Теңіз қорғаушылары: Француз төңкерісі және Наполеон соғыстары кезеңіндегі теңіз қорғанысы
Sea Fencibles
Теңіз қорғаушылары: Француз революциясы мен Наполеон соғыстарында жағалауды қорғау үшін құрылған теңіз жасақтары туралы мақала. Тарихы, құрамы және міндеттері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Теңіз қорғаушылары – негізінен Франция революциясы мен Наполеон соғыстары кезінде жағалау қорғанысын нығайту және жау кемелерінің іс-қимылын қиындату үшін құрылған әскери-теңіз бөлімшелері (қорғаныс сөзінің қысқартылған түрі). Бұл терминнің алғашқы рет қолданылуы 1793 жылға дейін барып жетеді, ол кезде Корольдік теңіз флотының капитаны сэр Хоум Попхэм Бельгияның Ниупорт жағалауында француз кемелерінен қорғану үшін балықшылардың топтарын ұйымдастырды. Попхэмнің ұсынысымен британдық Адмиралтейство Англия және Ирландия жағалауларында үйлесімді Теңіз қорғаушылары бөлімдерін құруға рұқсат берді. 1804 жылдан бастап олар Мартелло мұнараларының желісімен қолдастырылды. Попхэмнің Теңіз қорғаушылары компаниялары өздерінің жеке немесе коммерциялық кемелерін пайдаланатын саудагер теңізшілерінен тұрды, бірақ жау кемелерін басып алуға құқық беретін маркалық хаттармен жұмыс істеді. Теңіз флоты қорғаушыларды формамен және қару-жарақпен қамтамасыз етті, сондай-ақ теңіз баспасөз бригадаларының зорлық-зомбылығынан қорғады. Британдық Адмиралтейство 1810 жылы Теңіз қорғаушылары бөлімшелерін таратып жіберді.
The Sea Fencibles were naval fencible (a shortening of defencible) units established to provide a close in line of defence and obstruct the operation of enemy shipping, principally during the French Revolutionary and Napoleonic Wars. The earliest recorded use of the term was in 1793, when Royal Navy captain Sir Home Popham organised groups of fishermen to guard against French vessels off the coast of Nieuwpoort, Belgium. At Popham's suggestion the British Admiralty subsequently authorised the formation of co ordinated Sea Fencible units along the English and Irish coasts. From 1804 on they were supported by a network of Martello towers. Popham's Sea Fencible companies consisted of merchant seamen using their own private or commercial vessels, but operating under letters of marque that authorised them to capture enemy ships should opportunity arise. The Navy provided the Fencibles with uniforms and weapons; it also protected them from the depredations of navy press gangs. The British Admiralty disbanded its Sea Fencible units in 1810.
Құрылуы
Корольдік теңіз флотының капитаны сэр Хоум Попхэм, Француз революциялық соғыстары кезінде Фландриядағы көліктер жөніндегі британдық агент ретінде қызмет еткенде, Теңіз қорғаушылары (Sea Fencibles) тұжырымдамасын жасады. 1793 жылдың шілдесінде Попхэм Британ армиясын жабдықтау үшін теңіз көлігінің флотын қадағалау мақсатымен Остендке келді. Қазан айында 12 000 сарбаздық француз армиясы британдықтар бақылауындағы Ниупорт қаласын қоршауға алды, оны 1300 сарбаздық гарнизон қорғады. Француздар Ниупортты басып алғанда, Остендедегі британдық штаб-пәтерге шабуыл жасауға жол ашылар еді. Ниупорт гарнизонына көмек көрсету үшін Попхэм қаланың балық аулау флотын қаруландырып, жабдықтады және француз кемелеріне қарсы жағалау бойындағы әрекеттерге жетекшілік етті. Адмиралтействомен хат алмасу кезінде Попхэм өздігінен құрылған флотына «Теңіз қорғаушылары» деген ат берді, бұл Шотландия таулы аймағының қорғау корпусына (Highland Fencible Corps) саяхаттайтын еді. Үш күннен кейін француздар Ниупортты қоршаудан бас тартып, Тулонға қарай шегінді. Армияның бас қолбасшысы Йорк герцогы және далалық қолбасшы генерал сэр Чарльз Грей Попхэмнің «Фландрия балықшыларын өз қалаларын қорғауға қаруландыру» әрекеттерінің британдықтардың Ниупортты бақылауында ұстауына маңызды үлес қосқанын мойындады. Попхэмнің өзі де Теңіз қорғаушыларының жау кемелерін жағалаудан тазалаудағы табысына таң қалды. 