Жаңа Амстердам театры: Нью-Йорктегі Бродвей сахнасы

Кіріспе

Нью-Амстердам театры – Нью-Йорктегі Манхэттен театрының ауданындағы Таймс-сквердің оңтүстік жағындағы Батыс 42-ші көшесіндегі 214 нөмірде орналасқан Бродвей театры. Таймс-сквер аймағында ашылған алғашқы Бродвей сахналарының бірі – Нью-Амстердам театры 1902-1903 жылдары Гертс пен Талланттың жобалары бойынша салынған. Театр Disney Theatrical Productions компаниясымен басқарылады және үш қабатта 1702 орынға ие. Ғимараттың сәндік өнер стиліндегі сыртқы және модерн стиліндегі ішкі дизайны Нью-Йорк қаласының тарихи ескерткіштері болып табылады, сонымен қатар ғимарат Тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енген. Театрдың басты кіреберісі 42-ші көшеде солтүстікке қарай орналасқан 10 қабатты қанаты арқылы, ал көрермендер залы 41-ші көшеде оңтүстікке қарай орналасқан. 42-ші көшедегі қасбеті сұр әктастан жасалған және бастапқыда мүсіндік әшекейлермен безендірілген, ал қасбеттің қалған бөлігі кірпіштен тұрғызылған. Офистік қанаттың ішкі вестибюлінен әсем безендірілген фойелерге, қабылдау бөлмесіне, сондай-ақ ерлер мен әйелдер демалыс бөлмелеріне өтуге болады. Эллипс тәрізді көрермендер залында жергілікті оркестрдің үстіне орналасқан екі балконы бар. Басты көрермендер залының үстінде 1904 жылы ашылған, сонымен қатар студия ретінде пайдаланылған, қазір қолданылмайтын шатырлық театр орналасқан. Театрдың металл қаңқасы бар және сол кездегі прогрессивті механикалық жүйелермен жабдықталған. Нью-Амстердам театры, Нью-Йорк қаласына негіз салынған голландтық Нью-Амстердам елді мекенінің құрметіне аталған. Клау мен Эрлангер 1903 жылғы 26 қазанда ашылғаннан кейін екі он жылдан астам уақыт бойы театрды басқарды. 1913 жылдан 1927 жылға дейін Нью-Амстердам Зигфелд Фоллизінің үйі болды, ал оның продюсері Флоренц Зигфелд кірістерін ғимараттағы кеңсесінен басқарды және шатырдағы театрда жұмыс істеді. Эрлангер 1927 жылы Клаудың үлесін сатып алып, 1937 жылы Нью-Амстердам кинотеатрға айналдырылды, ол 1983 жылға дейін осы қызметті атқарды. Nederlander ұйымы 42-ші көшені дамыту жобасының аясында он жыл бойы театрды қайта құруға тырысты. Кейін ол The Walt Disney Company компаниясына жалға берілді және 1995 жылдан 1997 жылға дейін Харди Холцман Пфайффер компаниясымен жаңартылды. Дисней Нью-Амстердамды басқаруды қолға алғаннан кейін, театр "Арыстан патша" мюзикліне, содан кейін "Мэри Поппинс" және "Аладдин" мюзикалдарына қонақ болды.

Broadway theater in Manhattan, New York

The New Amsterdam Theatre is a Broadway theater at 214 West 42nd Street, at the southern end of Times Square, in the Theater District of Manhattan in New York City. One of the first Broadway venues to open in the Times Square neighborhood, the New Amsterdam was built from 1902 to 1903 to designs by Herts & Tallant. The theater is operated by Disney Theatrical Productions and has 1,702 seats across three levels. Both the Beaux Arts exterior and the Art Nouveau interior of the building are New York City landmarks, and the building is on the National Register of Historic Places. The theater's main entrance is through a 10 story wing facing north on 42nd Street, while the auditorium is in the rear, facing south on 41st Street. The facade on 42nd Street is made of gray limestone and was originally ornamented with sculptural detail; the rest of the facade is made of brick. The lobby within the office wing leads to a set of ornamental foyers, a reception room, and men's and women's lounges. The elliptical auditorium contains two balconies cantilevered above a ground level orchestra. Above the main auditorium is a now disused roof theater, which opened in 1904 and also served as a studio. The theater has a steel frame and was designed with advanced mechanical systems for its time. The New Amsterdam Theatre was named for the Dutch settlement of New Amsterdam, the precursor to New York City. Klaw and Erlanger operated the venue for more than two decades after its opening on October 26, 1903. From 1913 to 1927, the New Amsterdam was the home of the Ziegfeld Follies, whose producer, Florenz Ziegfeld Jr., maintained an office in the building and operated the theater on the roof. Erlanger bought Klaw's interest in 1927, and the New Amsterdam was converted into a movie theater in 1937, in which capacity it served until 1983. The Nederlander Organization tried to redevelop the theater for ten years as part of the 42nd Street Development Project. It was then leased by The Walt Disney Company and renovated by Hardy Holzman Pfeiffer from 1995 to 1997. After Disney took over the New Amsterdam's operation, the theater hosted the musical The Lion King, followed by Mary Poppins and Aladdin.

