«White Smith Music Publishing Co. ісі және авторлық құқық: Музыкалық рөлдер, компьютерлік код және патенттік құқық»
White-Smith Music Publishing Co. v. Apollo Co.
АҚШ Жоғарғы Сотының White Smith Music Publishing v. Apollo ісі (1908) авторлық құқық, музыкалық роллдар, лицензиялау мәселесін қарады. Авторлық төлемдерді талап етуден бас тартты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
White Smith Music Publishing Company v. Apollo Company, 209 U.S. 1 (1908), АҚШ Жоғарғы Сотының шешімі, онда пианиноға арналған музыкалық роликтерді өндірушілер композиторларға роялти төлеуге міндетті емес деп шешілді. Бұл шешім пианино роликтерінің талапкерлердің авторлық құқықтары бар ноталарының көшірмелері емес, музыканы қайта өндіретін машинаның бөліктері екендігі туралы үкімге негізделген. Кейіннен бұл іс Конгрестің 1909 жылғы Авторлық құқық заңына түзетулер енгізуімен маңыздылығын жоғалтты, бұл музыкалық шығармалардың мұндай "механикалық" формаларын өндіруге және таратуға арналған міндетті лицензияны енгізді.
White Smith Music Publishing Company v. Apollo Company, 209 U. S. 1 (1908), was a decision by the Supreme Court of the United States which ruled that manufacturers of music rolls for player pianos did not have to pay royalties to the composers. The ruling was based on a holding that the piano rolls were not copies of the plaintiffs' copyrighted sheet music, but were instead parts of the machine that reproduced the music. This case was subsequently eclipsed by Congress's intervention in the form of an amendment to the Copyright Act of 1909, introducing a compulsory license for the manufacture and distribution of such "mechanical" embodiments of musical works.
Тақырыбы мен маңыздылығы
Негізгі мәселе – бір нәрсенің «көшірме» болуы үшін тікелей қабылданатын (яғни, әдеттегі адамға түсінікті) болуы керек пе, жоқ па еді. Әрине, тесіктері бар қағаз рулонына қарап музыканы түсінуге ешкімге келмейді. 1976 жылғы Авторлық құқық туралы заң кейіннен мәселені нақтылап, «көшірме» деп «материалдық нысанды, онда туынды бекітілген және одан туынды тікелей немесе машина немесе құрылғының көмегімен қабылдана, көбейтіле, немесе басқа жолмен таратыла алатын нысанды» анықтады. Бұл жағдай әлі де маңызды, себебі 1976 жылғы Авторлық құқық туралы заң «көшірмелер мен дыбыс жазбалары арасында түсіндіруге қиын айырмашылықты» жасайды. Бірақ Уайт Смит ісінің ең маңыздысы – ол объектілік кодтың (магниттік таспада немесе дискіде немесе EPROM-да 0 және 1 түрінде кодталған компьютерлік бағдарлама коды) АҚШ авторлық құқығымен қорғала ма деген пікірталасқа жол ашты. 1980-жылдардың басында бұл мәселе күмәнді болды және бастапқыда бірнеше төменгі сот шешімдері объектілік код компьютерлік бағдарламаның «көшірмесі» емес деп шешті. Apple компьютерлері мен олардың бағдарламалық жасақтамаларын көшіруге қатысты апелляциялық соттың екі шешімі жағдайды өзгертуге көмектесті. Олар компьютерлік бағдарламалардың объектілік кодтағы бейнесін қорғауды қолдады және авторлық жұмыстың мәртебесіне ие болу үшін үміткердің оқырмандарға немесе қабылдаушыларға хабар беруі міндетті деген талапты қабылдамады. Бұл шешімдер авторлық құқық заңнамасынан Уайт Смит ісіндегі адамның түсіну қабілетіне қойылатын талапты алып тастады, бірақ «пианино рулонына енгізілген түзету» тек қана адамның түсіну қабілеті құқық бұзушылық «көшірмесі» үшін талап емес екенін анықтады. Принцип бойынша, авторлық құқықты тудыратын нәрсе, авторлық құқықты бұзатын нәрседен кеңірек болуы мүмкін, себебі авторлық туындылардың тиімді қорғалуын қамтамасыз ету үшін оларды қоршап тұратын белгілі бір шектеулер болуы керек. Бірақ заң солай емес сияқты. White Smith ісі АҚШ патенттік заңнамасында компьютерлік бағдарламаларға қатысты қолданылатын заңдық метафораның да бастауы болды. Уикипедиядағы «Piano Roll Blues» мақаласында егжей-тегжейлі түсіндірілгендей, АҚШ патенттік заңнамасында жаңа бағдарламаны ескі жалпы мақсаттағы цифрлық компьютерге орналастыру жаңа компьютерді, яғни АҚШ патенттік заңнамасының 101-бабында (патентке жататын тақырыптардың тізімі) «жаңа машинаны» жасайды деген заңдық ой қалыптасты. Бұл аргументті сынға алғандар оны «Ескі пианино рулонының блюзі» деп атайды, яғни бұл аргумент жаңа пианино рулонын ескі пианиноға салу оны жаңа пианиноға айналдырады дегенге тең. 2014 жылғы АҚШ Жоғарғы Сотының Alice Corp. v. CLS Bank International ісі бойынша шешімі «Piano roll blues» аргументін «Оны компьютермен қолданыңыз» деген жай ғана айту идеяға қатысты патенттік талапты патентке жататын талапқа айналдырмайды деп шешім шығарды.
The main issue was whether or not something had to be directly perceptible (meaning intelligible to an ordinary human being) for it to be a "copy." Naturally, hardly anyone could perceive (read) music by looking at a roll of paper with holes in it. The 1976 Copyright Act later clarified the issue, defining a "copy" as a "material object . in which a work is fixed . and from which the work can be perceived, reproduced, or otherwise communicated, either directly or with the aid of a machine or device." This case remains relevant because the 1976 Copyright Act makes an "otherwise inexplicable distinction between 'copies' and 'phonorecords.'" Perhaps the greatest relevance of White Smith, however, is that it foreshadowed the debate over whether object code (computer program code in the form of 0s and 1s encoded in a magnetic tape or disc or in an EPROM) was protected by US copyright law. In the early 1980s the issue was in considerable doubt, and initially several lower court decisions held that object code was not a "copy" of a computer program. Two court of appeals decisions involving copying of Apple computers and their software were influential in reversing the tide. They upheld the protectability of object code embodiments of computer programs and rejected the supposed requirement that a candidate for status as a work of authorship must communicate a message to human readers or perceivers. These decisions wrote the human intelligibility requirement of White Smith out of copyright law, as a qualification for investiture of copyright, although the "piano roll amendment" had only established that human intelligibility was not a requirement for an infringing "copy." In principle, what infringes could be broader than what gives rise to copyright, on the theory that works of authorship need a hedge or moat around them to assure adequate protection. But that does not appear to be the law. The White Smith case also appears to be the source of a legal metaphor used in US patent law relating to computer programs. As explained in greater detail in the Wikipedia article Piano Roll Blues, the legal fiction developed in US patent law that placing a new program in an old general purpose digital computer creates a new computer and thus a "new machine" for purposes of section 101 of the US patent statute (listing patent eligible subject matter). Critics of this argument derisively termed it the "Old Piano Roll Blues," meaning that the argument was equivalent to asserting that placing a new piano roll into an old player piano transformed it into a new player piano. The 2014 decision of the United States Supreme Court in Alice Corp. v. CLS Bank International appears to have extinguished the Piano roll blues argument by holding that simply saying “apply it with a computer” will not transform a patent ineligible claim to an idea into a patent eligible claim.