Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық автор, журналист және гуманитарлық қайраткер Уильям Дигби (1 мамыр 1849 – 29 қыркүйек 1904) – британдық автор, журналист және гуманитарлық.
British author, journalist and humanitarian
William Digby (1 May 1849 – 29 September 1904) was a British author, journalist and humanitarian.
Ерте өмір және мансап
Уильям Дигби 1849 жылғы 1 мамырда Кембриджширдегі Висбех қаласында дүниеге келген. Ол тәжірибесін "Или аралы және Висбех хабаршысы" газетінде өтеді. 1864 жылдан 1871 жылға дейін "Сассекс хабаршысы" газетінде жұмыс істеді. Ол екі рет үйленген – 1874 жылы Элен Амелия Литтлмен (1878 жылы қайтыс болған), ал 1879 жылы Сара Мария Хатчинсонмен. Уильям Дигби 1871 жылы Үндістанға көшіп, "The Ceylon Observer" газетінде редактордың орынбасары, ал 1877 жылы "The Madras Times" газетінің редакторы болып жұмыс істеді. Сондай-ақ, ол 1880 жылы "Ливерпуль және Саутпорт күнделікті жаңалықтары" газетінің редакторы, ал 1879 жылы "Плимут күнделікті батыс Меркурийі" газетінің редакторы болып жұмыс істеді. 1887 жылы Уильям Хатчинсон және Компанияның аға серігі қызметін атқарды.
William Digby was born in Wisbech, Cambridgeshire on 1 May 1849. He did his apprenticeship with the Isle of Ely and Wisbech Advertiser. He was employed at the Sussex Advertiser from 1864 to 1871. He was married twice – first to Ellen Amelia Little in 1874 (who died in 1878) and then to Sara Maria Hutchinson in 1879. William Digby moved to the Indian subcontinent in 1871 and worked as a sub editor in The Ceylon Observer., and as the editor of The Madras Times in 1877. He also worked as the editor of the Liverpool and Southport Daily News in 1880 and that of the Plymouth Daily Western Mercury in 1879. He served as senior partner of William Hutchinson and Company in 1887.
Аштықтан зардап шеккендерге көмек
Үндістанда жұмыс істеген кезінде ол 1876–78 жылдардағы Ұлы ашаршылыққа куә болды және көмек көрсету жұмыстарына қатысты. Ол Аштықтан көмек көрсету қорының атқару комитетінің құрметті хатшысы қызметін атқарды. Ол Аштық комиссары сэр Ричард Темплдің ашаршылықпен күресу саясатына қарсы шығып, ашаршылықтың салдарымен күресу үшін үкіметтен көбірек көмек беруді талап етті. 1878 жылы ол ашаршылық туралы "Оңтүстік Үндістандағы ашаршылық науқаны" атты еңбек жазды. I және II томдар. Ашаршылыққа көмек көрсеткені үшін 1878 жылы оған Үнді империясы орденінің серігі (C.I.E.) атағы берілді. Британдық Үндістан үкіметінің тиімді ашаршылық көмегін ұсынудағы сәтсіздігі Уильям Дигбиді Британ үкіметінің Үндістан саясатын ашық сынауға итерді.
While working in India, he witnessed the Great Famine of 1876–78 and involved himself in relief works. He served as the Honorary Secretary of the Executive Committee of the Famine Relief Fund. He opposed the laissez faire famine relief policies of the Famine Commissioner, Sir Richard Temple and argued for more Government aid in mitigating the effects of famine. In 1878 he wrote an extensive book about the famine titled The Famine Campaign in Southern India. Vol I and Vol II. For his contribution to the famine relief works, he was made a Companion of the Order of the Indian Empire (C. I. E) in 1878. The failure of the Government of British India to provide effective famine relief made William Digby an outspoken critic of the British Government's India policy.
Либералды саясат
Дигби бірінші әйелі қайтыс болғаннан кейін 1879 жылы Англияға оралды.
Digby returned to England in 1879 after his first wife's death.
