«H.M.S. Defiant» (1962) фильмі – тарихи теңіз шайқасы, көтеріліс туралы. Алек Гиннесс пен Дирк Богард басты рөлдерде. 1797 жылғы шайқас, көтеріліс тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
H. M. S. Defiant (АҚШ-та Damn the Defiant! деп шығарылды) – 1962 жылы түсірілген британдық теңіз соғысы туралы CinemaScope және Technicolor форматындағы фильм. Басты рөлдерде Алек Гиннесс және Дирк Богард. Фильм 1797 жылғы Спайтхед көтерілісі кезіндегі шамамен уақыттағы, құрамындағы кемеде болған бүлік туралы әңгімелейді. Режиссері Льюис Гилберт, сценарий авторы Найджел Книл, ал кітаптың негізі Фрэнк Тилслидің 1958 жылғы «Mutiny» романы. Фильмнің әлемдік тұңғыш көрсетілімі 1962 жылғы 22 ақпанда Лондонның Вест-Эндіндегі Одеон Лестер скверінде өтті.
H. M. S. Defiant (released as Damn the Defiant! in the United States) is a British naval war CinemaScope and Technicolor film from 1962 starring Alec Guinness and Dirk Bogarde. It tells the story of a mutiny aboard the fictitious title ship at around the time of the Spithead mutiny in 1797. It was directed by Lewis Gilbert with a screenplay by Nigel Kneale from Frank Tilsley's novel Mutiny (1958). The film's world premiere occurred at the Odeon Leicester Square in London's West End on 22 February 1962.
Сюжет
1797 жылы француз революциялық соғыстары кезінде фрегат HMS Defiant командалық құрамын адал капитан Кроуфорд басқарады. Көп ұзамай ол өзінің бірінші офицері, садистік және мақтаншыл бірінші лейтенант, мырза Скотт Пэджетпен ерік-жігер күресіне түседі. Лейтенант Кроуфорд командасына тым жұмсақ екенін санайды, сондай-ақ Наполеонның әскері Италияның көп бөлігін басып алғаны туралы хабар болғанына қарамастан, Корсикаға бару туралы капитанның шешімімен келіспейді. Скотт Пэджеттің күшті байланыстары бар, ол бұрын екі командалық офицермен келіспегендіктен оларды “жағаға” шығару үшін пайдаланған. Кроуфордтың араласуға мүмкіндігі жоқ екенін білген Скотт Пэджет капитанның ұлы, мичман Харви Кроуфордты күн сайын артық жазалау арқылы капитанға ықпал етуге тырысады. Осы уақытта команданың бір бөлігі, теңізші Визардтың жетекшілігімен, британдық флоттың барлық бөлімдеріндегі ұқсас әрекеттермен бірге, жағдайды жақсарту үшін жазбаша петиция дайындауда. Олар ақырында бүкіл команданың дерлік қатарына қосылады. Жерорта теңізінде “Дефаент” сауда кемесін сүйреп бара жатқан француз фрегатына кездеседі. Қысқа шайқастан кейін “Дефаент” француз фрегатын басып алады, ал сауда кемесі қарсылық көрсетпей беріледі. Кроуфорд ұлын тұтқынға алынған сауда кемесін британдық портына жеткізуге тағайындалған команданың құрамына жібереді, осылайша оны Скотт Пэджеттің қолынан құтқарады. Кроуфорд Скотт Пэджетке ұлын өзімен бірге алып келуі қателік болғанын айтады, бірақ қазір ол “оны түзетеді!” Ол өзінің екінші орынбасарына таң қалдыратын әрекеттер жасайтынына уәде береді. Көп ұзамай Скотт Пэджет бағынбағаны үшін жаза ретінде бөлмеге қамалады. Оның қорлығын екі сағат сайын палубада толық әскери киімде тұруы күшейтеді, бұл жаза әдетте жас мичмандарға арналған. Біраз уақыттан кейін “Дефаент” соғысып, көптеген тұтқындарды алып, венециялық фрегатты басып алады. Кроуфорд шайқаста ауыр жарақат алады және ақырында қолын жоғалтады. Тұтқындардың арасында Наполеонның жақын көмекшісі табылады, одан британдықтар Британияға жоспарланған шабуыл туралы маңызды ақпарат алады. Кроуфордтың денсаулығына қарамастан, Скотт Пэджет команданы басқарады, бірақ оның қатыгездігі экипажды ерте бүлікке итермелейді. Олардың патриотизмін оятып, Кроуфорд Визард пен басқа көтерілісшілерді Рошфортты қоршап тұрған британдық флотқа шабуыл туралы ескерту үшін жүзуге көндіреді. Кроуфорд команданың қамын ойлайтынына уәде береді, бірақ офицерлерге ешқандай зиян келтірмеуді талап етеді. “Дефаент” Рошфорт флотқа жеткенде, британдық негізгі флоттың бүлік шығарғанын және Адмиралтейство теңізшілердің барлық талаптарын қабылдап, қатысушыларға рақымшылық жасайтынын естиді. Команданың қуанышы қызуқанды Эванс Скотт Пэджетті өлтірген кезде тоқтатылады. Олардың барлығы бүлікшілер ретінде жазаланатынын түсінген Визард ашумен Эвансты өлтіреді. Енді олардың жалғыз мүмкіндігі – кемемен қашып кету. Содан кейін француз флоты порттан шығады, ал француздық өртеу кемесі тікелей британдық флагманға қарай беттейді. “Дефаент” – желкенді жалғыз кеме болғандықтан, флагманды құтқаруға бірегей мүмкіндігі бар. Кроуфорд тағы да команданың патриотизміне жүгінеді, ешқандай уәде бермейді, бірақ оларды өртеу кемесін тоқтатуға көндіреді. Визард содан кейінгі шайқаста қаза табады, британдық адмиралдың “Дефаентке” олардың батылдығы үшін алғыс білдірген хабарын естуге үлгереді. Бүлік аяқталды, “Дефаент” флотқа қосылады.