1798 жылы Ұлыбританияға француз шабуылы жасалуы мүмкін болған кезде, Попхэм Адмиралтействоға Корнуолл мен Форт арасындағы жағалауды қорғау үшін осындай ұйым құруды ұсынды. 1 ақпанда Попхэм Гастингске Адмиралтейство лордтарының ұсынысымен, Гастингс және Певенси шығанағының жанындағы батареяларды жарақтандыру үшін Теңіз қорғаушыларын құру мақсатымен келді. 200-ден астам адам, көбінесе теңізшілер, қызметке тіркелді. Ұлыбританияның Теңіз қорғаушылары 1798 жылдың 14 мамырында «жағалауды қорғау үшін, жағалауда немесе суда; порттарда және жағалауда жұмыс істейтін барлық балықшылар мен басқа да адамдарды қамтиды, олар өздерінің жұмысынан босатылуға тиіс» болып құрылды. Олардың міндеттеріне британдық жағалау бойындағы Мартелло мұнараларын қорғау, француз шабуылдық күштерінің қонуы мүмкін жағалауларды патрульдеу және тексеру, сондай-ақ жау кемелерін ұстау және шабуылдық қайықтардан қорғану үшін қаруланған сауда кемелерінің флотын ұстау кірді.
Royal Navy captain Sir Home Popham developed the Sea Fencibles concept while serving as Britain's Agent for Transport in Flanders during the French Revolutionary Wars. In July 1793, Popham went to Ostend to oversee the fleet of Navy transports supplying the British Army. In October a French army of 12,000 men laid siege to the British held town of Nieuwpoort, which was defended by a garrison of 1,300. French capture of Neiuwpoort would have cleared the path for an assault on the British headquarters at Ostend. In support of the Nieuwpoort garrison, Popham armed and equipped the town's fishing fleet and led it in action against French vessels along the coast. In correspondence with the Admiralty Popham named his impromptu fleet the "Sea Fencibles," drawing an analogy with the land based Scottish Highland Fencible Corps. After three days the French abandoned the siege of Nieuwpoort and withdrew towards Toulon. Both the Army's Commander in Chief the Duke of York and field commander General Sir Charles Grey subsequently acknowledged that Popham's actions in "arming the fishermen of Flanders in defence of their own towns" had played a significant role in preserving British control of Nieuwpoort. Popham himself was also impressed with the success of the Sea Fencibles in keeping the coast clear of enemy landing craft. When a French invasion of Britain appeared imminent in 1798, Popham recommended that Admiralty create a similar body to defend the coast between Cornwall and the Firth of Forth. On 1 February, Popham went to Hastings with the proposals from the Lords of the Admiralty, for raising a Corps of Sea Fencibles, to Man the batteries erected near Hastings and Pevensey Bay, for the defence of the Coast. Over 200 persons chiefly sailors, enrolled themselves for the Service. Britain's Sea Fencibles were duly formed on 14 May 1798 "for the protection of the coast, either on shore or afloat; comprising all fishermen and other persons occupied in the ports, and on the coast, who, from their occupations are to be unpressed." Their tasks were to defend the Martello towers along the British coastline, patrol and survey the beaches where a French invasion force might land, and to maintain a fleet of armed commercial vessels in order to capture enemy shipping and defend against invasion barges.
