Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс оккультисі, журналисі және әншісі Альберт Карл Теодор Рёсс (; 28 маусым 1855 – 28 қазан 1923) сонымен қатар нео-гностикалық епископтық атағы Carolus Albertus Theodorus Peregrinus ретінде де танымал, неміс тантрикалық оккультисі, масон, журналист, әнші және Ordo Templi Orientis басшысы болды.
German occultist, journalist, and singer
Albert Karl Theodor Reuss (; June 28, 1855 – October 28, 1923) also known by his neo Gnostic bishop title of Carolus Albertus Theodorus Peregrinus was a German tantric occultist, freemason, journalist, singer and head of Ordo Templi Orientis.
Алғашқы жылдар
Реус Аугсбургте мейрамхана иесі Франц Ксавье Реус пен оның әйелі Эва Барбара Маргарет Вагнердің ұлы болды. Ол жастығынан кәсіби әнші болған және 1873 жылы Баварияның Людвиг II-імен таныстырылды. 1882 жылы Байройтте Вагнердің «Парсифаль» операсының алғашқы қойылымына қатысты. Кейін Реус газет тілшісі болды және осы қызметімен жиі Англияға сапар шекті, онда 1876 жылы Англияның Біріккен Ұлы Ложасының Pilger Loge No. 238 ложасында масон болды. Ол сондай-ақ журналист ретінде және «Шарльз Теодор» сахналық атымен музыкалық зал әншісі ретінде де біраз уақыт өткізді. 1876 жылы Реус өзінен он жас үлкен, Дублиннен келген Дельфина Гарбуаға үйленді және 1878 жылы Мюнхенге көшіп барды. Олардың некесі көп әйелділікке байланысты жойылды (Hergemöller, 1998). Олардың Альберт Франц Теодор Реус (1879–1958) атты ұлы болды, ол Берлинде тұратын, өздігінен білім алған зоолог еді (Krecsák және Bohle 2008).
Reuss was the son of an innkeeper Franz Xavier Reuss and his wife Eva Barbara Margaret Wagner at Augsburg. He was a professional singer in his youth, and was introduced to Ludwig II of Bavaria, in 1873. He took part in the first performance of Wagner's Parsifal at Bayreuth in 1882. Reuss later became a newspaper correspondent, and travelled frequently as such to England, where he became a Mason at the Pilger Loge No. 238 of the United Grand Lodge of England in 1876. He also spent some time there as a journalist and as a music hall singer under the stage name "Charles Theodore." In 1876, Reuss married a woman ten years his senior, Delphina Garbois from Dublin, and moved to Munich in 1878. Their marriage was annulled, due to bigamy (Hergemöller, 1998). They had a son, Albert Franz Theodor Reuss (1879–1958), a self educated zoologist who lived in Berlin (Krecsák and Bohle 2008).
Полиция тыңшысы
1885 жылы Реус Англиядағы Социалистік лигаға қосылды. Ол кітапханашы және еңбек хатшысы ретінде белсенді қызмет еткен. 1886 жылдың 7 мамырында ол Пруссияның құпия полициясының жалақысымен жұмыс істейтін полиция тыңшысы деп айыпталып, ұйымнан шығарылды. Бұл оқиға анархокоммунист Йозеф Пейкерт пен бакунист Виктор Дейв арасындағы шиеленіс күшті сектанттық атмосферада болды, онда негізсіз айыптаулар жиі айтылатын. Бірақ бұл айыптауды Бельгия социал-демократтары таратты, ал оны Генри Чарльз көтерді. Пейкерт және Gruppe Autonomie осы айыптауларға қарсылық білдіріп, оның жолданбасын Anarchist басылымында жариялады, сондай-ақ Дейвті де тыңшылықпен айыптады. Дегенмен, 1887 жылдың ақпан айында Реус Белгияда қару-жарақ контрабандашысы Иоганн Невті табу үшін білмейтін Пейкертті пайдаланды, осыдан кейін Невті неміс полициясы тұтқындады.
