Кіріспе
Мид Хантс Рейлвей (MHR) – Англияның Хэмпшир графтығындағы, 1865 жылдан 1973 жылға дейін жұмыс істеген Алтон мен Винчестер арасындағы тарихи темір жол желісі. Мид Хантс Рейлвей (MHR) жергілікті тұрғындар Альтон мен Винчестер маңындағы бірнеше қиылысқа қосылатын темір жол желісін салуды ұсынған кезде құрылды, бұл желі Лондон және Оңтүстік-Батыс Темір Жолымен (LSWR) байланысты болды. Ол 1861 жылы «Алтон, Алресфорд және Винчестер Темір Жолы» деп бекітілді, ал 1865 жылы «Мид Хантс Рейлвей» деп аталды. Желі 1865 жылы қозғалысқа ашылды. Бұл 18 мильдік бір рельстік жол болды және өте тік еңістерге ие еді. Акционерлік капиталды көтеруге қабілетсіз болды және бастапқыда үлкен қарызға батып, жоғары пайыздық төлемдерге ұшырады. MHR желісін пайдалану үшін LSWR-ға тәуелді болды, бірақ екі компания арасында үнемі шиеленіс туды, себебі MHR LSWR-дың желіге көбірек трафик әкелуі керек деп санайтын. Бұл LSWR-дың магистральдық экспрестерді MHR арқылы бағыттайтынын қамтиды. MHR желіні өздігінен пайдалану туралы ойлады, бірақ оның үлкен қарызы және Альтон мен Винчестердегі LSWR-ға операциялық тәуелділігі бұл мүмкін емес етті. 1880 жылы LSWR-мен ұзақ мерзімді жалға алу туралы келісімге қол жеткізілді және 1884 жылы бизнес LSWR-ға сатылды. 1937 жылы Лондоннан электр пойыздары Алтонға жете алды, ал жолаушылар пойыздары тек Алтоннан шаттл рейстерін жүзеге асырды, бірақ 1957 жылы жиі кесте бойынша дизельді пойыздардың енгізілуі жолаушылар трафигін жақсартты. Дегенмен, жолаушылар мен жүк тасымалы үшін пайдаланылатын желінің жалғасуы мүмкін болмады және 1973 жылы желі жабылды. «Уотеркресс Лайны» деп аталатын мұражай операторы Алтон мен Алресфорд арасындағы желіде пойыздарды пайдаланады.
the historic railway line between Alton and Winchester operational from 1865 to 1973
The Mid Hants Railway (MHR) originated when local people promoted a railway line between Alton and a junction near Winchester, connected to the larger London and South Western Railway at each end. It was authorised as the Alton, Alresford and Winchester Railway in 1861, and changed its name to the Mid Hants Railway in 1865. It was opened for traffic in 1865. It was a single track 18 miles long, and had some very steep gradients. It had been unable to raise much share capital and it was heavily indebted from the outset, incurring heavy interest outlays. The MHR was dependent on the LSWR to operate its line, but there was constant antagonism between the two companies, as the MHR felt that the LSWR ought to do more to bring traffic to the line; this included the wish that the LSWR would divert main line expresses over the MHR. The MHR talked of operating the line itself, but its massive indebtedness, and its operational dependency on the LSWR at Alton and Winchester, made this impractical. A long lease to the LSWR was agreed in 1880 and the business was sold to the LSWR in 1884. Electric trains from London were able to reach Alton in 1937, and passenger trains were only shuttle services from Alton, but the introduction of diesel trains on a frequent timetable in 1957 improved the meagre passenger business. Nevertheless the passenger and goods use of the line was unsustainable and the line closed in 1973. A heritage operator, the Watercress Line, works trains on the line between Alton and Alresford.
