Терек казақ әскері: 1577-де құрылған, Волгадан Терек өзеніне көшіп келген бос казактардан және жергілікті казактардан тұрады. Тарихы, құрамы, халқы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Терек казак әскері – 1577 жылы Еділден Терек өзеніне көшіп келген бос казактардан құрылған казак әскері. Бұл казак әскеріне жергілікті Терек казактары кейіннен қосылды. 1792 жылы Кавказ сызығы казак әскерінің құрамына енді, ал 1860 жылы одан бөлініп, Владикавказ қаласы оның орталығы болды. 1916 жылы әскердің халқы 1,9 миллион десятина жерде 255 мың адамды құрады.
Cossack host
The Terek Cossack Host was a Cossack host created in 1577 from free Cossacks who resettled from the Volga to the Terek River. The local aboriginal Terek Cossacks joined this Cossack host later. In 1792 it was included in the Caucasus Line Cossack Host and separated from it again in 1860, with the capital of Vladikavkaz. In 1916 the population of the Host was 255,000 within an area of 1.9 million desyatinas.
Ерте тарих
Теректе алғашқы казақ қауымы қалай пайда болғаны белгісіз. Бір теория бойынша, олар Хазар мемлекеті мен Тмутаракан княздығының ұрпақтары болған, себебі 1023 жылы Листвено шайқасында Ярослав Мудрыйдың әскерін талқандағанда оның жағында казактар болғандығын көрсететін жазбалар бар. Бұл Кавказдың славян халқы бұл аймаққа ертерек қоныстанған дегенді білдіреді.) Бірақ кейін Терек казақтары алғашқы Терек казақтарын өздеріне сіңіріп алып, жаңа егіншілік енгізді. Төменгі Терек өзеніндегі славян қоныстары туралы ең ерте деректер 1520 жылға дейін барады, осы жылы Рязань княздығы Мәскеудің Ұлы княздығына қосылып, бір топ адам Төменгі Терек өзенінің табиғи бекінісіне (қазіргі Солтүстік Чечня) қоныстанды. Алғашқы қоныс Акташ өзенінің сағасында орналасқан. Осыдан ең көне казақ тобы – Гребен казактары (Гребенские казаки Grebenskiye Kazaki) пайда болды, олар өзеннің екі жағалауына қоныстанды. 1559-71 жылдары Ресей патшалығы бірнеше науқан жүргізіп, бірнеше бекіністер салды, соның ішінде алғашқы Терка салынды, кейін тәуелсіз казактар оны иеленді. 1577 жылы Иван Мурашкин Волга казактарын жеңгеннен кейін, олардың көп бөлігі тарап кетті, ал кейбіреулері Терек алабына қоныстанды. Воевода Новосильцев Төменгі Төректе екінші Терканы салдырып, осылайша Төрек казақтарының тарихы басталды. 1584 жылы Терканы қайтадан казактар басып алды, олардың бір бөлігін Грузия патшасы Картлидің Симон I жалдады. Тағы бір оқиға бойынша, Дон казактары әскерінің атаманы Андрей Шадрин үш казак сотниясынан тұратын отрядты жетектеп Кумык жеріне барып, "Терский" (жайы белгісіз) деген шекаралық қала құрды. Бұл оның Ермек Тимофеевичпен арақатынасының шиеленісуінен туындаған болуы мүмкін. Кейін ол Андреевоны (қазіргі Эндирей) құрды, оған өз аты берілген. 16 ғасырдың соңында Төрек казактары Осман империясына (Темрюк) қарсы бірнеше жорықтар жасады, осыдан кейін Сұлтан Иван Грозныйға шағымданды. 1589 жылы Сунжада алғашқы бекініс салынды, ал Төменгі Төректе тұрақты Терка, кейін Терский Городок деп аталды.
It is unclear how the first Cossack community appeared on the Terek. One theory is that they were descendants of the Khazar state and of the Tmutarakan Principality, as there are records indicating that Mstislav of Tmutarakan in the Battle of Listveno in 1023 had Cossacks on his side when he destroyed the army of Yaroslav the Wise. This would mean the Slavic peoples of the Caucasus are native to the region having settled there much earlier.) But later Terek Cossacks assimilated the first Terek Cossacks and introduced their own new agriculture. The earliest known records of Slavic settlements on the lower Terek River date to 1520 when the Ryazan Principality was annexed by the Grand Duchy of Moscow and a lone group left and settled in the natural haven of the Terek River (modern northern Chechnya). The early settlement was located at the mouth of the Aktash River. This formed the oldest Cossack group, the Greben Cossacks (Гребенские казаки Grebenskiye Kazaki) who settled on both banks of the river. In 1559–71 the Tsardom of Russia, in the course of several campaigns, built several fortifications, during which the first Terka was built, later taken over by the still independent Cossacks. In 1577, after the Volga Cossacks were defeated by the strelets Ivan Murashkin, many scattered, some of whom settled in the Terek basin and Voevoda Novosiltsev built the second Terka on the Terek, marking the start of the Terek Cossacks. In 1584 this Terka was again taken over by Cossacks, some of whom were recruited by the Georgian king Simon I of Kartli. In a separate story, an ataman of the Don Cossack Host named Andrei Shadrin led a band of three Cossack sotnias to the Kumyk lands, founding a frontier town called 'Tersky' (location uncertain). This may have been partially motivated by his tense relations with Yermak Timofeyevich. He subsequently founded Andreyevo (the modern Endirey), which was said to be named for him. In the late 16th century several campaigns by the Terek Cossacks were carried out against the Ottoman Empire (Temryuk) which led the Sultan to complain to Ivan the Terrible. In 1589 the first outpost on the Sunzha was built and a permanent Terka, later known as Tersky Gorodok, was built on the lower Terek.