In 1885, in England, Reuss joined the Socialist League. He had been quite involved as a librarian and labour secretary. On May 7, 1886 he was expelled as a police spy in the pay of the Prussian Secret Police. This took place in a sectarian atmosphere, with tensions between anarcho communist Josef Peukert and the Bakuninist Victor Dave where such accusations were often made without substance. However, this accusation came from the Belgian Social Democrats, and was raised here by Henry Charles. Peukert and the Gruppe Autonomie published a rebuttal of these allegations which appeared in the Anarchist, which also accused Dave of being a spy. However, in February 1887 Reuss used the unwitting Peukert to track down Johann Neve, an arms smuggler, in Belgium, who was then arrested by the German police.
Ордо Темпли Ориентис
1880 жылы Мюнхенде Адам Вайсхаупттің Бавариялық Иллюминаттар орденін қайта жаңғыртуға қатысты. Англияда жүргенде ол Вильям Уинн Весткоттпен, Англиядағы Розенкрейцерлер қоғамының Жоғарғы Магы және Алтын Таңның Герметикалық орденінің негізін қалаушылардың бірімен дос болды. Весткотт Рейсске Шведенборг масондық ырысы үшін 1901 жылдың 26 шілдесінде бекітілген жарғыны және 1902 жылдың 24 ақпанында Англиядағы Розенкрейсерлік қоғамның Германиядағы Жоғарғы кеңесін құруға арналған өкілеттік хатты берді. Жерар Энкаусс оған 1901 жылдың 24 маусымында Германиядағы Мартинисттер орденінің арнайы инспекторы болып тағайындалған жарғы берді. 1888 жылы Берлинде ол Леопольд Энгель, Макс Ран және Август Вайнхольцпен бірге Иллюминаттар орденін қайта жаңғыртуға күш салды. 1895 жылы Карл Келнермен «Ordo Templi Orientis» ұйымының құрылуын талқылай бастады. Реусс пен Келлер арасындағы талқылаулар сол кезде оң нәтиже бермеді, себебі Келлер Реустың Энгельмен байланысын мақұлдамады. Реустың айтуынша, 1902 жылдың маусымында Энгельмен ажырасқаннан кейін Келлнер онымен байланысқа шығып, екеуі жоғары дәрежелі масондықтың әртүрлі рәсімдерін орындау үшін рұқсат алу арқылы Шығыс Темплер ордасын құруға келісті. Француз оккультисі және дәрігері Жерар Энкаусс (әлде болжамда, оның Папус деген псевдонимімен жақсы танымал) осындай адамдармен қарым-қатынаста болды. Ол тұрақты масондық орденнің мүшесі болмаса да, екі оккульттік бауырластықты құрды: Мартинисттер тобы, l'Ordre des Supérieurs Inconnus және Розенкройцтың кабалистикалық ордені. Сонымен қатар, ол Алтын Таңның герметикалық орденінің мүшесі және Францияның неогностикалық шіркеуінің епискобы болды. Энкаусс Реусске 1901 жылдың 24 маусымындағы жарғысын берді, ол оны Германиядағы Мартинисттер орденінің арнайы инспекторы етіп тағайындады. Ол сондай-ақ Реусске О.Т.О. Гностикалық католик шіркеуін құруға көмектесті, ол Е.Г.