Жохан Бернхард Хьорт: Норвегиялық заңгер және қоғам қайраткерінің өмірі мен қызметі

Кіріспе

Норвегияның Жоғарғы сотының адвокаты (1895–1969)

Йохан Бернхард Хьорт (25 ақпан 1895 – 24 ақпан 1969) – Норвегияның Жоғарғы сотының адвокаты. Ол 1933 жылы Nasjonal Samling ұйымын құруға бірлесіп қатысқандығымен, кейін нацистік Германияға қарсы күресімен, оның ішінде скандинавиялық тұтқындарға көмек көрсетуімен, сондай-ақ соғыстан кейін елдің жетекші қорғаушыларының бірі болғандығымен белгілі. Хьорт 1932 жылы Харальд Нёррегардтың заң фирмасына қосылды және 1945 жылдан кейін фирманы Advokatfirmaet Hjort деген атпен жалғастырды. 1933 жылдан бастап Nasjonal Samling ұйымының төрағасының орынбасары, ал 1935 жылдан бастап партияның жарымәскери қанаты – Hirden-нің жетекшісі болды. Бірақ ол 1937 жылы ұйымнан шығып, 1941 жылы гестапоға ұсталды. Одан кейін Германияға жіберілді, онда Дидрик Аруп Сейппен бірге Гросс Кройц мүлігінде тұтқын ретінде болды және көптеген скандинавиялық тұтқындардың өмірін сақтап қалған қарсылық қызметін атқарды. Гросс Кройцтегі топ скандинавиялық тұтқындардың тізімін жинады, осы тізімдер ақ автобустармен жүргізілген құтқару операциясының негізі болды. Соғыстан кейін ол гомосексуалдардың құқықтарын қорғаушы және «Қызыл рубин» дауларындағы сияқты, даулы суретшілердің сөз бостандығын қорғаушы ретінде танылды. 1961 жылдан өмірінің соңына дейін Riksmålsforbundet төрағасы болды. Қоғамдық қайраткер ретінде ол либералдық көзқарасты ұстанып, 1950-1960 жылдардағы Еңбек партиясы үкіметтерін қатаң сынады.

Отбасы және шыққан тегі

Ол теңіз биологы, океанограф және балық шаруашылығы директоры Йохан Хьорт пен оның әйелі Ванда Мария фон дер Марвицтің ұлы болды. Оның анасы пруссиялық ақсүйек тегінен шыққан. Йоханның балалық шағында отбасы Бергенде тұрды, ал ол жасөспірім шағында ата-анасы ажырасты. Балалар анасымен бірге Ослодағы Бестумға көшіп барды. 1920 жылы Анна Катрин Холстқа үйленді. Оның екі әпкесі Астрид пен Ванда көп ұзамай неміс азаматтарына тұрмысқа шықты: екі бауыр Рудигер мен Георг Конрад Граф фон дер Гольц, және Германияға көшіп кетті. Астридтің күйеуі Рудигер фон дер Гольц 1936 жылдан бастап НСДАП-тың рейхстаг депутаты болды. Апалы-сіңлінің қайын атасы – Балтық елдеріндегі Фрайкорптарға және Финляндия азамат соғысына Германияның араласуын басқарған белгілі генерал Рудигер фон дер Гольц. Хьорт әйелінен алты бала өсірді: әлеуметтік жұмыскер және қарсылық қозғалысының мүшесі Ванда Хьорт Хегер, Жоғарғы сот адвокаты Йохан Хьорт, дәрігер, профессор және саясаткер Питер Ф. Хьорт, инженер Хелге Хьорт, пианист Кирсти Хьорт және психолог Халдис Хьорт. Ол баспагер Андерс Хегер мен аудандық сот судьясы Ким Хегердің әкесі.

Ерте өмір және мансап

Хьорт заң оқуды бастады және 1919 жылы заң ғылымдарының кандидаты (cand. jur.) дипломын алды, бұл магистр дәрежесімен тең. Диплом алғаннан кейін көп ұзамай Хьорт сол кезде Ослоның жетекші фирмаларының бірі болған Bredal, Fougner and Schjødt заң фирмасында жұмысқа орналасты. Бір жылдан кейін, одан тәжірибе жинақтау үшін уақытша судья болып жұмыс істеуі сұралды. Содан кейін Хьорт Норвегия қалаларының одағына (Norges Byforbund, қазіргі KS) заң кеңесшісі болып кіріспес бұрын Акерде бір жыл жұмыс істеді. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Норвегияда елеулі экономикалық қиындықтар туды. Норвегия қалаларының одағындағы лауазымы арқылы Хьорт муниципалитеттер мен мемлекеттің нашар қаржы жағдайын жақсы білді. Досы Тригве Хоффпен бірге (кейіннен «Фарманд» журналының редакторы) Хьорт 1923 жылы бюджетті жақсарту мақсатында балама мемлекеттік бюджет дайындады. Осының нәтижесінде оған Фермерлер партиясынан Йохан Эгеберг Меллбиге қатысты зерттеу жұмысы, сондай-ақ Қаржы министрі Фредрик Людвиг Конов басқаратын Люкке үкіметінде кеңесші лауазымы тапсырылды. Хьорт экономикалық есептерін дайындағанда, мемлекеттің нашар қаржы жағдайына және саясаткерлердің бюджет тапшылығын жоя алмауына назар аударғанда, социалистік емес партияларға сенімі әлсіреп кетті. 1927 жылы Хьорт Отан Лигасына қосылды және Консервативтік партиядан Акер округтік кеңесіне сайланды. 1930 жылғы парламенттік сайлауда Хьорт социалистік емес күштердің жеңісі үшін үгіт жүргізді және Еңбек партиясының революциялық аспектілерін сынады. Эдвард Булл аға (Еңбек партиясының саясаткері, кейін Сыртқы істер министрі) «Vor Verden» журналында жариялаған мақаласына жауап ретінде Хьорт сайлауда жеңіске жеткен жағдайда да революциялық партияға билік беруге болмайтынын, өйткені бұл «парламенттік жолмен большевизмге» («bolsjevismen ad parlamentarisk vei») тең болар еді деп мәлімдеді. 1930 жылы социалистік емес күштер сайлауда жеңіске жеткенімен, экономикалық дағдарыс (қазіргі кезде Ұлы депрессия ретінде әлемдік масштабта) күшейе түсті және жұмыссыздық артты. 1931 жылдың көктемінде бұл жұмыс берушілердің ірі лок-аутына әкелді. Дағдарыс және Хьорттың құрушы партиялардың әлсіз жауабы оны радикалды оңшыл бағытқа итерді. 1932 жылы Хьорт Харальд Нёррегардтың заң фирмасына серіктес болып қабылданды, ол кейін Nørregaard & Hjort деп аталды. Нёррегард сол кезде Норвегияның ең беделді жоғарғы сот заңгерлерінің бірі саналды. Хьорттың өмірбаяуын жазған Иво де Фигередо былай деп жазады: «Нёррегардта ол өрнек тапты. Егде жас заңгер соттағы сөз шешендігімен танымал болды. Ол сот залында өзінің беделімен үстемдік құрғаны және оның жылы дауысы апелляциялық сотқа барқыттай оралғаны айтылды». Нёррегард серіктестікте алты жылдан кейін 1938 жылы қайтыс болды. Нёррегард пен Хьорттың туыстық байланысы шалқақ болды. Нёррегардтың әжесі Хьорттың арғы атасына үйленген.

