Суар тасы және Юрребилла аңыздары

Этнотарих

Австралия аборигендерінің мифологиясында, Waterfall Gully және оны қоршаған Mount Lofty жоталары ата-баба жаратушы Нганноның тарихының бір бөлігі болып табылады. Каурна тайпасының жерін кезіп жүрген Нганно шайқаста жараланып, өлмекке шақтап, Mount Lofty жоталарын құрады. Нганноның құлақтары Mount Lofty және Mount Bonython тауларының шыңдарын жасады, ал аймақ Юр-е-билла, яғни "құлақтар орны" деп аталды. Үлкен Mount Lofty саябақтарының атауы – Юребилла, осы сөзден шыққан. Көршілес Beaumont ауылының алғашқы қоныс салушысы Джеймс Милн Янг жергілікті каурна тайпасын былай сипаттады: "Кез келген арнада және шатқалда олардың уурлилерін (бұтақтар мен шөптен жасалған қарапайым абориген үйлері) және түнде оттарын көресіз – көбінесе 500-ден 600-ға дейін адам әртүрлі жерлерде кемпінг құрады, кейбіреулері Ботаникалық бақтардың артында, өзен жағасында, кейбіреулері Тауларға қарай, ал енді біреулері Waterfall Gully-де орналасқан". Олардың басты белгісі, жерді сатып алушыларға қарсы отты пайдалану арқылы анықталды. Waterfall Gully айналасындағы жер бастапқы тұрғындарға көптеген ресурстарды ұсынды. Жергілікті жіпшекті эвкалипт ағаштарының (Eucalyptus obliqua) қабығы... Бұл әрекет сәтсіз аяқталды, бірақ 1837 жылдың шілдесінде Хатчинсон олар өткен шатқал туралы жазды. Оның айтуынша, Waterfall Gully қиын болды, себебі өсімдіктер тым тығыз өсіп, олардың жолына үлкен кедергі келтірді. Бас сауғалап, мойынсұнуға асыққанда, Хатчинсон олардың "ұзақ уақыт серік болған өзеннен құлап тұрған судың үстінен өтетін, шамамен 15-18 метр биіктіктегі тас қабырғаны көріп, қуанғанын" айтты. Бұл өзен – First Creek, ал олар көрген сарқырама бүгінде First Falls деп аталады. Дегенмен, First Falls-ты алғаш көрген адам Хатчинсон емес. Сарқыраманы колониялық адамдардың алғашқы тіркелген куәсі 1837 жылдың қаңтар айының басында Джон Уильям Адамс болды, ол оны "Adams' Waterfall" деп атады. Ол әйелі Сюзаннамен және Николсон мен Брейкерден тұратын топпен бірге тауларға бару үшін арбамен саяхаттады. Адамс былай деді: "Біз қазір Арғашы төбесіндегі жерге қарсы тұрдық, және су табу үшін төбеге кім ерікті түседі деген сұрақ қойылды".

In Australian Aboriginal mythology, Waterfall Gully and the surrounding Mount Lofty Ranges are part of the story of the ancestor creator Nganno. Travelling across the land of the native Kaurna people, Nganno was wounded in a battle and laid down to die, forming the Mount Lofty Ranges. The ears of Nganno formed the peaks of Mount Lofty and Mount Bonython, and the region was referred to as Yur e billa, or "the place of the ears". The name of the Greater Mount Lofty Parklands, Yurrebilla, was derived from this term, An early settler of the neighbouring suburb of Beaumont, James Milne Young, described the local Kaurnas: "At every creek and gully you would see their wurlies [simple Aboriginal homes made out of twigs and grass] and their fires at night often as many as 500 to 600 would be camped in various places some behind the Botanic Gardens on the banks of the river; some toward the Ranges; some on the Waterfall Gully." Their main presence, demarcated by the use of fire against purchasers of land,