Құрылымы
Теңіз қорғаушылары 36 ротаға бөлінді, әр рота жағалаудың бір бөлігін күзетуге және қорғауға жауапты болды. Рота басқаруы үш Корольдік теңіз флотының капитаны мен әр округке дейін алты лейтенантқа жүктелді. Округ капитандары өз кезегімен Теңіз қорғаушылары директоры – адмиралға есеп берді. 1803 жылы бұл қызметті сэр Эдмунд Нейгл атқарды. Аға Теңіз қорғаушысы капитаны күніне £1 15s (қазіргі күні £-қа тең), кіші капитандар £1 10s (қазіргі күні £-қа тең), ал лейтенанттар 8s 6d (қазіргі күні £-қа тең) жалақы алды. Кеме қызметкерлері жиналған әрбір күні үшін 2с 6d (қазіргі күні £-қа тең) алса, қарапайым теңізшілер 1 шиллинг және азық-түлік (тамақ-сусын) немесе азық-түлік болмаған жағдайда 2 шиллинг (қазіргі күні £ және £-қа тең) алды. Теңіз қорғаушылары сыйлық ақшасы мен құтқару ақшасын алуға да құқылы болды. Мысалы, 1805 жылдың 13 маусымында алтыншы рангтағы фрегат және Теңіз қорғаушылары Гастингстен тыс жерде «Индустрия» кемесін қайтарып алып, одан кейін құтқару ақшасын бөлісті. Теңіз қорғаушыларының еріктілері қару-жарақ қолдануға оқытылды және жағалау мен порттардағы күзет және сигнал мұнараларын, сондай-ақ бекітілген және жүзбелі батареяларды басқаруға міндетті болды. Коммерциялық кемелерді басқаратындар, мысалы, жергілікті балықшылар, әр кемеге төрт зеңбірек алып, оларды күтіп ұстау және пайдалану бойынша оқудан өтті. Адмиралтейство Теңіз қорғаушылары ротасының қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін жеке кемелер жеткіліксіз аудандарда пайдалануға арналған шағын қарулы кемелерді тапсырды. Теңіз қорғаушысының бір мүшесі аптасына бір күн оқумен өткізді. Оларға сондай-ақ 25 адамға бір қолбасшыны өздері таңдауға рұқсат берілді. Барлық Теңіз қорғаушылары теңіз флотына оқуға шақырылудан босатылғандығын куәландыратын сертификат алды. Қазынашылық контрабандаға жалпы жаза ретінде контрабандашыларды әскери-теңіз флотына шақырудан босатудың басты себебі – контрабанда екенін мәлімдеді. Теңіз қорғаушылары француз немесе испан сауда кемелерін ұстауға және олжаның бір бөлігін алуға рұқсат беретін хаттарға сәйкес жұмыс істеді. Олардың флоты шағын кемелерден, мысалы, көмір тасымалдаушы кемелерден және канонерлік қайықтар ретінде пайдалануға бейімделген жағалау кемелерінен (хойлар) тұрды. Иелері кемелерге зеңбірек орнату үшін сырғанаулар, сақиналар және көздерді орнатуға төлеуге міндетті болды, әдетте екі зеңбірек алға және екі зеңбірек артқа орнатылды, ал кіші кемелерде тыныш жағдайда пайдалану үшін сүйретпелер орнату қажет болды. Адмиралтейство зеңбіректермен, оқ-дәрілермен және ұнтақпен қамтамасыз етті және кеме иелерінен оларды пайдалану туралы мұқият және тұрақты есеп жүргізуді талап етті. Иелері Корольдік теңіз флотымен ынтымақтасуға міндетті болды және кемелерінің мөлшеріне және қажет уақытына сәйкес өтемақы алуға құқылы болды. Мысалы, 1804 жылдың 28 қыркүйегінде теңіз флоты Маргейтте 16 хой иесімен кездесу өткізді. Содан кейін теңіз флоты жағалауды қорғау үшін кемелерді жалдады. Теңіз флоты әр кемеде шебер ретінде теңіз флотының тұрақты адамын және Теңіз қорғаушыларынан тоғыз адамын орналастырды.
