Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Recusatio – ақынның бастапқыда жазғысы келген өлең түрін жазуға шамасы келмейтінін немесе ынтасы жоқтығын білдіретін өлең (немесе оның бір бөлігі), ал оның орнына басқа стильде жазады. Recusatio – ежелгі және Ренессанс әдебиетінде жиі кездесетін тақырып. Оның қолданылуы көбінесе ақынның қасақана таңдаған бейнесі ретінде түсіндіріледі, бұл оған ирониялық өзіне сын айту немесе сырттай ғана көрінетін қарапайымдылық арқылы өзін көрсетуге мүмкіндік береді.
A recusatio is a poem (or part thereof) in which the poet says he is supposedly unable or disinclined to write the type of poem which he originally intended to, and instead writes in a different style. The recusatio is something of a topos in ancient and Renaissance literature. Its use has often been interpreted as a persona deliberately adopted by the poet, allowing him to assert himself in the guise of ironic self deprecation or feigned humility.
Ежелгі гректер
Каллимах өзінің Aetia fr. 1.21 4-те recusatio топосын енгізді, және ірі эпикалық шығарма жазудан бас тартып, оның орнына жеңіл поэзиялық формаларды ұнатты. Анакреонтеяда осы сияқты көптеген мысалдар кездеседі.
The topos of recusatio was introduced by Callimachus in his Aetia fr. 1.21 4, and employed in his refusal to write a major epic, preferring slighter poetic forms. The Anacreontea contain many similar examples.
Латын әдебиетінен мысалдар
Август Римінде императордың жетістіктерін эпикалық жырмен атауға деген қысымды барлық ақындар сезінді. Вергилий өзінің «Эклоги» VI.3ff-інде үлгілі «рекузацияны» ұсынды, сонымен бірге ол эпосқа «көтерілу» мүмкіндігін де көрсетті. Ал Проперций (I. 7ff; II.34 жолдар 59-66; III.3 жолдар 39ff) және Гораций (Ода I.6; Ода II.12) тұрақты қарсылық танытты; Овидий (Аморе I.1; II.18) де өзін дәстүрлі эпостың биіктігіне жете алмайтын элегия ақыны ретінде көрсетті. Күміс дәуірінде ақындар «рекузацияны» эпостар жазу үшін пайдаланды, бірақ императорлар туралы жазудан және императорлық ерліктерді суреттеуге қабілетсіздіктерін білдіру арқылы императорлар тақырыбынан жалтаруға тырысты. Біздің заманымыздың үшінші ғасырында Немезиан өзінің «Цинегетика» еңбегінде (жолдар 15-47) «рекузацияны» қайта қолданды.
In Augustan Rome, pressure to write an epic celebration of the emperor’s achievement was felt by almost all poets. Virgil in his Eclogue VI.3ff offered an exemplary recusatio, which at the same time held out the prospect of his ‘advancing’ to epic in the fullness of time. By contrast Propertius (I. 7ff; II.34 lines 59 66; III.3 lines 39ff) and Horace (Ode I.6; Ode II.12) made more permanent objections; while Ovid (Amores I.1; II.18 ) also presented himself as an elegist unable to reach to the heights of traditional epic. In the Silver Age, recusatio was used by poets to write epics but to avoid the subject of emperors themselves by disclaiming their ability to write of imperial deeds. The third century AD saw recusatio employed again by Nemesianus in his Cynegetica (lines 15 47)
Ерте заманауи және заманауи
Эдмунд Спенсер "Шепардес календары" атты шығармасында Вергилийді пасторальға қатысты эпикалық жанрдан бас тартуында (recusatio) ұстанды, бұл сонымен бірге болашақ эпикалық туындылардың бағдарламалық болжамы болды. Боб Дилан өзінің "Blind Willie McTell" әнінде "Блинд Уилли МакТелл сияқты ешкім блюзді орындай алмайды" деген өз-өзіне қайшы келетін рефрены арқылы бас тарту (recusatio) элегиялық дәстүріндегі өзін-өзі мойындауды көрсетті.
Edmund Spenser followed Virgil in The Shepheardes Calender in his recusatio of epic for pastoral, which was at the same time a programmatic prophecy of epic to come. Bob Dylan placed himself in the elegist tradition of recusation in his song Blind Willie McTell, with its refrain’s self contradictory claim that “nobody can sing the blues like Blind Willie McTell”.