Солтүстік Жартышардың Биогеографиялық Аймағы

Кіріспе

Биогеографиялық аймақ

Холарктикалық аймақ – Солтүстік жарты шардың құрлықтарында кездесетін көптеген тіршілік орындарын қамтитын биогеографиялық аймақ. Ол гүлдік Бореалдық патшалыққа сәйкес келеді. Оған Неарктикалық зоогеографиялық аймақ (Солтүстік Американың көп бөлігін қамтиды) және Альфред Уоллестің Палеарктикалық зоогеографиялық аймағы (Солтүстік Африканы, Оңтүстік-Шығыс Азияны, Үнді субконтинентін және Арабия түбегінің оңтүстік бөлігін қоспағанда, барлық Еуразияны қамтиды) кіреді. Бұл аймақтар әртүрлі экожүйелік аймақтарға бөлінеді. Көптеген экожүйелер мен оларға тәуелді жануарлар мен өсімдіктер қауымдастықтары бірнеше континентке таралып, Холарктикалық аймақтың кең аумағын қамтиды. Мұндай үзіліссіздік осы аймақтардың ортақ мұздық тарихының нәтижесі болып табылады.

Негізгі экожүйелер

Холарктикалық аймақта әртүрлі экожүйелер кездеседі. Белгілі бір аймақтағы экожүйенің түрі сол аймақтың ендігі мен жергілікті географиясына байланысты. Солтүстікте Мұзды мұхиттың жағалауын арктикалық тундра айналып жатады. Осы жердің астында жыл бойы тоңқан мәңгі тоң қабаты орналасқан. Мұндай қиын өсу жағдайында көптеген өсімдіктер тірі қала алмайды. Тундраның оңтүстігінде Солтүстік Америка мен Еуразияны кесіп өтетін боралдық орман жатыр. Бұл аймақтың ерекшелігі – қылқан жапырақты ағаштардың көп болуы. Оңтүстікке қарай экожүйелер әртараптана бастайды. Кейбір жерлерде жайлы далалар, ал басқаларында жапырақты ағаштар басымдығымен ерекшеленетін ормандар кездеседі. Холарктиканың ең оңтүстік бөліктерінің көпшілігі шөлдермен жабылған, онда құрғақ жағдайға бейімделген өсімдіктер мен жануарлар өркендейді.

