Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапон жазушысы (1926–1980)
Japanese writer (1926–1980)
Тахихара Масааки (立原 正秋) – корей тегіндес жапондық романист, эссеші, ақын және әдеби сыншы, Шова дәуірінде қызмет еткен.
Tachihara Masaaki (立原 正秋) was the pen name of a Japanese novelist, essayist, poet and literary critic of Korean descent, active during the Shōwa period.
Ерте өмір
Тахихара Кореяның Кёнсангбук провинциясындағы Андонг қаласында корей ата-аналарынан дүниеге келді. Оның әкесі бұрынғы корей аристократиясының мүшесі және Жосон әулетіне қызмет ететін әскери шенеунік болды. Кореяның жапондық аннексиясына түскеннен кейін ол Дзен дінінің қызметкеріне айналып, Тахихара бес жасқа толғанда өзіне-өзі қол жұмсады. Әкесі 1931 жылы қайтыс болғаннан кейін төрт жыл өткен соң Тахихара анасымен бірге Жапонияның Канагава префектурасындағы Йокосука қаласына көшіп келді. Оның корей есімі Ким Юн Кю (金胤奎: 김윤규) болған, бірақ анасы жапон адамына үйленгеннен кейін ол атын Номура Шинтаро (野村 震太郎) деп өзгертті. Кейіннен ол «соуши каймей» саясаты бойынша атын Канай Масаки деп тіркеді, бірақ үйленгеннен кейін (жапон әйеліне) атын тағы бір рет Йонемото Масаки (米本 正秋) деп өзгертті. 1947 жылы ол Жапония азаматтығын алды. Токиодағы Васеда университетінде оқыған ол бастапқыда заң факультетіне қабылданды. Алайда, Ясунари Кавабатаның романдары мен Хидео Кобаяшидің әдеби сынға деген қызығушылығы оны әдебиет факультетіне ауыстырды. Тахихара ортағасырлық жапон мәдениетіне, әсіресе Но театрына және дәстүрлі жапон бақшаларына қатты тартылды, ал оның романдары Зеамидің «Фуши Кайден» Но трактатындағы эстетикалық принциптерге негізделген. Тахихараның қызығушылықтарына керамика коллекциясы, әсіресе Кореяның И әулетіне тән көптеген туындылар кірді. Оның корей тегі оның өлімінен кейін ғана кеңінен белгілі болды.
Tachihara was born in Andong city, Gyeongsangbuk do province, Korea to Korean parents. His father was a member of the former Korean aristocracy and a military officer serving the Joseon Dynasty, who became a Zen priest after the Japanese annexation of Korea, and subsequently committed suicide when Tachihara was five. Four years after his father's death in 1931, Tachihara moved with his mother to Yokosuka city, Kanagawa prefecture, Japan. His Korean name was Kim Yun Kyu (金胤奎: 김윤규), but he changed his name to Nomura Shintarō (野村 震太郎) when his mother married a Japanese man. Later, he registered his name as Kanai Masaaki under the soushi kaimei policy, but after his own marriage (to a Japanese woman), he once again changed his name to Yonemoto Masaaki (米本 正秋). He has been naturalized in Japan in 1947. He was a student at Waseda University in Tokyo, and was initially enrolled in the Law Department. However, he gradually shifted over the Literature Department, drawn by his interest in the novels of Yasunari Kawabata and the literary criticism of Hideo Kobayashi. Tachihara was strongly attracted to medieval Japanese culture, particularly Noh drama, and traditional Japanese gardens, and his novels are patterned after the aesthetics in Zeami's Noh treatise Fushi Kaiden. Tachihara's interests included the collection of ceramics, especially many Korean Yi Dynasty works. It was not until after his death that his Korean ethnic background became widely known.
Әдеби мансап
Тачихараның алғашқы романы «Бакушу» («Күзгі бидай») «Бунгеи кенкюкай» әдеби журналында жарық көрді. Ол әдеби сыншылар тарапынан жақсы қабылданып, оның кәсіби жазушы болуына ықпал етті. 1958 жылы «Гундзо» журналында «Танин но жию» («Басқалардың бостандығы») жарияланды, одан кейін «Такиги но» («От жарығының носы»), «Цуругисаки» («Цуруги мүйісі») және «Уруши но хана» («Лак гүлі») жарық көрді. Ол 1965 жылғы «Широи кеши» («Ақ көкнәр») романы үшін 55-ші Наоки сыйлығын жеңіп алды. Ол екі рет Акутагава сыйлығынан бас тартты, себебі бұл сыйлық оның мәнді әдебиет авторы ретіндегі беделіне зиян келтіреді деп санайтын. Оның «Жел мен тас» кітабы Стивен В. Кол тарапынан ағылшын тіліне аударылды. Тачихара 1950 жылдан бастап, өмірінің соңына дейін, ішек қатерінен қайтыс болғанға дейін Канагава префектурасының Камакура қаласында тұрды. Өлер алдында ол өзінің есімін ресми түрде Тачихара Масааки деп өзгертті. Оның қабірі Камакурадағы Зуйсен ғибадатханасында орналасқан.
Tachihara's first novel, Bakushū (“Autumn Wheat”) was published in the literary magazine Bungei kenkyūkai. It was well received by literary critics, which led to his decision to become a professional writer. In 1958, he published Tanin no jiyū (“Other People's Freedom”) in the magazine Gunzō, followed by Takigi nō (“Firelight Noh”), Tsurugigasaki (“Cape Tsurugi”) and Urushi no hana (“Lacquer Flower”). He won the 55th Naoki Award for his novel Shiroi keshi (“White Poppy”, 1965). He also declined the Akutagawa Prize twice, as he felt that the reward would damage his reputation as an author of serious literature. One of his books, Wind and Stone, has been translated into English by Stephen W. Kohl. Tachihara lived in Kamakura, Kanagawa prefecture from 1950 until his death of esophageal cancer. Before he died, he officially changed his name to Tachihara Masaaki. His grave is at the temple of Zuisen ji in Kamakura.