Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық бейсболшы және менеджер (1943–2019)
American baseball player and manager (1943–2019)
Эндрю Огюст Этчебаррен (20 маусым 1943 – 5 қазан 2019) – американдық кәсіби бейсболшы және кіші лиганың менеджері. Ол 15 маусым бойы Басты Лига бейсболында қақпашы ретінде ойнады, содан кейін 1966 мен 1971 жылдар аралығында төрт Американдық Лиганың жеңімпазы және екі Әлем сериясінің чемпионы атанған Балтимор Ориолс командасының құрамында ең көп көзге түсті. Екі мәрте All Star атанған Этчебаррен сонымен қатар Калифорния Энджелс және Милуоки Брюэрс командаларында ойнады. Ойыншылық карьерасынан кейін ол жаттықтырушы болып жұмыс істеді және кіші лигада 16 маусым жаттықтырды.
Andrew Auguste Etchebarren (June 20, 1943 – October 5, 2019) was an American professional baseball player and minor league manager. He played for 15 seasons in Major League Baseball as a catcher in and then from through , most notably as a member of the Baltimore Orioles dynasty that won four American League pennants and two World Series championships between 1966 and 1971. A two time All Star, Etchebarren also played for the California Angels and the Milwaukee Brewers. After his playing career, he became a coach and managed 16 seasons in the minor leagues.
Ойын мансабы
Эчебаррен Калифорния штатының Уиттиер қаласында баск тегінен туған. 1961 жылы ол «Балтимор Ориолс» командасымен еркін агент ретінде келісімшарт жасасты. 1966 жылы MLB лигасындағы дебюттік маусымында үшінші нөмірлі қақпашы болжалған, алайда көктемгі жаттығуларда Дик Браун ми ісігін жою үшін операция жасағанда және Чарли Лау сол кезде шынтағын жарақаттағанда, ол негізгі қақпашы болды. Эчебаррен 1966 жылғы Әлем сериясының екінші ойынының алтыншы иннингінде Сэнди Куфаксқа қарсы ойнаған соңғы ойыншы болды, ол қос ойынға түсті. Эчебаррен «Ориолс» командасының 1966 және 1970 жылғы Әлем серияларын, 1969 және 1971 жылғы Америка лигасының жеңімпаздықтарын, сондай-ақ 1973 және 1974 жылғы Америка лигасының Шығыс дивизионындағы чемпиондықтарын жеңуіне көмектесті. Ол 1966 және 1967 жылғы Америка лигасының «Жұлдыздар» командасына шақырылды. Эчебаррен 1966 жылғы Америка лигасының ең құнды ойыншысы сыйлығы үшін дауыс беруде 17-орынды иеленді, ол 121 ойында ойнады, 412 рет соқты, 49 ұпай, 91 соққы, 14 қос, 6 үштік, 11 хоум-ран, 50 ұпай, 38 басу, .221 орташа соққы көрсеткіші, .293 базаға шығу көрсеткіші, .364 соққылау көрсеткіші, 150 жалпы база, 3 құрбандық ұшу және 12 қасақана басу көрсетті. 1975 жылғы маусымның алғашқы аптасында жарақаттарға байланысты Эчебаррен негізгі қақпашы позициясын Дейв Дунканга жоғалтқаннан кейін, «Ориолс» командасы оның келісімшартын маусымның 15-і күні «Калифорния Энджелс» командасына сатты. Ол туған штаты Калифорнияға қайтарылмаса, зейнеткерлікке шығатынын мәлімдеген. 15 маусымда ол 948 ойында ойнап, 2618 рет соқты, 245 ұпай, 615 соққы, 101 қос, 17 үштік, 49 хоум-ран, 309 ұпай, 13 ұрланған база, 246 басу, .235 орташа соққы көрсеткіші, .306 базаға шығу көрсеткіші, .343 соққылау көрсеткіші, 897 жалпы база, 20 құрбандық соққы, 19 құрбандық ұшу және 41 қасақана басу көрсетті. Қорғаныс бойынша ол .987 көрсеткішті тіркеді.
Etchebarren was born in Whittier, California of Basque descent. He was signed by the Baltimore Orioles as an amateur free agent in 1961. Expected to be the Orioles' third string catcher entering his MLB rookie season in 1966, he became the starter in spring training when Dick Brown underwent surgery to remove a brain tumor and Charley Lau injured an elbow in the same timeframe. Etchebarren was the last man to bat against Sandy Koufax when he hit into a double play during the sixth inning of Game 2 of the 1966 World Series. Etchebarren helped the Orioles to win the 1966 and 1970 World Series, 1969 and 1971 American League pennants, and the 1973 and 1974 American League Eastern Division championships. He was named to the 1966 and 1967 American League All Star Teams. Etchebarren finished 17th in voting for the 1966 American League Most Valuable Player Award for playing in 121 games, having 412 at bats, 49 runs, 91 hits, 14 doubles, 6 triples, 11 home runs, 50 runs batted in, 38 walks, a .221 batting average, a .293 on base percentage, a .364 slugging percentage, 150 total bases, 3 sacrifice flies, and 12 intentional walks. After Etchebarren lost his starting catcher position to Dave Duncan due to injuries during the first week of the 1975 season, his contract was sold by the Orioles to the California Angels at the trade deadline on June 15. He had threatened to retire if he was not sent to his native state of California. In 15 seasons he played in 948 games and had 2,618 at bats, 245 runs, 615 hits, 101 doubles, 17 triples, 49 home runs, 309 runs batted in, 13 stolen bases, 246 walks, a .235 batting average, a .306 on base percentage, a .343 slugging percentage, 897 total bases, 20 sacrifice hits, 19 sacrifice flies and 41 intentional walks. Defensively, he recorded a .987 fielding percentage.
Басқарушылық мансап
1982 жылы Этчебаррен Милуоки Брюэрс клубының кіші лигасындағы қақпашыларға нұсқаушы болды. 1996-1997 жылдары ол менеджер Дейви Джонсон басқаруымен «Ориолс» клубының жаттықтырушысы болды. 2000 жылы Этчебаррен Шығыс лигасының «Боуи Бейсокс» командасын, ал 2001 және 2002 жылдары Халықаралық лиганың «Рочестер Ред Уингс» командасын басқарды. Ол үш маусым бойы Нью-Йорк-Пенн лигасының «Абердин АйронБирдс» командасының менеджері болды, 2007 жылдың 22 қазанында осы лауазымнан босатылды. Содан кейін ол Атлантика лигасының «Йорк Революциясы» командасын басқарды және 2010 және 2011 жылдары команданы екі лига чемпионатынан жеңіске жеткізді. 2012 жылғы маусымнан кейін бейсболдан зейнеткерлікке шықты. «Йорк Революциясы» клубы 2019 жылдың 5 қазанында оның 76 жасында қайтыс болғанын хабарлады.
Etchebarren became the Milwaukee Brewers’ minor league catching instructor in 1982. He was the Orioles bench coach from 1996 to 1997 under manager Davey Johnson. In 2000 Etchebarren was manager of the Bowie Baysox of the Eastern League, in 2001 and 2002 Rochester Red Wings of the International League. He served as manager of the Aberdeen IronBirds of the New York–Penn League for three seasons until his dismissal from that position on October 22, 2007. He was the manager of the York Revolution of the Atlantic League and led the team to a pair of league championships in 2010 and 2011. He retired from baseball following the 2012 season. The York Revolution announced his death on October 5, 2019, He was 76.