Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1947 жылы түсірілген жапон фильмі, Акира Куросаваның туындысы.
1947 Japanese film by Akira Kurosawa
«Тамаша жексенбі» (素晴らしき日曜日) – 1947 жылы Акира Куросаваның бірлесіп жазған және режиссерлік еткен жапон фильмі. Бұл фильм одақтастардың Жапонияны оккупациялаған кезеңде түсірілді және соғыстан кейінгі Токиодағы өмірдің қиындықтарын көрсетеді. Куросаваның туындылары ішінде бұл фильм режиссердің «шомин гекі» жанрындағы жалғыз туындысы болып табылады, сонымен қатар кульминациялық сахнасында төртінші қабырға бұзылып, көрерменге тікелей үндеу жасалады. Фильм қара-ақ түсте түсірілген, ұзақтығы 108 минут.
One Wonderful Sunday (素晴らしき日曜日) is a 1947 Japanese film co written and directed by Akira Kurosawa. It was made during the allied occupation of Japan and shows some of the challenges of life in early post war Tokyo. The film is notable in the Kurosawa canon as the director's only shomin geki, and because of a fourth wall breaking scene at the climax. It is in black and white and runs 108 minutes.
Сюжет
Юзо мен оның сүйіктісі Масако Токиода жексенбі күні апталық кездесулері үшін қосылады. Олардың бар-жоғы отыз бес иенің болғанымен, жақсы күнді өткізуге бекінген, бірақ бұл сөзбен ғана оңай: бірге тұру үшін жалға алуды үміттене жатқан пәтер туралы естиді, бірақ ол тым қымбат екенін біледі. Юзо балалар тобымен бейсбол ойнайды, бірақ қателікпен манжу дүкеніне зиян келтіреді. Олар Юзо армияда танысқан біреуге тиесілі клубқа баруға тырысады, бірақ менеджер Юзо сияқты киімсіз киген адамның иесін білетініне сенбейді, сондықтан кіре алмайды. Олар зообаққа барады, бірақ жаңбыр басталады және оларда қолшатыр жоқ, сондықтан Шуберттің аяқталмаған симфониясын көруге тырысады, бірақ билет сатушылар барлық арзан билеттерді сатып алып, оларды қымбатқа сатуға дайын тұрады. Бақытсыз ғашықтар Юзо досымен бөлісетін пәтерге (ол кешке дейін болмайды) қайтады, бірақ Масако Юзо оған күштеп жақындасуға тырысқаннан кейін кетеді; ол әмиянын ұмытып, оны алуға келгенде татуласады. Жаңбыр тоқтайды, және олар кафеге барады, онда олар тапсырыс берген кофеден екі есе қымбат екі кофе сүті үшін төлеуге шақырылады. Юзо пальтосын кепіл ретінде қалдырып, ақшасы болғанда қалған соманы төлейтінін уәделейді. Юзоның көңілі көтеріле бастайды, өйткені ол Масакомен жақсы тамақ пен сусынмен, қолжетімді бағамен "баршаға арналған кафе" ашу арманы туралы әңгімелеседі; тіпті бос орында өз дүкендерін ашуды ойнап көреді. Содан кейін Юзо Масаконы бос ашық амфитеатрға алып барады, онда ол сол күні көре алмаған аяқталмаған симфонияны дирижерлік етуді бейнелейді. Осыдан кейін олар келесі жексенбіге дейін ажырасады.
Yuzo and his fiancée, Masako, meet in Tokyo on a Sunday for their weekly date. They are determined to have a nice day even though they only have thirty five yen between them, but this is easier said than done: they hear about an apartment they hope to rent so they can live together, but find it is too expensive. Yuzo plays baseball with a group of children but accidentally damages a manjū shop. They visit a club owned by someone Yuzo knew in the army, but cannot get in because the manager refuses to believe that someone dressed as shabbily as Yuzo could really know the owner. They go to the zoo, but it starts to rain and they have no umbrella, so they try to see a performance of Schubert's Unfinished Symphony only to find that ticket scalpers have already bought up all the cheap tickets to sell at a markup. The unlucky lovers go back to the apartment Yuzo is sharing with a friend (who will be away until the evening), but Masako leaves after Yuzo angrily tries to force himself on her; forgetting her purse, they reconcile when she comes back for it. The rain stops, and they go to a café, where they are charged for two café au lait, which are twice as expensive as the coffee they thought they had ordered. Yuzo gives his coat to the restaurant as collateral, promising to pay back the rest of the bill when he can afford it. Yuzo's spirits begin to lift as he and Masako talk about their dream of opening a "café for the masses" with good food and drinks at reasonable prices; they even act out running their shop in an empty lot they pass by. Yuzo then takes Masako to an empty outdoor amphitheater, where he pantomimes conducting a performance of the Unfinished Symphony they were not able to see earlier in the day. After this, they part ways until the following Sunday.
Өндіріс
One Wonderful Sunday шомин гекки жанрының бір вариациясы ретінде қарастырылады. Фильмнің шешімді нүктесіндегі, төртінші қабырғаны бұзу сахнасында, Масако кейіпкері көздерінен жас ағып тұрып камераға бұрылып, Юзо мен өзінің елестететін музыкасын есту үшін көрермендерден ынталы түрде қол соғуларын сұрайды. Акира Куросава бұл сахна арқылы "көрермендерді сюжетке тікелей қатысушыларға айналдыруды" мақсат еткенін айтты.
One Wonderful Sunday is seen as a variation on the shomin geki genre. On the film's climatic fourth wall breaking scene, where the character Masako turns to the camera with moist eyes and earnestly asks the audience to applaud so that Yuzo and her can hear the music they are imagining, Akira Kurosawa said he wanted to "transform the audience into actual participants in the plot".
Қабылдау
The Washington Post газетінің Рита Кемпли «One Wonderful Sunday» фильмін «стильдік жағынан артық, [және] ең жаңа тәжірибелік» деп сипаттады, бірақ бұл фильм Куросаваның кейінгі туындыларының генийлігін болжайтынын жазды, «төмен бұрыштан түсірілген кадрлар, ерекше жақын планды түсірулер және көруге кедеріл келтіретін декорациялар тұңғыш рет пайда болады. Бұл – болашақта ұстаз болатын шәкірттің іздерін табуға ұқсайды».
Rita Kempley of The Washington Post called One Wonderful Sunday "stylistically excessive, [and] wildly experimental", but wrote it does presage the genius of Kurosawa's later works, "with low tracking shots, characteristically close crops and obstructive scenery making their debut. It's like looking for footprints, tracking the master this apprentice was to become."
Марапаттар
Майничи киноконкурсы – "Ең үздік режиссер" және "Ең үздік сценарий", 1948 жыл.
Mainichi Film Concours – "Best Director" and "Best Screenplay", 1948.