Дональд Кессинджер: Америкалық бейсболшы және жаттықтырушы

Кіріспе

Америкалық бейсболшы және менеджер (1942 жылы туған)

Дональд Юлон Кессингер (17 шілде 1942 жылы туған) – американдық бұрынғы кәсіби бейсболшы және менеджер. Ол Бейсболдың Бас лигасында қысқа тоғыздық ойыншы ретінде ойнады, ең бастысы "Чикаго Кабс" командасының құрамында, онда ол алты рет "Барлық Жұлдыз" және екі рет "Алтын Глобус" жүлдесінің иегері болды. Ол мансабын "Сент-Луис Кардиналс" және "Чикаго Уайт Сокс" командаларында ойнап аяқтады. Тоғыз маусым бойы ол екінші басшы Гленн Беккертпен өнімді орталық алаң серіктестігін құрды. Сонымен қатар, ол Америка лигасы тарихындағы соңғы ойыншы-менеджер атанды.

Бейсбол карьерасы

Форрест Сити орта мектебінің «Мустангтар» командасының төрт түрлі спорттан All State және All America құрамасына шақырылған спортшысы Кессингер 1960 жылы орта мектепті бітіріп, Миссисипи университетіне түсті. Университетте оқыған жылдары ол баскетбол және бейсболдан «Ребелс» командасы үшін All Conference, All SEC және All America құрметтерін алды, сондай-ақ «Сигма Ну» бауырластығының мүшесі болды. Кессингер 1963 жылы құрылған Орталық Иллинойс колледж лигасының (колледж студенттері үшін жазғы лига) «Пейория Пейсерс» командасында да ойнады. 1964 жылдың 19 маусымында «Чикаго Кабс» клубы оны еркін агент ретінде шартқа алды. 1965 жылғы маусымда ол жаңадан құрылған «Даллас Форт-Уорт Спёрс» командасымен кіші лигаға оралды, бірақ сол жылдың маусымында «Кабс» оны қайта шақырып алып, бастапқы шортстопқа қойды. 1965 жылғы маусым Кессингердің «Кабс» командасының екінші базашысы Гленн Беккертпен бірге тоғыз маусым бойы жұмыс істеген алғашқы маусымы болды. Ол маусымды .201 batting average көрсеткішімен аяқтады және Ұлттық лиганың шортстоптары арасында қателіктер саны бойынша көшбасшы болды, бірақ қашықтық факторы бойынша көрсеткен нәтижесі үміт берді. 1966 жылғы маусым басталғанда Кессингер соққысымен күресіп жатқанда, «Кабс» командасының жаңа бас жаттықтырушысы Лео Дюрочер оны екі қолмен соққы беруге шақырды. Кессингер алаңдағы ойынын жақсарта берді және 1968 жылы ол 1968 жылғы All Star Game-де Ұлттық лиганың бастапқы шортстопы болып сайланды, бұл оның лиганың ең үздік шортстоптарының бірі екенін көрсетті. Маусым соңында ол қашықтық факторы бойынша лиганың шортстоптары арасында бірінші орынға ие болды және лиганың барлық ойыншылары арасында ассистенттер саны бойынша көшбасшы атанды. Ол қателіктер саны бойынша лиганың көшбасшысы болғанымен, мұны орташа шортстоптан гөрі көбірек допты жеткізуге тырысқандығымен түсіндірді. 1969 жылы ол 54 ойын бойы қателік жасамай ойнап, шортстоп позициясы бойынша үлкен лиганың бір маусымдық рекордын орнатты, бұл рекордты бұған дейін Чико Карраскель орнатқан еді. «Кабс» командасы 1969 жылғы маусымның 180 күні бойы Ұлттық лиганың Шығыс дивизионында көшбасшы болды, бірақ соңғы 25 ойында 8-17 есебімен жеңіліске ұшырады, ал «Нью-Йорк Мираклс» командасы соңғы 48 ойында 37-11 есебімен жеңіп, Шығыс дивизионының жеребесін жеңіп алды. «Кабс» командасы маусым соңында құлдырағанына қарамастан, Кессингер 109 ұпай жинады, .273 batting average көрсеткішімен ойнады және мансабындағы ең жоғары көрсеткіш – 181 ұпай жинады, оның ішінде 38 double; лигада екінші орында тұрды. Ол 1969 жылғы Ұлттық лиганың ең құнды ойыншысы сыйлығы үшін дауыс беруде 15-ші орынды иеленді және өзінің алғашқы Алтын қолғап сыйлығын жеңіп алды. Билл Джеймс өзінің «Билл Джеймс тарихи бейсбол жинағы» атты кітабында бейсбол тарихшысы Билл Джеймс бас жаттықтырушы Дюрочердің тұрақты ойыншыларын демалыссыз пайдалану әдісін «Кабс» командасының құлдырауының факторы ретінде атады. 1969 жылдың 9 қыркүйегінде Кессингер Ши стадионында соққы беру орнында тұрғанда, трибунаның астынан қара мысық шықты. Ол Кессингер мен Сантоға (үстелдегі шеңберде) қарап, содан кейін «Кабс» командасының орындығына бет алды, онда Дюрочер оның құйрығын көтеріп, ысқырылды. 1969 жылдың 4 шілдесінде Сент-Луис Кардиналс командасының спорт комментаторы Гарри Кареймен сұхбаттасқанда «Кабс» шайқасы Фергюсон Дженкинс Кессингердің шортстоп позициясындағы ойынына – «The Down Pat» деген ат берді. WGN телеарнасының көрермендерінен келген балалар оны ойын алаңдарында және Кішкентай лига ойындарында кеңінен көшірді, ал оның командаластары әдетте таң қалды. Карей Кессингердің үнемі оң жаққа, сол жаққа қарай жылжуын, жерге ұшып, содан кейін ерекше шапшаңдық танытып, әуеде тұрып, бірінші базаға қарай соққы беруін атап өтті. «Дон баскетбол ойнайтын жақсы ойыншы болғандықтан шығар?» деп сұрады Карей. Дженкинс бірден: «Соңғы бес ойында ол оң жағына көптеген керемет ойын ойнады. Дон бұл ойынды толыққанды меңгерді» деді. Кессингердің 1970 жылы тағы бір сәтті маусымы болды, ол 100 ұпай жинаған кезде .266 batting average көрсеткішімен ойнады. 1971 жылдың 17 маусымында ол 6 соққыдан 6 соққыға ұтып, соңғы 34 жылда алты соққыдан ұтқан алғашқы «Кабс» ойыншысы болды. Ол 1971, 1972 және 1974 жылдары тағы үш рет All Star құрамасына шақырылды. Ол 1969 жылғы маусымда жеребеге ие болған «Кабс» командасының соңғы мүшесі болды. 1977 жылдың тамызында ол «Чикаго Уайт Сокс» командасына «Стив Стенлиланд» атты шабуылшының орнына ауыстырылды, олар өздерінің ішкі қорғанысын күшейтуді көздеді. «Уайт Сокс» командасы 1978 жылдың 8 қыркүйегінде «Дон Кессинджер түнін» өткізді, онда 31,000 Чикаго бейсбол жанкүйері (Бейсбол Дайджестінде «Сокс» және «Кабс» жанкүйерлерінің саны шамамен тең деп айтылды) #11 шортстоп позициясындағы қызметі үшін алғыс айтты. 1978 жылдың 19 қазанында «Уайт Сокс» президенті Билл Вик Кессингерді команданың ойыншы-бас жаттықтырушысы етіп тағайындады (Американдық лига тарихындағы соңғы). «Уайт Сокс» командасы турнир кестесінде 5-орында тұрғанда, Кессингер 1979 жылдың 2 тамызында отставкаға кетті және оның орнына Тони Ла Русса келді.