К. –ді француздық нео-гностицизммен байланыстырған l'Église Gnostique de France-тің «баласы» деп жариялады. Осы арада Весткотт Рейске ағылшын масондық ғалымы Джон Яркермен байланысуға көмектесті (1833–1913). Ол өзінің серіктестері Франц Хартман және Генри Клейнмен бірге Мемфис пен Мизраимнің масондық рәсімдерін және Германиядағы шотландтық рәсімнің бір бөлімшесін Яркерден алған жарғылармен белсендірді. Реус 1902 жылдың 24 қыркүйегінде Яркерден Cernau шотландтық ырысының 33°-ші Жоғарғы Бас инспекторы ретінде патент хаттарын алды. Сол күні Яркер Рейсс, Франц Хартман және Генри Клейнге шотланд, Мемфис және Мизраим ырымдарының 33° 95°-дағы егемендік сарайына жұмыс істеуге жарлық шығарған көрінеді. Түпнұсқа құжат сақталмаған, бірақ бұл жарлықтың көшірмесі 1911 жылы Реустың 1902 жылы жариялана бастаған «Орифламме» газетінде жарияланды. Яркер 1904 жылдың 1 шілдесінде Реустың аталған рәсімдерді жүргізу өкілеттігін растайтын жарғы шығарды; ал Реус 1905 жылдың 24 маусымындағы қосымша растау жарғының көшірмесін жариялады. Рейсс пен Келлнер 1903 жылы өздерінің ордені үшін қысқаша манифест дайындады, ол келесі жылы The Oriflamme басылымында жарияланды. Карл Келлнер 1905 жылы қайтыс болғанда, О.Т.О. Академиясы Мазоникасының басшылығы Реусқа ауысты, ал ол өзінің барлық басқа ұйымдарын оның туына қосып, Масондарға ғана қол жетімді Академия Мазоникасының үш дәрежесін бірізді, өзін-өзі қамтыған бастамашылдық жүйеге айналдырды. Ол жаңа, кеңейтілген О.Т.О. үшін 1906 жылы 21 маусымда Лондонда (оның 1906 жылдың қаңтарынан бері тұратын жері) конституцияны жариялады және келесі айда өзін орденнің сыртқы басшысы (О.Х. О.) деп жариялады. Сол жылы ол Харгрейв Дженнингстің «Фализм» еңбегінің неміс тіліне аударылған «Лингхам Йони» атты еңбегін жариялады және Рудольф Штайнерге (1861–1925, сол кезде Теософиялық қоғамның неміс бөлімшесінің бас хатшысы) Берлинде «Mystica Aeterna» деп аталатын бағынысты О.Т.О./Мемфис/Мизраим тарауының және Ұлы Кеңесінің Бас шеберінің орынбасары болу туралы жарлық шығарды. 1912 жылы Штайнер Антропософиялық қоғамды құрды, ал 1914 жылы Реусспен қарым-қатынасын тоқтатты. 1908 жылы 24 маусымда Рейсс Парижде Энкауссдің «Халықаралық масондық және спиритуалистік конференциясына» қатысты. Осы конференцияда Реус Энкаусс-ты О.Т.О. –ның Ecclesia Gnostica Catholica-сының X° дәрежесіне көтерді және оған «Францияның Ұлы Шығысы және оның Парижге тәуелділіктері үшін Ескі және Бастапқы Масондық Біріккен Діндер Кеңесінің Жоғарғы Бас Кеңесін» құруға патент берді. Ол, мүмкін, оның орнына Гностикалық Католик шіркеуінде белгілі бір билік орнын алған. Реус сонымен қатар доктор Арнольд Крумм Хеллерді (Хуиракоча, 1879–1949 жж.) өзінің Латын Америкасындағы ресми өкілі етіп тағайындады.
