Археологиялық ыдыс: Бекерлер түрлері мен мәдениеті
Beaker (archaeology)
Археологиядағы бекерлер: керамикалық немесе металл ыдыстар, тұтқасы жоқ. Еуропалық Бекер мәдениетімен байланысты, неолит және қола дәуірінен қалған жәдігерлер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Керамикалық немесе металл сусынға арналған ыдыс.
Ceramic or metal drinking vessel
Археологияда, тостаған – қолмен ұстауға ыңғайлы, кішкентай дөңгелек пішінді керамикалық немесе металл ыдыс. Оның тұтқасы мен тоқымы жоқ.
In archaeology, a beaker is a small round ceramic or metal drinking vessel shaped to be held in the hands. It has no handle or spout.
Мерзім
Археологтар бірнеше түрлі ыдыс түрлерін анықтайды, оның ішінде төңкерілген қоңыр тәрізді, дөңгелек пішіндес, үшкір жиекті және жалпы құйылған ыдыстар бар. «Ыдыс» деген сөз жеке қолданылғанда, көбінесе неолит және қола дәуірінің соңындағы еуропалық Ыдыс мәдениетімен байланысты, төңкерілген қоңыр тәрізді ыдыстар деп аталатын қыш құмыраның әдеттегі түрін білдіреді.
Archaeologists identify several different types including the inverted bell beaker, the butt beaker, the claw beaker, and the rough cast beaker. When used alone “beaker” usually refers to the typical form of pottery cups called inverted bell beakers associated with the European Beaker culture of the late Neolithic and early Bronze Age.
Қоңырау шалушы
Кері бұрылған қоңырау пішіндес ыдыстарды алғаш рет ХХ ғасырдың басында лорд Аберкромби бір типтегі археологиялық ескерткіш ретінде сипаттаған. Олар үш ерекше түрге бөлінеді: (типі) қоңырау пішіндес ыдыс, сирек кездесетін қысқа мойынды ыдыс және ұзын мойынды ыдыс. Бұл негізгі түрлердің көптеген нұсқалары бар, олардың арасында аралық түрлер де кездеседі. Қоңырау пішіндес ыдыстар Солтүстік Африкадан Шотландияның оңтүстігіне дейін және Португалиядан Еуропаның алыс шығысына дейін табылған, бірақ олар Рейн өзені аңғарында және Солтүстік теңіз жағалауында ерекше көп кездеседі. "Типі" қоңырау пішіндес ыдыстар ең ерте тип болып саналады және көбінесе бұрылған жіпті қайнатылмаған сазға басып жасалған өрнектермен жабылған. Егер өрнек ыдыстың бүкіл бетін жапса, онда олар толық жіпті (AOC) ыдыстар деп аталады. Егер тарақпен жасалған өрнектер қолданылса, мүмкін жіп іздерімен бірге, онда олар толық өрнектелген (AOO) ыдыстар деп аталады. Кейбіреулерінде бір жағында иілген тұтқасы немесе әдеттегі қызғылт немесе қоңыр керамикаға қарсы келетін ақ түсті материал бейнеленген. Археологиялық дәстүрлі түсіндірмеге сәйкес, бастапқы, типтік қоңырау пішіндес ыдыстың пішіні қысқа мойынды пішінмен, ал ол өз кезегінде ұзын мойынды қоңырау пішіндес ыдыстармен ауыстырылған. Алайда, Хэмфри Кейстің 1990 жылдардағы зерттеулері үш стильдің де бір уақытта қолданылғанын, әртүрлі мақсаттар үшін әртүрлі пішіндер пайдаланылғанын көрсетеді.
The inverted bell beaker or bell beaker was first defined as a find type by Lord Abercromby in the early twentieth century and comes in three distinct forms, the (typical) bell beaker, and the rarer short necked beaker, and long necked beaker. There are many variations on these basic types, with inter grades between them. Bell beakers have been found from North Africa to southern Scotland and from Portugal to the far east of Europe, but are particularly common in the Rhine valley and the coasts of the North Sea. “Typical” bell beakers appear to be the earliest type and are often covered with decoration made from impressing twisted cord into the unfired clay. When the decoration covers the whole vessel they are known as all over corded (AOC) beakers. Where comb designs are used, perhaps along with cord impressions they are called all over ornamented (AOO) beakers. Some have a looped handle on one side or a white coloured material pressed into the decoration, contrasting with the usual orange or brown ceramic. The traditional archeological interpretation is that the original, typical bell beaker shape was replaced by the short necked form, which in turn was replaced by long necked bell beakers. However, work by Humphrey Case in the 1990s suggests that all three styles were used contemporaneously, with different shapes used for different purposes.