Кіріспе

2004 жылғы Неке қорғау туралы заң (MPA) – 2003 жылы АҚШ Конгресіне ұсынылған заң жобасы. Ол федералды сот кодексіне толықтырулар енгізу мақсатында, федералды соттардың Неке қорғау туралы заңның (DOMA) немесе МПА-ның өзінің түсіндірілуіне қатысты кез келген мәселені қарау немесе шешу құқығын жоққа шығаруды көздеді. 108-ші Конгресс отырысында ұсынылған бұл заң жобасын республикалықтар бақылап отырған Өкілдер палатасы 2004 жылы мақұлдады, бірақ Сенатта қабылданбады.

Негізгі іс-шаралар

2003 жылғы 16 қазанда заң жобасын Джон Хостетлер (Индиана штатының республикашысы) Өкілдер палатасына енгізді және дереу Әділет комитетінің қарауына жіберілді. Заң жобасын Техас штатының Рон Пол (R–Техас) қолдады. Заңнама 233 дауысқа қарсы 194 дауыспен қабылданды. Сенат 2004 жылғы 7 қыркүйекте заң жобасын Сенаттың Әділет комитетіне жіберді, бірақ ол комитетте қарастырылмай қалды. Хостетлер заң жобасын 109-шы Конгресте 2005 жылғы 3 наурызда қайта енгізді. Оның 76 қолдаушысы болды. Ол қайтадан комитетте қарастырылмай қалды. Дэн Бертон (R–Индиана) 2007 жылғы 30 қаңтарда 110-шы АҚШ Конгресінде 50 серіктеспен заң жобасын қайта енгізді. 110-шы Конгресс аяқталғаннан кейін ол күшін жойды. Бертон оны 2009 жылғы 3 наурызда 111-ші Конгреске қайта енгізді, ол комитетте қарастырылмай қалды. Дэн Бертон оны 112-ші Конгресте 2011 жылғы 2 наурызда 26 қолдаушымен бірге қайта енгізді. Ол Соттар, коммерциялық және әкімшілік құқық жөніндегі кіші комитетіне және Конституция жөніндегі кіші комитетіне жіберілді.

Талдау

Заң жобасында "Толық сенім және несие" ережесіне қатысты конституциялық мәселелер туындайды. FindLaw үшін жазған мақаласында Джоанна Гроссман "федералды соттардың пікір білдіру қажеттігіне" басымдық берді, себебі штаттар басқа штаттардың шешімдеріне қарамастан, бір жынысты қатынастар мәртебесін анықтауда мемлекеттік саясат бойынша ерекшеліктер жасауды тоқтатуы керек. Бұрын штаттарға инцест некелеріне қатысты рұқсат берілгендей, осы жағдай да солай болуы тиіс. АҚШ Конституциясы Конгреске сот юрисдикциясына қатысты ерекшеліктер жасауға мүмкіндік береді. Гроссманның пікірінше, мұндай ерекшеліктер федералды биліктердің бөліну принципіне, тең қорғау құқығына немесе заңмен қорғалатын процеске зиян келтіруі мүмкін, бұл Неке қорғау заңының конституцияға қайшы болуына әкелуі мүмкін.