In 1880, in Munich, he participated in an attempt to revive Adam Weishaupt's Bavarian Order of Illuminati. While in England, he became friends with William Wynn Westcott, the Supreme Magus of the Societas Rosicruciana in Anglia and one of the founders of the Hermetic Order of the Golden Dawn. Westcott provided Reuss with a charter dated July 26, 1901 for the Swedenborgian Rite of Masonry and a letter of authorization dated February 24, 1902 to found a High Council in Germania of the Societas Rosicruciana in Anglia. Gérard Encausse provided him with a charter dated June 24, 1901 designating him Special Inspector for the Martinist Order in Germany. In 1888, in Berlin, he joined with Leopold Engel of Dresden, Max Rahn and August Weinholz in another effort to revive the Illuminati Order. In 1895, he began to discuss the formation of Ordo Templi Orientis with Carl Kellner. The discussions between Reuss and Kellner did not lead to any positive results at the time, allegedly because Kellner disapproved of Reuss's connections with Engel. According to Reuss, upon his final separation with Engel in June 1902, Kellner contacted him and the two agreed to proceed with the establishment of the Oriental Templar Order by seeking authorizations to work the various rites of high grade Masonry. The French occultist and physician Gérard Encausse (perhaps better known by his pen name Papus) was one such contact. Although not a member of a regular Masonic order, he had founded two occult fraternities: the Martinist group, l'Ordre des Supérieurs Inconnus and the Rosicrucian Kabbalistic Order of the Rose Croix. In addition, he was a member of the Hermetic Order of the Golden Dawn, and a Bishop in a neo Gnostic church, l'Église Gnostique de France. Encausse provided Reuss with a charter dated June 24, 1901 designating him Special Inspector for the Martinist order in Germany. He also assisted Reuss in the formation of the O. T. O. Gnostic Catholic Church by proclaiming the E. G. C. a "child" of l'Église Gnostique de France, which linked the E. G. C. to French neo gnosticism. Meanwhile, Westcott assisted Reuss in contacting the English Masonic scholar, John Yarker (1833–1913). Along with his associates Franz Hartmann and Henry Klein, he activated the Masonic Rites of Memphis and Mizraim and a branch of the Scottish Rite in Germany with charters from Yarker. Reuss received letters patent as a Sovereign Grand Inspector General 33° of the Cernau Scottish Rite from Yarker dated September 24, 1902. On the same date, Yarker appears to have issued a warrant to Reuss, Franz Hartmann and Henry Klein to operate a Sovereign Sanctuary 33° 95° of the Scottish, Memphis and Mizraim rites. The original document is not extant, but a transcript of this warrant was published in 1911 in Reuss's newsletter, The Oriflamme, which commenced publication in 1902. Yarker issued a charter confirming Reuss's authority to operate said rites on July 1, 1904; and Reuss published a transcript of an additional confirming charter dated June 24, 1905. Reuss and Kellner together prepared a brief manifesto for their Order in 1903, which was published the next year in The Oriflamme. When Carl Kellner died in 1905, the leadership of the Academia Masonica of O. T. O. transferred to Reuss, and he incorporated all his other organizations under its banner, developing the three degrees of the Academia Masonica, available to Masons only, into a coherent, self contained initiatory system, open to both men and women. He promulgated a constitution for this new, enlarged O. T. O. on June 21, 1906 in London (his place of residence since January 1906) and the next month proclaimed himself Outer Head of the Order (O. H. O.). That same year he published Lingham Yoni, which was a German translation of Hargrave Jennings's work Phallism, and issued a warrant to Rudolf Steiner (1861–1925, who was at the time the Secretary General of the German branch of the Theosophical Society), making him Deputy Grand Master of a subordinate O. T. O./Memphis/Mizraim Chapter and Grand Council called "Mystica Aeterna" in Berlin. Steiner went on to found the Anthroposophical Society in 1912, and ended his association with Reuss in 1914. On June 24, 1908, Reuss attended Encausse's "International Masonic and Spiritualist Conference" in Paris. At this conference, Reuss raised Encausse to the X° of the O. T. O. 's Ecclesia Gnostica Catholica and gave him a patent to establish a "Supreme Grand Council General of the Unified Rites of Antient and Primitive Masonry for the Grand Orient of France and its Dependencies at Paris. " He possibly received in return some position of authority in the Église Catholique Gnostique. Reuss also appointed Dr. Arnold Krumm Heller (Huiracocha, 1879–1949) as his official representative for Latin America.