Холарктикалық таралу аймағындағы жануарлар түрлері

Жануарлардың әртүрлі түрлері континенттердің барлық бөлігінде, Холарктика аймағының көп бөлігінде таралған. Олардың ішінде қоңыр аю, сұр қасқыр, қызыл түлкі, қасқыр, қашар, қарақұс, алтын бүркіт және қара қарға бар. Қоңыр аю (Ursus arctos) Холарктиканың таулы және жартылай ашық жерлерінде кездеседі. Бұрын ол одан да кең аумақтарды мекендеген, бірақ адамның қызметі мен тіршілік ортасының фрагментациясы салдарынан оның ареалы қысқарды. Бүгінде ол тек қана табиғи жағдайда сақталған аймақтарда ғана кездеседі. Сұр қасқыр (Canis lupus) тундрадан шөлге дейінгі әртүрлі ортада таралған, әрбір жағдайға бейімделген түрлі популяциялары бар. Оның тарихи ареалы Холарктиканың көп бөлігін қамтыған, бірақ адамның шаруашылық қызметі, даму және жою әрекеттері оны көптеген аймақтардан ығыстырған. Қызыл түлкі (Vulpes vulpes) – өте бейімделгіш жыртқыш. Ол құрлықтағы ет жейтін жануарлардың арасында ең кең таралғаны, адамның ықпалына ұшыраған орталарды қоса алғанда, әртүрлі ортаға бейімделген. Қасқыр сияқты, ол да Холарктиканың көп бөлігінде таралған, бірақ жойылу қаупінен сақталған. Қасқыр (Gulo gulo) – негізінен арктикалық және боралдық ормандарда, ал оңтүстікке қарай таулы аймақтарда кездесетін мысықтар тұқымдасының ірі өкілі. Ол Еуразия мен Солтүстік Америкада осындай аймақтарда таралған. Алқа (Alces alces) – бұғы тұқымдасының ең ірі өкілі. Ол континенттік Еуразия арқылы Скандинавияға, Солтүстік Американың шығысына және Солтүстік Американың батыс бөлігіндегі боралдық және таулы аймақтарға таралған. Кейбір аймақтарда оңтүстікке қарай жапырақты ормандарға дейін жетеді. Карибу немесе солтүстік бұғысы (Rangifer tarandus) Холарктиканың солтүстік бөлігіндегі боралдық ормандар мен тундрада кездеседі. Еуразияда оны үйретіп алған. Ол әртүрлі ортаға және географиялық аймаққа бейімделген бірнеше түрге бөлінеді. Алтын бүркіт (Aquila chrysaetos) – Солтүстік жарты шардағы ең танымал жыртқыш құстардың бірі. Бұл бүркіттердің арасында ең кең таралғаны. Алтын бүркіт өзінің ептілігі мен жылдамдығын, күшті аяқтары мен өткір тырнақтарын пайдаланып, түрлі олжаларды (негізінен қоян, мармот және басқа да жер саңырауқұлақтарын) аулайды. Қара қарға (Corvus corax) – қарғалардың арасында ең кең таралған және ең ірілерінің бірі. Ол әртүрлі ортада кездеседі, бірақ негізінен орманды солтүстік аймақтарда таралған. Адам қызметіне де оңай бейімделеді. Оның ареалы да Холарктика аймағының көп бөлігін құрайды. Leptothorax acervorum – Еуразияда кең таралған, Испания мен Италияның орталық бөлігінен Скандинавия мен Сібірдің солтүстік бөлігіне дейін кездесетін шағын қызыл Холарктикалық құмырсқа. Zygiella x notata – Холарктикада таралған, негізінен Еуропаның қала және қала маңындағы аймақтарында және Солтүстік Американың кейбір бөліктерінде мекендейтін шар тоқушы өрмекшілердің түрі. Hemerobius humulinus – қоңыр түсті балық тұқымдасына жататын балық. Еуропа мен Солтүстік Азияда (Қытайды қоспағанда), Солтүстік Америкада және Оңтүстік Азияда кездеседі.

A variety of animal species are distributed across continents, throughout much of the Holarctic realm. These include the brown bear, grey wolf, red fox, wolverine, moose, caribou, golden eagle and common raven. The brown bear (Ursus arctos) is found in mountainous and semi open areas distributed throughout the Holarctic. It once occupied much larger areas, but has been driven out by human development and the resulting habitat fragmentation. Today it is only found in remaining wilderness areas. The grey wolf (Canis lupus) is found in a wide variety of habitats from tundra to desert, with different populations adapted for each. Its historical distribution encompasses the vast majority of the Holarctic realm, though human activities such as development and active extermination have extirpated the species from much of this range. The red fox (Vulpes vulpes) is a highly adaptable predator. It has the widest distribution of any terrestrial carnivore, and is adapted to a wide range of habitats, including areas of intense human development. Like the wolf, it is distributed throughout the majority of the Holarctic, but it has avoided extirpation. The wolverine (Gulo gulo) is a large member of the weasel family found primarily in the arctic and in boreal forests, ranging south in mountainous regions. It is distributed in such areas throughout Eurasia and North America. The moose (Alces alces) is the largest member of the deer family. It is found throughout most of the boreal forest through continental Eurasia into Scandinavia, eastern North America, and boreal and montane regions of western North America. In some areas it ranges south into the deciduous forest. The caribou, or reindeer (Rangifer tarandus) is found in boreal forest and tundra in the northern parts of the Holarctic. In Eurasia, it has been domesticated. It is divided into several subspecies, which are adapted to different habitats and geographic areas. The golden eagle (Aquila chrysaetos) is one of the best known birds of prey in the Northern Hemisphere. It is the most widely distributed species of eagle. Golden eagles use their agility and speed combined with powerful feet and massive, sharp talons to snatch up a variety of prey (mainly hares, rabbits, marmots and other ground squirrels). The common raven (Corvus corax) is the most widespread of the corvids, and one of the largest. It is found in a variety of habitats, but primarily wooded northern areas. It has been known to adapt well to areas of human activity. Their distribution also makes up most of the Holarctic realm. Leptothorax acervorum is a small red Holarctic ant widely distributed across Eurasia, ranging from central Spain and Italy to the northernmost parts of Scandinavia and Siberia. Zygiella x notata is a species of orb weaving spider with a Holarctic distribution, mostly inhabiting urban and suburban regions of Europe and parts of North America. Hemerobius humulinus is a species of brown lacewing in the family Hemerobiidae. It is found in Europe and Northern Asia (excluding China), North America, and Southern Asia.