Сайт

Нью-Амстердам театры Нью-Йорктегі Манхэттеннің орталық бөлігінде, Таймс-сквердің оңтүстік жағында, Седьмая авеню мен Сегізінші авенюдің арасында, Театр ауданында орналасқан. Жер учаскесі дұрыс емес пішінге ие және 41-ші және 42-ші көшелердегі екі қасбеті арасында 60,96 метрге созылады. Алғашқыда 42-ші көшедегі қасбетінің ені 7,62 метр болатын; Авраам Л. Эрлангер мен Маркус Клау атты құрылыс салушылар басты кіреберіс ретінде 42-ші көшенің көрінуіне көбірек мән берді. Бұл жерге жататын жер учаскелері бұрын Сэмюэл Макмиллан мен Джонсон мүлігінде болған. Айналасы Манхэттеннің Театр ауданының бір бөлігі болып табылады және көптеген Бродвей театрларын қамтиды. 20-шы ғасырдың басындағы екі онжылдықта Батыс 42-ші көшеде, Седьмая және Сегізінші авенюлер арасындағы бір блокқа нақты театрлар үшін он бір орын салынды. Бұл орындардың көпшілігі 1930-шы жылдары кинотеатрларға айналдырылды, ал олардың көпшілігі 1970-ші жылдары порнография көрсетуге пайдаланылды.

Дизайн

Жаңа Амстердам театрын архитекторлар Хертс пен Таллант жобалаған және 1902-1903 жылдары Клау мен Эрлангер үшін салынған. Оны Джордж А. Фуллер компаниясы тұрғызған. Фасады Бо-Арти стилінде жасалған, ал театрдың ішкі кеңістігі Нью-Йорктегі архитектуралық модерн стилінің ерте мысалы болып табылады. Оның безендірілуіне оннан астам суретші қатысқан. Декоративтік схема негізінен үш тақырыпты бейнелейді: 1903 жылға дейінгі Нью-Йорк қаласының тарихы, оның ішінде оның түпнұсқа тарихы Голландияның Нью-Амстердам колониясы ретінде; театр тарихы; және театрларда жиі кездесетін гүл және жапырақ мотивтері. Дизайнға сонымен қатар классицизм элементтері де енгізілген. Театр 42-ші көше бойындағы тар жерге орналасқан 10 қабатты мұнарадан тұрады. Мұнара Клау мен Эрлангердің билет сату қызметін орналастыру үшін салынған. Екі бөлім жер қабатындағы бір қабатты дәлізбен байланыстырылған. Жаңа Амстердам театрының ғимараты ашылғанда екі театрты қамтыды: 41-ші көшедегі негізгі зал және шатырдағы театр.

Фасад

42-ші көшедегі фасадтың негізгі бөлігі сұр әктастан, ал шатыры тік еңісті қызыл черепицадан жасалған. Театрдың кіреберісі үш қабатты сегменттік аркадан тұрады; жоғарыдағы қабаттар кеңселерге арналған. Кеңселік қанаттың биіктігі 45,72 метрді құрайды. 41-ші көшедегі жағында сахна есіктері орналасқан және ол қарапайым кірпішпен қапталған, себебі сәулетшілер бұл жақты көпшілік көре алмайды деп есептеген. 42-ші көшедегі кеңселік қанаттың бүйір қабырғалары да кірпіштен салынған, өйткені сәулетшілер екі жағына да биік ғимараттар салынады деп болжаған. Өрттен қашу баспалдақтары 41-ші көшедегі театрлық қанаттың сыртында орналасқан.

Театр кіреберісі

42-ші көшеде үш қабатты арканың екі жағында да жалпақ тас тіреулер болды. Белгісі әсем безендірілген және түнгі уақытта жоғарғы қабаттардағы шамдармен жарықтандырылды. Екінші және үшінші қабаттардағы арка бастапқыда көп безендірілген, бірақ 1937 жылы макетке орын ашу үшін барлық әшекейлер алынып тасталды. Екінші қабатта сары және сұр Монреаль мәрмәрінен жасалған бағаналар орналасқан. Купидон (махаббат комедиясын символдайтын) және әйел орталық фигураның – драманы бейнелейтін әйелдің – бір жағында тұрды; Пьерро (музыкалық фарсты символдайтын) және рыцарь екінші жағында тұрды. Олар мұндай элемент кеңсе ғимараттарына сәйкес емес деп ойлады.