Алистер Кроулимен танысу
Лондонда тұрып, Реус Алистер Кроулимен танысты. 1910 жылы ол Кроулиді О.Т.О. VII° дәрежесіне көтерді (Кроулиге 33° дәрежесін Дон Иса Медина Мексикадағы Шотландтық ритуалының заңсыз ложасында бергендіктен), 1912 жылы оған IX° дәрежесін берді және оны Ұлыбритания және Ирландия Біріккен Корольдігіндегі О.Т.О. үшін Ұлттық Бас Шебер X° дәрежесіне тағайындады. Кроулидің тағайындамасына О.Т.О.-ның төменгі (масондық) дәрежелеріндегі ағылшын тіліндегі ритуалдарға билік кірді, бұл ритуалдар Mysteria Mystica Maxima немесе MMM деп аталды. 1913 жылы Кроули MMM және MMM манифесті үшін Конституция жазды, кейіннен ол оны Liber LII (52), О.Т.О. манифесті ретінде қайта жазды. 1913 жылы Кроули Реусқа арналған Гностикалық Католик Шіркеуі үшін Liber XV, Гностикалық Месса жазды. Кроули өзінің "Кеменің құпиясы" (1913) пьесасын және "Алыптың бас бармағы" (1915) поэзия жинағын да Реусқа арнады. 1913 жылы ол Мемфис-Мисраимының Ритуалының Ұлы Шебері болды, бұл масондық топтың қатарында бұрын революционерлер Луи Бланк және Джузеппе Гарибальди болған. 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Реус Англиядан Германияға оралды. Ол қысқа уақыт Берлинде Қызыл Крестпен жұмыс істеді, содан кейін 1916 жылы Базельге (Швейцария) көшіп барды. Ол жерде ол О.Т.О. және "Монте-Веритадағы" "Ұлттық Ұлы Ложа және Мистикалық Храмды" құрды. Монте-Верита – 1900 жылы Анри Оденковен мен Ида Хофман Аскона маңында құрған утопиялық коммуна. 1917 жылдың 22 қаңтарында Реус осы Ұлттық Ұлы Ложаның манифестін "Verità Mystica" деп жариялады. Сол күні ол 1917 жылғы қайта қарастырылған О.Т.О. Конституциясын (негізінен Кроулидің 1913 жылғы М.М.М. Конституциясына негізделген), "Дәрежелердің сипаттамасы" және "Мастер Терионның хабарынан" үзінділермен бірге жариялады. Реус 1917 жылдың 15-25 тамызында Монте-Веритада "Қоғамды практикалық кооперативтік принциптер бойынша қайта құруды ұйымдастыру жөніндегі Ұлттық Конгресс" өткізді. Бұл Конгресте Кроулидің поэзиясы (22 тамызда) және Кроулидің Гностикалық Мессасы (24 тамызда) оқылды. 1917 жылдың 24 қазанында Реус Цюрихте "Libertas et Fraternitas" О.Т.О. Ложасын ашты. Бұл Ложа кейіннен Швейцарияның Альпиналық Ұлы Ложасының масондық юрисдикциясына бағынды. 1918 жылы Реус Кроулидің Гностикалық Мессасының неміс тіліндегі аудармасын жариялады. Liber XV аудармасының соңындағы жазбасында ол өзін бір мезгілде Гностикалық Католик Шіркеуінің Егемен Патриархы және Приматы, сондай-ақ Гностикалық Универсальдық Шіркеудің Швейцариядағы Гностикалық Легаты деп атады, Жан Брикады (1881–1934) сол шіркеудің Егемен Патриархы деп мойындады. Бұл құжаттың жариялануын Телемиялық Е.Г.К.-нің О.Т.О. шаңырағы астындағы тәуелсіз ұйым ретінде тууы ретінде қарастыруға болады, ал Реус оның бірінші Патриархы болды. Реус Телемадан қатты әсер алды. Кроулидің Гностикалық Мессасы, оны Реус неміс тіліне аударған және Монте-Веритадағы Ұлттық Конгресінде оқыған, нақты Телемиялық ритуал болып табылады. Кроулиге 1917 жылы жіберілген мерзімі көрсетілмеген хатында Реус "Мастер Терионның хабары" кітабын Монте-Веритадағы жиналыста оқығанын және "Заң кітабын" неміс тіліне аударып жатқанын қуана хабарлады. Ол былай деді: "Осы жаңалық сені жігерлендірсін! Біз сенің Жұмысыңда өмір сүреміз!!!"