The land around Waterfall Gully provided the original inhabitants with a number of resources. The bark from the local stringybark trees (Eucalyptus obliqua) The attempt was unsuccessful, but in July 1837, Hutchinson wrote about the gully through which they had travelled. Waterfall Gully he wrote, had proven difficult, as the plants were so thickly grown as to provide a significant barrier to their progress. Near the point of surrender, Hutchinson described how they were "agreeably surprised by seeing a wall of rock about fifty or sixty feet [fifteen to eighteen metres] high, which stretched across the ravine, and from the top of it leapt the brook which had so long been [their] companion". The brook was First Creek, and the waterfall they sighted is today known as First Falls. Nevertheless, Hutchinson was not the first to see First Falls. The first known recorded sighting of the waterfall by a colonial was that of John William Adams, an emigrant of in early January 1837, who named it "Adams' Waterfall". He was traveling with his wife, Susanna and a party consisting of Nicholson's and Breaker's who had the use of a dray to go into the hills. Adams states "we were opposite the spot where the Eagle on the Hill now is, and the question was put, who would volunteer to go down the hillside to try for water".

Даму

Бұл аймақ көп ұзамай Оңтүстік Австралияның алғашқы отарлаушылары үшін танымал саяхат орны болды және пикникке шығушылар үшін ыңғайлы жер еді. 1851 жылы Фрэнсис Кларк «Waterfall Gully – мен көрген ең көркем пикник орны» деп жазды, ал 1860 жылдары бұл аймақ бүкіл Аделаидаға мәлім болды. Бұған «Eagle on the Hill» қонақ үйінің орналасқан жері де ыңғайлы болды, себебі ол келушілерге түстен кейін төмен қарай серуендемес бұрын түскі ас ішуге мүмкіндік берді. Дегенмен, Waterfall Gully аймағының басқа бөліктері де бөлінді, ал аймақтың көп бөлігі Сэмюэл Дэвенпортқа тиесілі болды. Дэвенпорт жерді ағаш өсіруге, мал жаюға және түрлі дақылдарды өсіруге пайдаланды, оның ішінде шарап жасау үшін зәйтүн мен жүзім де бар еді. Жергілікті тұрғындар базаршалар мен гүлзарлар ашты. Мысалы, жергілікті тұрғындар Вильгельм Мюгге мен оның әйелі Огюст Шмидт «Аделаида маңындағы ең жақсы гүлзарлар мен базаршалардың біріне» ие болды және жергілікті сүт фермасынан жасалған ірімшіктерімен танылды. Шаруашылықтан басқа, төбелер мен арықтар кесушілер мен бөлушілер үшін бағалы аймақтар болды. 1863 жылы басталып, 1912 жылы кеңейтілген Чемберс-Гулидегі тас карьері үлкен табысқа жетті. 1830 жылдардың соңында Томас Кейн Джон Каннан үшін Бірінші арықта су диірменін салды, ол кейін Каннанның меншігіндегі пилораманы қуаттандыру үшін қолданылды. Каннан диірменді шамамен екі жыл бойы «Traversbrook Mill» деп атап жұмыс істеді, содан кейін оны мистер Финниске сатты. Финнис оны ұн диірмені ретінде жұмыс істеуді шешті, диірмен қайта жаңартылып, «Finnissbrook Mill» деп аталды. 1850 жылдардың соңына дейін диірмен әртүрлі иелермен жұмыс істеді, бірақ 1880 жылдары бөлшектелді, бүгінде жер жұмыстарының іздері ғана қалды. Осы кезеңде жақын маңдағы Бернсайд ауылының халқы өсіп, жаңа сумен қамтамасыз етуді қажет етті. Бірінші арық – қазіргі Ботаникалық бақтар маңындағы Торренс өзеніне құятын, су тасқынынан ағып түсетін арық – су тапшылығын шешудің тамаша жолы ретінде қарастырылды. 