Интерьер

Нью-Амстердам театры Нью-Йорк қаласындағы болаттан жасалған каркасқа ие алғашқы төмен қабатты ғимараттардың бірі болды. 1903 жылғы дереккөзге сәйкес, каркасы шамамен 270 000 болат детальдан тұрады, олар үшін шамамен 7 500 инженерлік сызба қажет болды. Сондай-ақ, 57 консольдік конструкция және 38 электр лифті болды. Театр сол кездегі технологиялық жағынан дамыған еді, оның құрамында жылыту, салқындату және вакуумды тазалау жүйелері, сондай-ақ өртке төзімді каркас болды. Ғимараттың ғана көлемі зор болды және оның жылуы жер астындағы желдеткіштер арқылы қамтамасыз етілді. Желдету жүйесіне 41-ші көшедегі ауа жинағыштары, 3 метрлік желдеткіш, жібек сүзгі және ауаны табиғи ылғалдылық деңгейіне дейін ылғалдандыратын жылытқыш кірді. Ауа он минут ішінде толығымен алмастырылуы мүмкін еді және ол аудиторияның үстіндегі дискілі желдеткіштер арқылы шығарылды. Театрдың әртүрлі бөлімдері арасында байланыс үшін үш телефон жүйесі орнатылды. Бұл механикалық жүйелер 1995 және 1997 жылдар аралығында толығымен жаңартылды.