While living in London, Reuss became acquainted with Aleister Crowley. In 1910, he made Crowley a VII° of O. T. O. (because of Crowley's having been given the 33° by Don Jesus Medina in an irregular Scottish Rite lodge in Mexico City), and in 1912, he conferred upon him the IX° and appointed him National Grand Master General X° for the O. T. O. in the United Kingdom of Great Britain and Ireland by charter dated June 1, 1912. Crowley's appointment included authority over an English language rite of the lower (Masonic) degrees of O. T. O. which was given the name Mysteria Mystica Maxima, or M∴M∴M∴. In 1913, Crowley issued a Constitution for the M∴M∴M∴ and the Manifesto of the M∴M∴M∴, which he subsequently redrafted and issued as Liber LII (52), the Manifesto of the O. T. O. In 1913, Crowley wrote Liber XV, the Gnostic Mass for Reuss's Gnostic Catholic Church. Crowley also dedicated his Mystery Play The Ship (1913) and a collection of poetry, The Giant's Thumb (1915) to Reuss. In 1913 he became Grand Master of the Rite of Memphis Misraïm, a masonic group which previously included the revolutionaries Louis Blanc and Giuseppe Garibaldi amongst its ranks. In 1914, at the outset of World War I, Reuss left England and returned to Germany. He worked briefly for the Red Cross in Berlin, then, in 1916, moved to Basel, Switzerland. While there, he established an "Anational Grand Lodge and Mystic Temple" of O. T. O. and the Hermetic Brotherhood of Light at Monte Verità, a utopian commune near Ascona founded in 1900 by Henri Oedenkoven and Ida Hofmann, which functioned as a center for the Progressive Underground. On January 22, 1917, Reuss published a manifesto for this Anational Grand Lodge, which was called "Verità Mystica." On the same date, he published a Revised O. T. O. Constitution of 1917 (based in a large part on Crowley's 1913 Constitution of the M. M. M.), with a "Synopsis of Degrees" and an abridgment of "The Message of the Master Therion" appended. Reuss held an "Anational Congress for Organising the Reconstruction of Society on Practical Cooperative Lines" at Monte Verità August 15–25, 1917. This Congress included readings of Crowley's poetry (on August 22) and a recitation of Crowley's Gnostic Mass (on August 24). On October 24, 1917, Reuss Chartered an O. T. O. Lodge, "Libertas et Fraternitas" in Zürich. This Lodge later placed itself under the Masonic jurisdiction of the Grand Lodge Alpina of Switzerland. In 1918, Reuss published his German translation of Crowley's Gnostic Mass. In a note at the end of his translation of Liber XV, he referred to himself as, simultaneously, the Sovereign Patriarch and Primate of the Gnostic Catholic Church, and Gnostic Legate to Switzerland of the Église Gnostique Universelle, acknowledging Jean Bricaud (1881–1934) as Sovereign Patriarch of that church. The issuance of this document can be viewed as the birth of the Thelemic E. G. C. as an independent organization under the umbrella of O. T. O., with Reuss as its first Patriarch. Reuss was clearly impressed with Thelema. Crowley's Gnostic Mass, which Reuss translated into German and had recited at his Anational Congress at Monte Verità, is an explicitly Thelemic ritual. In an undated letter to Crowley (received in 1917), Reuss reported excitedly that he had read The Message of the Master Therion to a gathering at Monte Verità, and that he was translating The Book of the Law into German. He added, "Let this news encourage you! We live in your Work!!!"
Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін
Реус 1918 жылдың қараша айына дейін Монте-Веритадан кетіп қалды. 1919 жылдың 10 мамырында Реус «Америкалық масондық федерацияның» негізін қалаушы Мэтью МакБлейн Томсонға «Достық өлшемі» құжатын табыс етті. 1919 жылдың 18 қыркүйегінде Реус Брико арқылы қайтадан қасиетті қызметке бекітілді, осылайша «Антиохия мұрасын» алды және Бриконың «Гностикалық Универсальдық шіркеуінің» Швейцариядағы «Гностикалық өкілі» лауазымына қайта тағайындалды. 1920 жылы Оденковен мен Хофман Монте-Веритадан Бразилияда екінші колония құру үшін кетіп, Реус «Құрылыс бағдарламасы және гностикалық нео-христиандардың басшылық қағидалары: О.Т.О.» атты құжатты жариялады. 1920 жылдың 17 шілдесінде ол Цюрихте бірнеше күнге созылған «Әлемдік масондық федерациясының» конгресіне қатысты. Бриконың қолдауымен Реус Кроулидің гностикалық ритуалын «Шотландиялық ритуалдың 18-дәрежесіне ие болған Әлемдік масондық федерациясының барлық мүшелері үшін ресми дін» деп қабылдауды ұсынды. Аталған мәселе бойынша Реустің тыраны сәтсіз аяқталды және ол конгрестің бірінші күнінен кейін тастап кетті. 1921 жылдың 10 мамырында Реус Чарльз Стэнсфельд Джонс пен Генрих Тренкерге АҚШ және Германиядағы Ұлы шеберлер ретінде қызмет ету үшін X° жарғыларын берді. 1921 жылдың 30 шілдесінде Реус тағы бір «Достық өлшемі» құжатын шығарды, бұл жолы Сан-Хосе, Калифорниядағы Розенкрейцерлік ұйымның негізін қалаушы Х. Спенсер Льюиске. 1921 жылдың қыркүйегінде Реус Германияға оралып, Мюнхенде қоныстанды.