1881 және 1882 жылдары бөгет салынды, ол шамамен екі мегалитр (530 000 АҚШ галлоны) су сақтауға арналған. Құбыр желісі Бернсайд-Саут су қоймасына дейін салынды, содан су айналаға таратылды. Бөгет сонымен қатар жергілікті базаршаларға қолжетімді су көлемін азайтты, және көп жылдар бойы аймақтың бұл аспектісі жоғалып кетті. Waterfall Gully-ге апаратын жол «Eagle on the Hill»-ден қоғамдық жермен жүрсе, ал арық бойымен басқа жол жеке меншік жерлер арқылы өтті. Дегенмен, көптеген келушілер осы бағытты таңдады, және қоғамдық сұраныс пен кейбір жер иелерінің, әсіресе Мюгге отбасының, өздерінің меншіктеріне және одан шығуға жақсы қол жетімділікке ұмтылысы, арық арқылы жол салуға ықпал етті. Жергілікті тұрғындардың кейбіреуі қарсы болғанына қарамастан, Waterfall Gully жолы 1880 жылдардың соңында салынды. Жолдың салынысымен келушілер саны артты. Келушілер енді арықтың басына атпен баратын трамвайға мініп, суға қарай жаяу, велосипедпен немесе атпен бара алатын болды. Туристерге қызмет көрсету үшін аймақта көптеген жол бойындағы киосктер мен өнім сататын дүкендер ашылды, ал Мюгге отбасы жол бойында екі қабатты Waterfall қонақ үйін тұрғызды. Сонымен қатар, 1912 жылы үкімет Бірінші сарысудың басында киоск ашты. Қонақ үй бүгінде жеке тұрғын үй, бірақ киоск әлі де жұмыс істеуде. Сол кездегі үкімет Waterfall Gully-дің маңызды бөлігін өз бақылауында ұстауды шешті. Осылайша, 1884 жылы ғана қалған жерлер Бернсайд кеңесіне берілді, бұл негізінен Сэмюэл Дэвенпорт пен Г. Ф. Клелендтің күш-жігерінің нәтижесінде болды. Бастапқыда қорық Ұлттық парктік кеңесші кеңесінің қарамағына берілді, бірақ кейіннен ол Туристік бюроға көшті, содан кейін Ұлттық парктік комиссияның портфеліне енді. 1945 жылы қазіргі Клеленд ұлттық паркіне айналған аумақтың көп бөлігін, негізінен профессор сэр Джон Клелендтің еңбегі арқасында, мемлекеттік үкімет сатып алды. Бұл жердің көп бөлігі 1963 жылы шығысқа қарай Лофти тауының басына дейін және солтүстікке қарай Гринхилл жолына дейін созылатын саябақ құру үшін біріктірілді. Waterfall Gully қорығы 1972 жылы парке қосылды. 1889 және 1931 жылдары су тасқыны болды, ал 2005 жылдың 7 қарашасында Waterfall Gully Аделаидадағы бірнеше аудандардың бірі болды, онда су тасқыны болды. Waterfall Gully ең көп зардап шеккен қала маңындағы аудандардың бірі болды: Мемлекеттік төтенше жағдайлар қызметінің (SES) дежурный офицері Боб Стивенсон: «Тау етегінде, арықтардың бірі төменге құлайтын Waterfall Gully жолы деп аталатын жерде бірнеше үй зардап шекті... сол жолдағы 40-қа жуық үй зардап шекті» деді. Мүліктер суға батты, екі көпір жартылай құлады және жолдың бөлігі шайылып кетті. Бернсайд кеңесінің қызметкерлері, Ауылдық өрт қызметі (CFS) және SES түнгі уақытта алғашқы зардаптарды жойды, ал инфрақұрылымды қайта жаңарту жұмыстары қараша айының соңында басталды. Көп бөлігі жолға қол жеткізу мүмкін болмады, ал аудан ай бойына тек тұрғындар мен төтенше жағдайларға жауап беретін қызметкерлерге ғана ашық болды.