A four sport All State and All America athlete for the Forrest City High School Mustangs, Kessinger graduated high school in 1960 and went on to the University of Mississippi. During his collegiate years, he earned All Conference, All SEC, and All America honors in both basketball and baseball for the Rebels, and was initiated into the Sigma Nu fraternity. Kessinger also played for the Peoria Pacers, of the Central Illinois Collegiate League (a summer league for collegiate players) in its founding year, 1963. He was signed by the Chicago Cubs as an amateur free agent on June 19, 1964. He returned to the minor leagues with the neophyte Dallas Fort Worth Spurs for the 1965 season, but was brought back by the Cubs in June of that year and became their starting shortstop. The 1965 season would mark the first of nine consecutive seasons in which Kessinger would work alongside Cubs' second baseman Glenn Beckert. He ended the season hitting for a .201 batting average and led the National League shortstops in errors but, showed some promise by leading the league in range factor. As the 1966 season got underway, Kessinger continued to struggle with his hitting when, new Cubs manager Leo Durocher encouraged him to become a switch hitter. Kessinger continued to improve his fielding and in , he was recognized as one of the top shortstops in the league when he was voted to be the starting shortstop for the National League in the 1968 All Star Game. At the end of the season, he ranked first among the league's shortstops in range factor and, led the entire league in assists. While he also led the league in errors, he attributed this to the fact that he reached more ground balls than the average shortstop. In , he set a major league single season record for shortstops by playing in 54 games without committing an error, breaking the record previously set by Chico Carrasquel in The Cubs were in first place in the National League Eastern Division for 180 days of the 1969 season, before going 8–17 in their final 25 games, while the New York "Miracle" Mets went 37–11 in their final 48 games to clinch the Eastern Division pennant. Despite the Cubs' late season collapse, Kessinger scored 109 runs, hit for a .273 batting average with a career high 181 hits, including 38 doubles; second most in the league. He finished in 15th place in balloting for the 1969 National League Most Valuable Player Award and won his first Gold Glove Award. In his book, The Bill James Historical Baseball Abstract, baseball historian Bill James cited manager Durocher's method of using his regular players everyday without any rest days as a factor in the Cubs' collapse. On September 9, 1969, Kessinger was in the batters box at Shea Stadium when a black cat emerged from under the stands. After staring at Kessinger and Santo (in the on deck circle), it headed toward the Cubs' bench, where Durocher received a raised tail and hiss. During a July 4 interview in 1969 with then St. Louis Cardinals sportscaster Harry Caray, Cubs pitcher, Ferguson Jenkins, gave a name to Kessinger's trademark play at shortstop—"The Down Pat". Children from throughout WGN TV's viewing audience widely copied it on playgrounds and in Little League games, and his fellow players typically stood in awe. Carey noted that Kessinger would regularly go to his right, toward left field, spear the ground ball and then, demonstrating a unique agility, reverse while in the air as he whipped the ball toward first base. "Do you think it might be because Don was a great basketball player?" asked Caray. Without hesitation, Jenkins responded, "In the past five games he's made many great plays to his right. Don has this play down pat." Kessinger had another successful season in 1970, producing a .266 batting average while scoring 100 runs. On June 17, 1971, he went 6 for 6, becoming the first Cubs with a six hit game in nearly 34 years. He continued to be one of the cornerstones of the Cubs' infield, earning three more All Star berths in 1971, 1972 and 1974. He was the last remaining Cub from the 1969 season when they almost won the pennant. In August 1977, he was traded to the Chicago White Sox—for pitcher Steve Staniland—who were seeking to bolster their infield strength. The White Sox held a "Don Kessinger Night" on September 8, 1978, where 31,000 Chicago baseball fans (said to consist, in Baseball Digest, of nearly equal numbers of Sox and Cubs fans) thanked #11 for his years of service at shortstop. On October 19, 1978, White Sox President Bill Veeck named Kessinger to be the team's player manager (the last in AL history). With the White Sox languishing in 5th place in the standings, Kessinger resigned on August 2, 1979 and was replaced by Tony La Russa.