Шығу тегі

Холарктиканың солтүстік бөліктерінің үзділігі олардың ортақ мұздық тарихымен байланысты. Плейстоцен (Мұз дәуірі) кезінде бұл аймақтар көп рет мұз басуға ұшырады. Мұздықтар кеңейіп, жер бетін тіршілікке жарамсыз қылып, оның топографиясын өзгертіп жатты. Мұздық кезеңдерде түрлер паналарда сақталды, бұл жергілікті географиялық ерекшеліктерге байланысты қолайлы климатты ұстап тұрған шағын аумақтар болатын. Осы аймақтардың басым бөлігі оңтүстік аймақтарда орналасқан деп саналады, бірақ кейбір генетикалық және палеонтологиялық деректер солтүстіктегі қорғалған жерлерде қосымша паналар болғанын көрсетеді. Осы аймақтар қайда болса да, мұз аралық кезеңдерде бастапқы популяциялардың көзіне айналды. Мұздықтар шегінген кезде өсімдіктер мен жануарлар жаңа ашылған жерлерге жылдам тарады. Әртүрлі таксондар осы қарқынды өзгеретін жағдайларға әртүрлі реакция берді. Ағаш түрлері мұз аралық кезеңдерде паналардан сыртқа тарады, бірақ әртүрлі үлгілерде, әртүрлі кезеңдерде әртүрлі ағаштар басымдық танытты. Ал жәндіктер климатқа сәйкес өмір сүру ареалдарын өзгертіп, кезең бойында түрлердің тұрақтылығын сақтады. Олардың жоғары жылдамдығы мұздықтардың алға немесе артқа жылжуына қарай қозғалуға мүмкіндік берді, климаттың өзгеруіне қарамастан тұрақты мекендеу ортасын сақтап қалды. Көшпеушілікке қарамастан, өсімдіктер де жаңа аумақтарды жылдам мекендеуге үлкерді. Қазба қалдықтарын зерттеу көрсеткендей, ағаштар экспоненциалдық қарқынмен қайтадан өсіп шықты. Сүтқоректілер әртүрлі жылдамдықпен қайтадан тарады. Мысалы, қоңыр аюлар мұздықтар шегінген кезде паналардан жылдам көшіп, жерді қайта мекендеген алғашқы ірі сүтқоректілердің бірі болды. Соңғы мұздық кезең шамамен 10 000 жыл бұрын аяқталып, қазіргі экожүйелердің таралуына әкелді. Холарктикалық экожүйелердің үзділігіне ықпал ететін тағы бір фактор – мұздықтардың кеңеюіне байланысты теңіз деңгейінің төмендеуі нәтижесінде пайда болған Беринг мұхитының құрлық көпірі арқылы континенттер арасындағы қозғалыс. Палеарктика мен Неарктикадағы қоғамдастықтар әртүрлі, бірақ олардың көптеген ортақ түрлері бар. Бұл Беринг мұхиты арқылы болған бірнеше жануарлар алмасуының нәтижесі. Дегенмен, осы көші-қондар көбінесе суыққа төзімді ірі түрлермен шектелді. Бүгінде осы түрлердің көп бөлігі аймақ бойынша кездеседі.

