Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құдайдың бар екендігіне қатысты аргумент
Argument for the existence of God
Сағатшы аналогиясы немесе сағатшы аргументі – телеологиялық аргумент, Құдайдың бар екендігін дәлелдейтін аргумент, табиғи теологиядан туындаған және көбінесе интеллектуалды жобалау концепциясын қолдау үшін қолданылады. Аналогияға сәйкес, кез келген жобаның артында жобалаушы болады, яғни ақылды жобалаушы, демек, жаратушы Құдай. Бұл аналогияны Уильям Пейли 1802 жылы жариялаған «Табиғи теология немесе Құдайдың бар екендігі мен қасиеттерінің дәлелдері» атты кітабында келтірген. Алғашқы аналогия табиғи теология мен «жобалаудан жасалған аргумент» аясында маңызды рөл атқарды, оның көмегімен христиандық және деизмде ғаламның Құдайының бар екендігін дәлелдеуге тырысты. Алайда, Пейлиден бұрын Исаак Ньютон, Рене Декарт және ғылыми революция дәуіріндегі басқа да ғалымдар «олардың [әрқайсысының] ашқан физикалық заңдары ғаламның механикалық тұғырлылығын көрсетеді, оның сағат жасаушысы – Құдай» деген сенімде болған.
The watchmaker analogy or watchmaker argument is a teleological argument, an argument for the existence of God, originating in natural theology, which is often used to argue for the concept of intelligent design. The analogy states that a design implies a designer, by an intelligent designer, i. e. a creator deity. The watchmaker analogy was given by William Paley in his 1802 book Natural Theology or Evidences of the Existence and Attributes of the Deity. The original analogy played a prominent role in natural theology and the "argument from design," where it was used to support arguments for the existence of God of the universe, in both Christianity and Deism. Prior to Paley, however, Sir Isaac Newton, René Descartes, and others from the time of the Scientific Revolution had each believed "that the physical laws he [each] had uncovered revealed the mechanical perfection of the workings of the universe to be akin to a watch, wherein the watchmaker is God."
Уильям Пэйли
Сағаттар мен уақыт өлшегіштер философиялық талқылауларда күрделі технологияның мысалы ретінде пайдаланылған. Мысалы, Цицерон, Вольтер және Рене Декарт мақсатқа қатысты аргументтерде уақыт өлшегіштерді қолданды. Сағатшы аналогиясын, осында сипатталғандай, Бернард Ле Бовье де Фонтенель 1686 жылы қолданған, бірақ оны ең танымал түрде Пейли тұжырымдаған. Пейли сағатшы аналогиясын 1802 жылы жарық көрген «Табиғи теология немесе Табиғаттың көріністерінен жиналған Құдайдың бар екендігі мен қасиеттерінің дәлелдері» атты кітабында пайдаланған. Онда Пейли, егер қалта сағаты далада табылса, оны біреу тастап кеткенін және кем дегенде бір сағатшы жасағанын болжаудың себебі мол, себебі ол табиғи күштермен пайда болмаған:
Watches and timepieces have been used as examples of complicated technology in philosophical discussions. For example, Cicero, Voltaire and René Descartes all used timepieces in arguments regarding purpose. The watchmaker analogy, as described here, was used by Bernard le Bovier de Fontenelle in 1686, but was most famously formulated by Paley. Paley used the watchmaker analogy in his book Natural Theology, or Evidences of the Existence and Attributes of the Deity collected from the Appearances of Nature, published in 1802. In it, Paley wrote that if a pocket watch is found on a heath, it is most reasonable to assume that someone dropped it and that it was made by at least one watchmaker, not by natural forces:
Даладан өтіп бара жатқанда, аяғыммен тасқа тиіп, ол тас қалай пайда болғанын сұрасам, бәлкім, мен оның мәңгілік сонда жатқанын айтар едім, және мұндай жауаптың абсурдтығын көрсету оңай болмас еді. Бірақ егер мен жерде сағат тапсам және ол қалай сонда пайда болғаны туралы сұралса, мен бұрынғы жауабымды еске алмас едім, себебі сағат әрқашан сонда болуы мүмкін емес. Ол сағатты жасаған, оның мақсатын түсінген және оны қалай пайдалану керектігін білген біреу немесе бірнеше шеберлер болған. Сағаттағы әрбір ойластырылған белгі, әрбір дизайнның көрінісі табиғатта да бар; бірақ табиғатта бұл белгілер мен дизайн көбірек және олардың мөлшері есептеуден асып түседі. |Уильям Пейли| «Табиғи теология» (1802)