The area soon became a tourist attraction for the early South Australian colonists, and was a popular destination for picnickers. In 1851 Francis Clark wrote that "Waterfall Gully is the most picturesque place for a picnic that I have ever visited", and by the 1860s the area had become known throughout Adelaide. The position of the Eagle on the Hill hotel proved advantageous for this, as it permitted visitors to stop by for lunch before walking down the hill in the afternoon. Other parts of the Waterfall Gully area were subdivided, though, and much of the area was owned by Samuel Davenport. Davenport used the land for timber, grazing, and the cultivation of various crops, including olives and grapes for wine production. Other local residents ran market gardens and nurseries. For example, local residents Wilhelm Mügge and his wife Auguste Schmidt operated "one of the best nurseries and market gardens near Adelaide", and gained a reputation for the cheeses produced from their local dairy farm. Along with farming, the hills and creek were prized areas for the sawyers and splitters, Of greater success was stone quarrying in Chambers' Gully, which began in 1863 and increased in scale in 1912. In the late 1830s, Thomas Cain built a watermill on First Creek for John Cannan, which was then employed to power a sawmill on Cannan's property. Cannan operated the mill as the "Traversbrook Mill" for approximately two years before selling the venture to a Mr. Finniss. Finniss opted to run the mill as a flour mill instead, and the mill was rebuilt and renamed "Finnissbrook Mill". The mill continued to operate under a variety of owners until the late 1850s, but it was dismantled during the 1880s, and today only traces of the earthworks remain. During this period the population of the nearby village of Burnside was expanding and required a new water supply. First Creek—which runs down Waterfall Gully and enters the River Torrens near today's Botanic Gardens—was seen as the perfect solution to the water shortage. A weir was built during 1881 and 1882, and was made to hold approximately two megalitres (530,000 US gallons) of water. A pipeline was constructed to the reservoir at Burnside South, and from there the water was used throughout the surrounding area. As a side effect, the weir also reduced the volume of water available to the local market gardeners, and over many years that aspect of the region disappeared. While the route to the falls from Eagle on the Hill was on public land, the alternative route along the gully was through private properties. Nevertheless, many visitors chose this route, and a combination of public demand and a desire from some of the landowners for improved access to and from their properties—especially from the Mügge family—led to pressure to build a road through the gully. Although there was opposition from some of the locals, the Waterfall Gully road was built in the late 1880s. The completion of the road led to an increase in visitor numbers. visitors could now catch the horse tram to the start of the gully, and walk, cycle or ride to the falls. To provide for tourists, the area gained a number of road side kiosks and produce stalls, and the Mügge family erected the two storey Waterfall Hotel along the path. Furthermore, in 1912 the government opened a kiosk at the base of First Falls, The hotel is a private residence today, but the kiosk continues to operate. the government of the day chose to retain control of a significant portion of Waterfall Gully. Thus it was not until 1884 that the remaining land was transferred to the control of the Burnside Council, eventuating largely through the efforts of Samuel Davenport and G. F. Cleland. Initially the reserve was placed under the jurisdiction of the National Parks Advisory Board, but later it was moved to the Tourist Bureau, before finally becoming part of the National Park Commission's portfolio. In 1945, much of the area that is today's Cleland National Park was purchased by the State Government, largely thanks to the efforts of Professor Sir John Cleland. Most of this land was combined in 1963 to create the park that extends eastwards up the gully to the summit of Mount Lofty and northwards to Greenhill Road. Waterfall Gully Reserve was added to the park in 1972. Significant floods occurred in 1889 and 1931, and, on the night of 7 November 2005, Waterfall Gully was one of several areas in Adelaide to experience severe flooding. Waterfall Gully was one of the hardest hit suburbs: Bob Stevenson, Duty Officer of the State Emergency Service (SES), commented that "There's an area called Waterfall Gully Road, in the foothills, where one of the creeks comes down, and there's quite a few houses affected there there was 40 or so houses affected on that one road alone." Properties were flooded, two bridges nearly collapsed, and of road was washed away. Burnside council workers, the Country Fire Service (CFS) and the SES repaired the initial damage on the night while reconstruction of infrastructure commenced in late November. Much of the road had been inaccessible, and the suburb was closed except to residents and emergency workers for the remainder of the month.

