Эдвард Ховард, 9-шы Норфолк герцогі: Өмірбаяны мен саяси қызметі
Edward Howard, 9th Duke of Norfolk
Эдвард Ховард, Норфолк герцогі, ағылшын саяхатшысы және саяси қайраткері. 1715 жылғы Якобит көтерілісіне қатысты, Earl Marshal қызметін атқарды. Тарих, генеалогия.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Эдвард Говард, Норфолк герцогы (5 маусым 1686 – 20 қыркүйек 1777) – ағылшын пэрі және саясаткер, 1732 жылдан 1777 жылға дейін граф маршал қызметін атқарды.
English peer and politician
Edward Howard, 9th Duke of Norfolk (5 June 1686 – 20 September 1777) was an English peer and politician who was Earl Marshal from 1732 to 1777.
Шығу тегі
Ол Лорд Томас Говардтың (1689 жылы қайтыс болған) бес ұлының үшіншісі, Уоркшоптан, Генри Говардтың (Норфолктің 7-ші герцогы, 1701 жылы қайтыс болған) кіші інісі, екеуі де Генри Говардтың (Норфолктің 6-шы герцогы, 1684 жылы қайтыс болған) ұлдары. Оның әйелі – Мэри Элизабет Савил (1732 жылы қайтыс болған). Оның ағасы Генри Говард (1684-1720) қайтыс болғанға дейін Рим-католик шіркеуінің епископы болып тағайындалған. Оның кіші ағалары – Ричард Говард (1687-1722), Римде қайтыс болған, Санкт-Петер базиликасының каноны, және Филип Говард (1688-1750).
He was the third of the five sons of Lord Thomas Howard (d.1689), of Worksop (younger brother of Henry Howard, 7th Duke of Norfolk (d.1701), both sons of Henry Howard, 6th Duke of Norfolk (d.1684)) by his wife Mary Elizabeth Savile (d.1732). An elder brother Henry Howard (1684 1720) was Roman Catholic Bishop elect before his death. His younger brothers were Richard Howard (1687 1722) who died in Rome, where he was a Canon of St. Peter Basilica and Philip Howard (1688 1750).
Мансап
Ол 1715 жылғы Якобит көтерілісіне қатысқан бірнеше ағылшын дворяндарының бірі болды. Ағасының арашалығы арқылы ол мемлекетке қарсы қылмыс үшін жазадан құтылды. 1732 жылы баласыз болған ағасы Томас Говард, Норфолктің 8-ші герцогы қайтыс болғаннан кейін ол Норфолктің 9-шы герцогы болды. Әйелі, сондай-ақ Рим католигі және талантты, жоғары бағаланған интерьер дизайнері және кестеші болған ол Лондонның Сент-Джеймс-скверіндегі Норфолк үйін кең ауқымда қайта салды және Бленхайм сарайымен бәсекелесу үшін Уоркшопты сарай деңгейінде қайта құруды бастады. Алайда, соңғы жоба герцогтің кіші інісі Филип Говардтың (1688-1750) Норфолк графтығындағы Букенхэм Тофтс қаласының ұлы, оның екінші әйелі Генриетта Блоунттан (1782 ж. қайтыс болды) туған, ерлі-зайыптылардың сүйікті туысы және мұрагері Эдвард Говардтың (1743/4-1767) қайтысынан кейін бір ғана қанат салынып бітірілді. Эдвард 1767 жылы 23 жасында қызылшадан толық жазылмағанда теннис ойнап жатқанда ұстаған қызудан қайтыс болды. Герцогиня "үлкен қайғыға батып, соққыдан ешқашан қалпына келмеді". Ерлі-зайыптылар келесі мұрагерлерінің Эдвардтан өте айырмашылығы бар, олар жақсы танымайтын, алыс туысқан ер адам екенін түсінді.
He took part in the Jacobite Rising of 1715, one of several English noblemen to do so. Through the intercession of his brother, he escaped the punishment for high treason. He succeeded as 9th Duke of Norfolk in 1732, after the death of his childless elder brother Thomas Howard, 8th Duke of Norfolk. Largely at the instigation of his wife, a fellow Roman Catholic and a talented and highly regarded interior designer and embroiderer, he rebuilt Norfolk House in St James's Square in London on a grand scale and commenced the rebuilding of Worksop on a palatial scale, to rival Blenheim Palace. The latter project was abandoned after the completion of only one wing following the death of the couple's beloved nephew and heir apparent Edward Howard (1743/4 1767), the son of the Duke's younger brother Philip Howard (1688 1750) of Buckenham Tofts, Norfolk, by his second wife Henrietta Blount (d.1782), a sister of his wife. Edward died in 1767, aged 23, due to a fever he caught while playing tennis not fully recovered from measles. The Duchess was affected "almost to distraction and she never recovered from the blow". The couple realised that their next heir was a distant male cousin they hardly knew and who was a "depressing" contrast to Edward.