In crossing a heath, suppose I pitched my foot against a stone, and were asked how the stone came to be there; I might possibly answer, that, for anything I knew to the contrary, it had lain there forever: nor would it perhaps be very easy to show the absurdity of this answer. But suppose I had found a watch upon the ground, and it should be inquired how the watch happened to be in that place; I should hardly think of the answer I had before given, that for anything I knew, the watch might have always been there. There must have existed, at some time, and at some place or other, an artificer or artificers, who formed [the watch] for the purpose which we find it actually to answer; who comprehended its construction, and designed its use. Every indication of contrivance, every manifestation of design, which existed in the watch, exists in the works of nature; with the difference, on the side of nature, of being greater or more, and that in a degree which exceeds all computation. |William Paley|Natural Theology (1802)
Пейли одан әрі, тірі организмдердің күрделі құрылымы мен өсімдіктер мен жануарлардың тамаша бейімделулеріне ақылды Жаратушы қажет екенін айтты. Ол табиғат әлемін Құдайдың жаратылысы деп есептеді және оның жаратушының табиғатын көрсеткенін мәлімдеді. Пейлидің сөзіне қарағанда, Құдай «ең қарапайым және маңызсыз организмдерді» және олардың барлық ұсақ ерекшеліктерін (мысалы, құлақ құрттарының қанаттары мен мұртшаларын) мұқият жобалаған. Сондықтан ол Құдай адамзатқа одан да көп қамқорлық жасауы керек деп сенді. Пейли табиғатта үлкен азаптар бар екенін және табиғаттың ауырсынуға бей-жай қарағанын мойындады. Оның бұл пікірін мейірімді Құдайға деген сенімімен үйлестірудің жолы – өмірдің қайғыдан гөрі қуанышқа толы екенін түсіну еді. Бұл кітаптан плагиат жасады деген айып 1848 жылы «Афинеумда» Пейлиге тағылды, бірақ сағаттың әйгілі суреті Ниувентитке ғана тән емес, оны Пейли мен Ниувентиттен бұрын көптеген адамдар қолданған. Алайда плагиат айыбы көбірек ұқсастықтарға негізделген. Мысалы, Ниувентит былай жазған: «Жеміс даласының ортасында немесе шөлде, жалғыздықта, адамдар сирек кешетін жерде, кез келген адам сағат таба алады».
Paley went on to argue that the complex structures of living things and the remarkable adaptations of plants and animals required an intelligent designer. He believed the natural world was the creation of God and showed the nature of the creator. According to Paley, God had carefully designed "even the most humble and insignificant organisms" and all of their minute features (such as the wings and antennae of earwigs). He believed, therefore, that God must care even more for humanity. Paley recognised that there is great suffering in nature and nature appears to be indifferent to pain. His way of reconciling that with his belief in a benevolent God was to assume that life had more pleasure than pain. As a side note, a charge of wholesale plagiarism from this book was brought against Paley in The Athenaeum for 1848, but the famous illustration of the watch was not peculiar to Nieuwentyt and had been used by many others before either Paley or Nieuwentyt. But the charge of plagiarism was based on more similarities. For example, Nieuwentyt wrote "in the middle of a Sandy down, or in a desart {sic} and solitary Place, where few People are used to pass, any one should find a Watch "
Жозеф Батлер
Уильям Пэйли Джозеф Батлердің еңбектерін оқытты және Батлердің 1736 жылғы дизайн аргументтеріне сүйенген болуы мүмкін, олар дизайнға қатысты дәлелдерден дизайнерді шығаруға арналған. Батлер былай атап өтті: «Әлем құрылымындағы мақсаттылық пен соңғы себептердің көптеген көріністері оның зиялы ақылдың туындысы екенін көрсетеді. Табиғат құрылымындағы мақсаттылық пен соңғы себептер осы әрекет етуші субъектінің зиялы дизайнер екенін дәлелдейді. Мыңдаған мақсаттылық мысалдары сөзсіз дизайнердің бар екенін көрсетеді».