The Sea Fencibles were divided into 36 companies, with each company responsible for patrolling and defending a section of the coastline. Company command was vested in three Royal Navy captains and up to six Lieutenants per district. The district captains reported in turn to the Director of Sea Fencibles, an admiral. In 1803 this was Sir Edmund Nagle. A senior Sea Fencibles captain received £1 15s a day (equivalent to £ today), junior captains received £1 10s (equivalent to £ today), and Lieutenants 8s 6d (equivalent to £ today). Petty Officers received 2s 6d (equivalent to £ today) for each day they assembled, while Ordinary Seamen received 1 shilling and provisions (food and drink), or 2 shillings if no provisions were available (equivalent to £ and £ today). Sea Fencibles were also eligible to receive prize and salvage money. For example, on 13 June 1805 the sixth rate frigate and the Sea Fencibles recaptured the Industry, off Hastings, and shared the subsequent salvage money. Sea Fencible volunteers were trained in the use of arms and were required to man watch and signal towers, and fixed and floating batteries along the coasts and ports. Those who operated commercial vessels, for example local fishermen, received up to four cannons per craft and training in their maintenance and use. The Admiralty commissioned a small number of armed vessels for use in districts where there were insufficient private craft to meet a Sea Fencible company's needs. A member of the Sea Fencibles would spend one day a week training. They were also allowed to choose their own Petty Officers at the rate of one per 25 men. All Sea Fencibles received a certificate that exempted them from impressment into the Navy. The Treasury argued that the exemption from impressment was the principal reason smugglers joined as impressment was a common punishment for smuggling. The Sea Fencibles operated in accordance with letters of marque authorising the capture of French or Spanish merchant shipping and a share of the proceeds should the seized vessel then be sold. Their fleet consisted of small vessels such as colliers and coasting vessels such as hoys adapted to serve as gunboats. The owners were expected to pay for the fitting of slides, ring and eye bolts for the installation of guns, usually two forward and two aft, and in smaller craft to fit sweeps for use in calms. The Admiralty provided guns, ammunition and powder, and it required the ship owners to keep close and regular accounts of their use. The owners were under orders to co operate with the Royal Navy, and they were entitled to payment of compensation, according to the size of their ships and the amount of time they were required. For instance, on 28 September 1804 the Navy held a meeting with the owners of 16 hoys at Margate. The Navy then hired the vessels for the defence of the coast. The Navy manned each vessel with a regular Navy man as master and nine men from the Sea Fencibles.
Жұмысқа қабылдау
1798 жылғы газеттегі хабарлама. "Теңіз корғаушылары" қатарына жазылу белсенді жүрді, алғашқы төрт жылда 23 500 ерікті тіркелді. Офицерлерді тағайындау да жылдам өтті, әсіресе, теңізге шығуға жеткілікті өтілі жоқ, жас капитан ағалар арасында. 1803 жылы "Теңіз корғаушылары" капитандығының үштен бірі соңғы он екі айда осы шенге көтерілген адамдардан тұрды. "Теңіз корғаушылары" басшылығы толық жалақымен салыстырмалы түрде жеңіл қызмет ету мүмкіндігін де ұсынды. Осы себепті, әскери мансабы аяқталуға жақын тұрған ересек капитан ағалардың да қызығушылығын тудырды. Ең ескі капитан, сэр Эдмунд Негл, 1803 жылы Шорхэм-бай-Сидегі "Теңіз корғаушыларына" қолбасшылық етуге тағайындалғанға дейін теңізде үш он жылдан астам қызмет еткен. Өзі Попхам Бичи-Хед пен Дил арасындағы, француз шапқыншылығына ең көп қауіп төнген аймақты басқаруға тағайындалды. Тағы бір "Теңіз корғаушысы" – Фрэнсис Остин, теңіз капитаны және болашақ адмирал, оқыс жазушы Джейн Остиннің інісі. Ол Кент жағалауының бір бөлігін қорғау үшін "Теңіз корғаушылары" корпусын құруға және ұйымдастыруға тағайындалды. Оның базасы Рамсгейт Корольдік порты болды. 1803 жылдың қыркүйегінде Глостер қаласының барлық теңізшілері баспасөз тобынан (импресс) қорғану үшін "Теңіз корғаушыларына" қатысуға шақырылды.
A newspaper recruiting advert in 1798. Sea Fencibles recruitment was brisk with 23,500 volunteers in the first four years. Officer recruitment also proceeded swiftly, particularly among younger captains who lacked the seniority for an ocean going command. By 1803, one third of Sea Fencibles captains were men promoted to that rank within the preceding twelve months. Sea Fencibles command also offered the prospect of relatively easy service on full pay. For this reason it also appealed to a group of older captains whose Navy careers were near their natural end. The oldest captain, Sir Edmund Nagle, had served at sea for more than three decades before taking command of the Sea Fencibles at Shoreham by Sea in 1803. Home Popham himself was appointed to head up the district between Beachy Head and Deal, the area considered at greatest risk of French invasion. Another Sea Fencible was Francis Austen, a naval captain and future admiral who was the brother of the novelist Jane Austen. He was appointed to raise and organise a corps of Sea Fencibles to defend a strip of the Kentish coast. His base was the Royal Harbour of Ramsgate. In September 1803, it was reported that all the seafaring men of the city of Gloucester were to enlist in the Sea Fencibles in order to obtain protection from the impress (press gang).
