Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Португалиялық кинорежиссер, актер, жазушы және кино сыншысы Жоао Сезар Монтейро Сантос (2 ақпан 1939, Фигейра-да-Фоз қаласында туған – 3 ақпан 2003, Лиссабон қаласында қайтыс болған) – португалиялық кинорежиссер, актер, жазушы және кино сыншысы.
Portuguese film director, actor, writer, and film critic
João César Monteiro Santos (2 February 1939, in Figueira da Foz – 3 February 2003, in Lisbon) was a Portuguese film director, actor, writer and film critic.
Өмір және мансап
Жоао Сезар Монтейро дінге қарсы және фашизмге қарсы идеалдарды ұстанған отбасында дүниеге келді. Монтейро 15 жасында отбасымен Лиссабонға көшті, білім алуы үшін. 1963 жылы Калуст Гүлбенкян қорының грантымен Монтейро Ұлыбританияға, Лондон кино мектебіне (сол кезде Лондон кино техника мектебі деп аталған) оқуға барып оралды. 1965 жылы Португалияда ол өзінің алғашқы фильмі Quem Espera por Sapatos de Defunto Morre Descalço (Кім марқұмның аяқ киімін күтеді, бос аяқпен өледі) жобасымен жұмыс істеді, қаржылық қиындықтарға байланысты ол бес жыл бойы аяқталмады. Осы уақытта ол португал ақыны туралы "София де Мелло Брейнер Андрессен" атты қысқа деректі фильмін жасады. Монтейро Imagem, Diário de Lisboa және O Século сияқты мерзімді басылымдарда кино туралы сын-пікірлер жазды. Оның алғашқы көркем фильмі – "Fragmentos de um Filme Esmola: A Sagrada Família" (1972). 1982 жылы ол португал халық ертегілеріне негізделген "Силвестр" фильмін түсірді. "Силвестр" Венеция кинофестивалінде көрсетілді және оның халықаралық деңгейде танылуына үлкен қадам болды. Лора Моранте қатысқан "À Flor do Mar" (1986) Сальсомадьоре кинофестивалінде көрсетіліп, қазылар алқасының арнайы жүлдесін жеңіп алды. Монтейро 1989 жылы "Recordações da Casa Amarela" (Күміс арыстан) фильмімен Венеция кинофестиваліне қайта оралды, бұл фильм Жоао де Деус кейіпкерін таныстырды. 1992 жылы ол Фабиен Бэйбпен бірге "O Último Mergulho" фильмінің эскизін жасады. "A Comédia de Deus" (Венеция кинофестивалі, 1995), "As Bodas de Deus" (1999 Канн кинофестивалі), "Branca de Neve" (Венеция кинофестивалі, 2000) және "Vai~E~Vem" (Канн кинофестивалі, 2003) оның соңғы туындылары болды. "Branca de Neve" (Аққу) фильмі кеңінен талқыланды, себебі фильмнің көп бөлігі қара экраннан тұрады, бірақ оның ішінде тығыз құрастырылған дыбыс жолы үздіксіз естіледі.
João César Monteiro was born into a family with anti clerical and anti fascist ideals. His family moved to Lisbon when Monteiro was 15 years old to enable him to continue his studies. In 1963, with a grant from the Calouste Gulbenkian Foundation, Monteiro traveled to Great Britain to study at the London Film School (known then as the London School of Film Technique). In 1965 in Portugal, he began work on his first film, Quem Espera por Sapatos de Defunto Morre Descalço (Who Waits for the Deceased's Shoes Dies Barefoot), which would not be finished for five years due to financial problems. At the same time, he made the short documentary "Sophia de Mello Breyner Andresen", about the Portuguese poet. Monteiro also wrote film criticism for periodicals like Imagem, Diário de Lisboa and O Século. His first feature film was Fragmentos de um Filme Esmola: A Sagrada Família (1972). In 1982 he made Silvestre an adaptation of traditional Portuguese folk stories. Silvestre was shown at the Venice Film Festival and was an important step in his international recognition. À Flor do Mar (1986), featuring Laura Morante, was shown at the Salsomaggiore Film Festival, where it won the Special Jury Prize. Monteiro returned to the Venice Film Festival in 1989 with Recordações da Casa Amarela (Silver Lion), a film that marked the introduction of the character João de Deus. In 1992, he made O Último Mergulho esboço de filme, featuring Fabienne Babe. A Comédia de Deus (Venice Film Festival, 1995), As Bodas de Deus (1999 Cannes Film Festival), Branca de Neve (Venice Film Festival, 2000) and Vai~E~Vem (Cannes Film Festival, 2003) were his last works. Branca de Neve (Snow White) was highly controversial because much of the film consists of a black screen, although a densely composed audio track plays throughout.
Эстетика
Өзінің буынының ең даулы португалдық кинорежиссерлерінің бірі – Жоао Сезар Монтейро, кинодағы өзінің із қалдыруын жіктеуге келмейтін және polemikalyқ фильмдермен белгіледі. Бұл фильмдер ерекше және біршама тәжірибелік эстетикамен жасалған, сонымен қатар ол киносыншы және ақын ретіндегі еңбегінің ықпалында болды. Оның соңғы фильмдерінде ол жиі кездесетін басты кейіпкер – Жоао де Деустің рөлін ойнады. Бұл кейіпкер өте шебер суреттелген және жоғары сексуалды бейнеленген, оның мінез-құлқында гедонизмге, скандалға және сатираға ұмтылыс жиі кездеседі. Оның көптеген туындылары қарапайым көрермендер үшін түсініксіз және наразылық тудырса да, португалдық және халықаралық сыншылар мен ғалымдар оны Мануэл де Оливейрамен бірге португал киносының ең маңызды режиссерлерінің бірі деп мойындады.
One of the most controversial Portuguese filmmakers of his generation, João César Monteiro marked his presence in cinema with unclassifiable and polemic films made with idiosyncratic and somewhat experimental aesthetics, and influenced by his work as a film critic and a poet. In some of his last films, he played a recurrent protagonist, João de Deus, a remarkably articulated and over sexualized character whose customary attitudes involved spontaneous streaks of hedonism, scandal and satire. Although a substantial portion of his work was received with perplexity and outrage by the average movie going audience, he has been recognized by Portuguese and international critics and academicians as one of the most important Portuguese directors, along with Manoel de Oliveira.