Кәріс және фойерлер

42-ші көшеге кіретін вестибюльден кеңсе қанатының астынан өтетін лобби; кеңістікте модерн стиліндегі гүлдік мотивтер бар. Шығыс (немесе сол жақтағы) қабырғада қоладан жасалған кеңсе және лифт есіктері орналасқан. Батыстағы (оң жақтағы) қабырғада мәрмәр үстінде айналы панельдер бар. Лоббиде, есіктерден жоғары, Хью Талланттың жартылай шеңберлі гипстен жасалған рельефі бейнеленген, ол прогресті көрсетеді. Бұл рельефтің екі жағында гүлдермен және жапырақтармен безендірілген көк және алтын түсті әйел бейнесі бар. Променад фойесінде гүлдік ою-өрнектермен жамбас күмбезі бар. Иссингтің орманы бейнеленген рельефі 41-ші көшеге қарайтын променад фойесінің оңтүстік жағында орналасқан. Променад фойесінің шығыс қабырғасында төрт баспалдақ бар: екеуі аудитория балкондарына, екеуі демалыс бөлмелеріне жетеді. Сатылар Мэриленд штатының жасыл тамырлы мәрмәрінен жасалған. Солтүстік және оңтүстік қабырғаларда Джордж Пейкшотто "Шабыт" және "Жаратылыс" атты екі символдық сурет салған. Қабылдау бөлмесінің артқы (шығыс) қабырғасында Каен тасы мен ирланд мәрмәрінен жасалған камин және оған қоса, иілген жапырақтармен безендірілген. Каминнің үстіндегі нишаларда бұрын Гомер, Шекспир және Вергилий ақындарының бюсттері орналасқан. Панельде сонымен қатар Уильям Фрази Стрюнц салған және "Тарихи драманы жақсы көретіндер" бейнеленген 38 медальон болған. Бөлменің бір бұрышында Каен тасынан және сұр боялған кірпіштен жасалған камин бар. Күмбездің іргесін айналдыра жазу жазылған: "Менің көңілімді көтеретін ақымақ, мені қайғыға толтыратын тәжірибеден артық", – Шекспирдің "Сізге қалай ұнайды" комедиясынан алынған сөз. 1990 жылдары ескі темекі шегу бөлмесі барға айналдырылды. Бөлменің ені 26,21 метр, ал сахна алдынан қабылдау бөлмесінің қабырғасына дейінгі ұзындығы 27,43 метр. Күмбез оркестр еденінен 24,38 метр биіктікке көтеріледі. Бастапқы түс схемасы "The New York Times" газетінде "нағыз қызғылт, лила, қызғылт, қызыл және алтын" деп сипатталған. Бұл әшекейлер бастапқыдағы нашар жарықтандыруды толықтыру үшін жарқыраған. Қазіргі заманғы сәндік схемасында түпнұсқалық әшекейлердің көптеген үлгілері тыныш түстер палитрасымен қайта жаңартылған. Аудиторияны қос қабырға қоршап тұр, оның ішінде 4,57 метр ені бар өрттен қорғау галереясы бар. Аудиторияда бастапқы құрамында 1550 орын болған. 1997 жылы қайта ашылғаннан кейін аудиторияда 1814 орын болды; 2022 жылғы мәліметтер бойынша, Жаңа Амстердамда 1702 орын бар. efn Оркестрде 698 орын, бірінші балконде 586 орын және екінші балконде 418 орын бар. Екінші балкон бірінші балконнан ішке қарай жылжытылған және төбеден кернеу тағандармен ілінген. Оркестр және балкон деңгейлерінде қабырғалардың төменгі бөліктері кесілген еменнен жасалған панельдермен қапталған. Бастапқыда аудиторияда сахнаның екі жағында алтыдан барлығы он екі орындық болған, сондықтан орындықтар көбінесе оларға салынған гүлдердің аттарымен белгіленген. 1903 жылы Жаңа Амстердам салынған кезде бұл ғимаратта қолданылған ең үлкен болат конструкциясы болды. Сахнаның астында екі қабатты тереңдікте жер қазылды. Әрқайсысы 4 метрді құрайтын төрт гидравликалық платформа сахнаның әртүрлі бөліктерін көтеруге немесе түсіруге мүмкіндік берді. Лоббиден екі лифт арқылы қол жеткізіледі және бастапқыда 680 орындық болды. Теориялық тұрғыдан алғанда, оны жыл бойы пайдалануға болады, бірақ іс жүзінде ол тек жаз айларында ғана қолданылды. Театрдың жанында бақ та болды. Флоренц Зигфелд 1913 жылы Жаңа Амстердамда Зигфелд Фоллиесін өткізе бастағаннан кейін, төбедегі театрдың бас қабаты би алаңына айналдырылды және U пішіндес балконы орнатылды. Жаңадан құрылған төбедегі театр жылжымалы сахнамен және шыны балконмен жабдықталды. Көктөбелік жарықтандыруды да көкжиек түстерін жасау үшін пайдалануға болады. Бұл алаң NBC хабар тарату студиясы ретінде пайдаланған кезде дыбыс өткізбейтін етіп жасалды, ал кеңселер қанатында кіші студиялар орналастырылды. Манхэттен театры ауданы ХХ ғасырдың басында Юнион-сквер мен Мэдисон-скверден ауыса бастады. 1903 жылы ашылған Жаңа Амстердам, Лицей және Хадсон театрлары бұл ауысуды бастаған алғашқы театрлардың бірі болды; Жаңа Амстердам Бродвейдегі ең көне театрлардың бірі. Сонымен қатар, ХХ ғасырдың басында Клау мен Эрлангер АҚШ-тағы театрларды броньдау бойынша басым агенттіктерді басқарды. Олар Метрополитен опера театры, Виктория театры және Театр Республикасы (қазіргі Жаңа Жеңіс театры) сол аймақта дамығаннан кейін 42-ші көшеге көшуге шешім қабылдады. Сол кезде бұл орын Нью-Амстердам деп аталды, ол Нью-Йорк қаласынан бұрынғы голланд отарлаушылық елді мекенінің атынан алынған. Құрылыс 1902 жылдың мамыр айында басталды. Он сегіз бу бұрғышы мен 150 жұмысшы іргеқауды 12,19 метр тереңдікке дейін қазды.