Hjort began studying law and graduated in 1919 with a cand. jur., equivalent to a master's degree. Shortly after graduating, Hjort was employed by the law firm Bredal, Fougner and Schjødt, which at the time was one of Oslo's leading firms. After a year, he was asked to leave in order to gain more experience as a temporary judge. Hjort then worked for a year in Aker before joining the Union of Norwegian Cities (Norges Byforbund, now KS) as a legal consultant. Following the First World War, Norway experienced significant economic troubles. Through his position at the Union of Norwegian Cities, Hjort gained in depth knowledge of the poor finances of the municipalities and the state. Together with his friend Trygve Hoff (later editor of Farmand), Hjort prepared an alternative state budget in 1923 to improve the budget overview. As a result, he was eventually tasked with an investigation assignment for Johan Egeberg Mellbye in the Farmers' Party and a position as an advisor for the Lykke government under Finance Minister Fredrik Ludvig Konow. As Hjort prepared his economic reports, focused on the state's poor finances and the politicians' inability to balance the budget deficit, his confidence in the existing non socialist parties weakened. In 1927, Hjort joined the Fatherland League and was elected to the Aker county council for the Conservative Party. In the 1930 parliamentary elections, Hjort campaigned for a non socialist victory, and attacking revolutionary aspects of the Labour Party. Responding to an article by Edvard Bull Sr. (Labor Party politician and later Foreign Minister) in the journal Vor Verden, Hjort argued that one could not give power to an admitted revolutionary party even if it won the election, as this would be tantamount to "bolshevism by parliamentary means" ("bolsjevismen ad parlamentarisk vei"). Though the non socialists won the election in 1930, the economic crisis (now global in the form of the Great Depression) was becoming increasingly serious and unemployment was rising. In the spring of 1931, this led to a major lockout by employers. The crisis and what Hjort perceived as a weak response from the establishment parties lead him towards the more radical right wing. In 1932, Hjort was admitted as a partner in Harald Nørregaard's law firm, which was subsequently renamed Nørregaard & Hjort. Nørregaard was regarded as one of Norway's leading supreme court lawyers of his time. Hjort's biographer, Ivo de Figueiredo, writes: "In Nørregaard he found a role model. The elderly lawyer was known for his eloquence in court. It was said of him that he dominated the courtroom with his presence, and that his warm voice wrapped itself around the Court of Appeal like velvet." Nørregaard died after six years of partnership in 1938. Nørregaard and Hjort had a somewhat distant family relationship Nørregaard's grandmother was married to Hjort's great grandfather.

Басталуы

Хьорт бұл мәселеге қатысты белгілі бір топтармен байланыста болды, олардың қатарында Видкун Квислинг те болды. 1930 жылдың көктемінен бастап олар Фредерик Прицтің Хафрсфьордсгатен 7 мекенжайындағы үйінде кешкі ас дастарқанына жиналатын. 1931 жылдың мамыр айында Квислинг Фермерлер партиясы құрған Педер Л. Колстад үкіметінде қорғаныс министрі болып тағайындалды. 1932 жылдың сәуір айында Стортингте сөз сөйлеген Квислинг екі социалистік партияны (Еңбек партиясы, ДНА және Норвегия Коммунистік партиясы, НКП) Кеңес Одағымен сатқындық байланыста деп айыптады. Прицтің айналасындағылар осы сөзді Квислингтің саяси беделін арттыру және социалистік партияларды әлсірету үшін пайдалануға тырысты. 1932 жылдың мамырында Хафрсфьордсгате тобы "Полком" деп аталатын бейресми ұйым құрды; Хьорттың кеңсесінен бұл ұйым Квислингтің екі социалистік партияға қарсы айыптаулары мен ақпаратын пайдалану үшін жұмыс істеді. Бұл Хьорттың Квислингпен тығыз ынтымақтастығының басталуын білдірді. "Полкомның" жұмысы социалистік емес партияларды ДНА мен НКП-ны заңсыз деп жариялауға бағытталған, себебі олар жүйені құлатуды көздеді. Жаз және күз айларында Хьорт конституциялық теорияға негізделген, үкімет тарапынан Стортингке қарсы жүргізілетін төңкеріс жоспарын жасады. Бұл жоспар бойынша парламентаризм жойылып, социалистерден туындаған қауіп сейілтілетін еді. Хьорт мұндай қатаң шаралар қабылдауының себебі – өзі сезінген дағдарыс еді. Оның ойынша, бұл жоспар конституциялық тұрғыдан заңды, ал Видкун Квислинг антисоциалистік күштерді біріктіре алатын жетекші болатын. Төңкеріс жоспарының конституциялық заңдылығын көрсету үшін Хьорт Норвегияның саяси тарихындағы үш маңызды жылды – 1814, 1884 және 1905 жылдарды атады. Дегенмен, жоспардың сәттілігі кең қолдауға байланысты болды, осы мақсатта 1932 жылдың 26 қазанында жер иегері Карл Отто Лёвенскиольдтың Бэрумс-Верк мекенжайындағы үйінде кездесу өтті. Бұл кездесуге әртүрлі социалистік емес партиялар мен ұйымдардың басшылары қатысты. Кейіннен бұл кездесу "сәрсенбілік жиын" деп аталды. Хьорт жоспарды таныстырып, түсіндірді, бірақ бұрынғы консервативті премьер-министр Йенс Братли оны жағымсыз қабылдады, сонымен қатар бұл көрнекті қолдаушы Йохан Трон Холсттың (танымал өнеркәсіпші және Фрея компаниясының бас директоры) бас тартуына әкелді. Күз бен қыс айларында жоспар күшін жойды, себебі Квислинг пен жаңа премьер-министр Йенс Хундсейд бейбітшіл капитан Кулльман мәселесінде келіспеушілікке ұшырады, бұл "Кулльман ісі" деп белгілі болды. Бұл Хьорттың Квислингке деген сеніміне алғашқы соққы болды.