17 ғасыр
1606 жылы қиын кезеңде төрт мың терек казагы өздерінің патшалыққа үміткері Илейка Муромецті қолдау үшін Волгаға аттанды. 1614 жылы қайық жүргізушілер жаңа Романов монархын қолдап, Астрахандағы көтерілістерді басуға көмектесті. 1633 жылы олар Ноғай Ордасының қалдықтарын талқандады, ал он жыл өткен соң 1646 жылы Дон казактарына Қырым хандығына қарсы күресте көмектесті. 17 ғасырдың ортасына қарай казактар Сунжаға қайта кеңейіп, 1651 жылы жаңа бекініс салды. Екі жылдан кейін бұл бекініс кумыктар мен дағыстандықтардың шабуылына тойтарыс берді. Бұл шайқас патшаның құрметін арттырса да, казактарға бекіністі бұзу ұсынылды. 1670 жылдары терек казақтары Астраханда Стенка Разинге қарсы жеңіске жетілуге көмектесті. 1680 жылы орыс православие шіркеуіндегі Раскол Дон казактарына жеткен соң, бірқатар Ескі Нанымдылар Дон өзенінен көшіп, алдымен Кумаға, кейін Аграханға қоныстанды. 1695 жылы Азов жорықтары кезінде терек және қайық жүргізуші казактары Дон казактарына көмек көрсеткеннен кейін Осман империясы терек казактарына қарсы шаралар қабылдады және 1707 жылы олардың көптеген бекіністері Терек өзенінің оң жағалауында қиратылды.
During the Time of Troubles in 1606 four thousand Terek Cossacks left for the Volga to support their own candidate for the Tsar, Ileyka Muromets. By 1614 the Rowers supported the new Romanov monarch and aided him in quelling the unrest in Astrakhan. In 1633 they destroyed the remnants of the Nogay Horde and a decade later aided the Don Cossacks against the Crimean Khanate in 1646. By the mid 17th century the Cossacks again expanded into the Sunzha where they built a new outpost in 1651. Two years later the outpost withstood a hailing attack by Kumyks and Dagestanis. Though the battle ensured the Tsar's respect, it was advised that the Cossacks pull down the outpost. In the 1670s the Terek Cossacks helped to defeat Stenka Razin in Astrakhan. In 1680 after the Raskol in the Russian Orthodox Church reached the Don Cossacks, a number of Old Believers left the Don River and settled first on the Kuma and later on the Agrakhan. After the aid of the Terek and Rowing Cossacks to the Don Cossacks during the Azov Campaigns in 1695, the Ottoman Empire retaliated against the Terek Cossacks and in 1707 most of their outposts were destroyed on the right bank of the Terek.
18 ғасыр
1711 жылы граф Апраскин Терек өзенінің сол жағалауына барлық ескі жүзбелі казактарды қоныстандырды. Бұл қадам наразылықпен қарсы алынды, және 18 ғасыр бойы Терек казактары сол жағалауда тұрып, 1799 жылға дейін бай жүзімдіктер мен жерлерді пайдалана берді. Сондай-ақ 1720 жылы жүзбелі казактар мен терек казактары Ресей империясына толықтай қосылды, ал Ресей-Парсы соғысы (1722–1723) кезінде казактар Ресейдің Петр I-іне шығыс Дагестанды жаулап алуға және Дербентті басып алуға көмектесті. Жорық барысында Аграхан мен Сулакқа 1000 қайта қоныстанған дон казагы орналастырылып, Терек казактарымен бірігіп Аграхан казак әскерін (Аграханское Казачье Войско) құрды. 1735 жылы Парсымен жасалған жаңа келісімге сәйкес Сулак желісі тасталды, ал Аграхан казактары Төменгі Терек дельтасына қоныстанды, сондай-ақ Кизляр бекінісі салынды. Осылайша 1735 жылы үш әскер құрылды: Гребенское (Гребенское) – ең алғашқы казактардың ұрпақтарынан, Терско Семейное (Терско Семейное) – Кизлярға дейінгі Аграхан казактарынан, Терско Кизлярское (Терско Кизлярское Терек Кизляр) – Аграхан казактарынан, сондай-ақ армян және грузин халқынан. Калмыктар Каспий теңізінің солтүстік-батыс жағалауына келген кезде, Ресей-Түрік соғысы (1735–1739) кезінде Атаман Аука мен Петров басшылығымен Темрюкке қарсы бірлескен науқан жүргізілді. 1736 және 1765 жылдары Терек өзенінің оң жағалауы, формальды түрде казактардың меншігінде болғанмен, Ресейтің қолдауына көшуді және сол жерге қоныстануды қалаған чечендерге ұсынылды (тарихи деректерге сәйкес, Терек өзенінің солтүстігіндегі жерлер моңғол шапқыншылығына дейін және одан кейін де чечендердің жері болған, ал чечен таулы аймақтары олардың ауыл шаруашылығы өнімдеріне тәуелді болған). 18 ғасырдың екінші жартысында казактар мен тау халқы арасындағы қарым-қатынас нашарлай бастады. 1765 жылы Моздок бекінісі салынды, ол Терек желісіне және Кизлярға шабуыл жасаған кабардиндер үшін маңызды нысанаға айналды. 1771 жылы Емельян Пугачев Терекке келді, адалдық таныту үшін атаман Татаринцев оны тұтқындады. Пугачев қашып кетті, ал 1772–1774 жылдардағы Пугачев көтерілісі Теректе қолдау таппады.
In 1711 Graf Apraskin re settled all of the Rowing Cossacks on the left bank of the Terek River, this move was met with resentment, and during the entire 18th century the Terek Cossacks would still inhabit the left bank and use the rich vineyards and lands right up until 1799. Also in 1720 the Rowers and Tereks were fully incorporated into the Russian Empire and during the Russo Persian War (1722–1723), the Cossacks aided Peter I of Russia in his conquest of the eastern Dagestan and the capture of Derbent. During the campaign the 1000 re settled Don Cossacks on the Agrakhan and the Sulak formed the Agrakhan Cossack Host (Аграханское Казачье Войско), which was united with the Terek Cossacks. In 1735 by a new agreement with Persia the Sulak line was abandoned, and Agrakhan Cossacks were re settled on the lower Terek Delta, and the fort of Kizlyar was founded. Thus in 1735 three hosts were formed: Grebenskoye (Гребенское Rowing) from the descendants of the earliest Cossacks, Tersko Semeynoye (Терско Семейное Terek Family) from the re settled Agrakhan Cossacks up to Kizlyar, and Tersko Kizlyarskoye (Терско Кизлярское Terek Kizlyar) from the Agrakhan Cossacks as well as Armenians and Georgians. When the Kalmyks arrived in the northwestern Caspian a combined campaign was waged against Temryuk during the Russo Turkish War (1735–1739), where the Terek Cossacks were led by Atamans Auka and Petrov. In 1736 and again in 1765 the right bank of the Terek, still nominally Cossack property, was offered to Chechens who wanted to adopt Russian patronage and re settle there (noting that historically, the lands immediately north of the Terek river were indeed Chechen before the Mongol invasion and even to a degree after it, and the Chechen highlands were dependent on their agricultural production). By the latter half of the 18th century, relations between the Cossacks and the mountain people began to sour. In 1765 the outpost of Mozdok was founded, which became an immediate target for Kabardins who attacked the Terek line and Kizlyar. In 1771 Yemelyan Pugachev arrived in Terek, and, to show loyalty, Ataman Tatarintsev arrested him. Pugachev fled and the Pugachev Rebellion in 1772–1774 gained no support on the Terek.