Leading from the 42nd Street entrance vestibule is the lobby, which runs under the office wing; the space contains curving Art Nouveau style floral motifs. The eastern (or left) wall contains bronze office and elevator doors. There are mirrored panels above the marble on the western (right) wall. Within the foyer, above the doors from the lobby, is a semicircular plaster relief by Hugh Tallant, depicting progress. This design includes a blue and gold representation of a woman with flower and leaf decorations on either side. The promenade foyer contains a groin vault with floral moldings. A sylvan themed relief by Issing is at the southern end of the promenade foyer, leading to 41st Street. On the east wall of the promenade foyer, there are four staircases: two leading up to the auditorium's balconies and two leading down to the lounges. The stairs are made of green veined Maryland Cremo marble. On the north and south walls, George Peixotto designed two symbolic paintings entitled "Inspiration" and "Creation". The rear (east) wall of the reception room has a fireplace with a Caen stone and Irish marble mantel, also decorated with curving foliate patterns. Above the fireplaces are niches, which originally contained busts depicting poets Homer, Shakespeare, and Virgil. The paneling also once had 38 medallions with painted portraits, designed by William Frazee Strunz and depicting "Lovers of Historical Drama". There is a fireplace at one corner of the room, with a mantel of Caen stone and gray washed brick. An inscription surrounds the dome's base, with the words "I had rather a fool to make me merry than experience to make me sad", a line from the Shakespeare comedy As You Like It. The old smoking room was converted into a bar during the 1990s. The space measures 26.21 m wide, and it is 27.43 m long between the stage apron and the reception room's wall. The dome rises 24.38 m above the floor of the orchestra. The original color scheme was described in The New York Times as consisting of "tender pinks, mauves, lilacs, red and gold". These decorations were bright to compensate for the original direct current lighting system, which was dim. The modern decorative scheme contains reproductions of many of the original decorations with a subdued color palette. A double wall surrounds the whole auditorium and contains a fire gallery measuring 4.57 m wide. The auditorium held around 1,550 seats in its original configuration. After its reopening in 1997, the auditorium had 1,814 seats; as of 2022, the New Amsterdam has a seating capacity of 1,702. efn|According to seating charts, the orchestra has 698 seats, the first balcony has 586 seats, and the second balcony has 418 seats. The second balcony is recessed from the first balcony and is suspended directly from the ceiling with tension rods. At the orchestra and balcony levels, the lower sections of the walls have carved oak wainscoting. The auditorium initially had twelve seating boxes, six on either side of the stage; so the boxes were often identified by the names of the flowers on them. At the time of the New Amsterdam's construction in 1903, this was the largest piece of steel ever used in a building. A two story deep area was excavated below the stage to accommodate this. Four hydraulic platforms, each measuring , could raise or lower different parts of the stage. Accessed by two elevators from the lobby, and originally had 680 seats. It could theoretically be used year round, but in practice it was only used during the summer. There was also a planted garden adjacent to the theater. After Florenz Ziegfeld started hosting the Ziegfeld Follies at the New Amsterdam in 1913, the main floor of the roof theater was turned into a dance floor, and a U shaped balcony was erected. The redesigned roof theater had a movable stage and a glass balcony. Cross lighting could also be used to create rainbow color patterns. The floor was soundproofed when the space was used as an NBC broadcast studio, and smaller studios were placed in the office wing. Manhattan's theater district had begun to shift from Union Square and Madison Square during the first decade of the 20th century. The New Amsterdam, Lyceum, and Hudson, which all opened in 1903, were among the first theaters to make this shift; the New Amsterdam is one of the oldest surviving Broadway theaters. Furthermore, at the beginning of the 20th century, Klaw and Erlanger operated the predominant theatrical booking agency in the United States. They decided to relocate to 42nd Street after observing that the Metropolitan Opera House, the Victoria Theatre, and the Theatre Republic (now New Victory Theater) had been developed around that area. By then, the venue had been named the New Amsterdam, after the Dutch colonial settlement that predated New York City. Construction had commenced by May 1902. Eighteen steam drills and 150 workers excavated the foundation to a depth of 12.19 m.

1903 жылдың басында, көрші жер иесі Сэмюэл Макмиллан кеңсе қанатының 42-ші көшедегі бөлігі учаске шегінен 1,22 метрге шығып тұратынын анықтағанда дау туды. Бұл ережеге қатысты өткізілген отырыс көптеген наразылықтарды тудырды, нәтижесінде Лоу бұл заң жобасын қалалық әкімдер кеңесіне қайтарды. Сәуір айында судья Лоу ережені қабылдауға қатысты шешім қабылдауға тыйым салатын бұйрық шығарды. Екі күннен кейін бұйрық күшін жойды, ал Лоу резолюцияны ветолады. Келесі аптада қалалық әкімдер кеңесі түзетілген резолюцияны қабылдады; әкімдер бұл ереженің Клау мен Эрлангерге көмектесетінін нақты айтты. Заң қабылданғаннан кейін Жаңа Амстердамның фасады жоспарланғандай аяқталды. Тамыз айының басында болат конструкциясы толыққанды аяқталды. Театр ашылғаннан кейін де фасадқа қатысты дау жалғасты. 1905 жылы Макмиллан сотты Нью-Йорк Жоғарғы сотына, апелляциялық бөліміне жүгінді, ол қалалық әкімдер кеңесінің ережесі Нью-Йорк Конституциясын бұзады деген үкім шығарды.

1900-жылдар мен 1910-жылдардың басында

Нью-Амстердам театры 1903 жылғы 26 қазанда Шекспирдің «Жазғы түнгі арманы» спектаклімен ашылды, ол Бродвейдің әдеттегі қойылымынан бес есе қымбатқа түсіп, сәтсіздікке ұшырады. Жұмыс іле бастаған алғашқы айларда театр Вебер мен Филдстің «Вуп Ди Ду» мюзиклін де көрсетті. Жаңа театр туралы әртүрлі басылымдарда жазылған. «Архитекторлар мен құрылысшылар» журналы «декорацияның сипаты үйдің мақсатын белгілі бір дәрежеде анықтайды» деп жазды, ал «Нью-Йорк Плезанс» журналы оны «өте әдемі және ғимаратты ойын-сауық орны» деп атады.

