Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Авигдор Ариха (; 1929 жылғы 28 сәуір – 2010 жылғы 29 сәуір) – Румынияда туған француз-израильдік суретші, гравюрашы және өнер тарихшысы.
Avigdor Arikha (; April 28, 1929 – April 29, 2010) was a Romanian born French–Israeli artist, printmaker and art historian.
Өмірбаян
Виктор Длугач (кейін Авигдор Ариха) неміс тілді еврей ата-анасының отбасында Радутиде дүниеге келді, бірақ Буковинадағы Черновицте өсті. Әкесі бухгалтер болған. 1941 жылы отбасы күшпен Румыния басқаратын Транснистриядағы концлагерьлерге жер аударылды, онда оның әкесі ұрып өлтірілді. Ариха жасаған жер аудару көріністерінің суреттерін Халықаралық Қызыл Крест делегаттарына көрсеткен арқасында аман қалды. 1944 жылы Ариха әпкесімен бірге Мандатты Палестинаға көшіп келді. 1948 жылға дейін ол Маале Ха-Хамиша кибуцында тұрды. 1948 жылы 1948 жылғы араб-израиль соғысында ауыр жарақат алды. 1946 жылдан 1949 жылға дейін Иерусалимдегі Безалел өнер мектебінде оқыды. 1949 жылы ол Париждегі Сәндік өнер мектебінде оқуға стипендия алды, онда фреска техникасын үйренді. 1954 жылдан бастап Ариха Паризде тұрды. Ариха 1961 жылдан өмірінің соңына дейін американдық ақын және жазушы Энн Атикке үйленді, олардан екі қызы болды. Ариха 2010 жылдың 29 сәуірінде, 81 жасқа толғаннан кейін Парижде қайтыс болды.
Victor Długacz (later Avigdor Arikha) was born to German speaking Jewish parents in Rădăuţi, but grew up in Czernowitz in Bukovina, Romania (now in Ukraine). His father was an accountant. In 1941, the family was forcibly deported to the Romanian run concentration camps of Transnistria, where his father was beaten to death. Arikha survived thanks to the drawings he made of deportation scenes, which were shown to delegates of the International Red Cross. Arikha immigrated to Mandatory Palestine in 1944, together with his sister. Until 1948, he lived in Kibbutz Ma'ale HaHamisha. In 1948 he was severely wounded in 1948 Arab–Israeli War. From 1946 to 1949, he attended the Bezalel School of Art in Jerusalem. In 1949 he won a scholarship to study at the Ecole des Beaux Arts in Paris, where he learned the fresco technique. From 1954, Arikha resided in Paris. Arikha was married from 1961 until his death to the American poet and writer Anne Atik, with whom he had two daughters. Arikha died in Paris on April 29, 2010, the day after his 81st birthday.
Өнер мансабы
1950 жылдардың аяғында Ариха абстрактты суретші ретінде танымал болды, бірақ ол абстракцияны соқпаққа тірелген жол деп санады. 1965 жылы ол сурет салуды тоқтатып, тек табиғаттан сурет салуға кірісті, барлық сюжеттерді бір отырыста бейнеледі. Келесі сегіз жыл бойы ол сурет салу және графикамен айналысты. 1973 жылы ол сурет салуды қайта бастады және Economist журналының некрологында мақтауға ие болғандай, "20 ғасырдың соңғы онжылдықтарындағы табиғаттан сурет салған ең шебер суретші болды". Ариха суретті тікелей табиғи жарықта, алдын ала эскиздерсіз салды, сурет, пастель, гравюра, түйін немесе суретті бір сеанста аяқтады. Оның өнер техникасын терең білуі және шеберлігі оған осы дереулік принципін сақтауға мүмкіндік берді, бұл ішінара қытай қылқаламдарымен сурет салудан шабыттанды. Бұл принципті ол жақын досы Анри Картье-Брессонмен бөлісті, оның "шешуші сәт" тұжырымымен үйлесетін болды. Ол ешқашан естелік немесе фотосуреттерден сурет салған жоқ, сол сәтте көз алдындағы шындықты бейнелеуге ұмтылды. Ол портреттерімен, бейнелерімен, натюрморттарымен және пейзаждарымен танымал, олар реалистік және спонтанды түрде орындалған. Оның кеңістіктік композициясының радикалдығы абстракцияға, әсіресе Мондрианға қайта оралуды көрсетеді. Ариха көптеген тапсырыс бойынша портреттер салған, соның ішінде 1983 жылы Королева Ана Елизавета, 1988 жылы Ұлыбританияның бұрынғы премьер-министрі Хирсел Лорды, екеуі де Эдинбургтағы Шотландия Ұлттық портрет галереясының қорында сақталады. Басқа портреттерге Франция мемлекеті үшін 1990 жылы Кэтрин Деневтің портреті немесе Лилль қаласы үшін бұрынғы премьер-министр Пьер Моройдың портреті кіреді. Ариха Сэмюэл Беккеттің шығармаларын да суреттеді, оның өліміне дейін олармен тығыз достық қарым-қатынаста болды.