Алтон, Алресфорд және Винчестер теміржолының дамуы
1852 жылы Алтон Гилфордтан LSWR тармақ желісінің соңғы станциясы болған кезде, дамып келе жатқан теміржол желісіне қосылды. Келесі жылдары теміржолмен байланысы жоқ аймақтар, байланысы бар аймақтарға қарағанда айтарлықтай кемшілікке тап болғаны анық болды: ауыр тауарларды тасымалдаудың құны өте жоғары болды, ал жергілікті өндірілген тауарлар мен ауылшаруашылық өнімдері де соған сәйкес шығындарға ұшырады. Алтон мен Винчестер арасындағы ауыл тұрғындары Винчестерге теміржол қатынасын іздеді. Дегенмен, аймақ сиреп қоныстанған және өнеркәсіп жетіспеді; сонымен қатар, жер бедері қиын болды және кез келген жол Вей өзенінің аңғарынан шығып, Ичен өзенінің аңғарына өту үшін Медстедке дейін қиын көтерілуді талап ететін еді. LSWR жергілікті жобамен ынтымақтасуға мүдделі емес екенін анық көрсетті. Билль Парламентте қаралып жатқанда, LSWR оған қарсы шықты және желі салынғаннан кейін оны пайдалану туралы келісімге келуден бас тартты. Алайда, AAWR-ді қабылдамау оны сол кезде Саутгемптонға дейін ұзартуды көздеген Петерсфилд теміржолымен бірігуге итермелейді деген алаңдаушылық туды. LSWR өзінің бекітілген аумағына енуге рұқсат беруді қаламады, сондықтан ол жобаны жүзеге асырушыларға жұмыс келісімі бойынша ұсыныс жасады және желіде үлес алу мүмкіндігін білдірді. LSWR сондай-ақ LSWR-мен қиылысқан жерлердегі және Алтон мен Винчестер станцияларындағы станцияларды пайдалану шарттарына да келісім берді. 1861 жылғы 6 шілдеде заң қабылданғаннан кейін өткен директорлар кеңесінде директорлар рұқсат етілген желідегі 1:60 болатын тік градиенттерге алаңдаушылық білдірді және Эррингтоннан балама маршрутты зерттеуді сұрады. Ол солай істеді және градиенттерді 1:75-ке дейін шектеуге болатын балама маршрутты ұсынды, бірақ бұл 800 метрлік туннельді қажет ететін еді. Маршруттың өзгеруіне жаңа Парламент заңы қажет екені және оның құны шамамен 25 000 фунт стерлинг болатыны айтылды, ал Кеңес мәселені өз күйінде қалдыруға шешім қабылдады. Әрине, құрылыс жұмыстары дереу басталмады. 1861 жылдың желтоқсан айының соңында немесе одан кейін Смит пен Найт мердігерлері, инженер Ж.Х.Толме басшылығымен, құрылыс жұмыстарының шектеулі бөлігі басталды. Кейбір жер иелері жерлері үшін ақшаның орнына акциямен төленуге келісті. LSWR-дің талаптары ескерілген кезде (болашақ оператор ретінде) желіні мүмкіндігінше арзан салу туралы бастапқы ниетті өзгертуге тура келді. Көпірлер кейінірек екі жолға дейін кеңейтуге жеткілікті болуы керек еді, ал жол LSWR негізгі желі стандарттарына сәйкес салынды. Бұл талаптар LSWR-ге қарсы наразылық тудырды.
Ұсынылған кеңейту және Mid-Hants Railway атауының өзгеруі
Үлестердің нашар қабылдануына қарамастан, AAWR 1864 жылдың басында Роплиден Фарехамға дейінгі тағы бір желінің жоспарларын жариялады. Қазір салынып жатқан бастапқы магистраль Винчестер және Саутгемптонға бағытталған, бірақ бұл жаңа ұсыныс Портсмутқа бағытталды. Вокингтен Алдершот арқылы Фарнхамға (Фарехам емес) тікелей теміржол жоспарланғандықтан, директорлар трафиктің өсуін күтіп, Лондоннан Уайт аралына Стокс шығанағы арқылы ең қысқа басты маршруттың бір бөлігі болуға ниеттенді. Жоспарланған желінің кеңейтілген ауқымын көрсете отырып, AAWR өз атын Mid Hants Railway Company (MHR) деп өзгертті. Алайда, мәселе Парламентте қарастырылғанда, жаңа желі Роплиден Мионстокке дейін ғана дейін қысқартылды. Аты өзгертілді және бұл қысқартылған желі 1864 жылғы 29 шілдеде қабылданған заңмен, 1865 жылғы 1 қаңтардан бастап күшіне енді, сонымен қатар 25 000 фунт стерлингтік қосымша капиталдық өкілеттік берілді. Мионсток желісі ешқашан салынбады және оған ешқандай капитал тартылмады; ол 1869 жылғы 29 қазандағы Сауда кеңесінің жарлығымен ресми түрде тоқтатылды.
Ашылу; және LSWR-мен қиын қарым-қатынастар
Алтон мен Винчестер арасындағы өзінің алғашқы желісін жақын арада ашуды күтіп отырған компания 1865 жылдың 17 ақпанында LSWR-мен он жылдық жұмыс келісіміне келді. Желі "LSWR-дың Портсмут темір жолымен (Годалмингтен Хавантқа дейін) салыстырғанда барлық жағынан кемінде сондай-ақ сапалы және толық болуы керек" еді, және егер жол жүк ағыны оны қажет етсе, MHR желіні екі есе кеңейтуге міндетті болды. LSWR желіге материалдық-техникалық жабдықтармен, қызметкерлермен қамтамасыз етіп, оны пайдалануға жауапты болды, бірақ MHR хатшыны және кеңсе қызметкерлерін (кассалықтарды қоспағанда) тағайындады. LSWR жалпы түсімнің 42,5%-ын алды, MHR 4% дивиденд төлей алатын болғанға дейін, содан кейін LSWR-ға 45% берілді. 1867 жылдың 31 қаңтарында компанияға қарыз бойынша төленбеген пайыздарды талап ететін сот ісі тіркелді, ал 1867 жылдың 4 шілдесінде мүлікті басқарушы тағайындалды. Бұл жағдай сақталған кезде MHR-дың түсімдері тікелей мүлікті басқарушыға берілуі керек еді. MHR кредиторларымен келісім жасау жоспарын ұсынғаннан кейін, 1869 жылдың сәуірінде бекітілген, акцияларын қайта құрылымдау арқылы мүлікті басқарудан босатылды.
