Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Италиялық саясаткер және журналист (1915–2015)
Italian politician and journalist (1915–2015)
Пьетро Инграо (30 наурыз 1915 – 27 қыркүйек 2015) – итальяндық саясаткер және журналист, Итальян қарсылық қозғалысына қатысқан. Ол көп жыл бойы Италия Коммунистік партиясының (PCI) көрнекті қайраткері болды.
Pietro Ingrao (30 March 1915 – 27 September 2015) was an Italian politician and journalist who participated in the Italian resistance movement. For many years, he was a senior figure in the Italian Communist Party (PCI).
Өмірбаян
Инграо Лацио облысының Ленола қаласында дүниеге келген. Студент кезінде GUF (Gruppo Universitario Fascista) мүшесі болды және мәдениет және өнер саласындағы "Littoriale" сыйлығының иегері атанды. Инграо 1940 жылы Итальян Коммунистік партиясына (ПКИ) қосылып, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде фашизмге қарсы күреске қатысты. Соғыстан кейін партиядағы марксистік-лениндік бағытты жетекшілік етті, бұл партияның сол қанатын білдірді. Бұл оны социал-демократиялық бағыттың көшбасшысы Джорджио Амендоламен жиі саяси келіспеушіліктерге алып келді. Инграо 1950 жылдан 1992 жылға дейін Италия Парламентінің мүшесі болды. 1947-1957 жылдары партия газеті "L'Unità"-ның бас редакторы қызметін атқарды. Ол Италияның Депутаттар палатасының төрағасы болған алғашқы коммунист болды және 1976 жылдан 1979 жылға дейін осы лауазымды иеленді. ПКИ-нің сол кездегі хатшысы Ахилл Очетто, "Свольта делла Болоньнина" деп аталған партияның атын өзгерту туралы шешім қабылдағаннан кейін, Инграо оның басты ішкі қарсыласы болды. 1991 жылы ПКИ-нің 20-шы съезінде ол партияның мұрагері – Солшыл демократиялық партияның (ПДС) реформаторлық көпшілігіне қосылды, бірақ көп ұзамай осы топтан шығып кетті. 2004 жылғы Италиядағы Еуропарламент сайлауынан кейін ПДС-тан кетіп, бұрынғы ПКИ-нің радикальды мұрагері – Коммунистік жаңғырту партиясына тәуелсіз мүше ретінде қосылды. Инграо көптеген өлеңдер мен саяси эсселер жазды. Оның ең маңызды еңбегі – "Ғасыр соңында кездесу" ("Appuntamenti di fine secolo"), ол 1995 жылы Россана Россандамен бірлесіп жарық көрді. Ол дінге сенбеуші (атеист) болған. Ол 2003 жылы қайтыс болған әйеліне үйленген. Инграо 2015 жылдың 27 қыркүйегінде 100 жасында дүние салды.
Ingrao was born at Lenola, Lazio, in the province of Latina. As a student, he was a member of GUF (Gruppo Universitario Fascista) and won a "Littoriale" of culture and art. Ingrao joined the PCI in 1940 and took part in the anti fascist resistance during World War II. After the war, he led the Marxist–Leninist tendency in the party, representing its left wing. This led him to frequent political differences with Giorgio Amendola, leader of the social democratic tendency. Ingrao was a member of the Italian Parliament continuously from 1950 to 1992. In 1947–1957, he was editor in chief of the party newspaper L'Unità. He was the first Communist to become president of the Italian Chamber of Deputies, a position he held from 1976 to 1979. After PCI's then secretary Achille Occhetto, in what was called the Svolta della Bolognina, decided to change the party's name, Ingrao become his main internal opponent. In the PCI's 20th Congress of 1991, he joined the reformist majority in its successor, the Democratic Party of the Left (PDS), but soon left the group. After the 2004 European Parliament election in Italy, he abandoned the PDS and adhered as an independent to the more hardline successor to the old PCI, the Communist Refoundation Party. Ingrao wrote a number of poems and political essays. His most important work is Appuntamenti di fine secolo ("Rendez Vous at the End of the Century"), which was published in 1995 in collaboration with Rossana Rossanda. He was an atheist. He married it, who died in 2003. Ingrao died on 27 September 2015, at the age of 100.