Кавказ соғысы (1770-1860 жылдар)
Ресей-Түрік соғысы (1768–1774 жж.) және одан туындаған Кешік Кайнарқа шарты Ресейге Кавказға кеңеюіне себеп болды, бұл ғасырлық Кавказ соғысының басталуын білдірді. 1769–1770 жылдары Волга казактарының шамамен жартысы Моздок маңына қоныс аударды. 1776 жылы тағы да қоныс аударушылар келді, олардың ішінде Волга казактарының көбі (төменгі Волгадағы қалған казактар Астрахан казактары әскеріне бөлінді) және шығыс Дон аймағынан Хопер казактары болды. Олар Азов-Моздок қорғаныс желісін құрады. Ресейдің Кавказдың орталық бөлігіне кеңеюі үшін маңызды алғы шептер қоныс аударушылармен құрылды, мысалы: Хопер полкімен 1777 жылы Георгиевск, ал 1784 жылы Владикавказ. Осы кезеңнің басында бірнеше маңызды шайқастар өтті. 1774 жылдың маусымында Девлет Гирей Терек казактарына қарсы үлкен Кабардин әскерін жіберді, 10-11 маусымда Наурская станицасы басып кірушілерге қарсы батырлықпен қорғалды, ал 1785 жылы Шейх Мансурға қарсы Кизляр қорғалды. 1788–91 жылдары Терек казактары үш жорыққа қатысты, олар оларды Батыс Кавказдағы Черкес порты Анапаға жеткізді. Қорғаныс желісінің батыс бөлігіндегі үлкен олқылық 1792 жылы Қара теңіз казактарының қоныс аударуымен шешілді. Келесі үш онжылдық Ресейдің Кавказдағы күш-жігеріне үлкен қиындықтар әкелді. 1801 жылы Грузияның Ресейге қосылуынан және одан кейінгі Ресей-Парсы соғысынан (1804–1813) кейін Терек казактары бірнеше адамды сақтап, Ереван төңірегіндегі шайқастарға қатысты, бірақ көбінесе олар өз үйлерін қорғаумен айналысты. Бәрі 1816 жылы генерал Ермолов Кавказ армиясына басшылық еткен кезде өзгерді. Соңғы Парсымен болған соғыстан кейін Солтүстік Кавказ бен Грузияның көп бөлігінде стратегиялық маңызды бекіністерді қамтамасыз еткен ол, үлкен өзгерістер жасауға мүмкіндік алды. 1818 жылы ол Ресей тактикасын қорғаныстан шабуылға ауыстырды және Грозный мен Внезапная сияқты бекіністер салынған Сунжа-Владикавказ желісін салуды бастады. Ермолов казактардың бүкіл құрылымын одан әрі реформалады және 1819 жылы сайланған атамандарды тағайындалған командирлермен алмастырды. Транскавказияда казактар Ресей-Түрік соғысына (1828–1829) қатысты, онда олар Карсты қоршауға алу және басқа да маңызды шайқастарға қатысты. Ермолов Кавказдан шақырылғаннан кейін жаңа реформа жүргізілді және Кавказдың орталық бөлігіндегі уақытша полктер Теректегі үш әскермен бірігіп, 1832 жылы Кавказ желілік казак әскерін (Кавказское линейное казачье войско, Kavkazskoye lineynoye kazachye voysko) құрды, ал жаңа Наказный атаманы Петр Верзилин болып тағайындалды. Одан кейін бірнеше реформалар жасалды: 1836 жылы Кизляр және Отбасы полктері біріктіріліп, Терек дельтасына жауапты болды, ал 1837 жылы Малороссиялық (кіші орыс) полкі (Польшадағы қараша көтерілісіне қарсы күресу үшін 1831 жылы құрылған) Владикавказдың солтүстігіндегі Жоғарғы Терекке қоныстанды. 1842 жылы полк Желілік әскерге қосылды. Осыдан кейін Сунжа полкінің құрылуы болды, оның атаманы Слепцов болды. Осы уақытқа дейін Кавказдағы Ресейдің бақылауы жақсарды, бастама казактардың қолында берік болды. Көптеген шайқастар казактардың үйлерінен алыс, Чечен және Дағыстан аумақтарында өтті. 1840 жылдары таудың тереңіне бірнеше сәтті экспедициялар ұйымдастырылды. Желілік казактар Қырым соғысына (1853–1856) және 1859 жылы Шамильге қарсы Ресей шабуылының соңғы кезеңіне қатысты.