Hjort was in contact with a circle of concerned establishment figures, to which Vidkun Quisling had also been invited. From the spring of 1930, they met for dinner at Frederik Prytz's house at Hafrsfjordsgaten 7. In May 1931, Quisling was appointed Minister of Defense in Peder L. Kolstad's government, formed by the Farmers' Party. During the throne speech in April 1932, Quisling gave a speech in the Storting in which he accused the two socialist parties (the Labor Party, DNA, and the Communist Party of Norway, NKP) of treasonous connections with the Soviet Union. The circle around Prytz attempted to use the speech to promote Quisling's political position and weaken the socialist parties. In May 1932, the circle from Hafrsfjordsgate formed an informal group called "Polkom"; from Hjort's office, this group worked to exploit Quisling's accusations and information against the two socialist parties. This marked the start of Hjort's period of close collaboration with Quisling. Polkom's work was aimed at getting the non socialist parties to declare DNA and NKP illegal, as they aimed to overthrow the system. During the summer and fall, Hjort developed a plan, based on constitutional theory, for a coup d'état carried out by the government against the Storting. Under this plan, parliamentarism was to be abolished and the threat from the socialists neutralized. Hjort's basis for taking such drastic action was his sense of crisis. As Hjort saw it, the plan was constitutionally legitimate, and he saw a unifying anti socialist leader in Vidkun Quisling. To showcase the constitutional legality of the coup d'état plan, Hjort referred to 1814, 1884 and 1905; three major years in Norwegian political history. However, the success of the plan depended on broad support, and to ensure this, a meeting was held on October 26, 1932 at the home of landowner Carl Otto Løvenskiold at Bærums Verk. Present at this meeting were the leaders of various non socialist parties and organizations. The meeting later became known as the "Wednesday meeting". Hjort introduced and presented the plan, but it was negatively received by the old Conservative prime minister Jens Bratlie, and it also led to prominent supporter Johan Throne Holst (noteworthy industrialist and CEO of Freia) withdrawing. Over the course of the fall and winter, the plan collapsed as Quisling and new Prime Minister Jens Hundseid clashed over the pacifist Captain Kullmann in what became known as the "Kullmann case". This was the first blow to Hjort's faith in Quisling.

Ұлттық жиналыстың құрылуы

1933 жылғы наурыз айында Йенс Хундсейдтің үкіметі құлады, ал Хьорт орталық рөл атқарған Полком социалистік емес кең коалиция құру мүмкіндігін зерттеді, оған Фермерлер партиясы, Отан лигасы және басқалары кіруі мүмкін еді. Бірақ, бұл бастамаға қызығушылық болмағандықтан, 17 мамырда «Tidens Tegn» газетінде Квислинг жеке партиясы – Nasjonal Samling бағдарламасын ұсынды. Жаңа партияның іс жүзіндегі басшысының орынбасары ретінде Хьорт 1933 жылғы жалпы сайлау науқанына белсенді қатысты, оған оның әйелі Анна Катрин де қатысты. Жаңа құрылған партия парламентке ешбір депутатты өткізе алмады. Хьорт Квислингтің басшылық стиліне наразылық білдірді, оны түсініксіз және кәсіби емес деп санады. 1934 жылдың көктемінде НС Хьорт басшылығымен социалистік емес ынтымақтастыққа тағы бір әрекет жасады. Алайда, бұл келіссөздер сәтсіз аяқталды, ал 1935 жылғы наурыз айында Еңбек партиясы Фермерлер партиясының қолдауымен үкімет құрды. Заңгерлік тәжірибесінен бөлек, Хьорт НС-де ұйымдық жұмысын жалғастырды. Ол сондай-ақ заңдар мен Конституцияны «жаңа дәуірдің талаптарына» сәйкес қалай өзгерту керектігін зерттеді. 1935 жылдың көктемінде ол Конституцияға «жұдайымдық клаусуласын» (тарихи түрде Норвегиядан еврейлерді шығарып тастауға бағытталған тыйым) қайта енгізу туралы ұсыныс жасады. Хьорт НС-тің негізін қалаушысы және іс жүзіндегі басшысының орынбасары болғанына қарамастан, мемлекеттік құрылым туралы оның идеялары теориялық тұрғыдан демократия шегінде болды. Хьорт жоспарлы экономиканы қолдамады және неміс ұлттық социализмінен алшақтады. 1935 жылғы наурыз айында Хьорт Хирденнің басшылығын қабылдады, ол НС жиналыстарында күзетшілердің қызметін атқарды, бірақ оның басты міндеті ұйым мүшелерін тәртіпке келтіру және тәрбиелеу болды. Хирден неміс Sturmabteilung (SA) үлгісінде құрылды. Пруссиялық тегі, қарулы күштердегі сержанттық дайындығы және табиғи лидерлік қасиеттерінің арқасында Хьорт осы рөлге толыққанды сай келді. Хирден НС-тің белсенді ядросы болды, құрамында бірнеше жүз мүше болды. 1936 жылғы Көктем мерекесінде Гёвик қаласында өткен жиынға Хьорт бірнеше мың адамға сөз сөйлеп, «Отаншылдар, сатқындар, маймылдар және басқалары!» деп бастады. Жиын хаосқа ұшырап, көшедегі төбелес – «Торгслагет» деп аталатын қақтығысқа әкеп соқты.