Аэральдік бақтар 1904 жылғы 6 маусымда «Әр нәрсенің бір бөлігі» водевиль қойылымымен ашылды. Нью-Амстердам театр бастапқыда маңызды драмалық сахна ретінде ашылған, ал Клау мен Эрлангер театрдың барлық қойылымдарын өндіру оларға қымбатқа түскендіктен және басқа театрлық жобаларға көңіл бөлгісі келгендіктен, Нью-Амстердамды жалға беруді бастады. Екеуі театрдың қойылымдары бойынша келіспеді; Клау классикалық қойылымдарды қоюды қаласа, Эрлангер үлкен ревюлер мен мюзиклдерді ұнатты. Келесі жылы театр Фэй Темплтон мен Виктор Мурдың қатысуымен «Бродвейден қырық бес минут» және Джордж М. Кохан отбасының ойнаған «Губернатордың ұлы» спектакльдерін қойды. 1907 жылы «Құмар жесір» 416 рет көрсетілді, сондай-ақ «Пир Гинт» қойылымы өтті. Джулия Сандерсонның қатысуымен «Китти Грей» және «Күміс жұлдыз» еуропалық опереттасы 1909 жылы Нью-Амстердамда қойылды, сондай-ақ «Мадам Шерри» еуропалық опереттасы 231 рет көрсетілді. Келесі жылы Хейзел Доунның қатысуымен «Қызғылт түсті ханым» 312 рет көрсетілді, сондай-ақ «Бен-Хур» мюзиклдік бейімделуі қойылды. 1912 және 1913 жылдары Нью-Амстердамда «Робин Гуд», «Люксембург графы» және «О! О, иә! Дельфин» сияқты тағы бірнеше қойылымдар өтті.