Reuss left Monte Verità some time before November 1918. On May 10, 1919, Reuss issued a "Gauge of Amity" document to Matthew McBlain Thomson, founder of the ill fated "American Masonic Federation." On September 18, 1919, Reuss was reconsecrated by Bricaud, thus receiving the "Antioch Succession," and re appointed as "Gnostic Legate" to Switzerland for Bricaud's Église Gnostique Universelle. In 1920, Oedenkoven and Hofmann abandoned Monte Verità in 1920 to establish a second colony in Brazil, and Reuss published a document titled The Program of Construction and the Guiding Principles of the Gnostic Neo Christians: O. T. O. On July 17, 1920, he attended the Congress of the "World Federation of Universal Freemasonry" in Zürich, which lasted several days. Reuss, with Bricaud's support, advocated the adoption of the religion of Crowley's Gnostic Mass as the "official religion for all members of the World Federation of Universal Freemasonry in possession of the 18° of the Scottish Rite." Reuss's efforts in this regard were a failure, and he left the Congress after the first day. On May 10, 1921, Reuss issued X° Charters to Charles Stansfeld Jones and Heinrich Tränker to serve as Grand Masters for the US and Germany, respectively. On July 30, 1921, Reuss issued another "Gauge of Amity" document, this time to H. Spencer Lewis, founder of A. M. O. R. C., the San Jose, California based Rosicrucian organization. Reuss returned to Germany in September 1921, settling in Munich.
Өлім және мұрагерлік
1920 жылдың көктемінде Рюсс инсульт алды деп есептеуге негіз бар, бірақ бұл толығымен анық емес. 1943 жылдың наурыз айында Кроули В.Т. Смитқа былай деп жазды: «Кейіннен қайтыс болған О.Х.О., алғашқы салдарынан кейін, атқарылып жатқан жұмыстың нәтижесінен қорқып үлгерді. Ол көптеген адамдарға жетінші дәрежелі құрметті дипломдарды асығыс түрде берді, олардың кейбіреулері мүлдем лайық емес еді, ал кейбіреулері тек арзан алаяқтар болатын». Австралиядағы вице-королі болып тағайындалғаннан кейін, Кроули өзінің досы Фрэнк Беннеттпен хат алысып, Рюсс Орденді тиімді басқара алатынына күмәнін білдірген сияқты. Рюсс бұл хаттарды білген болуы мүмкін; ол 1921 жылдың 9 қарашасында Кроулиге ашулы, қорғаныш жауабын жазды, онда ол өзін және О.Т.О. ұйымын Телимадан алшақтатқандай көрінді, бұл оның бұрын қабылдаған нәрсесі еді. Кроули 1921 жылдың 23 қарашасында Рюсске жауап берді және хатында: «Мен О.Х.О. және Орденнің Frater Superior болуға және сіздің бас тартуыңызды пайдаланып, өзімді солай жариялауға ниеттімін» деді. Ол хатқа «Бафомет О.Х.О.» деп қол қойды. Рюсске жауап сақталмаған, бірақ Кроули өзінің «Мырзалық жазбаларында» Рюсс «1922 жылы менің пайдама О.Х.О. лауазымынан бас тартты» деп айтады. Алайда, Кроули Рюсске жауап күтпей-ақ міндеттерін атқаруға кіріскен көрінеді. 1921 жылдың 27 қарашасындағы күнделік жазбасында Кроули: «Мен өзімді Шығыс Темплиерлері Орденінің О.Х.О. және Frater Superior-і деп жарияладым» деп жазды. Рюсс 1923 жылдың 28 қазанында қайтыс болды. 