Jens Hundseid's government fell in March 1933, and Polkom in which Hjort played a central role explored the possibility of a broad non socialist coalition that would include the Farmers' Party, the Fatherland League, and others. However, a lack of interest in this front meant that on 17 May, in the newspaper Tidens Tegn, Quisling presented a program for a separate party, Nasjonal Samling. As de facto deputy leader of the new party, Hjort threw himself into the election campaign for the 1933 general election, in which his wife Anna Cathrine also participated. The newly founded party did not get any MPs. Hjort lamented about Quisling's leadership style, which he felt was unclear and amateurish. In the spring of 1934, NS made a new attempt at non socialist cooperation, led by Hjort. However, these negotiations were unsuccessful, and in March 1935 the Labor Party formed a government with the support of the Farmers' Party. In addition to his legal practice, Hjort continued to work organizationally for NS. He also investigated how laws and the Constitution must be amended to meet "the demands of the new era". He also put forward a proposal in the spring of 1935 to reintroduce the "Jew clause" (a historical ban excluding Jews from Norway) in the Constitution. Despite the fact that Hjort was a co founder and de facto deputy leader of NS, his ideas about the organization of the state were in theory within the limits of democracy. Hjort was also not a supporter of a planned economy, and he distanced himself from German National Socialism. In March 1935, Hjort took over the leadership of Hirden, who partly acted as security guards at NS meetings, but whose primary task was to discipline and educate its members. Hirden was modeled after the German lang|de|Sturmabteilung (SA). With his Prussian background, sergeant training from the Armed Forces and natural authority, Hjort was made for the role. Hirden was the activist core of NS, with a couple hundred members. At a meeting in Gjøvik on Ascension Day 1936, Hjort addressed several thousand attendees and opened with "Countrymen, traitors, monkeys and others". The meeting ended in chaos and street fighting, the so called Torgslaget.

Ішкі күрес және НС-тен ажырасу

Йохан Бернхард Хьорт "ақымақ" немесе кәсіби емес деп есептейтін адамдарға төзе алмайтын, және ол NS-те олардың көп екеніне сенді. Сонымен қатар, Хьорт жақсы ұйымдастырушы және шешен сөйлейтін адам болды. Квислингтің осы қасиеттерінің болмауы партия үшін өте үлкен мәселе болды. Сондықтан NS басшылығы үшін күрес сөзсіз болды. 1936 жылдың жазында Хьорт NS-ге қолдау іздеу үшін Германияға сапар шекті. Ықтималда, неміс қарындастарының көмегімен ол Генрих Гиммлермен және басқа да адамдармен кездесті. Ол жақсы қабылдады, бірақ қаржылық көмек алмады. Дегенмен, Гиммлер NS-ті неміс SS-мен байланыстыруды ұсынды, бірақ Хьорт бұл ұсыныстан бас тартты. Норвегияға оралғаннан кейін, ол Троцкийге қарсы NS-тің акциясына қатысты. Hirden Троцкий тұрған Конрад Кнудсеннің Хёнефосс қаласындағы үйіне кіріп, Хьорт полицияға тапсырған бірнеше құжаттарды тәркіледі. Бұл оқиға көп назар аударды және NS үшін сәтті провокация болды. NS-тің коммунизм мен яһудизмге қарсы күресі алға шықты, ал Троцкий әрі қарай елден қуылды. 1936 жылғы жалпы сайлау кампаниясында Хьорт бар күшін салды. Сонымен қатар, ол NS-тегі ішкі интригалардың және саясатқа отбасын қанағаттандырмайтынының қысымын сезінді. Алайда, NS сайлауда нашар нәтиже көрсетті және тағы да депутаттарсыз қалды. Соңынан болған ішкі дауларда Хьорт кең ауқымды ұйымдық өзгерістерді ұсынды. Хьорттың ұсыныстары қабылданбады, ал 1936 жылдың күзінде оның және NS арасындағы қақтығыс күшейді. 1937 жылдың ақпанында ол партиядан кетіп, сол кезде тағы бірнеше маңызды тұлғалар да NS-тен кетті.

Соғыстың прелюдиясы

1937 жылғы 14 маусымда Гиммлер адвокат Рудигер фон дер Гольцке (Хйорттың қайын інісі) кездесіп, Норвегиядағы ұлттық-социалистік қозғалыс туралы мәлімет алды. Саяси белсенділіктің қарбалас жылдары Хйорттың заңгерлік тәжірибесіне кері әсер етті; оның қаржысын әйелінің ағасы Йохан Трон Хольст қамтамасыз еткен, енді ол осы қарызын төлеу үшін жұмыс істеуге тиіс болды. Хйорт басқа да ұлттық-социалистік идеологиядан бас тарғандармен байланыста болды және ол оңшыл, ұлтшыл және ұлттық-социализмді сынаған "Рагнарк" журналына мақалалар жазды. 1938 жылғы 9 қарашадағы "Кристалл түні" Хйортты дүрліксітті; "Германияның достары осының бәріне лайықты қорғаныс пен ақылға сыятын себеп іздеп жатыр. Олар неміс тәртібі мен ұйымшылдығының аяқталғанына және неміс мемлекетінің ішкі тыныштық үшін халыққа осындай цирк көрсетуге мәжбүр болғанына сенгісі келмейді". Сонымен қатар, Хйорт Нюрнберг заңдарын қабылдады және 1938 жылдың күзінде "Солтүстік тайпасы әлемде азайып бара жатыр, ал басқа нәсілдер егеуқырларша көбейіп жатыр" деген пікірмен нәсілдер соғысы басталуға айналып келеді деп мәлімдеді. 1939 жылдың қыркүйегінде Екінші дүниежүзілік соғыс басталды, ал қарашада Кеңес Одағының Финляндияға шабуылымен Қысқы соғыс басталды. Германия Кеңес Одағымен шабуылға қатыспау туралы келісімге қол қойғандықтан, ол бейтарап қалды, бұл Хйорт үшін ауыр соққы болды. Хйорттың әкесі сияқты бірнеше достары Финляндияға еріктілер ретінде сапарлады. Ол өзі де баруды ойлады, бірақ отбасының қамын ойлап, бармауға шешім қабылдады. 1940 жылға дейін Хйорт қарулы күштерді нығайтумен айналысты, ал ол және оның екі ұлы ерікті түрде әскери оқудан өтті.