The Russo Turkish War (1768–1774) and the resulting Treaty of Küçük Kaynarca gave Russia the pretext under which they could begin their expansion into the Caucasus, marking the start of the century long Caucasus War. In 1769–1770 almost half of the Volga Cossacks were re settled around Mozdok. In 1776 further settlers arrived including more of the Volga Cossacks (the remaining Cossacks on the lower Volga were separated into the Astrakhan Cossacks Host) and the Khopyor Cossacks from the eastern Don territory. These formed the Azov Mozdok defence line. Major foreposts for Russian expansion into the central Caucasus were founded by the re settlers including: Giorgiyevsk in 1777 by the Khopyor regiment, and Vladikavkaz in 1784. During this early phase several high profile battles took place. In June 1774 Devlet Girey sent a massive Kabardin Army against the Terek Cossacks, on 10 11 of June the stanitsa of Naurskaya was heroically defended against the invaders and in 1785 Kizlyar was defended against Sheikh Mansur. In 1788–91 the Terek Cossacks took part in three campaigns which took them to the Circassian port of Anapa in western Caucasus. The major gap in the western section of the line of defense was solved in 1792 when the Black Sea Cossacks were re settled there. The next three decades brought severe difficulties for the Russian effort in the Caucasus. After the joining of Georgia to Russia in 1801 and the subsequent Russo Persian War (1804–1813), the Terek Cossacks spared some men and took part in combat under Yerevan, but on the whole most of them were in constant defence of their home lines. All this changed when in 1816 General Yermolov took command of the Caucasus army. Having by now secured major strategic footholds in most of the North Caucasus and Georgia following the last war fought with Persia and the resulting Treaty of Gulistan, he found himself able to make major adjustments. In 1818 he changed the Russian tactics from defensive to offensive and began building the Sunzha Vladikavkaz line where strongholds such as Groznaya and Vnezapnaya were founded. Yermolov further reformed the whole structure of the Cossacks and in 1819 replaced elected Atamans with appointed commanders. In Transcaucasia, Cossacks took part in the Russo Turkish War (1828–1829) where they participated in the Siege of Kars and other key battles. After Yermolov was recalled from the Caucasus, a new reform took place and the interim regiments in the central Caucasus were united with the three Hosts on the Terek to form the Caucasus Line Cossack Host (Кавказское линейное казачье войско, Kavkazskoye lineynoye kazachye voysko) in 1832, and the new Nakazny Ataman was named Peter Verzilin. Several reforms followed: In 1836 the Kizlyar and Family regiments were united and made responsible for the Terek Delta, and in 1837 a Malorossiyan (Little Russian) regiment (formed in 1831 to combat the November Uprising in Poland) was resettled on the upper Terek north of Vladikavkaz. In 1842 the regiment was incorporated into the Line host. This was followed by the formation of the Sunzha regiment with its Ataman Sleptsov. By this point the Russian control in the Caucasus had improved, with the initiative firmly in the Cossack hands. Most of the battles took place in Chechen and Dagestani territories far away from Cossack homes. During the 1840s several successful expeditions were mounted deep into the mountains. The Line Cossacks participated in the Crimean War (1853–1856) and finally in the closing phase of the Russian advance against Shamil in 1859.
Терек казак үйі 1860-1920 жылдар
Кавказ соғысының аяқталуы Кавказдық казак әскерінің таратылуын білдірді. 1860 жылы екі батыс полк Қара теңіз казактарымен бірігіп, Кубань казак әскерін құрды, ал қалғандары Терек казак әскеріне қосылды. Келесі он жылдық әскери басқарудан азаматтық басқаруға қарай біртіндеп реформалармен өтті. 1865 жылы тұрақты полиция құрылды, ал 1869 жылы сегіз таулы аудан (түпкілікті халықтармен қоныстанған) және жеті казак бөлімшесінен тұратын Терек облысы құрылды. Бірнеше полк реформалары жүргізілді: Кизляр және Роуэр, сондай-ақ Тау және Моздок полктері екіге біріктірілді (қосалқы бөлімдердің санын беске дейін азайтып), ал 1871 жылы Терек казактарының уставы жарияланды. 1870 жылдардан бастап Шығыс Кавказ көбінесе бейбіт болды (егер 1870 жылдардың соңындағы шешендердің көтерілісі мен сирек шабуылдарды ескермесек). Дегенмен, Терек казактары бірнеше императорлық соғыстарға қатысты, оның ішінде 1873 жылы Хиваға жасалған жорықтарға. Ресей-Түрік соғысы (1877–1878) кезінде Терек казактары Балқанға алты атты әскер полкі, бір гвардиялық эскадрильясы және бір атты артиллерия полкі жіберді, ал тағы жеті полк және атты батарея 1878 жылы патша билігіне қарсы көтеріліс ұйымдастырған шешендер мен дағыстандықтарға қарсы жұмылдырылды. 1880 жылдары теміржолдың салынуы және мұнайдың табылуы Терек облысын Кавказдағы ең бай облыстардың біріне айналдырды, нәтижесінде казактар мен жергілікті тау халқының саны арта түсті. Бұл жер иелігі мәселесінде шиеленіс тудырды. Қазақтар жазықтар мен далаларда кең аумақты жерлерді иеленді, ал жергілікті тау халқы тек таулы аймақтарда ғана жерге ие болды. Бейбітшілік Ресейдің күрделі саясаты арқылы сақталды, ол адал ру басшыларын қолдау және азық-түлік пен тауарларды тегін беруді қамтамасыз етті. Сенбеуге болатын дерек көзі: күні=2016 жылғы желтоқсан. Терек казактары 1879 жылы Геок-Тепеге қарсы жорықтарға және 1885 жылы Орталық Азияда Ауғанстан шекарасына дейін қатысты.
The end of the Caucasus War marked the end of the Line Cossack Host. In 1860 it was divided, with the two western regiments joining the Black Sea Cossacks to form the Kuban Cossack Host and the remaining into the Terek Cossack Host. The next decade showed a gradual reform from military to civil control. In 1865 a permanent police force was formed, and in 1869 the Terek Oblast was formed, consisting of eight mountainous districts (populated by indigenous people) and seven Cossack subdivisions. Several regimental reforms followed: Kizlyar and Rower as well as Mountain and Mozdok regiments were united into two (reducing the number of sub divisions to five), and in 1871 a charter for Terek Cossacks was published. From the 1870s onwards the Eastern Caucasus remained largely peaceful (if one discounts uprisings waged by the Chechens in the late 1870s and the occasional exchange of raids). However the Terek Cossacks took part in several Imperial Wars, including campaigns against Khiva in 1873. During the Russo Turkish War (1877–1878) the Terek Cossacks sent six cavalry regiments, one Guards squadron and one mounted artillery regiment to the Balkans and a further seven regiments and mounted battery were mobilized against the rebelling Chechens and Dagestanis, who initiated an uprising against Tsarist authorities in 1878. In the 1880s the arrival of the railways and the discovery of oil made the Terek Oblast one of the wealthiest in the Caucasus, resulting in a large growth in Cossack and indigenous mountain populations. This created friction on land ownership. The Cossacks held extensive fertile areas in the lowlands and steppes, whilst the indigenous mountain populations only held land in the mountainous zones. Peace was preserved, by a complex Russian policy of supporting loyal clan leaders and free supplies of food and goods Unreliable source: date=December 2016 The Terek Cossacks took part in campaigns against Geok Tepe in 1879 and in 1885 up to the Afghan border in Central Asia.