The continuity of the northern parts of the Holarctic results from their shared glacial history. During the Pleistocene (Ice Age), these areas were subjected to repeated glaciations. Icecaps expanded, scouring the land of life and reshaping its topography. During glacial periods, species survived in refugia, small areas that maintained a suitable climate due to local geography. These areas are believed to have been primarily in southern regions, but some genetic and paleontological evidence points to additional refugia in the sheltered areas of the north. Wherever these areas were found, they became source populations during interglacial periods. When the glaciers receded, plants and animals spread rapidly into the newly opened areas. Different taxa responded to these rapidly changing conditions in different ways. Tree species spread outward from refugia during interglacial periods, but in varied patterns, with different trees dominating in different periods. Insects, on the other hand, shifted their ranges with the climate, maintaining consistency in species for the most part throughout the period. Their high degree of mobility allowed them to move as the glaciers advanced or retreated, maintaining a constant habitat despite the climatic oscillations. Despite their apparent lack of mobility, plants managed to colonize new areas rapidly as well. Studies of fossil pollen indicate that trees recolonized these lands at an exponential rate. Mammals recolonized at varying rates. Brown bears, for instance, moved quickly from refugia with the receding glaciers, becoming one of the first large mammals to recolonize the land. The Last Glacial Period ended about 10,000 years ago, resulting in the present distribution of ecoregions. Another factor contributing to the continuity of Holarctic ecosystems is the movement between continents allowed by the Bering land bridge, which was exposed by the lowering of sea level due to the expansion of the ice caps. The communities found in the Palearctic and the Nearctic are different, but have many species in common. This is the result of several faunal interchanges that took place across the Bering land bridge. However, these migrations were mostly limited to large, cold tolerant species. Today it is mainly these species which are found throughout the realm.