Әрекетке қатысу
1798 жылдың 13 қарашасында Гастингс жағасында француз капері пайда болды. Капитан Е.Х. Колумбайн теңіз фенцибелдерінің бірнеше адамын мырза Вексхам ұсынған «Лайон» кемесіне отырғызып, француз кемесін қуды. Олар қуып жете алған соң, «сәл атыс» салдарынан бір француздың қаза болуына себеп болып, оны қолға түсірді. Капер – Шербурдан шыққан «Success», капитаны Николас Дюбуа, төрт зеңбірек және 24 адамнан тұрды. Ол төрт күннен бері бірде-бір кемені қолға түсірмей жүрген еді. Капитан Колумбайн Гастингс жасағының «жігерлілігі мен дайындығына» тоқталды. Екінші оқиға 1799 жылдың 9 қаңтарында болды. Келесі күні Девон жағалауындағы теңіз фенцибелдерінің командирі капитан Эдвард Буллер, өткен күні «Сузанна» бригінің Дартмуттан шығып, француздың 14 зеңбірекке ие «Heureux Speculateur» каперіне тап болғанын хабарлады. Брикшем теңіз фенцибелдері осыны көріп, қайыққа отырып, тек мылтық пен сүңгі қарумен қаруланған. Лейтенант Николас, салық жинаушы Брукингтің көмегімен, ол шағын қарумен және қайықпен қамтамасыз еткен еді, теңіз фенцибелдерінің тағы бір отрядын алып, катерден келген қайықпен бірге каперді қолға түсіруге сәттіліксіз тырысты. Сол жылдың 11 наурызында Маргейт теңіз фенцибелдері сәл сәттірек болды. Солтүстік Форлендтен сегіз-тоғыз шақырым жерде екі бригке кішкентай кеменің отырғанын байқағанда, 40 немесе 50 теңіз фенцибелі үш қайықпен жүріп, екі бригті қайтадан қолға түсірді, ал капер қашып кетті. 1804 жылдың 13 маусымында тағы бір оқиға болды. Ұлыбританияның жалдамалы қарулы кемесі «Принцесса Августа», лейтенант Джон Трейсидің басқаруымен, Хантклиф жанында 14 зеңбірекке ие француз каперімен кездесті. Шамамен төрт сағатқа созылған шайқас кезінде «Принцесса Августа» су сызығына жақын жерде бірнеше рет атылды және оның такелажына елеулі зақым келді. Дегенмен, үш ғана адамы жарақат алды, бірақ біреуі ауыр жарақат алды. Француз кемесі Редкардан келген екі шхунаның жақындауымен шегінді. Француз капері «Intrepide» бригі, 16 зеңбірекке ие, Шербурдан шыққан, 1806 жылдың 13 сәуірінде Скилли аймағынан жақындап, осы жағалауда үш кемені қолға түсірді. Оның жүлделерінің бірі – Корктан Портсмутқа барып тұрған «Mary» тасымалдау кемесі, капитаны Макарти. Скилли теңіз фенцибелдері және капитан Ворселлдің басқаруымен «Providence» кемесі «Mary» кемесін қайтадан қолға түсірді. Теңіз фенцибелдері жағалау күзетшісі немесе құтқару қызметі ретінде де жұмыс істеді. 1800 жылы кеме апатқа ұшырағанда, теңіз фенцибелдері құтқаруға тырысты. Сол сияқты, 1809 жылдың қаңтарында Маргейт жанындағы Кингсгейтте кеме апатқа ұшырағанда, теңіз фенцибелдері аман қалғандарды құтқаруға көмектесті. Алайда, теңіз флоты бұл рөлге толығымен қуанбады. 1804 жылдың соңында Кинсалдағы теңіз фенцибелдері округте апатқа ұшыраған кеменің экипажын құтқарып алды. Олардың командирі, командир Теренс О'Нилл, оларды өз қалтасынан төледі, содан кейін өтемақы алу үшін теңіз флотына өтініш берді. Бұл рұқсат етілді, бірақ Адмиралтействоның бірінші хатшысы Уильям Марсден: «Бірақ осы жағдайда өздерін күштеп қолданған адамдардың өмірлерін және өздерінің жаратылыстарының меншігін құтқарудағы жүріс-тұрысы өте лайықты болса да, бұл олардың тіркелген қызметіне қатысы жоқ, және егер осы үлгі басқа да жерлерде, теңіз фенцибелдері орналасқан жерлерде, қолданылса, онда мемлекетке өте үлкен шығын тудырады». 1810 жылдың қаңтарында Хапписбург пен Винтертоннан шыққан теңіз фенцибелдері жаңадан шығарылған Манби минометтерін пайдаланып, дауыл кезінде жағаға жеткен екі кемедегі адамдарды құтқаруға қол жеткізді. 1810 жылдың 3 ақпанында Ньюхейвен жанында француз капері бригті қолға түсірді. Оған жауап ретінде бес шағын теңіз қайығы бригті қайтарып алуға тырысты. Олар қару-жарақтарынан кем болғандықтан, мұны істей алмады, бірақ кейбіреулері шмакты жағалап, оны да қолға түсіруден сақтады. Бонапарттың басып алу қаупі жойылғандығы белгілі болған айда теңіз фенцибелдері таратылды.