Зигфелд ақымақтық дәуірі

Фло Зигфелд 1913 жылдан 1927 жылға дейін әр жылы Жаңа Амстердамда, екі ерекше жағдайды қоспағанда, Зигфелд Фоллиз сериясын ұйымдастырды. Зигфельдтің Клау және Эрлангермен қарым-қатынасы 1900-ші жылдардың ортасына дейін соқталады, ол кезде синдикат оған вадевильді ұсыну үшін аптасына 200 доллар төлеген; 1907 жылы ол Фоллизді ойлап тапты. "Фоли" атты қойылымның тұңғыш нұсқасы 1913 жылдың 16 маусымында Жаңа Амстердамда көрсетілді. "Фоли" сахнасында Фанни Брайс, Эдди Кантор, В. С. Филдс, Ина Клэр, Мэрилин Миллер, Уилл Роджерс, Софи Таккер, Берт Уильямс және Ван мен Шенк сынды әртістер өнер көрсетті. Зигфелд сондай-ақ Жозеф Урбанды шақырды. Шатырдағы театрдың жөндеу жұмыстары аяқталғаннан кейін, Зигфелд 1915 жылы "Денс де Фолли" атты, "Фоли" қойылымына ұқсас, бірақ көбірек қызықтыруға толы қойылымды көрсетуге кірісті. Кейіннен "Түн ортасындағы фролик" деп аталған бұл қойылым болашақ дарынды әртістердің шеберлігін сынау үшін де пайдаланылды. "Фоли" қойылымының 1924 жылғы нұсқасы 401 қойылыммен ең ұзаққа созылды, бірақ бұл нұсқа сын тұрғысынан немесе көркемдік тұрғысынан ерекше көзге түспеді. Әр жылғы "Фоли" қойылымынан кейін театр басқа қойылымдарды да қабылдады. Сол жылы Хейзел Доун "Кішкентай кафеде" рөлін сомдады. "Watch Your Step" мюзиклінің тұңғыш көрсетілімі 1914 жылы Жаңа Амстердамда өтті, онда Ирвинг Берлиннің толық Бродвей музыкасы алғаш рет орындалды; 1915 жылы "Карта айналасында" қойылымы сахналанды. Келесі жылы сэр Герберт Три мен труппасы бірнеше Шекспир пьесаларын қойды, ал Гай Болтон мен Эммерих Кальманның "Мисс Спрингтайм" мюзиклі 224 қойылым көрсетілді. 1918 жылы "Кохан ревюі" Жаңа Амстердамда қойылды, содан кейін сол жылы "Радуга қызы" және "Пистолет артындағы қыз" қойылымдары сахналанды. Онжылдық 1919 жылы "Кепіл ханым" және "Месье Бокар" мюзиклінің нұсқасымен аяқталды. 1920 жылы Жаңа Амстердам Мэрилин Миллердің музыкалық комедиядағы тұңғыш дебютін жасаған "Салли" қойылымын сахналады; ол 570 қойылымға созылды. "Миднайт Фролик" танымал болды, бірақ алкогольді сусындар ұсынғандықтан, 1921 немесе 1922 жылы құрғақ заң кезінде жабылды. Шатырдағы театр 1923 жылдың қыркүйегінде "Фролик театрына" айналды және оны Зигфелд пен Чарльз Диллингхэм басқарды. 1920-жылдардың ортасы мен соңында негізгі зал бірнеше пьесаларды қабылдады. 1925 жылы "Санни" мюзиклі ашылып, 517 қойылым көрсетілді; керісінше, "Бетси" келесі жылы ашылып, 39 қойылыммен сәтсіздікке ұшырады. 1927 жылы негізгі залда "Бақытты", "Уэллз" трелоны және "Жулиус Цезарь" қойылымдары көрсетілді. Ал "Фролик" театрында 1927 жылы бір апта бойы "He Loved the Ladies" қойылымы көрсетілді; жеті қойылымның бірінде көрермен мүлдем болмады. Сол жылы Зигфелд өзінің жеке театрын - Алтыншы даңғылдағы Зигфелд театрын ашты. Онда 327 қойылым көрсетілді, ал "Уупи" 379 қойылыммен сахналанды. Осы арада Зигфелд 1928 жылдың желтоқсанында "Ортаңғы түндегі фролик" қойылымын қайта жандандырды. Келесі маусымда Эрлангер үйдің төбесіндегі театры заманауи "Аэрофильм" деп аталатын ғимаратқа айналдыратынын мәлімдеді, онда заңды пьесалар, дыбысты фильмдер немесе радио хабарлары көрсетілетін болады. Театрдың жалғыз меншік иесі болғаннан кейін Эрлангер Диллингхэм мен Зигфелдтің 1929 жылдың соңында аяқталатын жалға алу келісімін жаңартты. 1929 жылы бас зал "Шерлок Холмс" қойылымын қабылдады. Эрлангер 1930 жылы қайтыс болған кезде едәуір қарызға батқан еді, ал "Құрғақ док" жинақ банкі оның мүлкін өзіне алды. 1930-жылдары Ұлы депрессияның басында көптеген Бродвей театрларына келушілердің азаюы әсер етті. Негізгі зал қойылымдардың сапасы мен саны аздап төмендеді, ал "Фроликс" театрында премьералар күрт азайды және ол NBC Times Square студиясы болып айналдырылды, ол келесі айда ашылды. Модификацияларға 70 мың доллар жұмсалды. 1931 жылы "Құрметке бөлейтін Крайтон" және "Бенд вагон" атты алғашқы ревю қайта жанданды, сонымен қатар 1932 жылы "Музыка бетпе-бет" қойылымы сахналанды. "Face the Music" 1932 жылдың соңында жабылғаннан кейін театр тарихында алғаш рет музыкалық премьерасы болмады. 1933 жылдың басында "Алиса ғажайыптар елінде" және "Шершін бақшасы" мюзиклдері Жаңа Амстердамда Ева Ле Галлиен және оның Азаматтық репертуар театры ұсынған. 1933 жылдың соңында "Мұқтаждықтағы кісі өлтіру" премьерасы өтті, содан кейін сол жылы "Роберта" қойылды, соңғысы 295 қойылыммен хит болды. "Музыкамен қайырымдылық" 1934 жылы Нью-Амстердамда премьераланған кезде, бұл 42-ші көшедегі жалғыз заңды театр қойылымы болды. "Музыкамен қайырымдылық" Джордж Уайттың 1936 жылғы "Скандалдары", сондай-ақ Зигмунд Ромбергтің "Құйылған әуен" сол жылы. "Dry Dock Savings Bank" 1936 жылдың мамыр айында театр иелері пайыздар, салықтар және басқа да алымдар бойынша 1,65 миллион доллардан астам ақша төлемегеннен кейін, Нью-Амстердам театрын сот арқылы өндіріп алды. Осы кезде Эрлангер мен Зигфелд бірнеше жыл бұрын қайтыс болған еді. Телехабар таратушыларға сот шешімінен кейін лицензия алуға тура келді. 1937 жылдың қаңтарында премьерасы өткен "Отелло" Жаңа Амстердамдағы соңғы тікелей қойылым болды, ол жарты ғасырдан астам уақытқа дейін сахнада болды.