Киім және жабдық
1914 жылға дейін Терек казак әскері толық киім үлгісін киген, ол қара сұр/қара түсті кафтаннан (тізеге дейін, жағасы жоқ пальто), ашық көк иық белдеулерінен және кең манжеттеріне тоқылған өрнектерден тұрған. Кафтанның алдына, түймесіз жабылатын, әшекейлік ыдыстар (черкеска) ілінген, олар бұрын мұздақ оқтарды салу үшін пайдаланылған. Кафтанның астынан ашық көк жилет көрінетін. Олар кең сұр шалбар киіп, жұмсақ былғарыдан жасалған, иықсыз етік киетін. Әскери шенділер күміс иық белдеулері, өрнектер және металл қапсырмалар (феррульдер) таққан, соңғысы черкескаларында болған. Бұл кавказдық ұлттық киімді Кубань казак әскері де киген, бірақ басқа түстерде. Барлық жағдайларда ұзын қара түкті шапқылар киілетін, олардың үстіңгі жағы ашық көк матамен қапталған, ал әскери шенділер үшін күміс өрнектермен безендірілген. Шпордың орнына қамшы қолданылған. 1908 жылға дейін барлық казак әскерлерінің жеке казактары өздерінің киімдерін (аттарымен, кавказдық жабдықтарымен және жеке белдеулерімен бірге) өздерімен қамтамасыз етуге міндетті болған. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі әскери қызметте Терек казактары ерекше киім үлгісін сақтап, ашық көк жилеттің орнына қою жилет киген, сондай-ақ күміс әшекейлер мен көк түсті толық киімнен бас тартқан. Ауа райы нашар болғанда, бейбіт уақытта да, соғыс кезінде де қара түкті палто (бурки) киілетін. Императорлық эскорттың (конвой) Терк және Кубань казактары арнайы салтанатты киім киген, оның ішінде алтын өрнекпен жиектелген қызыл кафтан мен ақ жилет болған.
Until 1914 the Terek Cossack Host wore a full dress uniform comprising a dark grey/black kaftan (knee length collarless coat) with light blue shoulder straps and braid on the wide cuffs. Ornamental containers (czerkeska) which had originally contained single loading measures of gunpowder for muzzle loading muskets, were worn on the breasts of the kaftans. The kaftan had an open front, showing a light blue waistcoat. Wide grey trousers were worn, tucked into soft leather boots without heels. Officers wore silver epaulettes, braiding and ferrules, the latter in their czerkeskas. This Caucasian national dress was also worn by the Kuban Cossack Host but in different facing colors. Tall black fur hats were worn on all occasions with light blue cloth tops and (for officers) silver lace. A whip was used instead of spurs. Prior to 1908, individual cossacks from all Hosts were required to provide their own uniforms (together with horses, Caucasian saddles and harness). On active service during World War I the Terek Cossacks retained their distinctive dress but with a dark waistcoat replacing the conspicuous light blue one and without the silver ornaments or blue facings of full dress. A black felt cloak (bourki) was worn in bad weather both in peace time and on active service. The Terk and Kuban Cossacks of the Imperial Escort (Konvoi) wore a special gala uniform; including a scarlet kaftan edged with gold braid and a white waistcoat.
Кеңес дәуірі
Ақпан және кейіннен Қазан төңкерісі көптеген казақтарды Күрдстан майданында қоршап алды. Осы дағдарысты тау халқы толыққанды пайдаланды, Сунжа желісінде чечендер мен ингуштар бірнеше казак станицаларын жойды. 1918 жылы Питер Кенездің айтуынша, "Большевиктер жақын маңдағы Теректе сәттілікке жетті. Қарашада 12-ші Қызыл Армия ерікті армиядан тәуелсіз күрескен казақтарды жеңді". Дегенмен, 1919 жылдың қаңтарында 11-ші Қызыл Армияның жеңілісі 12-ші Армияны Теректен Астраханға қарай шегінуге мәжбүр етті. Бірақ Кенездің сөзіне сүйенсек, "Чечендер мен ингуштар бағындырылмады, ал олардың шабуылдары мен көтерілістері Солтүстік Кавказды еріктілер армиясы үшін жазылмаған жараға айналдырды". 1920 жылы көптеген терек казактары Украинаға және Еуропалық Ресейдің солтүстік бөлігіне жер аударылды, ал жаңа Таулы АССР құрылды. Бұл бұрынғы Сунжа-Терек аралығын қайтарылған чечен жерімен бөліп тастады, ол ортасынан өтеді. Қалған бөліктері Грозный маңындағы жерлерді қамтитын Сунжа казак округін құрады. Алайда Сунжаның Вайнах халқы үшін тарихи аумақтық орталығы ретіндегі маңызы ертедегі коммунистерге, жергілікті халықтардың талаптарын ескере отырып, оларды меньшевиктерден большевиктерге бұруға (большевиктерге қарсы казактарды теңестіру үшін) мүмкіндік берді. Солтүстік Кавказдағы жағдай тұйыққа тірелді. Бір жағынан, казактар большевизмге қарсы болды, ал соңғысы декосакизация саясатымен жауап берді. Екінші жағынан, көптеген тау халқы кез келген орыс билігіне, қызыл немесе ақтарға қарсы болды (көбінесе қызылдарды өздерінің жауы – казактарға қарсы күресіп жатқан күш ретінде қарады, бірақ қызылдар патшалық дәуірдегідей саясатты қабылдағаннан кейін наразылық қайта оянды) және орыс/казак халқымен күресін жалғастырды. Ақырында Қызыл Армияға аймақты күзету үшін жергілікті тұрғындарды жалдап, казак тактикасын қолдануға тура келді. Чечен автономиясының құрамына казак ауданын қосу идеясы шешім ретінде қарастырылды. 