Миссисипи өзенінің биік жартастары мемлекеттік паркі
Great River Bluffs State Park
Минесота штатындағы Ұлы Өзен Қыраттары мемлекеттік паркі – Миссисипи өзенінің бойындағы биік жартастар, сирек өсімдіктер мен геологиялық құрылымдар. 🏞️
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Great River Bluffs State Park – АҚШ-тың Миннесота штатындағы, Миссисипи өзенінің оңтүстік-шығысында, Винона қаласының жанында орналасқан мемлекеттік саябақ. Бұл парк бастапқыда О. Л. Кипп мемлекеттік паркі деп аталған, бірақ 1990 жылдардың соңында оның табиғи ресурстарын жақсырақ бейнелеу үшін аты өзгертілді. Саябақта өзеннен 152 метрге дейін тік көтерілетін жарлар мен олардың арасындағы тар шатқалдар сақталған, мұнда сирек және нәзік өсімдіктер өседі. Парктегі екі жар Миннесота штатының ғылыми және табиғи аймақтар бағдарламасы бойынша қосымша қорғауға алынған, олар «Король және Королева жарлары» ғылыми және табиғи аймағы деп белгіленген.
State park in Minnesota, United States
Great River Bluffs State Park is a state park of Minnesota, United States, on the Mississippi River southeast of Winona. Originally known as O. L. Kipp State Park, it was renamed in the late 1990s to describe better its resources. The park preserves steep sided bluffs rising 500 feet (152 m) above the river and the narrow valleys between them, which support rare and fragile plant communities. Two of the bluffs have received further protection under the Minnesota Scientific and Natural Areas program, which are known as King's and Queen's Bluff Scientific and Natural Area.
Геология
Бұл аймақ 500 миллион жыл бұрын жағалауы шалқақ теңіздің түбінде қалыптасқан шөгінді тау жыныстарынан тұрады. Төменгі, ескі қабаты – құмтас, оның үстіне кейінгі доломит орналасқан. Кейіннен, ежелгі Миссисипи өзені бұл тасқа терең арна ойып, 10 мың жыл бұрын солтүстіктегі мұздықтардың еруінен су деңгейі көтеріліп, өзен тасыды. Жұмсақ құмтас оңай эрозияланып, өзеннің екі жағындағы доломиттің астын қазды. Доломит тік жарылымдар бойымен сынып, бүгінге дейін көрініп тұрған тік жартастарды қалдырды. Миссисипиге құятын салалар өзен жағалауларын ойып, эрозияға төзімді доломитпен жабылған тізбектей жартастар жасады. Оңтүстік-шығыс Миннесота штатындағы Дрифтсіз аймағында орналасқан бұл жер Висконсин мұз басу кезегінен тыс қалғандықтан, биік жазықтарды тіліп өтетін терең өзен аңғарларының аймағы болып табылады.
The region lies on sedimentary rock layers deposited on the floor of a shallow sea 500 million years ago. The lower, older layer is sandstone overlain by more recent dolomite rock. Much later a deep channel was carved into this stone by the ancient Mississippi River, which 10,000 years ago was greatly swollen from the melting glaciers to the north. The softer sandstone was eroded more easily, undercutting the dolomite on both banks of the river. The dolomite fractured off along vertical joints, leaving sheer rock faces still visible today. Side streams flowing into the Mississippi cut gullies into the river banks, creating a series of bluffs capped with erosion resistant dolomite. Located in the Driftless Region of southeast Minnesota, the area was missed by the most recent Wisconsonian glaciation, and therefore is a region of deep river valleys dissecting the upland plains.
Парк құру
1960 жылдары Миссисипи өзенінің жартастарында, Миннесотаға батыс бағытындағы көптеген саяхатшыларды жеткізетін тас жолдың жанында мемлекеттік саябақ құру жоспарланды. 1963 жылы саябақтың құрылуына рұқсат беретін заң қабылданды. Саябақтың орналасқан жері Ла Крессент пен Дрезбах арасындағы жартастардың үстімен созылған, ұзын, тар жолақ болды. Ол, бір жағынан 61-ші АҚШ тас жолы, екінші жағынан жартастардың үстіндегі округтік жолмен шектесетін. Жол бойындағы саябаққа лайық болу үшін, мемлекеттік тас жолдар басқармасынан атау беруді сұрады. Олар 1916 жылдан 1955 жылға дейін қызмет еткен және Миннесота штатының тас жолдар жүйесін құруға көмектескен Орин Лансинг Кипптің құрметіне О. Л. Кипп мемлекеттік саябағын ұсынды. Бірақ, мемлекет белгіленген жердің жеке меншік иелерімен байланысқанда, олар өзенге көрінісін сатуға келіспеді, сондықтан ешқандай жер сатып алынбады. Алайда, солтүстікке қарай жақсырақ пішіндес және мемлекетке тиесілі басқа жер пайда болды. Миннесотаның табиғи ресурстар департаментінің Орман шаруашылығы бөлімі 1962 жылдан бері аймақтағы жерлерді сатып алып, одан Ричард Дж. Дорер атындағы ерекше ағаш түрлерінен тұратын мемлекеттік орман құруды жоспарлаған. 1971 жылығы заңнама осы жерді орман шаруашылығы бөлімінен саябақтар бөліміне берді, соның нәтижесінде О. Л. Кипп мемлекеттік саябағы құрылды. Саябақтағы қарапайым демалыс орындарының дамуы баяу болды, және ол 1976 жылы ресми түрде жұртшылыққа ашылды.