География

Су тасқыны шатқалы теңіз деңгейінен орташа биіктікте орналасқан. Оның ең ерекше географиялық ерекшеліктері – шатқал және сарқырама. Лэнгман қорығы, ірі жергілікті саябақ, Су тасқыны шатқалы жолының басынан басталады, ал шатқалдың солтүстік-шығыс бөлігінің көп бөлігі Клеленд ұлттық паркінің құрамына кіреді. Су тасқыны шатқалына іргелес, шамамен арақашықтықта Чемберс шатқалы орналасқан, ол бұрын қоқыс полигоны ретінде пайдаланылған, бірақ соңғы он жылда еріктілердің күшімен саябаққа айналдырылды. Онда көптеген ескі қираған ғимараттар, жаяу серуендеу жолдары мен бұлақтар бар, сонымен қатар көптеген жергілікті жануарлар мекендейді. Еуропалықтар қоныстанғаннан бері жергілікті өсімдіктер әлеміне елеулі өзгерістер енді, жергілікті манна және көк эвкалипт ормандарының көп бөлігі ауыл шаруашылығы үшін жойылды. Шатқалдағы жергілікті емес өсімдіктердің көптігі негізінен ерте замандағы ауыл шаруашылығының нәтижесі, бірақ кейбір түрлер кездейсоқ әкелінген. Кіргізілген түрлерге зәйтүн ағаштары, қызыл жеміс, жусан және қараторғай кіреді. Жергілікті флораның азаюына байланысты, Су тасқыны аймағының маңында экзотикалық фауна гүлденді. Оларға қоян, қара құс және майналар жатады. Дегенмен, барлық жергілікті жануарлар жоғалған жоқ – аймақта жартас құстар (әсіресе, Гулдтың жоталы жартас құсы), керемет әулие жұлдыздар және Аделаида розеллаларын кездестіруге болады, сондай-ақ кенгурулар, коалалар және опоссумдар сияқты көптеген бірегей австралиялық жануарларды жаяу серуендеу жолдарында көруге болады.

Көлік

Уотерфолл Гулли Аделаиданың маңызды көшесі Гринхилл Роудпен Уотерфолл Террас және Глинберн Роуд арқылы байланысты, ал бұл маңда көлік – басты көлік құралы. Австралия Статистика Бюросының мәліметтері бойынша, халық санағы аумағының 71,9% тұрғыны жұмысына жеке көлікпен барады. Тек шағын бөлігі (1,3%) жұмысына жаяу, 1,2% велосипедпен, ал Уотерфолл Гулли тұрғындарының 3,6% ғана автобуспен жүреді. Уотерфолл Гуллиге ең жақын автобус маршруты – 142 нөмірі, ол көп қызмет көрсететін Аделаида Метросымен қамтамасыз етіледі. Уотерфолл Гулли жолы қисық-бұрық, кейбір жерлері өте тар. Бұл жолда жаяу жүргіншілер мен велосипедшілердің көп болуы қауіпсіздікке қатысты алаңдаушылықтарға әкелді. 2007 жылы велосипедшінің қазасынан кейін жолды жөндеу және қайта жабу туралы талаптар күшейіп, парламентке екі петиция ұсынылды. Оқиға сонымен қатар TransportSA қауіпсіздік аудитін жүргізуге себеп болды, нәтижелері сол кезде жарияланбаса да, жолдың барлық бөлігін тексеру қажеттігін көрсетті. 2008 жылдың ортасына дейін жолдың болашағына қатысты нақты жоспар жарияланбады, сондай-ақ 2008 жылғы мемлекеттік бюджетте бұл жолға қаржы қарастырылмады.

Тұрғындар

2010 жылы Уотерфолл Гулли ауданының халқы 161 адамды құрады. Халықтың 51% ер адамдар, 49% әйелдер, ал орташа жасы 40 жас болды. Уотерфолл Гулли тұрғындары салыстырмалы түрде жақсы жағдайда болды, орташа апталық үй табысы аптасына 3600 австралиялық долларды құрады, бұл Оңтүстік Австралия бойынша аптасына 1455 австралиялық доллардан әлдеқайда жоғары. Уотерфолл Гуллиде жұмыс істейтін адамдардың 41,0% кәсіпқой мамандықтарда, 25,3% басшылық қызметтерде, ал 6,0% техниктер мен жұмысшы мамандықтарында еңбек етті. Салыстыру үшін, Оңтүстік Австралия бойынша осы мамандықтар жұмыс істейтін адамдардың 21,5%, 13,0% және 13,2% құрады. Бұдан өзге, 15 және одан жоғары жастағы Уотерфолл Гулли тұрғындарының 44,7% жоғары білім – бакалавр немесе одан жоғары дәрежеге ие екенін мәлімдеді, бұл Оңтүстік Австралия бойынша тіркелген көрсеткіштен (22,7%) шамамен екі есе жоғары. Уотерфолл Гулли халқының 81,4% Австралияда туған, бұл Оңтүстік Австралия тұрғындарының 71,5% және Австралия халқының 66,9% көрсеткіштерінен жоғары. Австралиядан тыс жерлерде ең көп туғандардың арасында Англия (5,6%), Қытай (5,0%) және Ирландия (4,3%) есімдері кездеседі. Бұл көрсеткіштер шағын үлгі көлемін көрсетеді, себебі Англияда туған Уотерфолл Гулли тұрғындарының саны тоғыз адамды ғана құрайды. Уотерфолл Гулли тұрғындарының 30,4% өз тегін австралиялық деп атады, ал ағылшын тектілердің саны осы көрсеткішпен тең болды, ал шотландтықтар (11,2%), қытайлықтар (11,2%) және ирландтықтар (9,3%) ең көп кездесетін жауаптардың арасында болды; респонденттер екі этникалық топты таңдауға құқылы болғандықтарын ескеру қажет.