1930 жылдары таулы автономияларды экономикалық тұрғыдан тұрақты ету үшін олар қалған казак иеліктерімен біріктірілді: Сунжа ауданы Чечен-Ингуш АССР-іне қайта қосылды, Терек облысының бұрынғы астанасы Владикавказ Солтүстік Осетияның әкімшілік орталығы болды, сондай-ақ Кабардин-Балкар автономиялық облысы да казак аумақтарына берілді. Төменгі Теректе 1923-1937 жылдар аралығында Дагестан АССР-і сол жердегі кең аумақты (Кизляр, Терек дельтасы) басқаратын. Осылайша Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін тек тарихи Терек сол жағалауы ғана автономиялармен басқарылмады. Алайда, екінші жағынан, осы жерлердің барлығы (солтүстік Чечня, Кизляр, Кіші Кабарда, тарихи Солтүстік Осетия, Шығыс Пригородный/Батыс Ингушетия және т.б.) Кавказ соғыстары аяқталғанға дейін Кавказ халықтарының тарихи қоныс аумағы болды. Екінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде тек тарихи Терек сол жағалауы ғана автономиялармен басқарылмады, бірақ бұл аймақтардың әкімшілік және қалалық халқының көпшілігі этникалық орыстардың үстемдігінде болды. Бұл антиказак репрессиясының біртіндеп тоқтатылуымен және 1930 жылдардың ортасына қарай олардың оңалтылуымен, Қызыл Армияда көптеген бөлімшелер құрылуымен қатар жүрді. Екінші дүниежүзілік соғыста казактар екі жақта да соғысты. Көптеген казак әскери тұтқындары нацистік Германияға қосылды, олар өздерінің жерлерін большевизмнен азат етуге уәде берді. Терек казактары 1-ші казак дивизиясының 2-ші бригадасының V полкіне кірді. Көп ұзамай соғыс казак жерлеріне де жетті, 1942 жылы нацистер көк шабуыл жасады, ал күзге қарай бұрынғы Терек казак әскерлерінің батыс аймақтары басып алынды. Қарашаға қарай Кавказ шайқасы Солтүстік Осетияға жетті, ал немістер Грозныйдағы мұнай кен орындарын жалға алу жоспарларын жасауда болды. Қазақ халқының көпшілігі басқыншыны қарсы алуға қатысты. 1920 және 30-жылдары, Кеңес Одағының тау халқына әртүрлі бағдарламалар арқылы, мысалы, Коренизация арқылы бейбітшілік орнатуға тырысқанына қарамастан, таулы жерлерде төмен деңгейдегі сепаратистік қозғалыстар әлі де болды. Нацистік Германия осы шиеленісті пайдаланып, бесінші колонна құруға шешім қабылдады. Орта Кавказда қарашайлар мен балкарлар төменгі деңгейдегі бүлікшілдікке қатысты. Шығыс жағынан, бұл Вайнахтар болды және Хасан Исраиловтың бүлікшілдігі нацистік парашюттер арқылы қамтамасыз етілді. 1942 жылдың күзінде көтеріліс Қызыл Армияның едәуір ресурстарын тартып алды, соның ішінде авиацияны да. Алайда, Сталинград шайқасынан кейін немістер Кавказдан жаппай эвакуациялауды бастады. Тау халқы төлеген құн жоғары болды, 1943 жылдың соңында кеңестік жазалау шарасының бөлігі ретінде "Линза" операциясы басталды, нәтижесінде чечендердің, ингуштардың, қарашайлардың және балкарлардың барлығы Қазақстанға жер аударылды. Осыдан кейін жердің көп бөлігі адал тау халқына, мысалы, кабардиндерге, осетиндерге және дагестандықтарға, сондай-ақ орыстар мен казактарға бөлінді. Мысалы, Грозный облысы құрылды, ол тарихи төменгі Терек казактарының жерінің көп бөлігін қамтыды, ал Солтүстік Осетия Сунжаны алды, ал Кабардин АССР-і орталық желідегі казак станицаларын алды. Бұл жағдай 1950 жылдардың екінші жартысына дейін сақталды, одан кейін Иосиф Сталиннің қайтысынан кейін кеңес үкіметінің казактарға қатысты салқыны қайтадан оданды. 1957 жылы жер аударылған тау халқының барлығы оңалтылды және олардың республикалары қайта құрылды. Алайда бұл бұрынғы шекараларда болған жоқ, мысалы, төменгі Теректің тарихи отаны, Наурскі және Щелковский аудандары Чечен-Ингуш АССР-іне қосылды, ал Кизляр ауданы Дагестанға берілді. Жер меншігіне қатысты ескі мәселелер тез арада қайта оянды, ал қайтып келген чечендер мен ингуштардың көпшілігі тауға қайта қоныстануға тыйым салынғандықтан казак станицаларында қоныстанды. Стагнациялық КСРО-ның титулдық ұлттарға қатысты саясаты да екі жақты болды, бір жағынан ұлтшылдықтың барлық көріністері басып тасталды, екінші жағынан кеңес билігі орыстар емес ұлттарға жұмысқа орналасу және таңдау жасауда белсенді түрде көмектесті. Нәтижесінде, оң дискриминация мен басқа аймақтардағы жақсы экономикалық перспективаларға байланысты көптеген орыстар Солтүстік Кавказдан басқа аймақтарға, мысалы, Целинаға, Ресейдің Шығыс аймақтарына және Балтық республикаларына көшіп кетті. Табиғи түрде, тау халқының жоғары тууы, оларға көптеген үйлерді сатуға себеп болды. Бұл орыстар мен кавказдықтар арасындағы тарихи жаулықты жасырды, бірақ олардың арасындағы шиеленісті жойған жоқ, өйткені екі тарап та бір-бірінің есебінен пайда көріп отырды.
