«Darfsteller» (1955) – Уолтер М. Миллердің ғылыми фантастикасы, алғашқы «Хюго» жүлдесінің иегері. Робот-актерлер мен театр, компьютер басқаруы, болашақ әлемі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
"The Darfsteller" – американдық жазушы Уолтер М. Миллердің 1955 жылғы ғылыми-фантастикалық повесі, ол ең үздік повесть үшін алғашқы Хьюго сыйлығын жеңіп алды. Ол алғаш рет 1955 жылдың қаңтарында "Astounding Science Fiction" журналында жарық көрген. Бұл 21 ғасырдағы оқиға, «шоу-бизнес» маңында қалу үшін ескі сахналық актер театрдың күзетшісі болып жұмыс істейді. Театр адамға ұқсайтын робот-актерлерге толы, олар әрбір театрдың орталық компьютерінің басқаруымен қойылымдарды ойнайды. Бұл «Маэстро» қойылымды жүргізеді, нақты актерлерге тән факторларды ескереді: көрермендердің реакциясы, робот-актерлердің бұзылуы (егер олар жұмысын тоқтатса немесе олардың бағдарламаларын сақтайтын таспалар тозынса) және басқа да тұрақсыз жағдайлар. Ескі актер нақты актерлік өнерге деген көзқарастың керісінше болғанына қарамастан, сахнаға қайта оралудың жолын табады. Ол роботтың бір таспасын жояды, өйткені ол бұрынғы мансабынан осы рөлді жақсы біледі, сондықтан қойылымды жалғастырудың жалғыз жолы – ол. Ескі актердің мәселесі – ол әрқашан дарфштеллер (вероятно, «Darsteller» сөзінен – неміс тілінде «актер/актриса», және «darf» – «dürfen» етістігінің түрі, «бір нәрсе жасауға құқығы болу») болған. Ол «өздігінен басқарылатын актер, сыртқы бақылаусыз рөлді сомдайтын, актерлік шеберлігі санасыз көздерден туындайтын» актер, режиссерлер оның өте жақсы ойнағанына қарамастан, көбінесе жек көретін. Оқиғаның мәні – ол жай ғана сахнаға шығып, сөздерді айта алмайды; «дарфштеллер» ретінде ол оларды өмірге енгізуі керек, өзін рөлге толық айналдыруы керек, ал бұл процесс басталғаннан кейін тоқтату қиын.
"The Darfsteller" is a 1955 science fiction novelette by American writer Walter M. Miller, Jr., which won the first Hugo Award for Best Novelette. It was originally published in Astounding Science Fiction of January 1955. It is the 21st century story of an old stage actor who has become a theater janitor in order to remain near "show biz". The theater has been overtaken by robot actors, made to look like humans, which act out plays under the direction of each venue's central computer. This "Maestro" runs the show, accommodating the kinds of factors which real actors would contend with: audience reactions, failing mechanical actors (when they are broken or one of the tapes that they get their programming from is worn), and other inconstant factors. The old actor dreams up a scheme to get himself back on stage, despite the prejudice against real acting. He destroys one of the robot's tapes, and since he knows the part from his previous career, he is the only way the show can go on. The old actor's problem is that he has always been a darfsteller (likely a portmanteau of "Darsteller", German for "actor/actress", with "darf", inflected form of "dürfen", "to be at liberty to do something") which the narrator explains was a "self directed actor the undirectable portrayer whose acting welled from unconscious sources with no external strings", generally hated by directors even when they performed excellently. The meaning of the story comes from the point that he cannot just walk onto the stage and deliver lines; as a "Darfsteller", he must live them, and transform himself into his role, and once that process begins, it is difficult to stop it.