Неміс басқыншылығы

1940 жылдың 9 сәуірінде Германия Норвегияға шабуыл жасады. Хьорт әскерге шақырылған сержант еді және қызметке келді, бірақ көптеген адамдар сияқты, оған күтуге айтылды. Кешке ол бұрынғы әріптесі Видкун Квислингтің радио арқылы жаңа ұлттық үкімет билікке келгенін естіді. Бұл жағдай Хьортты қатты ашуландырды, ол Виктор Могенс, Пер Имерслунд, Альберт Визенер, Отто Свердруп Энгельсшьон және Ханс С. Якобсен сияқты Германияға жақын норвегиялықтармен байланысқа түсті. Хьорттың жоспары – Квислингтің төңкеріс әрекетін тоқтату үшін немістермен байланыс орнату болатын. 14 сәуірде Әкімшілік кеңес құрылды, ал Квислингтің төңкеріс әрекеті сәтсіз аяқталды. Көктемде Хьорт норвегиялық соғыс тұтқындарын босатуға көмектесу жұмысын бастады. 1940 жылдың мамыр айының соңына қарай 11 000 норвегиялық соғыс тұтқыны босатылды. Бірақ бұл жұмыс белгілі бір құрбанды талап етті, себебі офицерлер басып алушы күштерге қарсы күреспеуге ант беруге мәжбүр болды. Кейіннен Хьорт осы үшін сыналып, Отто Руге бастаған бірнеше офицерлер тұтқынға қалуды жөн көрді. Хьорт «Tidens Tegn» газетінде белсенді жазушы болды. Ол «Ragnarok» басылымында ең ашық пікір білдірді, онда оптимистік болу және елді құру қажеттігін жазды, себебі «онда Норвегияның тәуелсіздігі де, оңтүстіктегі туысқан халықтарымызбен достық қарым-қатынас та есте жоқ болар еді». Басып алудан кейінгі жағдайдың белгісіздігіне байланысты Хьорт жақсы жағдайда араласушы рөлін атқарды, өйткені ол жоғары соттың беделді заңгері және неміс тілін жақсы білді. Хьорт босатылған тұтқындарға жұмыс табу және соғыс жарақатынан зардап шеккендерге сақтандыру төлемдерін жүзеге асырумен де айналысты. 1940 жылдың жазында Хьорт неміс және норвегия тараптары арасындағы түрлі келіссөздерге үнемі қатысты. Бұл келіссөздер Тербовеннің «Riksråd» құру туралы ұсынысымен аяқталды. Хьорт осы кеңеске қатысуға дайын болды, бірақ Тербовен НС-тің өкілдігін талап еткеннен кейін бас тартты. 1940 жылдың тамызында Хьорт ірі партияларды біріктіруге тырысты және Консервативтік партия, Еңбек партиясы, Либералдық партия және Фермерлер партиясының өкілдерімен кездесулер өткізді. Жағдайды жақсартуға оның ниеті жалғыз емес еді. Айнар Герхардсеннің де ұқсас идеялары болды, бірақ Тербовеннің 25 қыркүйекте «Nasjonal Samling» Норвегияның жалғыз заңды саяси партиясы деп жариялағаннан кейін немістер оларды тез құлатты.

On April 9, 1940, Germany invaded Norway. Hjort was a conscripted sergeant and reported for duty, but like so many others, he was told to wait. In the evening, he heard his former colleague Vidkun Quisling declare on the radio that a new national government had taken over. Greatly provoked, Hjort contacted other pro German Norwegians: Victor Mogens, Per Imerslund, Albert Wiesener, Otto Sverdrup Engelschiøn and Hans S. Jacobsen. Hjort's plan was to contact the Germans to stop Quisling's coup attempt. On April 14, the Administrative Council was established, and Quisling's coup attempt had failed. During the spring, Hjort began working to help and release the Norwegian prisoners of war. By the end of May 1940, 11,000 Norwegian prisoners of war had been released. However, the work came at a price, as the officers had to swear an oath not to take up arms against the occupying forces. Hjort was later criticized for this, and a number of officers, led by Otto Ruge, chose captivity instead. Hjort was also an active writer in Tidens Tegn. He was most outspoken in Ragnarok, where he wrote that one had to be optimistic and build the country; as "then both Norway's independence and a friendly relationship with our kindred people in the south will come as a matter of course." In the unclear situation after the invasion, Hjort was well suited as a middleman as he was both a respected Supreme Court lawyer and fluent in German. Hjort also dealt with finding work for the released prisoners and with insurance settlements after the fighting through the War Injury Insurance Fund. During the summer of 1940, Hjort was constantly involved in the various negotiations between the German and Norwegian sides. These culminated in Terboven's proposal for a Riksråd. Hjort was open to a position on this council, but withdrew when Terboven demanded that NS be represented. As late as August 1940, Hjort attempted to bring the major parties together, and he had meetings with representatives of the Conservative Party, the Labor Party, the Liberal Party and the Farmers' Party. He was not alone in his desire to make the best of the situation. Einar Gerhardsen had similar ideas, but they were quickly torpedoed by the Germans when Terboven declared on September 25 that Nasjonal Samling was Norway's only legal political party.