Неке
1727 жылғы 26 қарашада ол Мэри Блунтқа (1712 жылға дейін – 1773 жылғы 27 мамыр) үйленді. Ол Эдвард Блунттың (1726 жылы қайтыс болған) үш қызының бірі және мұрагері. Блунт Гиздің некесі Благдон үйінің үлкен залындағы камин үстіндегі сақталған геральдикалық әшекеймен еске алынған. Онда "EB" әріптері және Блунттың (алты алтын және қара түсті бұлдырлы жолақты) елтаңбасы, Гуль (қызыл) түсті, жеті маскл (кірпіш тәрізді) 3,3,1 орналасқан (Guise) елтаңбасымен біріктірілген. Төменде "1708" күні жазылған "Lux Tua Via Mea" ("Сенің нұрың – менің жолым") латынша ұраны бар жарқын жазу орналасқан. Джеймс Кук 1774 жылы Норфолк аралын Норфолк герцогинясының құрметіне атады, бірақ ол сол кезде оның қайтыс болғанын білмеді. Хауардтың Мэри Блунттан балалары болмады.
On 26 November 1727 he married Mary Blount (before 1712–27 May 1773), one of the three daughters and heiresses of Edward Blount (d.1726) of Blagdon in the parish of Paignton in Devon, by his wife Anne Guise, a daughter of Sir John Guise, 2nd Baronet (c. 1654–1695) of Elmore in Gloucestershire. The Blount Guise marriage was commemorated by the surviving heraldic overmantel above the fireplace of the great hall of Blagdon manor house. This shows the initials "EB" and displays the arms of Blount (Barry nebuly of six or and sable) impaling Gules, seven mascles vair 3,3,1 (Guise) above a scroll inscribed with a Latin motto Lux Tua Via Mea ("Your light is my path") with the date "1708". James Cook named Norfolk Island in honour of the Duchess of Norfolk in 1774, although he did not know at the time that she was already dead. Howard had no progeny by Mary Blount.
Өлім және мұрагерлік
Ол 1777 жылдың 20 қыркүйегінде 91 жасында, еркек мұрагерсіз қайтыс болды. Оның бірнеше лауазымы (Норфолк герцогтығы, Норфолк, Арундел және Суррей графтықтары, сондай-ақ Малтраверс бароны) екінші туысы Чарльз Говардқа – оны жақсы білмеген – өтті. Бұл Чарльз Говардтың, Норфолк герцогының 6-шы ұрпағының немересі, Грейсток, Камберлендтен шыққан Чарльз Говардтың ұлы болды. Норвич графтығы мен Касл Райзингтің Говард бароны, оның атасы Норфолк герцогының 6-шысы үшін құрылған, жойылды. Соңында, Барон Моубрей, Барон Сегрев, Барон Говард, Гоуэрдің Браозы, Грейсток, Веммнің Феррерлері, Барон Талбот, Блэкмирдің Страндж, Фурнивалл және Бримсфилдтің Джиффардтары сияқты бірнеше ескі ағылшын барондықтары, кіші інісі Филипп Говардтың (1688–1750) Норфолк, Бекнехам Тофтс шаруашылығындағы екі қызы арасында мұрагерліксіз қалды. Олардың көпшілігі Филиптің үлкен қызы Виннифред Говард (1726–1753) арқылы өтті, ол Уильям Стоуртонға, 16-шы барон Стоуртонға (1704–1781) үйленді.
He died on 20 September 1777, aged 91, without a male heir, when several of his titles (the Dukedom of Norfolk, the Earldoms of Norfolk, Arundel and Surrey, and the Barony of Maltravers) passed to his second cousin (whom he hardly knew) Charles Howard, 10th Duke of Norfolk, a grandson of Charles Howard of Greystoke, Cumberland, a brother of the 6th Duke. The Earldom of Norwich and Barony of Howard of Castle Rising, which were created for his grandfather, the 6th Duke of Norfolk, became extinct. Finally, several old English baronies created by writ including Baron Mowbray, Baron Segrave Baron Howard, Braose of Gower, Greystock, Ferrers of Wemme, Baron Talbot, Strange of Blackmere, Furnivall and Giffard of Brimmesfield, fell into abeyance among the two daughters of his younger brother Philip Howard (1688 1750) of Buckenham Tofts in Norfolk. Most of these passed via Philip's eldest daughter Winifred Howard (1726 1753), who married William Stourton, 16th Baron Stourton (1704–1781).