Отто Руге – норвежский генерал, возглавлявший вооруженные силы Норвегии во время нацистской оккупации 1940 года. Биография и военный путь. Норвегия, Вторая мировая война.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Норвегиялық генерал Отто Руге (9 қаңтар 1882 – 15 тамыз 1961) – норвегиялық генерал. 1940 жылғы сәуірде нацистік Германияның Норвегияға шабуыл жасауынан кейін Руге Норвегия Корольдік қарулы күштерінің бас қолбасшысы болды.
Norwegian general
Otto Ruge (9 January 1882 – 15 August 1961) was a Norwegian general. Ruge was Commander in chief of the Royal Norwegian Armed Forces after Nazi Germany's assault on Norway in April 1940.
Ерте мансап
Руге Кристианияда (Осло) қатаң әскери дәстүрі бар отбасында өсті. Ол Осло кафедралық мектебінде білім алды. Жасы 20-ға ғана толғанда әскери офицер болды. 1905 жылы Норвегия әскери колледжіне қабылданды және 1915 жылы Бас штаб емтиханын тапсырды. 1933 жылы полковник Отто Руге Бас штаб бастығы қызметіне тағайындалды. 1938 жылы ол қызметтен босатылып, жаяу әскерін тексерудің бас инспекторы болып тағайындалды.
Ruge grew up in Kristiania (Oslo) in a family with strong military traditions. He attended Oslo Cathedral School. At only 20 years old, he was a military officer. He attended the Norwegian Military College (1905) and took the General Staff exam (1915). Colonel Otto Ruge became chief of the General Staff in 1933. In 1938 he resigned from the position and was appointed as inspector general of infantry.
Екінші дүниежүзілік соғыс
1940 жылы полковник Руге генерал-майор болып тағайындалды және бұрынғы бас қолбасшы, генерал-майор Кристиан Лааке, Германияның Норвегияға шабуыл жасағаннан кейін бірнеше күн өткен соң, жеңілісшіл көзқарас танытып, қолбасшылықтан алынғандықтан, зейнетке шығуы тиіс еді. Генерал Руге үкіметті неміс басқыншыларына қарсы күресуге көндірді. Ол ел үшін және ұлттың өзіне деген құрметі үшін күресудің маңызды екеніне сенді, бірақ жеңіске жету үшін одақтастардың көмегі қажет екенін де түсінді. Ругеге қиын міндет жүктелді: ол толық жұмылдырылмаған әскерге басшылық етті. Норвегия немістерге барлық ірі қалаларын жоғалтқан еді, үстіне немістер әуеде басымдық орнатты. Бар болған бірнеше жаяу әскер полктерінің бірі – Норвегияның үшінші жаяу әскер полкі (оның командирі бір оқ атпай-ақ, өзін қоршаған деп қате түсініп, капитуляциялады) жоғалғандықтан, жағдай одан да қиын болды. Ругедің басты стратегиясы – солтүстікке қарай баяу шегініп, одақтастардың қаланы қайта басып алуын күтіп, Тронхеймнің оңтүстігінде қорғаныс шебін құру еді. Бірақ одақтастар Тронхеймге қарайғы шабуылды тым кеш және мақсатынан тым алыс бастады. Осының салдарынан, қалаға шабуыл жасамас бұрын, шабуылға қатысқан бірнеше күштер шайқасқа тартылды.
In 1940, Colonel Ruge was promoted to major general and assumed command after the former commander in chief, Generalmajor Kristian Laake, who was supposed to go into retirement a few days after the German attack on Norway, displayed a defeatist attitude and consequently was relieved of command. General Ruge persuaded the government to fight the German invaders. He was convinced that fighting would be vital to the country and the nation's self respect, but pragmatic enough to realize that a need for Allied help was crucial to succeed. Ruge had a hard task on his hands: he received command over an only partly mobilised army. Norway had already lost all major cities to the Germans, moreover the Germans had established air superiority. The loss of one of the few infantry regiments available, the Norwegian third infantry regiment (its commander surrendering without a shot being fired, falsely believing that he was surrounded), made the situation even worse. Ruge's main strategy was to slowly retreat northward and to establish a defence line south of Trondheim while waiting for the Allies to reconquer that city. However, the Allies launched their pincers toward Trondheim too late, and too far away from their destination. As a result of this several of the pincer forces became entangled in combat before the attack against the city could be launched.