Түрмеге қамау

Тербовеннің сөйлеген сөзінен кейін нақты шегаралар салынғаннан соң, Хьорт соңғы рет партиялық саясаттан қол үзді және барлық уақытын құқыққа арнады. Германия жайлы білімімен ол басқа норвегиялық заңгерлерге де көмектесті. Норвегиялық қарсылық күресшілеріне қорғаушы адвокаттар қажет болған көп жағдайлар болды. Бұл құқықтық саяхат күшейе берген қиындықтарға толы сулардағы саяхат сияқты болды; Жоғарғы Сот таратылды, ал оккупациялық күштер адвокаттарды жаңа жағдайларға бейімдеуге үнемі талап етіп отырды. Ол сондай-ақ Германияның бақылауындағы Норвегия радиосы арқылы Альберт Визенер, Джонас Ли және Раник Халле сияқты тұлғалармен бірге лекциялар оқыды. 1941 жылдың қаңтарында Норвегия адвокаттар қауымдастығы Тербовеннің заң кеңесшісі Рудольф Шидермайрдың «Норвегиядағы конституциялық құқықтың дамуы» деген мақаласын Норвегия заң газетінде жариялауға қысым жасады. Хьорт басқа норвегиялық заңгерлер мен Фреде Кастбергтің көмегімен жауап беруді өз міндетіне алды. Хьорттың жауабы дипломатиялық стильде жазылғанмен, немістердің оккупация кезіндегі әрекеттері халықаралық құқықты бұзғанын және Квислингтің төңкеріс жасағанын айтқан соң, ол қатал болды. Хьорттың мұндай ашық сын оккупациялық күштерге қандай салдар әкелерінен хабардар болған болуы керек, сондықтан ол 1941 жылдың 21 қазанында тұтқындалды. Хьорт алдымен Мюллергата 19 (сол кездегі Ослоның бас полиция бөлімшесі) қамауға алынып, кейін 1941 жылдың желтоқсанында Грини түрмесіне ауыстырылды. Мюллергата 19-дағы жалғыз камерада өткізген уақыт Хьорт үшін қиын болды, бірақ Гринидегі көптеген таныстарының болуы оның түрмедегі жағдайын жеңілдетті. Шындығында, Гриниде Норвегияның ең беделді әлеуметтік элитасының көп бөлігі болды. Азаттыққа шыққаннан кейін сол жерде отыру – құрметтің белгісі саналды. Осыдан кейін Йохан Бернхард Хьорт соғыста «дұрыс жақта» болған деп есептелді. Германияда оның інілері оны босатуға тырысты, ал Рюдигер 1941 жылдың қараша айында Тербовенмен кездесуге рұқсат алды. Бірақ Германияның рейхкомиссары ашуланып: «Шошқа отырып, мақала жазады» («Das Schwein setzt sich nieder und schreibt einen Artikel») деді. Хьорттың оккупациялық күштерге қарсы сөйлеу әрекеттері жақсы қабылдамады. Сонымен қатар, оның тұтқындалуы оның інісі Йохан Холсттың Швецияға қашуымен де байланысты болды. 1942 жылдың 6 ақпанында Хьорт «Донау» түрмелік кемесімен Германияға жіберілді және Берлиндегі Александрплац түрмесіне қамалды. Хьорттың інісі Рюдигер Гиммлерге жүгінді, ал СС командирі Хьортты босатуға келісетін келісімге дайын болды, бірақ ол соғыс аяқталғанға дейін отбасымен бірге Германияда қалуға міндетті болды. Мамыр айында Рюдигерге шарттарды түсіндіру үшін Хьортпен кездесуге рұқсат берілді, бірақ Норвегиядағы Хьорттың отбасы, Анна Катрин және алты баласы Германияда тұруға қарсы болды. Анна Катрин Хьортке Берлинде күйеуімен кездесуге рұқсат берілді, бірақ ол да, балалары да оған ықылас танытпады. Көптеген адамдар Хьорт енді оккупанттармен ынтымақтасуға дайын деп ойлады. Хьорт босатылды, бірақ «азаматтық интерментте» болды. Рюдигер оған Берлиндегі Continentale Oehl Gesellschaft мұнай компаниясында заң кеңесшісі болып жұмыс тапты. Қазан айына қарай, Германияның қысымымен отбасы қарсылық таныспай, Потсдамнан батысқа қарай 20 шақырым жердегі Грос Кройц поместьесінде қоныстанды. Поместье Хьорттың туысы Бодо фон дер Марвицке тиесілі болған.

With clear lines drawn after Terboven's speech, Hjort withdrew from party politics for the last time and devoted all his time to law. With his knowledge of German affairs, he was a resource for other Norwegian lawyers. There were many cases when Norwegian resistance fighters needed defence counsel. It was a legal voyage through increasingly troubled waters; the Supreme Court was dismissed, and the occupation forces were constantly pushing for lawyers to adapt to the new conditions. He also held lectures in the German controlled Norwegian Broadcasting Corporation, alongside individuals like Albert Wiesener, Jonas Lie, and Ranik Halle. In January 1941, the Norwegian Bar Association was pressured to include an article in the Norwegian Legal Gazette on "The development of constitutional law in Norway" by Rudolf Schiedermair, Terboven's legal adviser. Hjort took it upon himself to write a response with the assistance of other Norwegian lawyers and Frede Castberg. Hjort's response was diplomatic in form, but nevertheless ruthless when Hjort concluded that the Germans had violated international law by their conduct during the occupation, and that Quisling had committed a coup d'état. Hjort must have known what such public criticism of the occupying forces would lead to, and he was arrested on October 21, 1941. Hjort was first detained at Møllergata 19 (Oslo's main police station at the time) and then transferred to the Grini prison camp in December 1941. The time in solitary confinement at Møllergata 19 was a difficult period for Hjort, but the community at Grini with many acquaintances made his imprisonment easier. In fact, many of the most important of the Norwegian social elite were at Grini. After the liberation, it was seen as a badge of honor to have been imprisoned there. From then on, Johan Bernhard Hjort was definitely considered to have been on "the right side" of the war. In Germany, his brothers in law tried to get him released, and Rüdiger was allowed to meet Terboven in November 1941. But the German Reichskommissar was outraged and stated: "The pig sits down and writes an article" ("Das Schwein setzt sich nieder und schreibt einen Artikel".) Hjort's attempts to speak out against the occupation forces were not taken kindly. At the same time, his arrest was also linked to his brother in law Johan Holst's escape to Sweden. On February 6, 1942, Hjort was sent to Germany on the prison ship "Donau" and placed in the prison at Alexanderplatz in Berlin. Hjort's brother in law Rüdiger approached Himmler, and the SS commander was open to an agreement that resulted in Hjort being released, but having to stay in Germany with his family until the end of the war. In May, Rüdiger was allowed to meet Hjort to explain the conditions, but Hjort's family in Norway, Anna Cathrine and the six children were reluctant to settle in Germany. Anna Cathrine Hjort was allowed to meet her husband in Berlin, but she and the children were equally dismissive. There were rumors and many people believed that Hjort was now willing to cooperate with the occupiers. Hjort was released, but in so called civilian internment. Rüdiger got him a job as a legal consultant in the oil company Continentale Oehl Gesellschaft in Berlin. By October, after strong German pressure, the family had given in and settled on the Gross Kreutz estate in the village of the same name 20 km west of Potsdam. The estate was owned by Hjort's cousin Bodo von der Marwitz.