On 13 November 1798, a French privateer appeared off Hastings. Captain E. H. Columbine of the Sea Fencibles put a number of his men on the cutter Lion, offered by a Mr. Wexham, and set out after the French vessel. They caught up with their quarry after a chase and captured her after "a little firing" that resulted in the death of one Frenchman. The privateer was the Success, of Cherbourg, Nicholas Dubois, master, with four guns and 24 men. She had been out four days without making any captures. Captain Columbine remarked on the "zeal and readiness" of the Hastings men. A second case occurred on 9 January 1799. The next day Captain Edward Buller, commander of the Sea Fencibles along the coast of Devon, reported that on the previous day, the brig Susannah had left Dartmouth only to fall prey to the French 14 gun privateer Heureux Speculateur. The Brixham Sea Fencibles seeing this take place, took a boat, and armed only with muskets and pikes, succeeded in recapturing the Susannah and her prize crew. Lieutenant Nicholas, with the assistance of Revenue Collector Brooking, who provided small arms and a boat, took another detachment of Sea Fencibles and, accompanied by a boat from the cutter , set off, unsuccessfully, to capture the privateer. On 11 March of the same year, the Margate Sea Fencibles were somewhat more successful. When a small cutter was observed boarding two brigs eight or nine miles from the North Foreland, 40 or 50 Sea Fencibles pushed off in three boats and recaptured the two brigs, the privateer having made off. Another case occurred on 13 June 1804. HM hired armed cutter Princess Augusta, under the command of Lieutenant John Tracey, encountered a 14 gun French privateer off Huntcliff. During the engagement, which lasted nearly four hours, the Princess Augusta took several shot near the water line and sustained extensive damage to her rigging. Still, she suffered only three men wounded, though one desperately. The French vessel sheered off on the approach of two schooners manned with Sea Fencibles from Redcar. The French privateer brig Intrepide, of 16 guns, from Cherbourg, was cruising in sight of Scilly on 13 April 1806 and had taken three vessels on that coast. One of her prizes was the transport Mary, Macarthy, master, from Cork to Portsmouth. The Scilly Sea Fencibles, together with the revenue cutter Providence, Capt. Worsell, recaptured Mary. The Sea Fencibles also acted as a coastguard or lifeboat service. When wrecked in 1800, the Sea Fencibles attempted a rescue. Similarly, in January 1809, when was wrecked at Kingsgate, near Margate, the Sea Fencibles helped rescue the survivors. However, the Navy was not entirely enthusiastic about this role. In late 1804, the Sea Fencibles in Kinsale rescued the crew of a vessel wrecked in the District. Their commander, Commander Terence O'Neill, reimbursed them out of his own pocket, and then applied to the Navy for reimbursement. This was allowed, but William Marsden, First Secretary of the Admiralty, wrote: "But although the conduct of the persons who exerted themselves on this occasion, in saving the lives and property of their fellow creatures is highly meritorious, it has no relation to the service for which they were enrolled, and the precedent, if followed in all other parts where Sea Fencibles are established, would occasion a very heavy expense to the public". In January 1810, Sea Fencibles from Happisburgh and Winterton used newly issued Manby mortars to effect successful rescues of those on board two vessels driven ashore in a gale. On 3 February 1810, off Newhaven a French privateer lugger took a brig, in response five small boats of Sea Fencibles set off to attempt to recover the brig, outgunned they were unable to do so, however, some were able to board a smack and thereby prevent it being taken also. The same month when it became clear that the threat of invasion by Bonaparte had passed, the Sea Fencibles were disbanded.
