consecrated by Lefebvre without papal permission. On June 30, 1988 de Galarreta and the three other priests were consecrated bishop by Archbishop Lefebvre and Bishop Antônio de Castro Mayer. On July 1, 1988 Cardinal Gantin issued a declaration stating that Lefebvre, de Castro Mayer, de Galarreta, and the three other newly ordained bishops "have incurred ipso facto the excommunication latae sententiae reserved to the Apostolic See". On July 2, 1988, Pope John Paul II issued the motu proprio Ecclesia Dei, in which he reaffirmed the excommunication, and described the consecration as an act of "disobedience to the Roman pontiff in a very grave matter and of supreme importance for the unity of the Church", and that "such disobedience — which implies in practice the rejection of the Roman primacy — constitutes a schismatic act". Cardinal Darío Castrillón Hoyos, head of the commission responsible for implementing Ecclesia Dei, has said this resulted in a "situation of separation, even if it was not a formal schism." The SSPX denied the validity of the excommunications, saying that the consecrations were necessary due to a moral and theological crisis in the Catholic Church. In 2009, the excommunications were lifted by Pope Benedict XVI.
БППК епископы
Осылайша, төрт епископтың каноникалық жағдайы, Құдайға қызмет етуден шеттетілген (suspendend a divinis) Қоғамның өзге рухани қызметкерлерінің жағдайымен теңесті.
The canonical situation of the four bishops thus became the same as that of the other clergy of the Society, who are suspended a divinis.