In 1797, the humane Captain Crawford is in command of the frigate HMS Defiant during the French Revolutionary Wars. He soon finds himself in a battle of wills with his first officer, the sadistic and supercilious first lieutenant, Mr. Scott Padget. The lieutenant believes that Crawford is too soft on his crew, and also disagrees with the captain's decision to follow his orders to sail to Corsica despite word that Napoleon's army has overrun much of Italy. Scott Padget has powerful family connections, which he has used in the past to "beach" two previous commanding officers with whom he disagreed. Knowing that Crawford is helpless to intervene, Scott Padget subjects the Captain's son, Midshipman Harvey Crawford, to excessive daily punishments so as to gain leverage over the captain. Meanwhile, some of the crew, led by seaman Vizard, are preparing a written petition for better conditions, in conjunction with similar efforts throughout the British fleet. They eventually pledge nearly the entire crew. In the Mediterranean, the Defiant encounters a French frigate escorting a merchant ship. After a sharp engagement, a boarding party from the Defiant captures the French frigate, and the merchantman surrenders. Crawford dispatches his son as part of the prize crew tasked to sail the captured merchantman to a British port, thereby placing him out of Scott Padget's reach. Crawford tells Scott Padget that bringing his son with him was a mistake, but now he's "put it right!" He further vows to take actions that will "astound" his second in command. Before long, Scott Padget is confined to quarters as punishment for insubordination. His humiliation is compounded by the requirement that he appear on deck every two hours in full dress uniform, a punishment usually reserved for young midshipmen. Soon, Defiant fights and captures a Venetian frigate, taking on many prisoners. Crawford is severely wounded in the action and eventually loses his arm. Discovered among the prisoners is a key aide to Napoleon, from whom the British learn important information about a planned invasion of Britain. With Crawford incapacitated, Scott Padget takes command, but his brutality goads the crew into a premature mutiny. Appealing to their patriotism, Crawford convinces Vizard and the other mutineers to sail for the main British fleet blockading Rochefort to warn them of the impending invasion. Crawford promises to intercede for the crew as best he can, on the condition that none of the officers are harmed. As the Defiant reaches the fleet at Rochefort, they receive word that the main British fleet has already mutinied, with the Admiralty agreeing to all of the sailors' demands and granting an amnesty to those who took part. The crew's jubilation at the news is cut short when a hot headed seaman, Evans, murders Scott Padget. Realising that they are now all doomed to punishment as mutineers, an enraged Vizard kills Evans. Their only course now is to try to escape with the ship. Just then, the French fleet sallies out from port, and a French fireship is sighted heading straight for the British flagship. As the only ship under sail, the Defiant has the unique opportunity to save the flagship. Once again, Crawford appeals to the crew's patriotism, making no promises but convincing them to intercept the fireship. Vizard is killed in the ensuing action, living just long enough to hear a message from the British admiral thanking Defiant for their honourable actions. The mutiny is over and HMS Defiant joins the fleet.
Қабылдау
"Нью-Йорк таймс" газетіндегі бір мақаласында сыншы Босли Кроутер былай деп жазды: "Ағаш кемелер мен мықты темір адамдар, XVIII ғасырдың шаршы қанатты кемелері, теңізшілердің қатаң тәртібі мен бүлікшілер туралы мәңгілік тақырып, миллиондаған жас жүректі қоздыратын көркемдікпен бейнеленген. Сіз психологиялық жағынан терең мағынасы жоқ, бірақ қанға толы теңізшілердің романтикасымен жарқыраған фильмді көргенін сезінесіз. Егер сіз теңізшілердің көңілді әңгімелерін ұнататын болсаңыз, міне, сіздің ромыңыз." "Films and Filming" журналы HMS Defiant фильмін 1962 жылы Ұлыбританиядағы ең танымал фильмдердің тоғызыншы орынына қойды.
In a contemporary review for The New York Times, critic Bosley Crowther wrote: "The perennially popular topic of wooden ships and iron men, of eighteenth century square riggers, naval martinets and mutineers is handled with the kind of graphic splendor that should set a million boyish hearts aflame [Y]ou will know that you've sat through a picture that does not make much psychological sense but has the rich and rosy luster of a blood drenched seafaring romance. So, if you're for naval roistering, here is your cup of rum." Films and Filming ranked H. M. S. Defiant ninth among the most popular films in Britain for 1962.