Flo Ziegfeld hosted the Ziegfeld Follies, a series of revues, at the New Amsterdam every year from 1913 to 1927, with two exceptions. Ziegfeld's relationship with Klaw and Erlanger had dated to the mid 1900s, when the syndicate had paid him $200 a week to present vaudeville; by 1907, he had come up with the Follies. The first edition of the Follies at the New Amsterdam was hosted on June 16, 1913. Among the performers in the Follies were Fanny Brice, Eddie Cantor, W. C. Fields, Ina Claire, Marilyn Miller, Will Rogers, Sophie Tucker, Bert Williams, and Van and Schenck. Ziegfeld also hired either Joseph Urban With the completion of the roof theater's renovation, Ziegfeld began displaying Danse de Follies, a racier sister show of the Follies, in 1915. Subsequently, known as the Midnight Frolic, the show was also used to test the skills of promising up and coming performers. The 1924 edition of the Follies had the longest run, with 401 performances, though that edition was not particularly distinctive either critically or artistically. Between each year's edition of the Follies, the theater hosted other productions. and Hazel Dawn starred in The Little Cafe the same year. The musical Watch Your Step premiered at the New Amsterdam in 1914, featuring Irving Berlin's first complete Broadway score; A performance of Around the Map was staged in 1915. The following year, Sir Herbert Tree and Company staged several Shakespeare plays, and Guy Bolton and Emmerich Kálmán's musical Miss Springtime ran 224 performances. The Cohan Revue of 1918 was then staged at the New Amsterdam, followed the same year by The Rainbow Girl and The Girl Behind the Gun. The decade ended with The Velvet Lady, as well as a musical version of Monsieur Beaucaire, in 1919. The New Amsterdam staged Sally, where Marilyn Miller had her musical comedy debut, in 1920; it ran for 570 performances. The Midnight Frolic was popular but, because it offered alcoholic beverages, closed during Prohibition in 1921 or 1922. The rooftop theater became the Frolic Theatre in September 1923 and was operated by Ziegfeld and Charles Dillingham. During the mid and late 1920s, the main auditorium hosted several plays. In 1925, the musical Sunny opened, ultimately running 517 performances; by contrast, Betsy opened the next year and was a failure with 39 performances. The main auditorium's productions in 1927 included Lucky, Trelawny of the 'Wells', and Julius Caesar. The Frolic, meanwhile, hosted a performance of He Loved the Ladies during one week in 1927; one of the seven showings had no audience members at all. The same year, Ziegfeld developed his own theater, the Ziegfeld Theatre on Sixth Avenue. which ran 327 performances, and Whoopee, which ran 379 performances. Meanwhile, Ziegfeld re launched the Midnight Frolic at the rooftop theater in December 1928. The following June, Erlanger announced he would convert the rooftop theater into a modern facility called Aerial Theater, which would accommodate legitimate plays, films with sound, or radio broadcasts. Upon obtaining sole ownership of the theater, Erlanger renewed Dillingham and Ziegfeld's lease, which had been set to expire at the end of 1929. Another production was staged at the main auditorium in 1929, Sherlock Holmes. Erlanger was in significant debt when he died in 1930, and the Dry Dock Savings Bank took over his estate. In the 1930s, during the beginning of the Great Depression, many Broadway theaters were impacted by declining attendance. The main auditorium only saw a small decrease in quality and quantity of productions, but the Frolics Theatre had a steep decline in premieres. and converted it into a broadcast studio, the NBC Times Square Studio, which opened the next month. The modifications cost $70,000. A revival of The Admirable Crichton and the original revue The Band Wagon followed in 1931, as did Face the Music in 1932. After Face the Music closed at the end of 1932, the theater had no musical premiere for the first time in its history. During early 1933, the musicals Alice in Wonderland and The Cherry Orchard had limited runs at the New Amsterdam, presented by Eva Le Gallienne and her Civic Repertory Theater. Murder at the Vanities premiered in late 1933 and was followed by Roberta the same year, the latter of which was a hit with 295 performances. When Revenge with Music premiered at the New Amsterdam in 1934, it was the only remaining legitimate theater production on 42nd Street. Revenge with Music was followed by George White's Scandals of 1936, as well as Sigmund Romberg's Forbidden Melody the same year. The Dry Dock Savings Bank acquired the New Amsterdam Theatre through a foreclosure proceeding in May 1936 after the theater's owners had failed to pay over $1.65 million in interest, taxes, and other fees. By then, Erlanger and Ziegfeld had died several years previously. The broadcasters had to apply for a license after Dry Dock unsuccessfully sued to have the injunction removed. Othello, which premiered in January 1937, was the last live performance at the New Amsterdam for more than half a century;