In the late 1950s, Arikha established himself as an abstract painter, but he eventually came to think of abstraction as a dead end. In 1965 he stopped painting and began drawing, only from life, treating all subjects in a single sitting. He engaged in drawing and printmaking only for the next eight years. In 1973, he resumed painting and became "perhaps the best painter from life in the last decades of the 20th century", as he was hailed in an obituary in Economist magazine. Arikha painted directly from the subject in natural light only, using no preliminary drawing, finishing a painting, pastel, print, ink, or drawing in one session. His profound knowledge of art techniques and masterly draughtsmanship enabled him to abide by this principle of immediacy, partly inspired by Chinese brush painting. It was a principle he shared with his close friend Henri Cartier Bresson, to whose "instant décisif" it was analogous. He never drew from memory or photographs, aiming to depict the truth of what lay before his eyes at that moment. He is noted for his portraits, nudes, still lifes, and landscapes, rendered realistically and spontaneously. In their radical spatial composition, his work clearly harks back to abstraction, and in particular Mondrian. Arikha painted a number of commissioned portraits, including that of H. M. Queen Elizabeth, the Queen Mother (1983), Lord Home of the Hirsel, former Prime Minister of the United Kingdom (1988), both in the collection of the Scottish National Portrait Gallery, Edinburgh. Other portraits include those of Catherine Deneuve (1990) for the French State, or that of the former Prime Minister Pierre Mauroy for the city of Lille. Arikha also illustrated texts by Samuel Beckett, with whom he maintained a close friendship until the writer's death.
Көркемдік стилі
Көркемсурет сыншысы Марко Ливингстон Ариханың "таза абстракцияның модернистік авангардын Ренессанс дәуірінен бастап, одан да ертерекке дейінгі байқауға негіделген сурет салу және кескіндеме дәстүрлерімен байланыстырғанын" жазды. Ол өзінің "фигуративтік өнерге қайта оралу" емес екенін, керісінше "абстракциядан кейінгі бейнелеу суретшісі" ретінде өзінің жеке жолын тапқанын қатысты түрде мәлімдеді.
Art critic Marco Livingstone wrote that Arikha "bridged the modernist avant garde of pure abstraction with traditions of observational drawing and painting stretching back to the Renaissance and beyond. He was truculently insistent that he was not part of any "return to figuration", but rather had found his own way as "a post abstract representational artist"."