William Paley taught the works of Joseph Butler and appears to have built on Butler's 1736 design arguments of inferring a designer from evidence of design. Butler noted:
"As the manifold Appearances of Design and of final Causes, in the Constitution of the World, prove it to be the Work of an intelligent Mind The appearances of Design and of final Causes in the constitution of nature as really prove this acting agent to be an intelligent Designer ten thousand Instances of Design, cannot but prove a Designer. ".
Жан-Жак Руссо
Руссо сонымен қатар сағат жасаушы теориясын да атап өтті. Ол 1762 жылы жазған "Эмиль" атты кітабында былай деп жазды: Мен сағаттың ішкі құрылысын алғаш рет көріп тұрған адам сияқтымын; ол аспаптың мақсатын білмесе де, оның сыртын ешқашан көрмеген болса да, механизмге таңданып, шаршамай қарай береді. «Мен бұл не үшін екенін білмеймін, – дейді ол, – бірақ оның әрбір бөлігі басқаларымен үйлесімді екенін көремін, мен шебердің жұмысының әрбір егжей-тегжейіне таңғаламын және осы барлық тісті дөңгелектердің тек осылай жұмыс істеуіне сенімдімін, себебі олардың бәрі бір ортақ мақсатқа қызмет етеді, бірақ ол мақсат маған әлі белгісіз». Енді арнайы мақсаттарды, құралдарды, түрлі реттелген қатынастарды салыстырып қарастырайық, содан кейін сезімнің ішкі дауысын тыңдаййық; қай салауатты сана оның куәлігін жоққа шығара алады? Егер көздеріміз алдын алағы ойлармен соқыр болмаса, әлемнің көрінетін тәртібі жоғары интеллектінің бар екенін көрмей қалуға бола ма? Өмірдің үйлесімділігі мен әрбір бөлігінің басқаларын сақтау үшін жасаған керемет ынтымақтастығын түсінбеу үшін қандай жалған пікірлерді жинау керек?
Rousseau also mentioned the watchmaker theory. He wrote the following in his 1762 book, Emile: I am like a man who sees the works of a watch for the first time; he is never weary of admiring the mechanism, though he does not know the use of the instrument and has never seen its face. I do not know what this is for, says he, but I see that each part of it is fitted to the rest, I admire the workman in the details of his work, and I am quite certain that all these wheels only work together in this fashion for some common end which I cannot perceive. Let us compare the special ends, the means, the ordered relations of every kind, then let us listen to the inner voice of feeling; what healthy mind can reject its evidence? Unless the eyes are blinded by prejudices, can they fail to see that the visible order of the universe proclaims a supreme intelligence? What sophisms must be brought together before we fail to understand the harmony of existence and the wonderful co operation of every part for the maintenance of the rest?
Дэвид Юм
Пейли өзінің кітабын жарияламас бұрын Дэвид Юм (1711–1776) сағат аналогиясына қатысты бірқатар философиялық сын-пікірлер келтірді және белгілі бір деңгейде табиғи іріктеу тұжырымдамасын болжады. Оның сын-пікірлерін үш негізгі бөлікке бөлуге болады. Бірінші қарсылығы – біз әлемді құру тәжірибесіне ие емеспіз. Юм, себебін білуді талап ететін барлық нәрсе үшін, біз ұқсас нысандардың жасалуын немесе нысанның өзінің жасалуын көрген бұрынғы тәжірибелерден туындаған индукцияларды қолдандық деген фактіні атап өтті. Мысалы, сағатты сағатшы жасағанын білеміз, өйткені оны жасауын байқап, басқа ұқсас сағаттардың жасалуымен салыстырып, олардың жасалуында ұқсас себептер бар екенін түйіндей аламыз. Алайда, ол біздің ғаламның немесе басқа ғаламдардың жасалуын өзімізбен салыстыру үшін ешқандай тәжірибеміз жоқ және болашақта да болмайды; сондықтан біздің ғаламды ақылды дизайнер жасаған деген тұжырымға келу логикалық емес. Юм ұсынған екінші сын – аргументтің