Қарсылық жұмыстары

Германияда азаматтық тұтқындар ретінде «ашық тұтқында» болған кезде, Хьорт отбасы жағдайды мүмкіндігінше жақсартуға тырысты. Норвегиялық теңізші-пасторлар Арне Берге мен Конрад Вогт Свендсенмен кеңескеннен кейін, олардың қызы Ванда норвегиялық тұтқындарды аралау бастамасын көтерді. Ол алдымен Заксенхаузен концлагеріне барды. Түрме лагерьлеріне сапар жасалды, тұтқындарға жәрдемдер берілді, хаттар мен есімдер жасырын түрде шығарылды. Ванда алғашқы болып Дидрик Аруп Сейпті аралады, ол кейін босатылып, Хьортпен бірдей жағдайда тұтқынға алынды. Ол отбасымен бірге Потсдамға жақын орналасқан Грос Кройц иелігіне көшті, онда Хьорт және оның отбасы да тұрды және тұтқындарға көмектесу жұмысына қатысты. 1944 жылдың қаңтарынан бастап отбасы Стокгольмдегі норвегиялық дипломат Нильс Кристиан Дитлеффпен байланыс орнатты. Швецияның дипломатиялық арналары арқылы оған 50-ге жуық есімдері бар есептер жіберді. Сейп пен оның балалары тұтқындарға көмектесу жұмысын басқарды, бірақ Хьорт өзі де Германиядағы норвегиялық тұтқындардың қорғаушысы ретінде белсенділік танытты. Ол көмек көрсеткен тұтқындардың арасында Воллвебер тобының мүшелері де болды. 1944 жылдың 26 қазанында Дитлефф Хьорттан норвегиялық тұтқындарды Швецияға жеткізу туралы өтініш келген хат алды, ал жақын арада Дитлефф немістердің соғыс аяқталғанға дейін барлық тұтқындарды жою жоспары туралы хабарлама жіберді. Бұл хабарламалар «Ақ автобустар» деп аталатын шведтік құтқару операциясы үшін өте маңызды болды. Бұл операцияның нәтижесінде 15 345 тұтқын концлагерь мен түрме лагерьлерінде өлімнен құтылды. Олардың ішінде 7 795 скандинавиялық азамат болды. Атап айтқанда, Германияның оккупациялаған Чехословакия аумағындағы Терезиенштадт концлагерінен 423 даниялық еврей құтқарылды, бұл Холокост кезінде даниялық еврейлердің Еуропаның оккупацияланған елдері арасындағы шығынның ең төменгі деңгейіне жетуіне үлкен үлес қосты. 1945 жылдың ақпан айында Фолке Бернадот Берлинге Германия басшыларымен, соның ішінде Гиммлермен кездесу үшін келді. Бұл бастаманың мақсаты скандинавиялық тұтқындарды құтқару болды, сонымен қатар Бернадот Грос Кройц тобымен де кездесті. Хьорт пен Вогт Свендсен лагерьлердің схемаларын жасап, Нейенгаммеде тұтқындарды қалай жинауға болатыны туралы ескертулер жазған еді, ал Бернадот осы материалдарды өз әрекеттерінің негізі ретінде пайдаланды. Сәуірдің соңына қарай көптеген норвегиялық тұтқындар үйлеріне қайтарылды, бірақ Йохан Бернхард Хьорт пен оның ұлы Хелге Грос Кройцте қалды. Олар соңғы норвегиялық тұтқын босатылғанға дейін Германиядан кетпеді. Әлі де 1100 норвегиялық офицер босатылмай жатты; Хьорт олармен ақпан айында кездесіп, генерал Ругеге тұтқындар үйлеріне қайтарылғанға дейін байланысшы болып әрекет етуге уәде берді. Хьорт отбасының норвегиялық тұтқындар туралы жинаған мәліметтері Гамбургтегі репатриациялау кеңсесіне (Блукин басшылығымен) 1945 жылдың 12 мамырында генерал Руге мен басқа норвегиялық офицерлерді Люккенвальдеден алу үшін негіз болды. Норвегиялық офицерлер 1945 жылдың ақпан айында Шилдбергтен Лүкенвальдеге көшірілді. 1945 жылдың сәуір айында Люккенвальдты кеңес әскері басып алды, ал генерал Руге Мәскеуге жіберілді.

While they were in their "open captivity" as civilian internees in Germany, the Hjort family tried to make the best of the situation. In consultation with the Norwegian seaman priests in Hamburg, Arne Berge and Conrad Vogt Svendsen, their daughter Wanda took the initiative to visit Norwegian prisoners. She began with a visit to the Sachsenhausen concentration camp. Prison camps were visited, and the prisoners were given parcels, and messages and names were smuggled out. The first prisoner Wanda visited was Didrik Arup Seip, who was eventually released and interned on the same terms as Hjort. He moved with his family to the Gross Kreutz estate near Potsdam, where Hjort and his family also lived and joined in the work for the prisoners. From January 1944, the family established contact with the Norwegian diplomat Niels Christian Ditleff in Stockholm. Through Swedish diplomatic channels, they sent him around 50 reports with lists of names. Seip and his children were the leaders in this prisoner work, but Hjort himself also became involved as a defender of Norwegian prisoners in Germany. Among the prisoners he assisted were members of the Wollweber group. On October 26, 1944, Ditleff received a memo from Hjort requesting that the Norwegian prisoners be taken to Sweden, and shortly afterwards Ditleff sent a memo reporting German plans to liquidate all prisoners before the end of the war. These notes were crucial to the Swedish rescue operation known as the White Buses. It is estimated that this operation saved 15,345 prisoners from death in concentration and prisoner camps; of these, 7,795 were Scandinavian. In particular, 423 Danish Jews were saved from the Theresienstadt concentration camp inside German occupied territory of Czechoslovakia, contributing significantly to the fact that the casualties among Danish Jews during the Holocaust were among the lowest of the occupied countries of Europe. In February 1945, Folke Bernadotte came to Berlin to meet German leaders, including Himmler. This initiative was intended to rescue the Scandinavian prisoners, and Bernadotte also met with the circle from Gross Kreutz. Hjort and Vogt Svendsen had made sketches of the camps and a note on how the collection of the prisoners in Neuengamme could be done in practical terms, and Bernadotte used this as a basis for his action. By the end of April, most of the Norwegian prisoners had been transported home, but Johan Bernhard Hjort and his son Helge remained at Gross Kreutz. They would not leave Germany until the last Norwegian prisoners were out. There were still 1,100 Norwegian officers left; Hjort had already met them in February and promised General Ruge to act as liaison until the prisoners could be sent home. The Hjort family's overview of the Norwegian prisoners was the basis for the repatriation office in Hamburg (under the leadership of Bulukin) to pick up General Ruge and other Norwegian officers from Luckenwalde around May 12, 1945. The Norwegian officers were transferred from Schildberg to Luckenwalde in February 1945. Luckenwalde was captured by Soviet forces in April 1945 and General Ruge was sent to Moscow.