The arrival of the February and later the October Revolution caught most Cossacks on the front lines in Kurdistan. The unrequited mountainous peoples took full advantage of the crises, Chechens and Ingush on the Sunzha line wiping out several Cossack stanitsas. In 1918, according to Peter Kenez, "The Bolsheviks were more successful in the nearby Terek. In November the Twelfth Red army defeated the Cossacks who fought independently of the Volunteer army." However, by January 1919, the defeat of the Eleventh Red Army forced the Twelfth to retreat from Terek towards Astrakhan. Yet, according to Kenez, "The Chechen and the Ingush were never subdued and their raids and risings made the Northern Caucasus a festering sore for the Volunteer Army." In 1920 many Terek Cossacks were deported to Ukraine and the northern part of European Russia and a new Mountain ASSR was formed. This left the former Sunzha Terek Mesopotamia triangle split by the returned Chechen land stretching through the middle. The remaining portions were formed by the Sunzha Cossack Okrug which also encompassed lands around Grozny. However, the Sunzha's importance to the Vainakh peoples as their historical territorial heart ensured that the early communists, mindful of the claims of indigenous peoples, would return it in order to turn them from the Mensheviks toward the Bolsheviks (to balance out the anti Bolshevik Cossacks). A deadlock formed in the Northern Caucasus. On one hand, the Cossacks were very adverse to Bolshevism, and the latter responded with a Decossackization policy. On the other hand, many mountainous peoples were hostile to any Russian rule, Red or White (most originally looked to the Reds as a force also fighting against their foes, the Cossacks, but after the Reds began adopting similar policies as their Tzarist predecessors, resentment resurfaced), and continued fighting Russian/Cossack populations. In the end, the Red Army had to use Cossack tactics and hire local population to police the region. The idea of sandwiching a Cossack district within a Chechen autonomy was seen as a solution. In the 1930s, to make the mountainous autonomies more sustainable in economical terms, they were united with the remaining Cossack holdings: the Sunzha district was retaken by the Chechen Ingush ASSR, the former capital of the Terek Oblast, Vladikavkaz became the administrative centre for North Ossetia, likewise the Kabardino Balkar Autonomous Oblast was also awarded to Cossack territories. On the lower Terek, between 1923 and 1937, the Dagestan ASSR administered the extensive territory there (Kizlyar, Terek Delta). Thus by the start of the Second World War only the historical Terek Left bank was not administered by autonomies. However, on the other hand, all these lands (northern Chechnya, Kizlyar, Little Kabarda, historical North Ossetia, East Prigorodny/Western Ingushetia, etc.) had historically been inhabited by Caucasian peoples before the end of the Caucasian Wars. Thus by the start of the Second World War only the historical Terek Left bank was not administered by autonomies, however, most of the administration and urban population of those regions was dominated by ethnic Russians. This was paralleled with the gradual down folding of anti Cossack repressions and their eventual rehabilitation by the mid 1930s, including forming numerous units in the Red Army. Cossacks fought on both sides of the Second World War. Many Cossack prisoners of war joined Nazi Germany who promised to free their lands from Bolshevism. Terek Cossacks made up the Vth regiment of the 2nd Brigade of the 1st Cossack Division. Soon the war came to Cossack lands themselves, in 1942 the Nazi offensive Case Blue, and by autumn, the western regions of the former Terek Cossack Hosts were occupied. By November, the Battle of the Caucasus reached North Ossetia, and Germans were already making plans to lease the oilfields in Grozny. Most of the Cossack population took part in repelling the invader. During the 1920s and 30s, despite efforts of Soviet Union to pacify the mountainous peoples via different programmes, such as Korenizatsiya, there was still low level criminal secession movements in the highlands. Nazi Germany decided to use this friction in creating a fifth column out of them. In the central Caucasus, these were the Karachay and Balkars who carried out low level insurgency. Further east, these were the Vainakhs and an existing insurgency by a Khasan Israilov was fuelled by supplies via Nazi paradrops. By autumn 1942, the insurgency diverted significant Red Army resources, including aviation. However, after the Battle of Stalingrad the Germans began a mass evacuation from the Caucasus. The price that mountainous people paid was dear, in late 1943 as part of Soviet Collective punishment, Operation Lentil began, which saw a total deportation of all Chechens, Ingush, Karachay and Balkar people to Kazakhstan. In the aftermath, most of the land was portioned, between loyal mountainous peoples such as Kabardins, Ossetians and Dagestanis, and Russians and Cossacks. For example, a vast Grozny Oblast was created encompassing almost all of the historic lower Terek Cossack lands, whilst North Ossetia took the Sunzha and Kabardin ASSR had central line cossack stanitsas. This status quo continued until the second half of the 1950s, when there was once again a cool down in Soviet government towards Cossacks after the death of Joseph Stalin. In 1957, all of the deported mountainous people were rehabilitated, and their republics restored. However this was not done in previous borders, for example, the historic homeland of lower Terek, Naursky and Schyolkovsky districts were incorporated into the Chechen Ingush ASSR, whilst the Kizlyar district was passed onto Dagestan. Old problems of land ownership quickly resurfaced, and many returning Chechens and Ingush, forbidden to re settle in the mountains, were settled in Cossack stanitsas. The politics of Stagnationed USSR towards titular nations was also two faced, on one hand all signs of nationalism were repressed, on the other hand Soviet authorities actively encouraged assignation of jobs and selection to the minorities rather than Russians. As a result, of the positive discrimination and better economic prospects in other regions of the USSR, many Russians migrated from the Northern Caucasus to other regions, such as the Tselina, Russian Far East and the Baltic Republics. Naturally, the high birth rate, of the mountainous peoples, meant that many sold their homes to them. Although this hid the historic adversity between Russians and Caucasus people, it never removed the tension, as both sides saw each other gaining favours at their expense.
1990 жылдан кейін
