Гренландиядағы «Bluie West One» әуе базасының тарихы

Кіріспе

Bluie West One, кейіннен Narsarsuaq әуе базасы және Narsarsuaq әуежайы деп аталған, Гренландияның оңтүстік шетіне жақын, қазіргі Narsarsuaq ауылы орналасқан мұздық моренасында салынды. Құрылысы 1941 жылдың маусымында АҚШ әскері тарапынан басталды. Бірінші ұшақ 1942 жылдың қаңтарында қонды, ол Солтүстік Атлантикадағы әуе көлігі маршрутының бір бөлігі ретінде Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысты. Базадағы ең көп саны 4000-қа жуық американдық әскери қызметкер болды, және шамамен 10 000 ұшақ Еуропа мен Солтүстік Африкадағы соғысқа жол аша отырып, онда қонды деп есептеледі. АҚШ соғысқа кіргеннен кейін көп ұзамай, Соғыс министрлігі генерал-майор Карл Спацтың Сегізінші әуе күштерін Ұлыбританияға орналастыруға шешім қабылдады, бұл Корпус құрған Солтүстік Атлантика әуе көлігі инфрақұрылымын ерте сынақтан өткізді. 1942 жылдың маусым айының ортасында Атлантиканы кесіп өтетін кезде, Bluie West 1-ден радиоарна арқылы Спац қозғалысты бастауға бұйрық берді. Ұзақ қашықтыққа ұшуға арнайы даярланған экипаждармен басқарылатын P-38 және P-39 истребительдері, B-17 бомбалаушыларымен бірге ұшырылды. Лабрадордағы Канадалық Гуз-Бей базасында, Оңтүстік Гренландиядағы Bluie West 1-де және Исландиядағы Рейкьявик немесе Кефлавик қалаларында тоқтаған ұшақтар, Мэн штатының солтүстігіндегі Presque Isle әуе базасынан Шотландиядағы Prestwick әуежайына 850 мильден (1368 км) аспайтын қашықтықта ұша алатын болды. Гренландиядағы басқа маңызды базалар – қазіргі Kangerlussuaq қаласының жанындағы Bluie West Eight және жартылай қоныстанбаған шығыс жағалаудағы Bluie East One болды. Оңтүстік Гренландияда ауа райы жиі нашарлайды, ал Narsarsuaq биік таулармен қоршалған, бұл темір плитадан жасалған ұшу-қону жолына жақындауды өте қиын етеді. Көбінесе, ұшақтар фиорд бойымен төмен қабатта ұшып, көтеріледі. Ұшу-қону жолағы батыстан шығысқа қарай еңіс болғандықтан, желдің бағытына қарамастан, қонулар шығысқа қарай, ал ұшулар батысқа қарай жасалады. BW 1-нің маңыздылығы Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін азайды, бірақ АҚШ Әуе күштері оны Суық соғыстың алғашқы жылдары Narsarsuaq әуе базасы ретінде сақтап қалды, ол реактивтік ұшақтар мен Солтүстік Атлантиканы кесіп өтетін тікұшақтар үшін жанармай құю станциясы ретінде қызмет етті. Осы кезде ұшу-қону жолағына бетон төселді. Реактивтік ұшақтарға ұшқышпен ұшатын ұшақтарға қарағанда ұзақ ұшу-қону жолы қажет, сондықтан әуе базасы ұшақтардың ұшу жолына кедерлес болмауы үшін кішкентай буксирді пайдаланды. Эрнест К. Ганнның "Тағдыр – Аңшы" кітабында Екінші дүниежүзілік соғыстың алғашқы күндері BW 1-ге жасаған сапары туралы егжей-тегжейлі мәліметтер келтірілген. Әуеде жанармай құю мүмкіндігінің пайда болуы және Гренландияның солтүстігіндегі үлкен Thule әуе базасының ашылуы базаны қажетсіз етті, ол 1958 жылы Гренландияның Дания үкіметіне берілді. Қазіргі уақытта ол Narsarsuaq әуежайы деп аталады және жазғы маусымда Рейкьявик, Исландиядан тұрақты рейстермен, сондай-ақ Kangerlussuaq және басқа Гренландия әуежайларынан жолаушылар ұшақтарымен қызмет көрсетеді. Бақылау мұнарасы жоқ, және барлық жақындау процедураларында төбелік биіктік талап етіледі.

Bluie West One, later known as Narsarsuaq Air Base and Narsarsuaq Airport, was built on a glacial moraine at what is now the village of Narsarsuaq, near the southern tip of Greenland. Construction by the United States Army began in June 1941. The first aircraft landed there in January 1942, as a link in the North Atlantic air ferry route in World War II. The base had a peak population of about 4,000 American servicemen, and it is estimated that some 10,000 aircraft landed there en route to the war in Europe and North Africa. Soon after the United States entered the war, the War Department decided to deploy Major General Carl Spaatz's Eighth Air Force to Britain, putting the North Atlantic ferry route facilities constructed by the Corps to an early test. Radioing from Bluie West 1, while crossing the Atlantic in mid June 1942, Spaatz ordered the movement to begin. The P 38 and P 39 fighters, piloted by combat crews who had been given special training in long distance flying, were escorted by the longer range B 17 bombers. With stops at the Canadian built base at Goose Bay in Labrador, Bluie West 1 in Southern Greenland, and Reykjavík or Keflavik in Iceland, the aircraft could fly from the new Presque Isle Army Airfield in northern Maine to Prestwick Airport in Scotland with no leg of the journey longer than 850 mile (1368 km). Other important bases in Greenland were Bluie West Eight near the present day town of Kangerlussuaq, and Bluie East One on the almost uninhabited east coast. Bad weather is frequent in Southern Greenland, and Narsarsuaq is virtually surrounded by high mountains, making the approach to the steel mat runway exceedingly difficult. The usual approach was a low level flight up a fjord. Because the runway slopes up west to east, landings were (and still are predominantly) made to the east, with take offs to the west, regardless of the wind direction. BW 1's importance declined post World War II, but the U. S. Air Force maintained it as Narsarsuaq Air Base during the early Cold War years, when it served as a refuelling station for jet fighters and for helicopters crossing the North Atlantic. The runway by this time had been paved with concrete. Jets require a longer take off run than do propeller driven aircraft, and the air base used a small tugboat to move icebergs out of the way of planes taking off over the basin west of the runway. There is a detailed account of a visit to BW 1 in the early days of World War II by Ernest K. Gann, in the book Fate Is The Hunter. The advent of aerial refueling, and the opening of the larger Thule Air Base in northern Greenland, made the base redundant, and it was turned over to the Danish government of Greenland in 1958. It is currently known as Narsarsuaq Airport and served by regular flights from Reykjavík, Iceland during the summer season, as well as by commuter aircraft from Kangerlussuaq and other Greenlandic airfields. There is no control tower, and ceiling is required, on all approach procedures.