өзінің аналогия ретіндегі формасы туралы. Аналогиялық аргумент бойынша, егер X нысаны (сағат) Y нысанымен (ғалам) бір жағынан ұқсас болса, онда олар екінші, жасырын жағынан да (олардың себебі, ақылды дизайнермен жасалуы керек) ұқсас болуы мүмкін. Ол аналогиялық аргументтің сәтті болуы үшін салыстырылып жатқан екі нәрсе салыстырылып жатқан жаққа қатысты жеткілікті ұқсастықтарға ие болуы керек екенін атап өтті. Мысалы, мысық пен арыстан көптеген жағынан ұқсас болуы мүмкін, бірақ арыстан "аулауы" себебімен мысық та "аулайды" деген тұжырымға келу дұрыс емес: екі нысан арасындағы ұқсастық жеткіліксіз және олардың шығаратын дыбысына қатысты маңыздылығы жеткіліксіз. Содан кейін Юм ғалам мен сағаттың да бірдей жасалғанын түйіндеуге жеткілікті маңызды немесе жақын ұқсастықтары жоқ екенін айтады. Мысалы, ғалам органикалық табиғи материалдан жасалған, ал сағат жасанды механикалық материалдан жасалған. Ол ғаламның көкөніс сияқты органикалық нәрсеге ұқсас екенін айтады (біз оны өзіміз байқап көре аламыз, оны жасау үшін "жоспарлаушы" немесе "сағатшы" қажет емес). Ол ғаламды көкөніспен салыстыру абсурдты көрінеді деп мойындаса да, ғаламды сағатпен салыстыру да абсурдты екенін айтады. Юм ұсынған үшінші сын – егер бұл аргумент дизайнердің болуын дәлелдесе де, ол әлі де дәстүрлі христиан теизміне сәйкес дәстүрлі "барлық құдіретті", "мейірімді" (барлық құдіретті және барлық нәрсені сүйетін) Құдайды дәлелдемейді. Пейлидің аргументінің негізгі болжамының бірі – "бірдей әсерлердің бірдей себептері бар"; яғни машиналар (сағат сияқты) және ғаламның дизайны ұқсас ерекшеліктері бар және сондықтан екеуінің де өмір сүруінің бірдей себебі бар: екеуінің де ақылды дизайері болуы керек. Алайда, Пейли түсінбейтін нәрсе – "бірдей себептердің" ауқымы қаншалықты екендігі: ғаламның жасалуы сағаттың жасалуына қаншалықты ұқсас. Оның орнына Пейли бірден ғаламның осы дизайері – дәстүрлі христиандықтың өзі сенетін 'Құдай' деген тұжырымға келеді. Алайда, Юм "бірдей себептердің" идеясын қабылдайды және осы себептердің "бірдейлігі" қаншалықты кең тарайтынын, егер дәлелді бұны түсіндіру үшін одан әрі қарай жалғастырса, кейбір ықтимал абсурдтықтарды көрсетеді. Ол қолданған мысалдың бірі – машинаны немесе сағатты бір адам емес, бүкіл команда құрастыратыны. Егер біз осылай екі нәрсені салыстырып отырсақ, онда бұл бір ғана емес, әлемді жаратқан құдайлар тобының бар екеніне меңзейді. Ол басқа бір мысал ретінде күрделі машиналар әдетте көптеген жылдар бойы сынақ пен қателіктердің нәтижесі болып табылады, әр жаңа машина алдыңғысының жақсартылған нұсқасы болып табылады. Сондай-ақ, бұл екеуіне ұқсас, бұл ғалам Құдайдың көптеген 'сынақтарының' бірі болуы мүмкін екенін және одан да жақсы ғаламдар бар екенін білдірмей ме? Алайда, егер бұл шындық болса, онда "жаратқыш" "барлық жақсы көретін" және "барлық құдіретті" емес пе еді? Юм сонымен қатар ғалам кездейсоқ кездейсоқ пайда болуы мүмкін деген ықтималдық бар екенін, бірақ ғалам мәңгілік болғандықтан және біздің ғалам сияқты күрделі және реттелген ғаламды қалыптастыру үшін шексіз уақыт болуы мүмкін екенін көрсетеді. Ол мұны "Эпикурейлік гипотеза" деп атады. Ол ғаламның алғаш рет жаратылған кезде, ғалам кездейсоқ және хаотикалық болған, бірақ егер ғалам мәңгілік болса, шексіз уақыт аралығында, табиғи күштер кездейсоқ бөлшектер арқылы уақыт өте келе бірігіп, біз бүгін көре алатын керемет реттелген жүйеге дейін "эволюциялануы" мүмкін, ақылды дизайнердің түсіндірмесісіз. Оның соңғы қарсылығы – кең таралған зұлымдық мәселесіне қатысты. Ол әлемде болып жатқан күнделікті қажетсіз азаптар Құдайдың "барлық құдіретті" және "мейірімді" екені туралы идеядан алшақтатады деген пікірде.