Қауіптер

Холарктика өте кең аумақ болғандықтан, ол халықаралық деңгейдегі экологиялық мәселелерге бейім. Аймақ бойынша басты қауіптер – жаһандық жылыну және ортаның фрагментациялануы. Біріншісі, әсіресе солтүстікте маңызды, себебі бұл экожүйелер суыққа бейімделген. Екіншісі оңтүстікте көбірек алаңдау тудырады, онда даму қарқынды жүріп жатыр. Жаһандық жылыну Жердің барлық экожүйелеріне қауіп төндіреді, бірақ суық климаттағылар үшін бұл қауіптің ықпалы зор. Бұл ендіктерде кездесетін түрлердің қауымдастығы суыққа бейімделген, сондықтан кез келген айқын жылыну тепе-теңдікті бұзуы мүмкін. Мысалы, жәндіктер боралдық орманның суық қыстарында тірі қалу үшін күреседі. Көптегендері, әсіресе қатал қыстарда, аман қалмайды. Дегенмен, соңғы кезде қыстар жұмсарып, орманға күрт әсер етті. Кейбір жәндік түрлерінің қыста қырылуы күрт төмендеп, келесі жылдары олардың саны артуына мүмкіндік берді. Кейбір аймақтарда жағдай өте ауыр. Кеней түбегіндегі шырша ағаштарының тоқсан пайызына дейін шырша қоңызынан зардап шекті; мұның басты себебі 1987 жылдан бері бірнеше ерекше жылы жылдар саналады. Осы жағдайда, жергілікті түрлер климаттың өзгеруі салдарынан ортаны кең ауқымда бұзды. Жылы температуралар зиянкес түрлерге таралу аймағын кеңейтіп, бұрын қолайсыз болған орталарға енуіне мүмкіндік береді. Қабық қоңыздарының таралуы мүмкін аймақтарын зерттеу көрсеткендей, климат өзгерер кезде бұл қоңыздар солтүстікке және бұрынғыдан да биікке қарай таралады. Температура жоғарылаған сайын, Холарктиканың солтүстік бөлігінде жәндіктердің таралуы үлкен мәселеге айналады. Жаһандық жылынудың солтүстік экожүйелеріне әсер етуі мүмкін тағы бір салдары – мәңгілік тоңның еруі. Бұл мұздаған топыраққа бейімделген өсімдіктер қауымдастығына елеулі әсер етуі мүмкін, сондай-ақ климаттың одан әрі өзгеруіне де әсер етуі мүмкін. Мәңгілік тоң еріген кезде, оның үстінде өсетін ағаштар өліп, жер орманнан батпақты жерге айналады. Ал солтүстікте бұталар бұрын тундра болған жерді жаба алады. Нақты әсері тұйықталған судың ағып кетуіне байланысты. Қай жағдайда болсын, орта өзгеріске ұшырайды. Мәңгілік тоңның еруі болашақта климаттың өзгеруін жылдамдатуы мүмкін. Мәңгілік тоңның ішінде көміртегінің көп мөлшері сақталады. Егер топырақ ерісе, көміртегі ауаға көмірқышқыл газы немесе метан түрінде шығарылуы мүмкін. Бұл екеуі де парниктік газдар. Ортаның фрагментациялануы әлемдегі әртүрлі орталарға қауіп төндіреді, ал Холарктика да осыдан тыс емес. Фрагментация популяцияларға әртүрлі жағымсыз әсер етеді. Популяциялар оқшауланғанда, олардың генетикалық әртүрлілігі төмендеп, кенеттен апаттар мен жойылуға бейім болады. Холарктиканың солтүстік бөлігі Жер бетіндегі ең үлкен жабайы аймақтардың бірін ұсынып тұрса, оңтүстік бөлігінде кейбір жерлерде кең ауқымда даму байқалады. Бұл аймақта әлемнің дамыған елдерінің көпшілігі, соның ішінде АҚШ және Батыс Еуропа елдері орналасқан. Орташа белдеудегі орман қазіргі кездегі ең дамыған аймақтардың көпшілігіндегі негізгі экожүйе болды. Бұл жерлер қазір қарқынды ауыл шаруашылығы үшін пайдаланылады немесе қалаларға айналды. Жерлер ауыл шаруашылығы және адамдардың қоныстануы үшін пайдаланғаннан бері, табиғи орта көбінесе адамдарға жарамсыз деп саналатын, мысалы, беткейлер немесе тасты аймақтармен шектеледі. Бұл даму үрдісі жануарлардың, әсіресе ірі жануарлардың бір жерден екінші жерге көшіп-қону мүмкіндігін шектейді. Ірі жыртқыштар ортаның фрагментациялануынан ерекше зардап шегеді. Бұл сүтқоректілер, мысалы, қоңыр аюлар мен қасқырлар, жеке өмір сүру үшін салыстырмалы түрде тұтас ортаны қажет етеді. Тұрақты популяцияны сақтау үшін одан да үлкен аумақтар қажет. Олар сондай-ақ негізгі түрлер ретінде қызмет ете алады, олар жемдейтін түрлердің популяцияларын реттейді. Осылайша, оларды сақтау түрлердің кең ауқымына тікелей әсер етеді және оларға қажетті аумақтардың үлкендігіне байланысты саяси тұрғыдан жүзеге асыру қиын. Дамудың артуымен, осы түрлерге қауіп төнеді, бұл экожүйеге жалпы әсер етуі мүмкін.