Көрікті жерлер

Су тасқынының басты көрінісі – Бірінші шарлауық. Ол жолдың оңтүстік-шығыс шетінде, Клеленд ұлттық паркіне тиесілі жерде орналасқан. Су тасқынының төменгі жағындағы бөгет 19 ғасырдың соңында салынған және Аделаиданың алғашқы сумен жабдықталуының бір бөлігі болған. Соңғы онжылдықтардағы жаңаруларға осы орынға қол жеткізуді жақсарту, көпірлерді күрделі жөндеу және жаңа көрсеткіштер қосу кірді. "Waterfall Gully" мейрамханасы 1911 және 1912 жылдар аралығында Оңтүстік Австралия архитекторлары Альберт Сельмар Конрад пен оның інісі Франк салған. Оны 9 қарашада 1912 жылы сэр Дей Босанке ресми түрде ашты. Мейрамханада 1926 жылы өрттен жарақат алған өрт сөндірушінің күйдірілген рухы бар деген әңгіме бар. Басқа өрт жолдары мен жаяу жолдары "Waterfall Gully" төңірегіндегі төбелерді аралап, Чемберс шатқалы, Woolshed шатқалы немесе Бірінші Крик аймағынан басталады. Мақсатты жерлерге Crafers, Eagle On The Hill, Mount Lofty, Mount Osmond және Клеленд ұлттық паркінде орналасқан Cleland жабайы табиғат паркі кіреді. Бұл жолдар соңғы он жылда қайта салынды және жаңадан жабылды, ал қиын жерлердегі ескі және қауіпті жолдар нығайтылды. Көптеген жолдардан Аделаида қаласының және шатқалдың өзінің әдемі көрінісі ашылады. Олардың бірі Heysen жолымен байланысады.

Саясат

2006 жылғы штаттық сайлауда: Либералдық партия – 58,7%, Еңбек партиясы – 25,7%, Жасылдар – 8,2%, Демократтар – 4,1%, «Отбасы бірінші» – 3,3%. 2007 жылғы федералды сайлауда: Либералдық партия – 61,9%, Еңбек партиясы – 29,2%, Жасылдар – 6,4%, «Отбасы бірінші» – 1,6%, Демократтар – 0,8%.

Вотерфолл Гулли – Брэгг штаттық сайлау округінің құрамына кіреді, және 2002 жылдан бері осы округті Либералдық партияның депутаты Вики Чэпман басқарып келеді. Федералды саясатта бұл аудан Стурт сайлау округінің бөлігі болып табылады, ал 1993 жылдан бері оны Кристофер Пайн өкілдік етеді. Көрсетілген нәтижелер Вотерфолл Гуллиге ең жақын сайлау учаскесінен алынған – ол ауданның сыртында, жақын жердегі Глинберн жолындағы (Бурнсайд) Сент-Дэвид шіркеуінің залында орналасқан. Екі округ та дәстүрлі түрде Либералдық партияға дауыс береді.

Жергілікті басқаруда Вотерфолл Гулли – Бернсайд қаласының Бомонт округінің бөлігі болып табылады, ал округтің қазіргі мэрі – Дэвид Паркин. Бомонт округін қазіргі уақытта кеңесшілер Марк Остерсток және Энн Монсо өкілдік етеді.