Иоганн Адам Бартш: Графика тарихының негізін қалаушысы
Adam Bartsch
Йоханн Бартш (1757-1821) – австриялық ғалым, суретші. «Le Peintre Graveur» каталогы баспа тарихының негізі. Альбертина коллекциясын құруға көмектескен.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Иоганн Адам Бернхард Риттер фон Бартш (17 тамыз 1757 – 21 тамыз 1821) – австриялық ғалым және суретші. Оның ескі шеберлердің гравюраларының каталогы «Le Peintre Graveur» баспа тарихының негізі болып табылады, ал ол өзі гравюра және офорт техникаларын қолданып баспа өнерімен шұғылданды. Бартш Венада дүниеге келіп, сонда қайтыс болды. 1777 жылы Венадағы Корольдік сарай кітапханасының қызметкерлеріне қабылданды, ал Вена Купферстехера академиясында гравюраны оқығаннан кейін 1791 жылы баспа коллекциясының бас кураторы болды. Ол сондай-ақ Саксония-Тешен герцогы Альберттің кеңесшісі болды, ол Альбертина коллекциясын құрды, ол бүгінгі күнге дейін әлемдегі ескі шеберлердің гравюраларының ең толық жинағы болып табылады. ХХ ғасырда екі коллекция біріктіріліп, Альбертинаға қосылды.
Johann Adam Bernhard Ritter von Bartsch (17 August 1757 – 21 August 1821) was an Austrian scholar and artist. His catalogue of old master prints, Le Peintre Graveur is the foundation of print history, and he was himself a printmaker practicing engraving and etching. Bartsch was born and died in Vienna. He joined the staff of the Royal Court Library in Vienna in 1777, after studying engraving at the Vienna Kupferstecheracademie, and became Head curator of the print collection in 1791. He was also an advisor to Duke Albert of Saxe Teschen, who founded the collection of the Albertina, Vienna, then as now the world's finest collection of old master prints. In the twentieth century the two collections were merged in the Albertina.
"Көше суретшісі"
1803 жыл мен 1821 жылы өлімі аралығында Бартш француз тілінде 21 томдық "Le Peintre Graveur" еңбегін жариялады, ол 15-17 ғасырлардағы голланд, фламанд, неміс және итальян суретші-граверлерінің ескі шеберлік гравюраларының алғашқы каталогы болды. "Бартш" деген сілтеме көбінесе осы еңбекке жасалады. Ол бес рет қайта басылды, соңғы рет 1982 жылы. 1821 жылы ол неміс тілінде "Kupferstichkunde" ("Графика өнері") еңбегін де жариялады.
Between 1803 and his death in 1821 Bartsch published in French in 21 volumes Le Peintre Graveur, a pioneering catalogue of old master prints by Dutch, Flemish, German, and Italian painter engravers from the 15th to the 17th century. References to "Bartsch" normally mean this work. It has been reprinted five times, most recently in 1982. In 1821 he also published the Kupferstichkunde (The Art of Engraving) in German.
"Сүртетілген Бартч"
"The Illustrated Bartsch" (Abaris Books, Нью-Йорк) – "Le Peintre Graveur" еңбегінің ағылшын тіліндегі суреттелген нұсқасы. (Түпнұсқа "Le Peintre Graveur" технологиялық себептермен суреттелмеген.) "Иллюстрацияланған Бартчтың" бас редакторы Уолтер Л. Штраус болды. Жоба 1978 жылдан бері жүргізіліп келеді және кем дегенде 164 томдық болады деп күтілуде. Суреттер жинақтарының көп бөлігі жарық көрді; ал серіктес мәтіндік жинақтар, әдетте толыққанды жаңа каталогтар, көбірек уақытты қажет етеді. Шындығында, Бартштың нөмірлері толығымен сақталған, бірақ оның түпнұсқасы жиі сілтеме жасалады. Бартшке белгілі барлық гравюралар алғашқы 50 томда суреттелген. Бартшке белгісіз, оның тізіміне енбеген немесе жаңа авторлық саясаттар серіктес және келесі томдарда тізімделген. Сілтемелерде оны көбінесе "TIB" деп қысқартады. Ол (қазіргі уақытта тек суреттері) ARTstor-ға жазылған колледждер мен басқа да мекемелерге онлайн режимінде қолжетімді, негізінен АҚШ және Канадада.
"The Illustrated Bartsch" (Abaris Books, New York) is an English language illustrated version of "Le Peintre Graveur." (The original "Le Peintre Graveur" was unillustrated by technological necessity.) The "Illustrated Bartsch" General Editor was Walter L. Strauss. The project has been underway since 1978, and is projected to include at least 164 volumes. Most of the picture volumes are published; the accompanying text volumes, in effect complete new catalogue raisonnés, are taking longer. In fact only Bartsch's numbering is retained in full, although his original is often quoted. All the prints known to Bartsch are illustrated in the first 50 volumes. Prints not known to Bartsch, not listed by him or new attributions are listed in the companion and later volumes. It is often abbreviated to "TIB" in references. It (currently the images only) is available online to colleges and other institutions subscribing to ARTstor essentially in US & Canada only.
Мұра
Бартч Рембрандт гравюралары мен көптеген басқа суретшілердің баспалары үшін оның атын алып жүретін ("Бартч 17" немесе "B17") толыққанды нөмірлеу жүйесін жасады, ол әлі күнге дейін қолданылады немесе кем дегенде осы саладағы кейінгі және стандартты еңбектерде сілтеме ретінде беріледі. Оның нөмірлері жанрлардың сол кездегі иерархиясын шамамен ұстана отырып, жұмыстарды категориялар бойынша тізімдейді, бірақ автопортреттер бірінші болып келеді, одан кейін библиялық сюжеттер, қасиеттілердің сюжеттері, аллегориялар және т.б. тізімделеді. Өмірінде Бартч өз суреттерінен және басқа шеберлердің суреттерінен 500-ден астам пластина жасады. Көптегендары әдемі болғанымен, ол аса көрнекті суретші емес. Оның "peintre graveur" немесе "суретші-гравер" термині әлі де қолданылады, әсіресе ескі шеберлердің баспасы кезеңінде (шамамен 1830 жылға дейін) түпнұсқа баспагерлерді көшірме баспагерлерден ажырату үшін.
Bartsch established what has become the definitive numbering system, bearing his name (e. g. "Bartsch 17" or "B17"), for Rembrandt etchings and the prints of many other artists, which is still used or at least referred to most subsequent and standard works in this field. His numbers list the works by category, roughly following the contemporary hierarchy of genres, except that self portraits come first, followed by biblical subjects, then subjects of saints, allegories, and so on. In his lifetime, Bartsch executed over 500 plates from his own designs and from those of other masters. Many are attractive but he is not a major artist. His term peintre graveur or painter engraver is also still in use to distinguish original from reproductive printmakers, especially in the period of the old master print (to about 1830).