As the Holarctic is an enormous area, it is subject to environmental problems of international scale. The primary threats throughout the region result from global warming and habitat fragmentation. The former is of particular concern in the north, as these ecosystems are adapted to cold. The latter is more of a concern in the south, where development is prevalent. Global warming is a threat to all the Earth's ecosystems, but it is a more immediate threat to those found in cold climates. The communities of species found at these latitudes are adapted to the cold, so any significant warming can upset the balance. For instance, insects struggle to survive the cold winters typical of the boreal forest. Many do not make it, especially in harsh winters. However, recently the winters have grown milder, which has had a drastic effect on the forest. Winter mortality of some insect species drastically decreased, allowing the population to build on itself in subsequent years. In some areas the effects have been severe. Spruce beetle outbreaks have wiped out up to ninety percent of the Kenai Peninsula's spruce trees; this is blamed primarily on a series of unusually warm years since 1987. In this case a native species has caused massive disturbance of habitat as a result of climate change. Warming temperatures may also allow pest species to enlarge their range, moving into habitats that were previously unsuitable. Studies of potential areas for outbreaks of bark beetles indicate that as the climate shifts, these beetles will expand to the north and to higher elevations than they have previously affected. With warmer temperatures, insect infestation will become a greater problem throughout the northern parts of the Holarctic. Another potential effect of global warming to northern ecosystems is the melting of permafrost. This can have significant effects on the plant communities that are adapted to the frozen soil, and may also have implications for further climate change. As permafrost melts, any trees growing above it may die, and the land shifts from forest to peatland. In the far north, shrubs may later take over what was formerly tundra. The precise effect depends on whether the water that was locked up is able to drain off. In either case, the habitat will undergo a shift. Melting permafrost may also accelerate climate change in the future. Within the permafrost, vast quantities of carbon are locked up. If this soil melts, the carbon may be released into the air as either carbon dioxide or methane. Both of these are greenhouse gases. Habitat fragmentation threatens a wide variety of habitats throughout the world, and the Holarctic is no exception. Fragmentation has a variety of negative effects on populations. As populations become cut off, their genetic diversity suffers and they become susceptible to sudden disasters and extinction. While the northern parts of the Holarctic represent some of the largest areas of wilderness left on Earth, the southern parts are in some places extensively developed. This realm contains most of the world's developed countries, including the United States and the nations of Western Europe. Temperate forests were the primary ecosystem in many of the most developed areas today. These lands are now used for intensive agriculture or have become urbanized. As lands have been developed for agricultural uses and human occupation, natural habitat has for the most part become limited to areas considered unsuitable for human use, such as slopes or rocky areas. This pattern of development limits the ability of animals, especially large ones, to migrate from place to place. Large carnivores are particularly affected by habitat fragmentation. These mammals, such as brown bears and wolves, require large areas of land with relatively intact habitat to survive as individuals. Much larger areas are required to maintain a sustainable population. They may also serve as keystone species, regulating the populations of the species they prey on. Thus, their conservation has direct implications for a wide range of species, and is difficult to accomplish politically due to the large size of the areas they need. With increasing development, these species in particular are at risk, which could have effects that carry down throughout the ecosystem.

