Қоңыр құбыр телефон – электрсіз дауыс жеткізгіш. Екі банка немесе стақан, жіп арқылы байланысқан. Механикалық телефонияның қарапайым түрі, дыбысты тарату құралы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бастапқы акустикалық хабар алмасу құрылғысы
Primitive acoustic messaging device
Қалай банкадан жасалған телефон – екі қалай банкадан, қағаз стақандардан немесе осыған ұқсас пішіндегі заттардан тұратын, тартылған арқанның немесе сымның екі шетіне бекітілген акустикалық (электрлік емес) дауыс жеткізу құрылғысының бір түрі. Бұл – механикалық телефонияның нақты мысалы, онда дыбыс (яғни ауадағы дірілдер) сұйық немесе қатты ортада дірілге айналады. Бұл дірілдер орта (арқан) арқылы таратылады, содан кейін қайтадан дыбысқа айналады.
A tin can phone is a type of acoustic (non electrical) speech transmitting device made up of two tin cans, paper cups or similarly shaped items attached to either end of a taut string or wire. It is a particular case of mechanical telephony, where sound (i. e., vibrations in the air) is converted into vibrations along a liquid or solid medium. These vibrations are transmitted through the medium (string) and then converted back to sound.
Тарих
Электромагниттік телефон ойлап табылғанға дейін, ауызша сөздер мен музыканы ауадағы дыбыс жылдамдығынан асып түсетін жылдамдықпен, үлкен қашықтыққа жеткізуге арналған механикалық акустикалық құрылғылар болған. Ең алғашқы механикалық телефондар құбырлар немесе басқа физикалық орталар арқылы сигнал беруге негізделген, ал ең ерте тәжірибелердің қатарында 1664 жылдан 1685 жылға дейін британ физигі және ғылымның көп саласын білетін Роберт Хук жасаған тәжірибелер болды. 1664-1665 жылдары Хук керілген сым арқылы дыбыс беруді тәжірибелеп көрді. 1667 жылы акустикалық сымды телефон оған жатқызылды. Оған өте ұқсас акустикалық қаңқа телефон немесе «жастар телефоны» ғасырлар бойы белгілі болды. Ол екі диафрагманы керілген сым немесе жіп арқылы байланыстырады, бұл дыбысты сым арқылы бірінен екіншісіне механикалық дірілдер арқылы (бірақ модуляцияланған электр тогы арқылы емес) жеткізеді. Классикалық мысал – екі қағаз стақанның, металл банкалардың немесе пластик бөтелкелердің түбін тығыз керілген жіппен жалғау арқылы жасалған балалар ойыншығы. Мұндай компаниялардың бірі – Массачусетс штатындағы Лемюэл Меллеттің «Pulsion Telephone Supply Company» компаниясы, ол 1888 жылы өзінің нұсқасын жасап, оны теміржол жолдарында, шамамен 5 км қашықтыққа орналастырды. Қағаз стақандар мен металл банкалар кеңінен таралғанға дейін ғасырлар бойы басқа да ыдыстар қолданылып, олар кейде «жастар телефоны» деп аталды. 20-шы ғасырда олар балабақшалар мен бастауыш мектептерде балаларға дыбыс дірілі туралы білім беру үшін кеңінен қолданыла бастады.
Before the invention of the electromagnetic telephone, there were mechanical acoustic devices for transmitting spoken words and music over a greater distance, faster than the speed of sound in air. The very earliest mechanical telephones were based on transmission through pipes or other physical media, and among the very earliest experiments were those conducted by the British physicist and polymath Robert Hooke from 1664 to 1685. From 1664 to 1665 Hooke experimented with sound transmission through a taut extended wire. An acoustic string phone is attributed to him as early as 1667. The highly similar acoustic tin can telephone, or 'lover's phone', has also been known for centuries. It connects two diaphragms with a taut string or wire, which transmits sound by mechanical vibrations from one to the other along the wire (and not by a modulated electric current). The classic example is the children's toy made by connecting the bottoms of two paper cups, metal cans, or plastic bottles with tautly held string. An example of one such company was Lemuel Mellett's 'Pulsion Telephone Supply Company' of Massachusetts, which designed its version in 1888 and deployed it on railroad rights of way, purportedly with a range of 3 mile (5 km). In the centuries before tin cans and paper cups became commonplace, other cups were used and the devices were sometimes called "lovers' telephones". During the 20th century, they came into common use in preschools and elementary schools to teach children about sound vibration.
Операция
Сөйлем тартылып, біреу банканың біріне сөйлегенде, оның түбі диафрагма рөлін атқарады, дыбыс толқындарын бойлық механикалық дірілге айналдырады, бұл сөйлемнің кернеуін өзгертеді. Кернеудің осы өзгерісі сөйлемде бойлық толқындарды тудырады, олар екінші банкаға жетеді, оның түбінде бірінші банкадағыдай діріл пайда болады, осылайша екінші адам дыбысты естиді. Сигналды бұрыштардың айналасымен бағыттауға кем дегенде екі тәсіл бар: Біріншісі – сөйлемде иілім жасау, содан кейін оны бұрап, басқа нысанға бекіту. Екіншісі – бұрыштың төбесіне қосымша банка орнату; сигнал бағытталуы тиіс нысанмен жанасудан сақтау үшін сөйлем банканың түбінен өткізіледі.
When the string is pulled taut and someone speaks into one of the cans, its bottom acts as a diaphragm, converting the sound waves into longitudinal mechanical vibrations which vary the tension of the string. These variations in tension set up longitudinal waves in the string which travel to the second can, causing its bottom to vibrate in a similar manner as the first can, thus recreating the sound, which is heard by the second person. The signal can be directed around corners with at least two methods: The first is to create a loop in the string which is then twisted and anchored to another object. The second uses an extra can positioned on the apex of the corner; the string is threaded through the base of the can to avoid coming into contact with the object around which the signal is to be directed.