Before Paley published his book, David Hume (1711–1776) had already put forward a number of philosophical criticisms of the watch analogy, and to some extent anticipated the concept of natural selection. His criticisms can be separated into three major distinctions. His first objection is that we have no experience of world making. Hume highlighted the fact that everything we claim to know the cause of, we have derived the inductions from previous experiences of similar objects being created or seen the object itself being created ourselves. For example, with a watch, we know it has to be created by a watchmaker because we can observe it being made and compare it to the making of other similar watches or objects to deduce they have alike causes in their creation. However, he argues that we have no experience of the universe's creation or any other universe's creations to compare our own universe to and never will; therefore, it would be illogical to infer that our universe has been created by an intelligent designer in the same way that a watch has. The second criticism that Hume offers is about the form of the argument as an analogy in itself. An analogical argument claims that because object X (a watch) is like object Y (the universe) in one respect, both are therefore probably alike in another, hidden, respect (their cause, having to be created by an intelligent designer). He points out that for an argument from analogy to be successful, the two things that are being compared have to have an adequate number of similarities that are relevant to the respect that are analogised. For example, a kitten and a lion may be very similar in many respects, but just because a lion makes a "roar", it would not be correct to infer a kitten also "roars": the similarities between the two objects being not enough and the degree of relevance to what sound they make being not relevant enough. Hume then argues that the universe and a watch also do not have enough relevant or close similarities to infer that they were both created the same way. For example, the universe is made of organic natural material, but the watch is made of artificial mechanic materials. He claims that in the same respect, the universe could be argued to be more analogous to something more organic such as a vegetable (which we can observe for ourselves does not need a 'designer' or a 'watchmaker' to be created). Although he admits the analogy of a universe to a vegetable to seem ridiculous, he says that it is just as ridiculous to analogize the universe with a watch. The third criticism that Hume offers is that even if the argument did give evidence for a designer; it still gives no evidence for the traditional 'omnipotent', 'benevolent' (all powerful and all loving) God of traditional Christian theism. One of the main assumptions of Paley's argument is that 'like effects have like causes'; or that machines (like the watch) and the universe have similar features of design and so both also have the same cause of their existence: they must both have an intelligent designer. However, Hume points out that what Paley does not comprehend is to what extent 'like causes' extend: how similar the creation of a universe is to the creation of a watch. Instead, Paley moves straight to the conclusion that this designer of the universe is the 'God' he believes in of traditional Christianity. Hume, however takes the idea of 'like causes' and points out some potential absurdities in how far the 'likeness' of these causes could extend to if the argument were taken further as to explain this. One example that he uses is how a machine or a watch is usually designed by a whole team of people rather than just one person. Surely, if we are analogizing the two in this way, it would point to there being a group of gods who created the universe, not just a single being. Another example he uses is that complex machines are usually the result of many years of trial and error with every new machine being an improved version of the last. Also by analogy of the two, would that not hint that the universe could also have been just one of many of God's 'trials' and that there are much better universes out there? However, if that were taken to be true, surely the 'creator' of it all would not be 'all loving' and 'all powerful' if they had to carry out the process of 'trial and error' when creating the universe? Hume also points out there is still a possibility that the universe could have been created by random chance but still show evidence of design as the universe is eternal and would have an infinite amount of time to be able to form a universe so complex and ordered as our own. He called that the 'Epicurean hypothesis'. It argued that when the universe was first created, the universe was random and chaotic, but if the universe is eternal, over an unlimited period of time, natural forces could have naturally 'evolved' by random particles coming together over time into the incredibly ordered system we can observe today without the need of an intelligent designer as an explanation. The last objection that he makes draws on the widely discussed problem of evil. He argues that all the daily unnecessary suffering that goes on everywhere within the world is yet another factor that pulls away from the idea that God is an 'omnipotent' 'benevolent' being.