Перестройка кезінде қазақтар ұлттық ерекшеліктерін қайта құруға бағытталған қадамдар жасады. Алайда, осы процесте көптеген адамдар Солтүстік Кавказдағы әкімшілік шекараларды қайта қарауды және ұлттық автономиялардан бұрын Терек облысына қарасты казак аймақтарын қайтаруды көздеді. Кабардин-Балқария, Солтүстік Осетия және Дағыстанда бұл мәселе қазақтарға толыққанды азшылық құқықтарын беру арқылы шешілді, олар титулды халықтармен теңестірілді. Бүгінде қазақтар жергілікті басқару, мәдениет және дамуда маңызды рөл атқарады. Дегенмен, Чечня және Ингушетиядағы жағдай ерекше болды. Аймақта чечендердің қайтып оралуы мен орыс қоныс аударушылары арасында ұзаққа созылған этникалық қақтығыс болды. 1989 жылға дейін орыстар үкімет пен еңбек ресурстарында басымдық құйған, бірақ 1990 жылғы «чечен революциясы» бұл жағдайды өзгертіп, чечен және ингуш көпшілігі өздерінің отанының басқаруын қолға алды. Орыстар жұмыссыз қалды, ал олардың орнын қабілетті вайнахтар басты. Көптеген мектептерде орыс тілі сақталды және республикадағы орыстар бірден қудаланбады. Табиғи түрде, қазақтар мен орыстар Чеченстанның Ресейден тәуелсіздігіне қарсы болды. Чечендер қазақтар тәуелсіздігін жоюға қастандық жасап, мемлекетінің үлкен бөлігін бөліп алуға тырысады деп қорқып, өздерінің қажеттілігі деп санайтын тәуелсіздікті сақтау үшін күресті. Чеченстандағы кеңес кезеңі мен одан кейінгі экономикалық қиындықтар, сондай-ақ 1990 жылға дейін орыстар мен чечендер арасындағы табыс арасындағы үлкен айырмашылық жағдайды ушықтырды. Осы себептерге және ғасырлар бойғы қазақ-чечен қақтығыстарына байланысты этникалық қатынастар өте шиеленісті болды. Президент Джохар Дудаев, өзі орыс әйеліне үйленген, этникалық шиеленісті басуға тырысты, оны кедей және халықаралық оқшауланған республиканың тұрақсыздығын тудыратын фактор деп есептеді. Алайда, президенттің «қонақжайлылық» туралы мәлімдемелері жеткілікті сенімді болған жоқ, және Дудаевтың басымдықтары кеңес дәуірінен қалған экономикалық жағдайды және халықаралық оқшаулануды шешу сияқты мәселелерге қатысты болды. Этностық орыстардың көшіп кетуі болды, бірақ оның себептері мен қарқындылығы күмәнді. Кейбір дереккөздер Бірінші чечен соғысына дейін барлық орыс халқының (300 000 адам) кетіп қалғанын айтады, ал басқалары мұны жоққа шығарады, ондаған мың адам (300 000 емес) кеткенін, ал көпшілігі Бірінші чечен соғысы кезінде кеткенін мәлімдейді. Ресейлік дереккөздер бұл орыстарға қарсы кемсітушілік пен зорлық-зомбылықтың салдары екенін алға тартады, ал басқалары (орыс либералдары Борис Лвин мен Андрей Илларионов, сондай-ақ батыстық сарапшылар Галл мен Де Вааль) экономикалық себептерді, кеңес кезеңінде орыстардың иеленген артықшылықтарын жоғалтуды, сондай-ақ Бірінші чечен соғысы кезінде Грозныйдың жаппай бомбалануын, онда Чечнядағы орыстардың бес адамның төрті өмір сүргенін атап көрсетеді. Этностық орыс экономистері Борис Лвин мен Андрей Илларионовтың мәлімдемесіне сәйкес, 1991-1994 жылдары Чечнядан орыстардың көшіп кету қарқыны мен саны басқа аймақтармен (Калмыкия, Тыва және Якутия) салыстырғанда төмен болды. Чечен Республикасының Надтеречный, Наурский және Шелковской аудандары дәстүрлі қазақ халқынан дерлік айырылды. Дудаевқа қарсы жасалған төңкеріс әрекеті сәтсіз аяқталғаннан кейін, Мәскеу Чечняны қайта басып алу үшін әскери операция жүргізді (Бірінші чечен соғысын қараңыз). Көптеген Терек қазақтары адалдықтарын көрсетуге мүмкіндік алып, Ресей армиясымен бірлесіп жұмыс істейтін ерікті жасақтар құрды. Олар Сунжа және Терек станицаларында чечендерге қарсы күресу үшін құрылды. Екінші чечен соғысы кезінде қазақ жасақтары тағы да көмекші күш ретінде қатысты және бұл жолы әлі де орыс азшылығы бар Наурский ауданында орналасуға рұқсат алды. Бүгінде Наурская станицасы Чечнядағы қазақ қозғалысымен тығыз байланысты. Екі соғыс та қазақтар мен чечендерге зор қайғы әкелді.
During the perestroika, Cossacks once again took steps to re create their nationality Many Cossack organisations were formed throughout the former Host. However, in doing so, many wished to review the existing administrative borders in the Northern Caucasus, and return the Cossack regions, that belonged to the once Terek Oblast from the national autonomies. In Kabardino Balkaria and North Ossetia and Dagestan this was resolved by granting the Cossacks full minority rights, that raised on par with titular nations, and today Cossacks play an important role in local administration, culture and development. In Chechnya and Ingushetia however, the situation was different. There was a long running ethnic conflict between the Chechen returnees and the Russian settlers of the region. Before 1989, the Russians had dominated all parts of government as well as the workforce, but then this reversed with the "Chechen revolution" in 1990, where the Chechen and Ingush majority took control of the ruling of their homeland. Russians were left jobless as able Vainakh took their places. The Russian language remained in many schools and the Russians of the republic were not immediately made victims. Cossacks and Russians, unsurprisingly, were staunch foes of Chechen independence from Russia. Chechens feared that Cossacks were variously plotting to undermine the independence which they saw as a desperate necessity and to detach a large part of their state. The chronic economic hardship of Chechnya during and after the Soviet period and the large income gap between Russians and Chechens before 1990 also worsened tensions. For these reasons and for the centuries of fighting between Cossacks and Chechens, ethnic relations were highly hostile. President Dzhokhar Dudayev, himself married to a Russian, tried to suppress ethnic tensions, which he viewed as a destabilizing element to an already impoverished and internationally isolated republic. However, the statements of the President about "hospitality" were not convincing enough, and Dudayev had other priorities, such as handling the economic conditions inherited from the Soviet age and international isolation, another major problem. An exodus of ethnic Russians occurred, although its causes and intensity are disputed. Some sources say that virtually the whole Russian population that left (300,000 people) before the First Chechen War, which others dispute, saying that while tens of thousands (as opposed to 300,000) left, most left due to the First Chechen War during it; Russian sources claim it was due to anti Russian discrimination and violence, whereas others (such as Russian liberals Boris Lvin and Andrei Illarionov, and Western commentators Gall and De Waal< see below) cite economic reasons and the loss of the previous disproportionate privilege held by the Russians during Soviet times, as well as the mass bombing of Grozny during the First Chechen War, where 4 out of 5 Russians in Chechnya lived. As noted by ethnic Russian economists Boris Lvin and Andrei Illiaronov, the rate and number of departures of ethnic Russians from Chechnya during 1991–94 was actually less than other areas (Kalmykia, Tuva and Yakutia). Nadteretchny, Naursky and Shelkovskoy raions of the Republic of Chechnya practically lost the traditional Cossack population. After an attempted coup against Dudayev (who was seen as a threat to Russian oil transit) failed, Moscow responded with a military operation to reconquer Chechnya (see First Chechen War); many Terek Cossacks jumped at the opportunity to show their loyalty, and formed volunteer units that operated with the Russian Army. These were created to fight in the Sunzha and Terek stanitsas against Chechens. During the Second Chechen War, once again Cossack units took part as an auxiliary support, and this time were allowed to establish in the Naursky raion, which still had a Russian minority; today the stanitsa of Naurskaya remains strongly associated with the Cossack movement in Chechnya. The two wars have brought large suffering to both the Cossacks and the Chechens.