Қайта қаралған жұмыс келісім-шарты және бизнесті сату
Алғашқы еңбек шарты он жылға жасалды және MHR-дің қанағаттанбауы соншалық болды, директорлар оны жаңартпауға шешім қабылдады. Олар Гилфорд пен Винчестер арасында пойыз жүргізу құқығын алуды жоспарлап, өздерінің вагондарымен желіні пайдалануға дайындалып жатыр еді. LSWR жақсартылған шарттармен жаңа келісімге уәде берді, содан кейін келіссөздер басталды: LSWR сол кезде желіде жұмысын жалғастырды, бірақ мәселелер 15 тамыз 1878 жылға дейін созылды, сол күні жаңа келісімге қол жеткізілді. Бұл келісім жеті жылға жасалды, 1878 жылдың 1 қаңтарынан күшіне енді, MHR-ге жалпы табыстың бұрынғыдай үлесін берді, сонымен қатар Гилфорд және Алтон аудандарындағы станциялар мен Винчестерден батысқа қарай LSWR жүйесі арасында тасымалданатын барлық тауарлар мен минералдық жүктің арақашықтығына қатысты үлесті де қамтыды. 1880 жылдың 3 тамызындағы тағы бір келісім 1878 жылғы келісімді 1879 жылдың 31 желтоқсанынан бастап күштен шығарды және LSWR-ге 1880 жылдың 1 қаңтарынан бастап 999 жылға жалға берді, жылдық төлем 9200 фунт стерлингті құрады. MHR екі жыл ішінде LSWR-ді өзін сатып алуға міндеттеуге құқылы болды, немесе LSWR үш айлық хабарламамен 130 000 фунт стерлинг ақша және 4% LSWR басымдық акцияларының 100 000 фунт стерлингіне сатып алуды ұсынуға құқылы болды. 1881 жылдың 22 тамызындағы LSWR заңы мұны растады, ал LSWR 1884 жылдың 30 маусымында MHR-ді осы шарттармен сатып алды. Ауылдық теміржол желілерінің жағдайы жақсы болмады, себебі ауылшаруашылық өнімдерін тасымалдау үшін автомобиль көлігі тиімдірек болды, ал жолаушылар мен жүк тасымалының көлемі азайды. 1930 жылдың шілдесінде Ропли мен Итчен Аббас станцияларындағы қосымша жолдар үнемдеу шарасы ретінде алынып тасталды. Желі 1916 жылы соғысқа қажетті материалдарды босату үшін уақытша жабылды, ал 1924 жылы қайта ашылды. 1932 жылы жолаушылар тасымалы тоқтатылды, ал 1936 жылы жүк тасымалы тоқтағаннан кейін желі толығымен жабылды.
Меон алқабының желісі
Mid Hants желісінің сәтсіз нәтижесіне қарамастан, LSWR Meon Valley Railway жобасын ұсынды, ол Алтон мен Фархэмдегі қосылыс арасында салынды, бұл Gosport және Stokes Bay қалаларына, сондай-ақ Уайт аралына қатынайтын кемелерге арналған пирске қол жеткізуге мүмкіндік берді. Ол 1903 жылы ашылды. Бұл желі де Butts Junction-да Mid Hants желісімен бірікті. 1955 жылы жолаушылар пойыздары тоқтатылды, ал 1968 жылы Алтондағы желінің қалдық бөлігіне жүк пойыздарының қатынайтыны да тоқтатылды.
Butts Junction оңайлату
Басингстоук желісінің жабылуы Алтонға енді тек екі бағыттың келіп қосылатынын білдірді, ал 1935 жылы Баттс-Жанкшен сигналдық пост жабылған еді. Алтонға дейінгі бұрынғы екі жол екі жеке жолға айналды: Mid Hants желісі және Meon Valley желісі Алтонға тәуелсіз түрде созылды. 1948 жылы теміржолдарды ұлттандырудан кейін дизельді локомотивтерді енгізу бағдарламасы іске асырылды, және Хэмпшир желілері тобындағы жергілікті пойыздар дизельді-электрлік пойыз құрамымен жүре бастады, олар Хэмпшир пойыздары деп аталды. 1957 жылдың 3 қарашасынан бастап MHR бағытындағы бумен жүретін жолаушылар пойыздары тоқтатылды, және Хэмпшир пойыздары олардың орнын басты. Сағат сайынғы, белгілі бір уақыт аралығымен қызмет аптаның жеті күні іске қосылды, Алтон мен Саутгемптон терминалы арасындағы сапар уақыты 75 минуттан 55 минутқа дейін қысқартылды. Алтон станциясынан Лондонға бағытталған пойыздармен қолайлы байланыс жасалды. Жолаушылар саны күрт өсті: тасымалдау көлемі 50%-ға артты (өте төмен деңгейден). Сонымен қатар, жүк тасымалы күрт төмендеді. Желіні пайдаланудың азаюы жалғасты, және оны жабу бойынша әрекеттер жасалды. Көптеген тыңдаулар мен шағымдардан кейін, соңғы жұмыс күні 1973 жылдың 4 ақпаны болады деп хабарланды.