Фенцибл өзені
1798 жылы Темза өзеніндегі сушылар және басқа да өзен саудагерлері өз еркімен Өзен қорғаушыларының (River Fencibles) бірлестіктерін құрды. 1803 жылы ресми түрде «Лондон қаласының Өзен қорғаушылары корпусы» (Corps of River Fencibles of the City of London) ретінде құрылып, капитан-командирі Матиас Лукас (1761-1848), эсквайр болды. Капитандыққа Джон Дринкейд, эсквайр, кіші, Генри Грей, эсквайр, Джеффри Смит, эсквайр, Джеймс Беттс, эсквайр, Джон Кларксон, джентльмен, Уильям Чапман, эсквайр, Уильям Берджесс, эсквайр, Генри Дудин, эсквайр және лейтенанттар мен энсин тағайындалды. 1804 жылға қарай олар бірыңғай киім киген офицерлердің басшылығында болды. Корпустың мүшелері 1806 жылы лорд Нельсонның денесін Темза өзенімен мемлекеттік жерлеу рәсімі кезінде шағын қайықтарда сүйемелдеді. 1807 жылы Өзен қорғаушылары екінші Копенгаген шайқасынан кейін тұтқынға алынған кейбір дания кемелерін қайтаруға көмектесу үшін Копенгагенге аттанды. Гринвич Өзен қорғаушыларының құрамына командир, үш капитан, алты лейтенант, 24 мастер, 24 серік және 157 зеңбілші мен қатардағы сарбаз кірді. Үкімет тек найза берді, басқа ештеңе бермеді, сондықтан ерлер өз шығындарын өтеді. Гринвич Өзен қорғаушылары Копенгагенге екі офицер мен 126 сарбаз жіберді. Лондон қаласы, Лоял Гринвич және Роял Харбор Өзен қорғаушылары да 1809 жылы Валхерен экспедициясына адамдармен көмектесті. Гринвич Өзен қорғаушылары Валхерен экспедициясына екі офицер мен 130 сарбаз жіберді, олардың екеуі қаза тапты. Барлығы шамамен 300 қорғаушы Копенгагенде қызмет етуге ерікті, ал шамамен сол санда Валхерен экспедициясында қызмет етті. 1812 жылдың ақпан айында Өзен қорғаушылары Импресске көмектесу үшін шақырылды. 200-ге жуық адам әскерге алынды. 1812 жылдың 2 мамырында Үкімет Өзен қорғаушыларының қызметін тоқтату туралы шешім қабылдады және оларды таратуға бұйрық берді. Лорд-мэр бұл туралы ресми хат алды, оны ол коммодор Лукасқа жіберді. Жексенбі күні корпус қаруларын тапсыру мақсатымен астық базарында жиналды. Оның мүшелері үкіметтен ниеті туралы алдын ала хабар алмағандықтан, қатты таңғалды және наразы болды. Қорғау мәртебесін жоғалту салдарынан бұл адамдар теңіз күштеріне әскерге алынуы мүмкін болды, сондықтан көпшілігі ұсталудан қашу үшін бар күштерін жұмсады. Корпус 1813 жылы таратылды.