Қорғау іс-шаралары

Холарктикалық аймаққа қатысты қауіп-қатерлер елеусіз қалмайды. Аймақтың биоәртүрлілігін сақтау мақсатында осы қауіп-қатерлерді азайтуға көптеген күш-жігер жұмсалуда. Жалпыжұмыстық ауа райының өзгеруіне қарсы күреске бағытталған халықаралық келісімдер осы аймаққа климаттың өзгеруінің әсерін азайтуға көмектесуі мүмкін. Сондай-ақ, жергілікті және аймақтық деңгейде мекендеу ортасының фрагментациясымен күресу жұмыстары жүргізілуде. Бүгінгі күнге дейінгі жалпыжұмыстық ауа райының жылынуына қарсы күреске бағытталған ең ауқымды шара – Киото протоколы. Бұл протоколға қол қойған дамыған елдер 1990 жылдан бастап 2008-2012 жылдар аралығында парниктік газдар шығарындыларын 5 пайызға төмендетуге келісім берді. Осы елдердің көп бөлігі Холарктикалық аймақта орналасқан. Әр елге шығарынды деңгейі бойынша белгілі бір мақсат қойылады, сондай-ақ олар дамып келе жатқан елдерді де қамтитын нарықтық жүйеде шығарынды квоталарын саудалауға құқылы. Осы мерзім аяқталғаннан кейін климаттың өзгеруінің салдарына қарсы күресті күшейту үшін жаңа келісімге қол жеткізіледі. Жаңа келісімді әзірлеу процесі қазірдің өзінде басталды. 2007 жылдың соңында Балиде Киото протоколының жалғасы туралы жоспарлауды бастау үшін халықаралық кеңес өтті. Бұл келісім Киотоның жетістіктері мен кемшіліктеріне сүйене отырып, парниктік газдар шығарындыларын азайтудың тиімді жолдарын табуға бағытталған (UNFCCC). Егер осы күш-жігер сәтті аяқталса, Холарктика және әлемнің қалған бөлігі климаттың өзгеруінің әсерін азайтуға мүмкіндік алады. Мекеңдеу ортасының фрагментациясымен күресу – Холарктиканың кең аумақты қамтитын түрлерін сақтаудағы маңызды мәселе. Кейбір шаралар жергілікті деңгейде қорғауға бағытталған, ал басқалары аймақтық деңгейде жүзеге асырылады. Жергілікті шараларға қорықтар құру және жануарлардың жолдар мен адам жасаған басқа да кедергілерден қауіпсіз өтуіне мүмкіндік беру үшін қауіпсіз дәліздер құру кіреді. Аймақтық деңгейде мекендеу ортасының фрагментациясымен күресуге бағытталған шаралар ауқымдырақ. Холарктикадағы мұндай маңызды шаралардың бірі – Йеллоустондан Юконға дейінгі табиғатты сақтау жобасы. Бұл ұйым 1997 жылы Вайоминг штатының орталық бөлігінен Аляска және Канаданың Юкон аймағы арасындағы шекараға дейінгі Солтүстік Роки тауларының үздірілмейтін қорғау желісін құруға көмектесу үшін құрылды. Ол ортақ мақсатқа жету үшін түрлі экологиялық ұйымдарды біріктіреді. Жобаның мақсаты – қорғалатын аумақтардың ядросын құру, оларды дәліздермен байланыстырып, буферлік аймақтармен қоршау. Бұл аймақтағы барша қорғалатын аумақтарды дамытуға негізделген, адамның қазіргі және болашақ қызметін сақтау жоспарына интеграциялауға басымдық беріледі (Yellowstone-дан Yukon-ға дейін). Егер осы күш-жігер сәтті аяқталса, олар гризли аю сияқты кең аумақты қамтитын түрлер үшін ерекше пайдалы болады. Егер осы түрлер аман қалса, олармен бірге өмір сүретін қоғамдастықтың басқа да мүшелері де аман қалады.

The threats to the Holarctic realm are not going unrecognized. Many efforts are being made to mitigate these threats, with the hope of preserving the biodiversity of the region. International agreements to combat global warming may help to lessen the effects of climate change on this region. Efforts are also underway to fight habitat fragmentation, both on local and regional scales. The most comprehensive effort to combat global warming to date is the Kyoto Protocol. Developed countries who sign this protocol agree to cut their collective greenhouse gas emissions by five percent since 1990 by sometime between 2008 and 2012. The vast majority of these nations are found within the Holarctic. Each country is given a target for emission levels, and they may trade emissions credits in a market based system that includes developing countries as well. Once this period is ended, a new agreement will be written to further mitigate the effects of climate change. The process of drafting a new agreement has already begun. In late 2007, an international meeting in Bali was held to begin planning for the successor to the Kyoto Protocol. This agreement will aim to build on the successes and failures of Kyoto to produce a more effective method of cutting greenhouse gas emissions (UNFCCC). If these efforts are successful, the biodiversity of the Holarctic and the rest of the world will see fewer effects of climate change. Fighting habitat fragmentation is a major challenge in conserving the wide ranging species of the Holarctic. Some efforts are limited to a local scale of protection, while others are regional in scope. Local efforts include creating reserves and establishing safe routes for animals to cross roads and other human made barriers. Regional efforts to combat habitat fragmentation take a broader scope. One major such effort in the Holarctic is the Yellowstone to Yukon Conservation Initiative. This organization was started in 1997 to help establish a contiguous network of protection for the northern Rocky Mountains, from mid Wyoming to the border between Alaska and Canada's Yukon. It brings together a wide variety of environmental organizations for a shared purpose. The goal of the Initiative is to create a core of protected areas, connected by corridors and surrounded by buffer zones. This will build on the many existing protected areas in this region, with a focus on integrating existing and future human activities into the conservation plan rather than seeking to exclude them (Yellowstone to Yukon). If these efforts are successful, they will be especially beneficial to wide ranging species such as grizzly bears. If these species can survive, other members of the communities they live in will survive as well.