Ричард Докинз
"Соқыр сағаттанушы" кітабында Ричард Доукинс сағат аналогиясының тірі организмдердің өзін-өзі көбейтуге қабілетті болуынан туындайтын күрделілікті (және уақыт өте келе олардың күрделілігі артуы мүмкін) өмірге келмейтін, ешқандай көбею өзгерісін бермейтін (мысалы, сағаттағы көптеген бөлшектер сияқты) заттардың күрделілігімен шатастыратынын айтады. Осы маңызды айырмашылықтың болуы себебінен бұл салыстыру дұрыс емес. BBC Horizon эпизодында, сонымен қатар "Соқыр сағаттанушы" деп аталады, Доукинс Пейлидің аргументін "әдемі болғанымен қате" деп сипаттады. Екі жағдайда да ол Пейлидің белгілі бір мәселенің шешімін дұрыс емес ұсынғанын көрді, бірақ Доукинс оған құрметсіздік танытпады. Стивен Пинкер "Биг-Бэнг" эссесінде Доукинстің Пейлидің аргументін қалай жариялағанын талқылап, былай деді: "Қазіргі биологтар Пейлидің мәселені қалай қойғанымен келіспейді, олар тек оның шешімімен келіспейді". Доукинс "Құдайдың қателіктері" кітабында өмірдің күрделі биологиялық процестердің нәтижесі екенін айтады. Ол сағатты сәтті жасаумен салыстырудың дұрыс емес екенін, себебі эволюцияны қолдайтындар оны "сәттілік" деп есептемейді деп мәлімдейді. Адам өмірінің эволюциясы сәттілік емес, миллиардтаған жылдар бойындағы табиғи іріктеудің нәтижесі. Ол эволюцияның Құдайды сағат жасаушы рөлінде алмастыруға лайықты екенін қорытады. Оның пікірінше, сағатты жасаушының сағатты жасауы сағат жасаушының өзінен күрделірек болуын білдіреді. Дизайн жоғарыдан төменге қарай жүзеге асырылады, яғни күрделірек нәрсе аз күрделі нәрсені жасайды. Осы логикалық тізбекті сақтау үшін сағатты (қажетті түрде күрделірек) сағат жасаушы жасаған болуы керек, ал сағат жасаушы өзінен де күрделі бір нәрсемен жасалған болуы керек. Онда сұрақ туындайды: кім дизайнерді жасады? Доукинс (а) бұл тізбек шексіз жалғаса беретінін және (б) бұл ештеңені түсіндірмейтінін айтады. Эволюция, керісінше, төменнен жоғарыға қарай қараған тәсілді ұсынады; ол күрделіліктің қалай біртіндеп өсуіне, қарапайым нәрселерді құрастыру немесе біріктіру арқылы қалай пайда болатынын түсіндіреді.
In The Blind Watchmaker, Richard Dawkins argues that the watch analogy conflates the complexity that arises from living organisms that are able to reproduce themselves (and may become more complex over time) with the complexity of inanimate objects, unable to pass on any reproductive changes (such as the multitude of parts manufactured in a watch). The comparison breaks down because of this important distinction. In a BBC Horizon episode, also entitled The Blind Watchmaker, Dawkins described Paley's argument as being "as mistaken as it is elegant". In both contexts, he saw Paley as having made an incorrect proposal as to a certain problem's solution, but Dawkins did not disrespect him. In his essay The Big Bang, Steven Pinker discusses Dawkins's coverage of Paley's argument, adding: "Biologists today do not disagree with Paley's laying out of the problem. They disagree only with his solution." In his book The God Delusion, Dawkins argues that life was the result of complex biological processes. He makes the argument that the comparison to the lucky construction of a watch is fallacious because proponents of evolution do not consider evolution "lucky". Rather than luck, the evolution of human life is the result of billions of years of natural selection. He concludes that evolution is a fair contestant to replace God in the role of watchmaker. In addition, he argues that the watchmaker's creation of the watch implies that the watchmaker must be more complex than the watch. Design is top down, someone or something more complex designs something less complex. To follow the line upwards demands that the watch was designed by a (necessarily more complex) watchmaker, the watchmaker must have been created by a more complex being than himself. So the question becomes who designed the designer? Dawkins argues that (a) this line continues ad infinitum, and (b) it does not explain anything. Evolution, on the other hand, takes a bottom up approach; it explains how more complexity can arise gradually by building on or combining lesser complexity.
Ричерсон мен Бойд
Биолог Питер Ричерсон мен антрополог Роберт Бойд сағаттардың "бір өнертапқыш жасаған сенімді туындылар" емес, сағатшылардың уақыт өте келе біліктіліктерін жинақтау арқылы жасалғанын, олардың әрқайсысы сағат жасау дәстүріне үлес қосып, кез келген сағатшының дизайны сол дәстүрден туындайтынын айта отырып, жанама сын айтады.