Стратегияны бағалау
Руждің таңдауы кейіннен сынға ұшырады. Отставкадағы генерал-майор Торкель Ховланд генерал Ругедің Норвегияны неміс күштерінің оңай басып алуына үлкен жауапкершілік жүктегенін айтады. Бұл, ішінара, оның Еңбек партиясымен келісімге келуіне және 1930 жылдары Норвегия армиясын әлсіздетуіне, сондай-ақ орталық Норвегияда тиімді, нығайып тұрған қорғаныс ұйымдастыра алмауына байланысты болды. Дегенмен, басқа әскери тарихшылар осы пікірлерге қарсы шықты; олардың ішінде Терье Холм мен Кьетил Скогранд бар, екеуі де Норвегияның Еңбек партиясымен байланысты. Норвегия Қарулы күштері мұражайындағы Терье Холм Норвегияның мобилизациялық армиясында қажетті қару-жарақ болғанын, бірақ армия түсініспеушіліктер мен неміс шабуылының күтпегендігіне байланысты толыққанды жұмылдырылмағанын, ал кездейсоқ түрде жұмылдырылған норвегиялық бөлімшелердің ұйымсыздығы олардың операцияларын және қарсы шабуылға қабілетін күрт шектегенін мәлімдеді. Сыртқы істер министрлігінің бұрынғы мемлекеттік хатшысы Кьетил Скогранд Ховландтың Ругеге жасаған сынасын, Отто Ругедің нақты стратегиясына емес, қазіргі Норвегияның қорғаныс саясатына қатысты пікір ретінде қарастырады. Скогранд Ховланды генерал Карл Густав Флейшердің Нарвик маңындағы белсенді шайқас стилін Ругедің оңтүстіктегі қорғаныс стилімен салыстырғаны үшін де сынады. Флейшер, солтүстік Норвегияның Германиядан географиялық алшақтығының арқасында, күштерін даярлау және жұмылдыру үшін көбірек уақыт алды және Люфтваффе тарапынан аз мазаланды. Терье Холм мен Торкель Ховландтың айтқандарына қарамастан, әскери тарихшы Том Кристиансен, Ото Руге 1930 жылдардың басында Норвегия армиясын қысқартуға қатысқанымен, 1935 жылдан кейін жаңа қауіп туралы ескертіп, Норвегияның жұмылдыру жүйесінің нашарлығына назар салғанын атап өтеді. Руге оңтүстік Норвегияның құлауынан кейін эвакуацияланды және Нарвик шайқасына қатысты. Одақтас күштердің шығуынан кейін ол Норвегияда қалды және Норвегия армиясының қалдықтарының капитуляциясы туралы келіссөздер жүргізді. Содан кейін ол немістерге тұтқынға алынып, соғыстың соңына дейін Германияға жіберілді.
Ruge's choices have later been criticised. Retired Major General Torkel Hovland [no] claims that General Ruge to a large degree was responsible for the ease of which German forces were able to occupy Norway. This was partly due to his appeasement with the Labor party and their razing of the Norwegian Army during the 1930s and partly due to his failure to mount a more active, determined defense in central Norway. However, other military historians have contested these views; including Terje Holm and Kjetil Skogrand, both with ties to the Norwegian Labour Party. Terje Holm at the Norwegian Armed Forces Museum claims that the Norwegian Mobilization Army had the necessary arms, but that the Army never became mobilized because of misunderstandings and the surprise of the German attack, and that the ad hoc nature of the randomly mobilized Norwegian units drastically hampered their operations as well as their ability to counterattack. Kjetil Skogrand, former State Secretary at the Ministry of Foreign Affairs, perceive Hovland's criticism of Ruge as comments on present day Norwegian defence policies than related to Otto Ruge's actual strategies. Skogrand has also criticized Hovland for comparing General Carl Gustav Fleischer's more active fighting style around Narvik with Ruge's more defensive style further south. Fleischer, because of northern Norway's geographical distance from Germany, is seen as enjoying the advantage of more time to train and mobilise his forces, and being less disturbed by the Luftwaffe. Partially in contrast to what Terje Holm as well as Torkel Hovland claim, military historian Tom Kristiansen emphasizes that even though Otto Ruge participated in the downsizing of the Norwegian Army during the early 1930s, he also warned against the renewed threat after 1935 and pointed to the weakness of the Norwegian mobilization system. Ruge was evacuated after the fall of southern Norway and participated in the Battle of Narvik. After the withdrawal of Allied forces he remained in Norway to negotiate the surrender of the remains of the Norwegian Army. Subsequently, he was arrested by the Germans and sent to Germany for the rest of the war.
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезең
Соғыстан кейін Руге генерал-лейтенант шеніне көтеріліп, қысқа мерзімге Бас қолбасшы лауазымына қайта тағайындалды, бірақ саяси жоғары лауазымды тұлғалармен арасы суық болды. Оның 1940 жылғы науқан туралы естеліктері Норвегияда "Felttoget 1940" деген атпен жарияланды. Генерал Отто Руге Ұлы Норвегияның Ұлы Олав орденінің Үлкен крестімен марапатталды және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде елге көрсеткен қызметі үшін осы орденнің алқасын алды. Ол 1961 жылы қайтыс болғанға дейін Мисен қаласындағы, Остфолдта орналасқан Хойторп бекінісінің коменданттық жатақханасында тұрды.
After the war, Ruge was promoted to Lt. General and briefly reinstated as Commander in Chief, but fell out with his political superiors. His memoirs from the 1940 campaign was published in Norway under the title Felttoget 1940. General Otto Ruge was appointed a Knight Grand Cross of the Royal Norwegian Order of St. Olav and awarded the Collar of the same order for his service to the nation during World War II. He was also given the residence of the commandant quarters of Høytorp fort [no] at Mysen in Østfold until his death in 1961.