Үндістандық агенттік
1888 жылдың мамыр айында ол Лондон қаласында Үндістан саяси және жалпы агенттігін құрды. Ол 1887–1892 жылдары оның хатшысы қызметін атқарды. Ол конституциялық реформаның белсенді жақтаушысы болды және Лондонға келген Үндістан Ұлттық Конгресінің басшыларына бейресми кеңесші болды. Ол саяси байланыстарын (Ұлттық либералдық клубтың хатшысы лауазымы арқылы) Британ қоғамдық кеңістігінде Үндістанның арыздарын көтеру үшін пайдаланды. Лоббилік жұмысының нәтижесінде ол Чарльз Брэдлоуды 1889 жылы Бомбей қаласында өткен Үндістанның бесінші конференциясына қатысуға ықпал етті. Брэдлоу сондай-ақ Үндістанда заң шығару кеңестерін құру туралы заң жобасын Британ Парламентіне енгізуге келісті. Осы кезеңде Дигби «Индия» Конгресс журналының редакторы болып жұмыс істеді. Оның еңбегіне лайықты жалақы төленгенімен, Үндістандағы Конгресс басшылары оның лоббилік әрекеттеріне кеткен шығындарды төлеуді кешіктірді. Дигби бұл шығындарды Кашмир махаражасы үшін жеке лоббилік жұмыс істеу арқылы өтеді. Ол лоббилік жұмысының бір бөлігі ретінде Кашмир патшасының ұстанымын қолдайтын «Естілмей айыпталғандар» атты кітап жазды. Бұл жеке лоббилік әрекеттер және Дигби мен Брэдлоудың Кашмир патшасынан парламентке өтінішхаттар ұсыну және сұрақтар қою үшін ақша алғаны туралы хабарлар Аллан Октавиан Хьюмді алаңдатты. Хьюм Үндістан агенттігінің жұмысын бақылау үшін «Үндістан Ұлттық Конгресінің британдық комитетін» құрды. Комитет Брэдлоуға өзінің есебі арқылы төлем жасалғанын қаламады және 1890 жылы Үндістан агенттігімен барлық байланысын тоқтатты. Дигби 1889 жылдан 1892 жылға дейін Британ комитетінің хатшысы болды. Дигбидің үздіксіз жеке лоббилік әрекеттері Конгреске үлкен ұят болды және ол 1892 жылдың қыркүйегінде Дигбимен байланысын үзіп, осылайша Дигбидің Үндістан Ұлттық Конгресімен байланысын тоқтатты.
In May 1888 he set up the Indian Political and General Agency in London for the purpose of raising awareness about Indian grievances in the British Parliament and Press. He served as its secretary during 1887–1892. He became a strong advocate of constitutional reform and acted as an unofficial guide to Indian National Congress leaders visiting London. He used his political contacts (obtained through his position as the secretary of the National Liberal Club) to raise India's grievances in the British Public sphere. Through his lobbying he was able to get Charles Bradlaugh to attend the Fifth INC Conference held at Bombay in 1889. Bradlaugh also agreed to introduce a bill in British Parliament for establishing legislative councils in India. During this time Digby also worked as the editor of the Congress journal India. Though he was well paid for his efforts, the Congress office bearers in India delayed paying the expenditure for his lobbying efforts. Digby met those expenditures by doing private lobbying for the Maharaja of Kashmir. As part of his lobbying, he wrote a book titled "Condemned Unheard" advocating the Kashmiri king's position. This private lobbying and incidents of Digby and Bradlaugh receiving money from the Kashmiri king for presenting petitions to and raising questions in parliament alarmed Allan Octavian Hume. Hume set up the "British Committee of the Indian National Congress" to oversee the Indian Agency's work. The Committee did not want payments to be made to Bradlaugh through its books and completely ended its association with the Indian Agency in 1890. Digby served as the secretary to the British Committee from 1889 to 1892. Digby's continuing private lobbying efforts were a major embarrassment to the Congress and it cut its connections to Digby in September 1892. This ended Digby's association with the Indian National Congress.
1892 жылғы сайлау
Дигби 1892 жылғы жалпы сайлауда Оңтүстік Ислингтон сайлау округінен либералдық кандидат ретінде бақ сынасты. Ол консервативті кандидат Альберт Роллиттен 321 дауысқа есе жіберіп, жеңілді.
Digby contested the 1892 General Election as the Liberal candidate from the South Islington parliamentary constituency. He lost to the Conservative candidate Albert Rollit by 321 votes.
Өлім
Дигби 1904 жылдың 29 қыркүйегінде қайтыс болды. Оның қазасына көңіл білдіре отырып, "The Hindu Organ" газеті "Оның өлімі – Ұлыбритания патшасының барлық шығыс поддандылары үшін зор қайғы" деп жазды.
Digby died on 29 September 1904 Condoling his death, The Hindu Organ wrote that " his death is a great loss to all eastern subjects of His Majesty".</blockquote>