Мансап статистикасы

16 жылдық үлкен лигалық мансабында Кессингер 2078 ойынға қатысып, 7651 соққыда 1931 соққы жинады, карьералық орташа көрсеткіші .252 болды, сондай-ақ 14 хоум-ран, 527 ұпай және .314 базаға шығу көрсеткішіне ие болды. Ол .965 пайыздық алаңдағы көрсеткішпен зейнетке шықты. 1977 жылы ол үлкен лигадағы көрнекті христиандық рухы үшін Дэнни Томас естелік сыйлығының иегері атанды, ал келесі жылы Лу Гериг естелік сыйлығымен марапатталды, бұл сыйлық жыл сайын алаңда да, алаңнан тыс да Лу Геригтің мінез-құлқына ең жақсы ұқсайтын үлкен лига ойыншысына табыс етіледі. Кессингер 1985 жылы Бейсбол Даңқы залына сайлауда дауыс берудің 0,5% дауысын алды, бұл оның сайлауға қатысқан жалғыз реті болды.

Жеке өмір

Кессинджер 1965 жылы Форрест-Ситиден шыққан Кэролин Кроулиге үйленді. Тағы бір ұлы, Кевин, 1992 жылы Чикаго "Кабс" клубының құрамына шақырылды. 1991 жылғы маусымға дейін Кессинджер өзі бітірген Миссисипи университетінде бас бейсбол жаттықтырушысы болып жұмысқа орналасты. Кессинджер алты жыл "Оле Мисс" командасын басқарды, "Төңкерістерді" төрт маусымда 30 жеңіске жеткізді. Оның 1995 жылғы командасы 40–22 есебімен мектеп рекордтық жеңіске жетті және 1977 жылдан бері мектептің алғашқы NCAA аймақтық турниріне қатысу құқығын алды. Ол Чикаго аймақтық спорттық даңқ залы, Чикаго "Кабс" даңқ залы, Wrigley Field Даңқ аллеясы, "Оле Мисс" спорттық даңқ залы, Миссисипи спорттық даңқ залы, Ұлттық жоғары мектеп даңқ залы және Арканзас спорттық даңқ залымен де марапатталды. Кессинджердің немересі Грей де кәсіби бейсболшы болды және 2023 жылы "Хьюстон Астрос" командасы сапында үлкен лигада дебют жасады.