In the 1960s a state park was envisioned on the Mississippi river bluffs in the proximity of a highway bridge which carried many westbound travelers into Minnesota. Legislation authorizing a park was passed in 1963. The layout was a long, narrow strip along the blufftops between La Crescent and Dresbach, sandwiched between U. S. Route 61 at the foot of the bluffs and a county road atop them. To befit a roadside park, the state highway department was asked to provide a name. They suggested O. L. Kipp State Park after Orin Lansing Kipp, who had worked for them from 1916 to 1955 and helped establish the Minnesota state highway system. However, when the state contacted the current private owners of the designated land, they proved unwilling to sell their river views, and none of the property was ever acquired. However an alternative property to the north appeared which was both better shaped and already owned by the state. The Minnesota Department of Natural Resources' Division of Forestry had been buying up lots in the region since 1962 for what was to become the Richard J. Dorer Memorial Hardwood State Forest. Legislation in 1971 transferred from the forestry division to the parks division, and O. L. Kipp State Park finally came into being. Development of the modest recreational facilities was slow, and the park officially opened to the public in 1976.
Флора мен фауна
Еуропалық қоныс салушылар егіншілік үшін көп жерді тазартты, бірақ бұл тік беткейлерде маңызды эрозияға алып келді. Мемлекеттік орман шаруашылығы бөлімі эрозияны тоқтату және ағаш өндіру үшін жергілікті де, жергілікті емес де ағаштарды отырғызып келді. Парктер мен демалыс бөлімінің саясатына сәйкес, қызыл қарағай сияқты жергілікті емес ағаштардың плантациялары табиғи ортаны қалпына келтіру саясатына қайшы келді. Келісім ретінде, жергілікті емес ағаштар пісіп жетілгенде орылып, олардың орнына көбірек сәйкес келетін өсімдіктер отырғызылуда. Бірнеше жардың жоғары бөлігінде жергілікті тұрғындар "ешкі даласы" деп атайтын сирек кездесетін орталар бар, себебі олар соншалықты тік, оларда тек ешкілер ғана жайылуы мүмкін. Бұл далалық учаскелер тек 40-50 градус аралығындағы оңтүстікке және оңтүстік-батысқа қараған беткейлерде ғана өседі. Бұл бағыт қыста күн сәулесінің көп мөлшерін қабылдайды, нәтижесінде жер күнде еріп, түнде қатып, ағаш тәрізді өсімдіктердің өсуіне кедерес келтіреді. Паркте сонымен қатар, оның қалыпты таралуынан оңтүстікке қарай орналасқан Куинс-Блаффтағы солтүстік ақ аршасының қалдық тобы да бар. Ол мұз дәуірлерінде пайда болды және жергілікті климаттың кейіннен жылынуын бастан кешірді.
European settlers had cleared much of the land for farming, but this led to significant erosion on the steep slopes. The state forestry division had been planting nonnative as well as native trees to curtail the erosion and produce harvestable timber. Under the Division of Parks and Recreation, the plantations of nonnatives like red pine went against the policy of restoring a natural habitat. As a compromise, the nonnative trees are being harvested as they reach maturity and are being replaced with more appropriate vegetation. High up on the sides of several bluffs are rare habitats called goat prairies by locals, because they are so steep it would seem only goats could graze on them. These patches of prairie grow only on slopes between 40 and 50 degrees which face south to southwest. This orientation catches prodigious amounts of sunlight, which in winter means the ground thaws daily and freezes nightly, retarding the establishment of any woody plants. The park also contains a relict stand of northern white cedar on Queen's Bluff, well south of its normal distribution. It arose during glacial periods and survived the subsequent warming of the local climate.
Демалыс
Парктегі дамуды тік беткейлер мен нәзік экожүйелер шектеді. Сондықтан жолдар мен жолдар қалыңдықтың жоталарымен иіліп өтеді және әртүрлі жер бедеріне қарамастан, көбінесе тегіс болып келеді. Корольдің Блаф табиғат жолы Корольдің Блафқа (дегенмен, шеткі ұшы әлі де жеке меншікте) салады. Басқа қысқа жолдар Миссисипи өзені мен Висконсин жағалауының кейбір көріністеріне, ал кейбіреулері тар шатқалды қарап тұрған ешкі шалғындарына жетелейді. Куинс-Блафф және парктің басқа да кейбір аймақтарындағы сирек өсімдіктер мен қауіпті беткейлерге байланысты (1976 жылы Куинс-Блаффтан ерте келген келуші құлап қайтыс болды) зерттеу мақсатында басқа кіруге тыйым салынған. Ағаштармен бөлінген үстелдері бар демалыс алаңы бар. Кемпингте 31 орын, душ пен су ағынатын әжетхана бар. Жеке топтық кемпингке дейін 80 шатыр орнатуға болады. Ұлы өзен жолымен велосипедпен жүретін саяхатшылар үшін тік беткейдің төменгі жағында бес орындық кемпинг те бар.
Development in the park was limited by the steep terrain and fragile habitats. Thus the roads and trails snake along the ridgetops and are fairly level despite the varied topography. The King's Bluff Nature Trail leads out onto King's Bluff (although the far tip is still privately owned). Other short trails lead out to viewpoints, some of the Mississippi River and Wisconsin shore, and some to goat prairies overlooking a narrow valley. Queen's Bluff and certain other areas of the park are off limits except for research, due to the rare plants and treacherous slopes (in 1976 an early visitor fell to her death from Queen's Bluff). There is a picnic area whose tables are screened from each other by trees. The campground features 31 sites and a restroom with showers and flush toilets. The separate group camp can host up to 80 tenters. There is also a five site campground at the base of the bluffs for bicyclists traveling the Great River Road.