Biologist Peter Richerson and anthropologist Robert Boyd offer an oblique criticism by arguing that watches were not "hopeful monsters created by single inventors," but were created by watchmakers building up their skills in a cumulative fashion over time, each contributing to a watch making tradition from which any individual watchmaker draws their designs.
Қазіргі қолданысы
ХХ ғасырдың басында жоғары сынның модернистік теологиясына АҚШ-та Библияның нақты мағынасын жақтаушылар қарсы шықты. Олар эволюция теориясына қарсы сәтті науқан жүргізіп, 1920 жылдары өзін жаратылысшылар деп атай бастады. Эволюция теориясы 1960 жылдары мемлекеттік мектептерге қайта енгізілгенде, олар Пейлидің аргументіне ұқсас дизайнның негізгі тұжырымдамасын құрайтын жаратылыс ғылымын қабылдады. Бұл идея кейін интеллектуалды жобалау деп аталды, ол табиғи іріктеу арқылы эволюцияға қарсы дәлел ретінде ұсынылды, бірақ «интеллектуалды жобалаушы» Құдай екенін нақты айтпады. Биологиялық организмдердің күрделілігі туралы аргумент енді азайтылмас күрделілік аргументі ретінде ұсынылды, оның ең танымал жақтаушысы Майкл Бихи болды, ал ақпарат теориясының терминологиясын пайдаланып, ең танымал жақтаушысы Уильям Дембски болды. Сағатшы аналогиясы 2005 жылы Китцмиллерге қарсы Довер аймақтық мектеп округінің ісінде айтылды. Сот барысында Пейлидің есімі бірнеше рет аталды. Қорғаушы сарапшы Джон Хоут интеллектуалды жобалау мен сағатшы аналогиясының бір теологиялық аргументтің «қайта тұжырымдалуы» екенін атап өтті. Соттың 21-ші күні Харви мырза доктор Миничке Пейлидің аргументін жаңартып, сағатты ұялы телефонмен алмастырды. Сот шешімінде ақылды жобалауды жақтаушылардың дизайн аргументін қолдануы «әділ Уильям Пейлидің жасуша деңгейінде қолданылған аргументін қайталау ғана» делінді, сондай-ақ «Минич, Бихи және Пейли бірдей қорытындыға келді, яғни күрделі организмдерді дизайн арқылы жасау керек, бірақ профессорлар Бихи мен Минич жобалаушыны анықтаудан бас тартады, ал Пейли дизайнның болуынан оның Құдай екенін түйіндеді». Сот мұндай индуктивті аргументті ғылым ретінде қабылдамайтынын, өйткені оны жоққа шығару мүмкін емес екенін мәлімдеді.
In the early 20th century, the modernist theology of higher criticism was contested in the United States by Biblical literalists, who campaigned successfully against the teaching of evolution and began calling themselves creationists in the 1920s. When teaching of evolution was reintroduced into public schools in the 1960s, they adopted what they called creation science that had a central concept of design in similar terms to Paley's argument. That idea was then relabeled intelligent design, which presents the same analogy as an argument against evolution by natural selection without explicitly stating that the "intelligent designer" was God. The argument from the complexity of biological organisms was now presented as the irreducible complexity argument, the most notable proponent of which was Michael Behe, and, leveraging off the verbiage of information theory, the specified complexity argument, the most notable proponent of which was William Dembski. The watchmaker analogy was referenced in the 2005 Kitzmiller v. Dover Area School District trial. Throughout the trial, Paley was mentioned several times. The defense's expert witness John Haught noted that both Intelligent Design and the watchmaker analogy are "reformulations" of the same theological argument. On day 21 of the trial, Mr. Harvey walked Dr. Minnich through a modernized version of Paley's argument, substituting a cell phone for the watch. In his ruling, the judge stated that the use of the argument from design by intelligent design proponents "is merely a restatement of the Reverend William Paley's argument applied at the cell level," adding "Minnich, Behe, and Paley reach the same conclusion, that complex organisms must have been designed using the same reasoning, except that Professors Behe and Minnich refuse to identify the designer, whereas Paley inferred from the presence of design that it was God." The judge ruled that such an inductive argument is not accepted as science because it is unfalsifiable.