1925 жылдың 14 ақпанында Генрих Транкерге жазған хатында Кроули былай деді: «Рюсс мінезі тұрақсыз және көп жағынан сенімсіз болды. Өмірінің соңғы жылдарында ол толығымен бақылауын жоғалтқан сияқты, тіпті «Заң кітабын» коммунистік бейімділіктерде айыптады, одан артық абсурдты мәлімдеме болуы мүмкін емес. Дегенмен, сіз бен Frater Achad (Чарльз Стэнсфелд Джонс) тағайындағаны және соңғы хатында мені өзінің ізбасары ретінде көрсеткеніне байланысты, ол белгілі бір дәрежеде дұрыс басшылыққа ие болған болуы керек». Чарльз Стэнсфелд Джонсқа жазған хатында, Күннің Capricorn белгісінде, Anno XX (1924 жылдың желтоқсаны – 1925 жылдың қаңтары) Кроули былай деді: «О.Х.О.-ның маған жазған соңғы хатында ол мені О.Х.О. және Frater Superior лауазымына өзінің ізбасары ретінде шақырды». Рюсс Кроулиді О.Х.О. лауазымына өзінің ізбасары ретінде тағайындаған хат табылмады, бірақ Рюсс басқа ізбасарды тағайындағанын көрсететін сенімді құжаттар жоқ.
There is some reason to believe that Reuss suffered a stroke in the spring of 1920, but this is not entirely certain. Crowley wrote to W. T. Smith in March 1943: "the late O. H. O., after his first stroke of paralysis, got into a panic about the work being carried on He hastily issued honorary diplomas of the Seventh Degree to various people, some of whom had no right to anything at all and some of whom were only cheap crooks." Shortly after appointing him his Viceroy for Australia, Crowley appears to have corresponded with his friend Frank Bennett and discussed with him his doubts about Reuss's continuing ability to effectively govern the Order. It would appear that Reuss discovered the correspondence; he wrote Crowley an angry, defensive response on November 9, 1921, in which he appeared to distance himself and O. T. O. from Thelema, which, as shown above, he had previously embraced. Crowley replied to Reuss's letter on November 23, 1921, and stated in his letter, "It is my will to be O. H. O. and Frater Superior of the Order and avail myself of your abdication—to proclaim myself as such." He signed the letter "Baphomet O. H. O." Reuss's response is not extant, but Crowley recounts in his Confessions that Reuss "resigned the office [of O. H. O.] in 1922 in my favour." However, it does not appear that Crowley waited for Reuss's response to assume his duties. In a diary entry for November 27, 1921, Crowley wrote: "I have proclaimed myself O. H. O. Frater Superior of the Order of Oriental Templars." Reuss died on October 28, 1923. In a letter to Heinrich Tränker dated February 14, 1925, Crowley stated the following: "Reuss was very uncertain in temper, and in many ways unreliable. In his last years he seems to have completely lost his grip, even accusing The Book of the Law of communistic tendencies, than which no statement could be more absurd. Yet it seems that he must have been to some extent correctly led, on account of his having made the appointments of yourself and Frater Achad (Charles Stansfeld Jones), and designating me in his last letter as his successor." In a letter to Charles Stansfeld Jones dated Sun in Capricorn, Anno XX (Dec. 1924 Jan. 1925), Crowley said, "in the O. H. O. 's last letter to me he invited me to become his successor as O. H. O. and Frater Superior." Reuss's letter designating Crowley his successor as O. H. O. has not been found, but no credible documentation has surfaced which would indicate that Reuss ever designated any alternative successor.