In 1798, watermen and other groups of river tradesmen on the River Thames voluntarily formed associations of River Fencibles. Officially established in 1803 as "Corps of River Fencibles of the City of London", to be Captain Commander Mathias Lucas (1761 1848), Esq. Captains John Drinkeid, Esq. jun., Henry Grey, Esq, Jeffery Smith, Esq., James Betts, Esq, John Clarkson, Gent., William Chapman, Esq., William Burgess, Esq., Henry Dudin, Esq and lieutenants and ensigns, by 1804 they had uniformed commissioned officers in command. Members of the Corps escorted the barge carrying the body of Lord Nelson along the Thames in small boats during his state funeral in 1806. In 1807, River Fencibles sailed to Copenhagen to help bring back some of the Danish vessels captured there after the second Battle of Copenhagen. The Greenwich River Fencibles consisted of a commandant, three captains, six lieutenants, 24 masters, 24 mates, and 157 gunners and privates. The Government provide pikes, but nothing else, so the men defrayed their own expenses. The Greenwich River Fencibles sent two officers and 126 men to Copenhagen. The City of London, Loyal Greenwich, and Royal Harbour River Fencibles also contributed men to the Walcheren expedition in 1809. The Greenwich River Fencibles alone sent two officers and 130 men on the Walcheren expedition, two of whom were killed. In all, about 300 Fencibles volunteered to serve at Copenhagen and about the same number served on the Walcheren Expedition. In February 1812, the River Fencibles were called out to assist the Impress. About 200 men were pressed. On Saturday 2 May 1812, the Government came to the resolution of dispensing with the services of the River Fencibles; and accordingly ordered them to be disbanded. The Lord Mayor received an official letter on the subject, which he sent to Commodore Lucas.— On Sunday the corps were assembled in the Corn market, for the purpose of delivering up their arms. The members thereof not having had any previous intimation from the Government with respect to its intentions, were much surprised as well as dissatisfied.— A warm press afterwards took place on the River, and several of them were picked up. The consequence of losing their protected status as Fencibles meant these men were liable to be pressed for the navy, unsurprisingly most did their utmost to prevent being seized. The Corps was disbanded in 1813.
Ирланд теңізіндегі қақпалар
Адмиралтейство бұйрығымен 20 Теңіз қорғау бөлімі құрылды және Ирландия жағалауын қорғау үшін Мартелло мұнараларының желісі салынды. Әр аймақтағы адамдар мен қайықтар саны кең ауқымда өзгерді, және британдықтар олардың сенімділігіне қатысты алаңдады, әсіресе 1803 жылы Дублинде Роберт Эмметтің көтерілісін ескере отырып. 1804 жылы Ирландия Теңізіндегі Теңіз қорғаушыларында әртүрлі 28 қарулы кеме болды – бір бриг, үш галлиот және қалғаны – шлюптар. Әдетте, олар екі 18 фунттық зеңбірек және екі 18 фунттық каронада тасыды. Кеме иелері әдетте төрт адамнан және бір баладан тұратын экипажмен жабдықтады, ал Теңіз қорғаушылары кемелер теңізге шығуға мәжбүр болғанда осы құрамды толықтыруды көздеді.
By Admiralty Order, 20 Sea Fencible units were established and a network of Martello towers constructed to protect the Irish coastline. The number of men and boats per district varied widely and the British had concerns about their reliability, especially given Robert Emmet's insurrection in Dublin in 1803. In 1804, the Irish Sea Fencibles had some 28 gun vessels of various sorts a brig, three galliots, and the rest sloops. Generally these carried two 18 pounder guns and two 18 pounder carronades. The owners usually provided a crew consisting of four men and a boy, with the plan that Sea Fencibles would augment this cadre when the vessels had to put out to sea.
Канада
1812 жылғы соғыс кезінде Нью-Брансуиктегі Сент-Джон, Шарлотта және Нортумберленд округтерінің батальондарына колониядағы порттық құрылыстарды қорғау үшін Теңіздік қорғау бөлімшелері бекітілді. Олар жағалаудағы елді мекендердегі теңізшілердің арасынан құрылып, соғыс аяқталғаннан кейін толығымен таратылған сияқты. 1833 жылдан 1867 жылға дейін Сент-Джон Теңіздік қорғау бөлімі негізінен артиллериялық бөлім ретінде қызмет етті. Оның офицерлері мен сарбаздары теңіз күштерінің формасын киген.
There were Sea Fencible units attached to the battalions of St. John, Charlotte and Northumberland counties in New Brunswick during the War of 1812 to protect port facilities in the colony. They were raised among seafaring men in coastal communities and seem to have all disbanded after the war. From 1833 to 1867, there was a unit of Saint John Sea Fencibles that functioned primarily as an artillery unit. Its officers and men wore naval uniforms.