Бостандық және тазалау

Совет әскерлері сәуірдің соңында немесе мамырдың басында Грос Кройцке жетті. Германиялық шаруашылық басқарушысын Шығыс Еуропалық мәжбүрлеу еңбекшілері өлтірді. Германияның капитуляциясынан кейін Совет әскерлері норвегиялық офицерлерді Мурманск арқылы үйлеріне қайтаруға шешім берді, бірақ Хьорт және басқа норвегиялықтар тұтқындарды тауып, оларды тікелей Норвегияға қайтаруды қамтамасыз етті. Маусымның басында Хьорт Германияда үш жылға жуық болғаннан кейін Норвегияға оралды. Үйге оралу Жохан Бернхард Хьорттың күткендей болмады. Бостандыққа шыққаннан кейінгі кезең оған қиын болды. Норвегиялық тұтқындар үшін жасаған зор еңбегіне, өзінің тұтқындалуына және Норвегия заң газетіндегі қарсы мақаласына қарамастан, көптеген адамдар оның өткенінің басқа жақтарына күмәнмен қарады. Хьорттың 1940 жылдың 25 қыркүйегіне дейінгі әрекеттерін Квислингтің сатқындығы мен Лондон үкіметінің неміс басқыншыларына қарсы тұруы арасындағы үшінші жолды табу әрекеті деп қарастыруға болады. Бостандықтан кейінгі көңіл-күй оған ыстық қабақ танытпады, ал 1940 жылдан бергі бірнеше жақтастары елге опасыздық ісі бойынша сотталды. Хьорт өзін "ұлттық ұстанымның" болмауы туралы айыптауларға қарсы белсенді түрде қорғады. Ол 1940 жылғы мақалалардың ерекше жағдай контекстінде қарастырылуы керек екенін жазды. NS-тегі өткені мен әкімшілік кеңесімен байланысы болғандықтан, ол адвокаттар алқасындағы ұсынылған лауазымнан бас тартуға мәжбүр болды. Хьорттың досы Густав Хайберг "1945 жылғы Тергеу комиссиясының" (Undersøkelseskommisjonen av 1945) төрағасы болып тағайындалды, және Хьорт Хайбергтен өзінің пайдасына мәлімдеме жасауын сұрады. Хайберг алдымен Хьорттың қарсылық қозғалысындағы еңбегін мойындады, бірақ содан кейін адвокаттар қауымдастығына сайлау туралы былай деп жазды: "Сізге қатысты, сіз 1937 жылы NS мүшесі болғаныңыз және соғыстың алғашқы кезеңінде немісшілдік көзқарасыңыз (мен оны жамандық деп санамаймын) Tidens Tegn газетіндегі сіздің мәлімдемелеріңізден көрініп тұрғаны үшін маған дауыс бермеуім жеткілікті болар еді". Йохан Бернхард Хьорт сотталған жоқ, керісінше, Адвокаттар қауымдастығы оны толық ақтады. Бірақ бір нәрсе өзгермеді: оның соғысқа дейінгі және 1940 жылғы әрекеттері. 1954 жылға дейін ол Verdens Gang газетінде өзінің өткені туралы айтты: "Өкініш білдірген бір күнәкар үшін өкініш білдірмеген көптеген адамдарға қарағанда көбірек қуаныш болуы керек деп жазылмаған ба?". Осы мәселеге қатысты Хьорттың пікірі Йоханнес Анденес пен Morgenbladet газетінің "жібек майданы" деп аталған ұстанымымен сәйкес келді.

Soviet forces reached Gross Kreutz at the end of April or beginning of May. The German farm manager was beaten to death by the Eastern European forced laborers on the estate. After Germany's capitulation, the Soviet forces decided that the Norwegian officers should be sent home via Murmansk, but Hjort and other Norwegians found the prisoners and ensured that they were sent directly home to Norway. In early June, Hjort himself was back in Norway after almost three years in Germany. The return home was hardly exactly what Johan Bernhard Hjort had imagined. The period after liberation proved to be difficult for him. Despite his great efforts on behalf of Norwegian prisoners, his own imprisonment and his defiant article in the Norwegian Legal Gazette, many people were still skeptical about other aspects of his past. Hjort's actions up until September 25, 1940 could be interpreted as an attempt to find a third way, between Quisling's treason and the London government's resistance to the German occupiers. The mood after the liberation was not sympathetic, and several of his supporters from 1940 were convicted in the treason trial. Hjort vigorously defended himself against accusations of a lack of "national attitude". He wrote about the articles from 1940 that they had to be seen in the light of the special situation. Because of his past in the NS and his connection to the administrative council, he had to withdraw from a proposed position in the bar association. Hjort's friend Gustav Heiberg was appointed chairman of the "Commission of Inquiry of 1945" (Undersøkelseskommisjonen av 1945), and Hjort asked Heiberg for a statement in his favor. Heiberg first acknowledged Hjort's work for the resistance, but then wrote about the election in the lawyers' association:

"As far as you are concerned, it would be enough for me not to vote for you that you had been a member of NS as late as 1937 and that you had still been so German oriented (by which I do not mean odious) in the early days of the war as your statements in Tidens Tegn indicated." ("For deres vedkommende vilde det for meg være nok til ikke å stemme på Dem at De overhodet hadde vært medlem av NS såpass sent som i 1937 og at De endnu i krigens første tid hadde vært såpass tyskorientert (dermed mener jeg ikke odiøst) som Deres uttalelser i Tidens Tegn gav uttrykk for.") Johan Bernhard Hjort was not convicted, but on the contrary was given full redress by the Lawyers' Association. But something remained: His actions before the war and in 1940. As late as 1954, he spoke out in Verdens Gang, where he wrote about his past in NS: "Is it not written somewhere that there should be greater joy over one sinner who repents than over many who never had the need for repentance?". In his view of the settlement, Hjort was in line with Johannes Andenæs and the newspaper Morgenbladet in what became known as the "silk front".

Соғыстан кейінгі мансап

Соғыстан кейін Хьорт жоғары сот адвокаты ретінде даулы суретшілердің шығармашылық еркіндігі үшін және гомосексуалдардың табиғи құқықтары үшін күресті. 1957 жылы Норвегияның соғыстан кейінгі тарихындағы ең танымал және көп талқыланған сот ісінің бірінде Хьорт романшы Агнар Майкленің қорғаушысы болды, оған кітаптарындағы әдепсіз және ұятсыз жазулар бойынша айып тағылды. Хьорт ұзақ жылдар бойы норвег тілінің Riksmål бағытында еркін дамуы үшін күрескен Riksmålsforbundet бірлестігінің жетекшісі болды. Ол жемісті жазушы, лектор және қоғамдық пікірсайыстарға жиі қатысушы болды. Оның кітаптарының ішінде "Justismord" (1952), "Dømt med rette?" (1958) және "Демократия және мемлекеттік билік" (1963) кіретін еді. Сонымен қатар, ол Киплингтің "Just So Stories" атты туындысын норвег тіліне аударды.