Көркемдік каталогтар мен көпшілік алдында сөйлеу
Өнер тарихшысы ретінде Арыха Пуссен мен Ингрестің көрмелері үшін каталогтар жазды, және ол Лувр мұражайында, Нью-Йорктің Фрик коллекциясында, Хьюстонның Көркем өнер мұражайында және Иерусалимдегі Израиль мұражайында куратор болып жұмыс істеді. Оның жазбаларына мыналар кіреді: «Ингрес, Елу өмірлік суреті» (Museum of Fine Arts, Houston/Frick Collection, New York, 1986); «Сурет және көзқарас» (Париж: Hermann, 1991, 1994; жаңа, толықтырылған басылымы 2011); «Бейнелеу туралы» (Лондон: Bellew Publishing, 1995); сондай-ақ «New York Review of Books», «The New Republic», «Commentaire», «Literary Imagination» сияқты журналдарда жарияланған көптеген мақалалар. Ол Принстон университетінде, Йель университетінде, Нью-Йорктегі Фрик коллекциясында және Мадридтегі Прадо мұражайында лекция оқуға шақырылды. 2006 жылы Мадридтегі Тиссен-Борнемиза мұражайы оны өз коллекциясынан бірнеше туындыны таңдап, көрме каталогы үшін мақалалар жазуға шақырды.
As an art historian, Arikha wrote catalogues for exhibitions on Poussin and Ingres for which he was curator at the Musée du Louvre, the Frick Collection of New York, the Museum of Fine Arts, Houston, and the Israel Museum in Jerusalem. His writings include Ingres, Fifty Life Drawings (Museum of Fine Arts, Houston/Frick Collection, New York, 1986); Peinture et Regard (Paris: Hermann, 1991, 1994; new, augmented edition 2011); On Depiction (London: Bellew Publishing, 1995); and numerous essays published in such journals as the New York Review of Books, The New Republic, Commentaire, Literary Imagination, etc. He was invited to speak at Princeton University, Yale University, the Frick Collection in New York, and the Prado Museum in Madrid. In 2006, he was invited by the Thyssen Bornemisza Museum in Madrid to select a number of works from its collection and write entries for the exhibit catalogue.
Көрмелер
Архиха 1972 жылдан бастап оны өкілдік еткен галереяда жиі көрмелер өткізіп тұрды (екі жылда бір рет, Лондон мен Нью-Йоркте), және ондаған жылдар бойы оның екі ондаған жеке көрмесі болды. 1998 жылы Ариханың Израиль мұражайында (суреттер) және Тель-Авив өнер мұражайында (графика және суреттер) үлкен ретроспективасы өтті, ол 1999 жылы Эдинбургтегі Шотландия ұлттық заманауи өнер галереясына көшірілді. 2006 жылдың шілдесінен 2007 жылдың қаңтарына дейін Британ мұражайында Ариханың мұраға қалдырған жүзден астам графикасы мен суреттерінен көрме ұйымдастырылды. 2008 жылы Париждегі Ұлттық кітапханада оның графикасынан ретроспективалық көрме өтті. 2008 жылдың маусымынан қыркүйегіне дейін Мадридтегі Тиссен-Борнемиза мұражайында суретшінің тағы бір ретроспективалық көрмесі болды. Авигдор Ариханың мұрагерлері 2018 жылдан бері Blain Southern галереясымен өкілдік етеді, алғашқы көрмесі Берлинде пейзаждардан болды. 2019 жылдың маусым айында Афинадағы Бенаки мұражайында Ариханың 50 туындысынан ретроспективалық көрме ұйымдастырылды.
Arikha showed frequently (every two years, in London and New York) at the gallery that represented him from 1972, Marlborough, and over the decades he had over two dozen solo shows. In 1998 Arikha had a major retrospective at the Israel Museum, Jerusalem (of paintings) and at the Tel Aviv Museum of Art (of prints and drawings), which travelled to Edinburgh's Scottish National Gallery of Modern Art in 1999. From July 2006 – January 2007 there was an exhibition at the British Museum of Arikha's bequest to it of one hundred prints and drawings. There was a retrospective of his prints at the Bibliothèque Nationale in Paris in 2008. From June to September 2008 the Thyssen Bornemisza Museum in Madrid hosted another retrospective exhibition of the artist. The Estate of Avigdor Arikha has been represented by Blain Southern since 2018, with the first exhibition of landscapes in Berlin. In June 2019, 50 of Arikha's works were exhibited in a retrospective of his work at the Benaki Museum in Athens.